PART-2 കോഫീ ഷോപ്പ് ---------- സംഭാഷണം തുടങ്ങുന്നു "നന്നായിട്ടുണ്ട്... ഇത് ഡിലീറ്റ് ചെയ്യണ്ട," അവൾ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ സിദ്ധാർത്ഥ്. ഈ നഗരത്തിലെ കാഴ്ചകൾ പകർത്തുന്ന ഒരാൾ." "അഭിരാമി. ഈ നഗരത്തിന് വേണ്ടി വാക്കുകൾ വിൽക്കുന്ന ഒരാൾ." അവർ ചിരിച്ചു. പുറത്ത് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. കാപ്പിയുടെ മണവും മഴയുടെ സംഗീതവും അവർക്കിടയിലെ അപരിചിതത്വം ഇല്ലാതാക്കി. അവർ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി—ജോലിയെക്കുറിച്ച്, സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച്, നഗരത്തിലെ ഏകാന്തതയെക്കുറിച്ച്. സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. ലാപ്ടോപ്പിലെ പരസ്യവാചകങ്ങളേക്കാളും ക്യാമറയിലെ ചിത്രങ്ങളേക്കാളും അവർക്ക് പരസ്പരം അറിയുന്നതിലായി താൽപ്പര്യം. പുറത്ത് മഴ കനത്തു. വെറും മഴയല്ല, കൊച്ചി നഗരത്തെ തോപ്പിയടിക്കുന്ന ഒരു പേമാരി. റോഡുകളിൽ വെള്ളം ഉയരാൻ തുടങ്ങിയതോടെ കഫേയ്ക്ക് പുറത്തിറങ്ങാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയായി. കഫേയിലെ മറ്റു തിരക്കുകളൊഴിഞ്ഞു, ഇപ്പോൾ അവിടെ അവരും പിന്നെ കഫേ ജീവനക്കാരും മാത്രം. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ബാഗിൽ നിന്നും ഒരു ഡയറി പുറത്തെടുത്തു. അതിൽ അവൻ പകർത്തിയ ചിത്രങ്ങൾക്കൊപ്പം ചെറിയ കുറിപ്പുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. "ജീവിതം ഒരു വലിയ ഫ്രെയിം പോലെയാണ് അഭിരാമി. നമ്മൾ എന്തിൽ ഫോക്കസ് ചെയ്യുന്നു എന്നതിലാണ് കാര്യം," സിദ്ധാർത്ഥ് ജനലിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന മഴത്തുള്ളികളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. അഭിരാമി തന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് മടക്കിവെച്ചു. "പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ നമുക്ക് ഫോക്കസ് ചെയ്യേണ്ടത് എന്താണെന്ന് തന്നെ മറന്നുപോകും. എല്ലാവരും ഓടുന്ന ഒരു ഓട്ടപ്പന്തയത്തിൽ വെറും കാഴ്ചക്കാരായി നിൽക്കാൻ എനിക്ക് പേടിയാണ്." അവരുടെ സംഭാഷണം വെറും പരിചയപ്പെടലിൽ നിന്നും ആഴത്തിലുള്ള ചിന്തകളിലേക്ക് വഴിമാറി. താൻ ഇതുവരെ ആരോടും പറയാത്ത തന്റെ എഴുത്തുകളെക്കുറിച്ചും, സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ യാത്രകളിൽ അനുഭവിച്ച ഏകാന്തതയെക്കുറിച്ചും അവർ പരസ്പരം പങ്കുവെച്ചു. പെട്ടെന്ന് കഫേയിലെ ലൈറ്റുകൾ അണഞ്ഞു. കെട്ടിടത്തിന് പുറത്തെ ട്രാൻസ്ഫോർമറിൽ എന്തോ തകരാർ സംഭവിച്ചതായിരുന്നു. കഫേയുടെ ഉള്ളിൽ അന്ധകാരം പടർന്നു. ജീവനക്കാർ ഓരോ ടേബിളിലും ചെറിയ മെഴുകുതിരികൾ കത്തിച്ചുവെച്ചു. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അഭിരാമിയുടെ മുഖം കൂടുതൽ തിളക്കമുള്ളതായി സിദ്ധാർത്ഥിന് തോന്നി (തുടരും) #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ