ഋതുനന്ദനം... Part 44 അമ്പലത്തിലേക്ക് വണ്ടിയോടിക്കുമ്പോൾ അഭിരാമിയുടെ മനസ്സിൽ എന്തെന്നില്ലാത്ത ആമോദം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. മുമ്പ് ഈ വണ്ടിയിൽ യാത്ര ചെയ്തപ്പോൾ കിട്ടാത്ത ഒരനുഭൂതി തന്റെ മനസ്സിൽ നിറയുന്നതായി അവൾക്കുളവായി.... വണ്ടിയൊടിക്കുന്നതിന് ഇടയിൽ അവളിടം കണ്ണിട്ട് ഒന്ന് ദേവദത്തനെ നോക്കി... ദേവദത്തനൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ അവൾ വണ്ടിയോടിക്കുന്നതും നോക്കിയിരിപ്പായിരുന്നു... "എങ്ങനുണ്ട് അച്ഛാ എന്റെ ഡ്രൈവിങ്"...അഭിരാമി വണ്ടിയൊടിക്കുന്നതിൽ നിന്നും ശ്രദ്ധ തിരിക്കാതെ ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു... ദേവദത്തൻ കൊള്ളാമെന്ന് തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാട്ടി.... "മോളിതിനു മുമ്പ് ഒരുപാട് തവണ വണ്ടിയോടിച്ചു നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ...കയ്യൊക്കെ നന്നായി തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് "...ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയുടെ ഡ്രൈവിങ്ങിനെ പുകഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "ഹൈദരാബാദ് വച്ചു ലൈസൻസ് എടുത്തു. അത് കഴിഞ്ഞ് ചെന്നൈയിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ കൂടെ പഠിക്കുന്ന ചിലർ അവരുടെ വണ്ടിയും കൊണ്ട് വരുമായിരുന്നു. അപ്പോൾ അവരുടെ അടുത്ത് നിന്നൊക്കെ വാങ്ങി ഓടിച്ചു തഴക്കമാക്കി"... അഭിരാമിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മൊഴിഞ്ഞു... "രാമശ്ശനോട് അച്ഛൻ പറയുന്നത് കേട്ടല്ലോ കാലമൊരുപാടായി അമ്പലത്തിലൊക്കെ പോയിട്ടെന്ന് "....? അഭിരാമി ഒരു സംശയത്തോടെ ദേവദത്തനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.... "അതേ... നിങ്ങളെന്നെ വിട്ടു പോയതിനു ശേഷമിത് വരെ അച്ഛൻ അമ്പലങ്ങളിലോ ഏതെങ്കിലുമൊരു ദേവാലയത്തിലോ പോയിട്ടില്ല... നിങ്ങൾ പോയതിന് ശേഷമിന്ന് ആദ്യമായിട്ടാണ് പോകുന്നത് "...ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തൊരു നിർവികാരത നിർവികാരത നിറഞ്ഞു അത് പറയുമ്പോൾ... "അപ്പോൾ എന്റെ പിറന്നാൾ ദിവസം അച്ഛൻ കുറിയണിഞ്ഞു നിന്നതോ "...? തന്റെ സംശയമൊഴിയാതെ അഭിരാമി ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു... "അത്... ഞാൻ പോയില്ലെങ്കിലും രാമേട്ടൻ പോകും ആ ദിവസങ്ങളിൽ. എനിക്ക് വേണ്ടി രാമേട്ടനാണ് പോകുന്നത്. രാമേട്ടന് ഞാൻ വാക്ക് കൊടുത്തിരുന്നു ലച്ചുവോ എന്റെ മക്കളോ തിരിച്ചു വരുന്ന ദിവസം പൊയ്ക്കൊള്ളാമെന്ന്. കാരണവർ അതോർത്ത് വച്ചെടുത്ത് പറയുകയും ചെയ്തു "... ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തൊരു നിറം മങ്ങിയ ചിരി നിറഞ്ഞു നിന്നു... അമ്പലത്തിൽ പോകുന്നതിനോട് അച്ഛൻ മനസ്സ് കൊണ്ട് തയ്യാറല്ലെന്ന് അഭിരാമിയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. അച്ഛന്റെ സന്തോഷം പൂർണ്ണതയിലെത്തണമെങ്കിൽ അമ്മ വരേണ്ടി വരും. പക്ഷേ അച്ഛന്റെയീ സ്നേഹം അമ്മ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലല്ലോ... അമ്മ അച്ഛനെയെത്ര മാത്രം വെറുക്കുന്നുവെന്ന് അച്ഛൻ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലല്ലോ...വണ്ടിയോടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ അഭിരാമി വേദനയോടെ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു... "ഈ വണ്ടിയിൽ മ്യൂസിക് സിസ്റ്റമൊന്നുമില്ലേ"....? അഭിരാമി ദേവദത്തനെ ആ നിമിഷങ്ങളിലെ വിഷാദചിന്തകളിൽ നിന്നും വഴി തിരിച്ചു വിടാനെന്നവണ്ണം ചോദിച്ചു.... ദേവദത്തനൊരു മങ്ങിയ ചിരിയോടെ ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി... "അതെന്താ വയ്ക്കാത്തത് "...? അഭിരാമി തന്റെ നെറ്റിയൊന്ന് ചുളിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... "മോളെ... നിങ്ങളുടെ അമ്മ നിങ്ങളെയും കൊണ്ട് എന്ന് മുതലെന്നെ പിരിഞ്ഞോ അന്ന് മുതൽ നഷ്ടപ്പെട്ടതാണ് അച്ഛന്റെ ജീവിതത്തിലെ വർണ്ണങ്ങളും സംഗീതവും...എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ വർണ്ണവും താളവുമെല്ലാം നിങ്ങളുടെ അമ്മ എന്റെ ലച്ചുവായിരുന്നു ".... ദേവദത്തന്റെ മുഖത്ത് വിഷാദത്തിൻ സാമജമേഘങ്ങൾ പടർന്നിരുന്നു അത് പറയുമ്പോൾ.. അഭിരാമി പെട്ടെന്ന് വണ്ടി റോഡിനു അരികിലേക്കാക്കിയൊന്ന് നിർത്തി... പെട്ടെന്നുള്ള അവളുടെ പ്രവൃത്തിയിൽ ദേവദത്തനൊന്നമ്പരന്നു പോയി.... "അച്ഛാ... അച്ഛൻ ഞങ്ങളെയോർത്ത് സങ്കടപ്പെടുന്നത് എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. പക്ഷേ അച്ഛനോട് ഇത്രയും കാണിച്ച അമ്മയെ കുറിച്ച് ഒരു വാക്കിലൂടെ പോലും കുറ്റപ്പെടുത്താത്തതും അമ്മയെയോർത്ത് സങ്കടപ്പെടുന്നതിന്റെയും പിന്നിലെ യുക്തി എനിക്കെത്രയായിട്ടും മനസ്സിലാവുന്നില്ല. ഇനിയും അച്ഛൻ അമ്മയെയോർത്ത് സങ്കടപ്പെട്ടാൽ ഞാൻ അച്ഛന്റെ അടുത്ത് നിന്നും പോകും കേട്ടോ ".... അഭിരാമി തന്റെ വാക്കുകളിൽ അല്പം ഗൗരവം കലർത്തിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.. "അനുമോളെ... നിങ്ങളെ പോലെ തന്നെ നിങ്ങളുടെ അമ്മയ്ക്കും എന്റെ ജീവിതത്തിലുള്ള പ്രാധാന്യം മോൾക്കറിയാത്തതല്ലല്ലോ... നിങ്ങളെത്ര വെറുത്താലും എനിക്കൊരിക്കലും ലച്ചുവിനെ വെറുക്കുവാൻ കഴിയില്ല"... ദേവദത്തൻ ശാന്തനായി കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.. "അച്ഛന് അമ്മയോടുള്ള സ്നേഹം എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയാം. അത് പോലെ അമ്മയ്ക്ക് അച്ഛനോടുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ സ്നേഹം ഉണ്ടാവുന്നത് പോട്ടെ കുറച്ചെങ്കിലും മനുഷ്യത്വം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അമ്മ ഞങ്ങളെ അച്ഛനിൽ നിന്നുമകറ്റി ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കേണ്ടിയിരുന്ന പിതൃസ്നേഹത്തെ നഷ്ടപ്പെടുത്തില്ലായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ അത്തരത്തിലുള്ള വരട്ട് തത്വങ്ങളോട് ഒരു മകൾ എന്ന നിലയിൽ എനിക്ക് അംഗീകരിക്കുവാൻ കഴിയില്ല. കഴിവതും അച്ഛൻ അമ്മയെ കുറിച്ച് ഞങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാതിരിക്കുക".... അഭിരാമിയുടെ വാക്കുകളിൽ തന്റെ അമ്മയോട് ദേവദത്തൻ കാണിക്കുന്ന അനുതാപത്തോടുള്ള നീരസവും ഈർഷ്യയും നിറഞ്ഞൊഴുകി... സംഭാഷണമവസാനിപ്പിച്ചു അഭിരാമി സ്റ്റീറിങ് വീലിൽ കൈ വച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തനു നേരെ മുഖം കൊടുക്കാതെ മുഖം തിരിച്ചിരുന്നു.... തന്റെ മകൾക്ക് ഉത്തരം കൊടുക്കുവാൻ കഴിയാതെ ദേവദത്തൻ സ്തബ്ദനായിരിക്കുകയായിരുന്നു.... ലച്ചുവിനോട് തന്റെ മക്കൾക്കുള്ള വെറുപ്പിന്റെ ആഴം താൻ ചിന്തിക്കുന്നതിനും അപ്പുറത്താണെന്ന് ദേവദത്തൻ വേദനയോടെ ഓർത്തു.... ലച്ചുവിനോടുള്ള തന്റെ അന്ത്യമില്ലാത്ത പ്രണയത്തെ തന്റെ മക്കൾക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയില്ല. അവരെ തെറ്റ് പറയുവാനും കഴിയില്ല.... ദേവദത്തനൊന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു കൊണ്ട് ചിന്തിച്ചു.... ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയുടെ നേരെയൊന്ന് നോക്കി... പിണങ്ങി മുഖം തിരിച്ചിരിപ്പാണ് അവൾ. ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിലേക്ക് തന്നോട് ചിലപ്പോൾ പിണങ്ങി മുഖം കൂർപ്പിച്ചിരിക്കുമായിരുന്ന ആ മൂന്ന് വയസ്സുകാരിയുടെ ചിത്രം തെളിഞ്ഞു വന്നു... അയാളുടെ മുഖത്ത് വാത്സല്യത്തിൽ പൊതിഞ്ഞൊരു ചെറു ചിരി വിടർന്നു... "അനുമോളെ ".... ദേവദത്തൻ പതിയെ അഭിരാമിയെ വിളിച്ചു... അഭിരാമിയിൽ നിന്നുമനക്കമൊന്നുമുണ്ടായില്ല... "മോളെ... അച്ഛന്റെ അനുമോൾ പിണക്കത്തിലാണോ"... അഭിരാമിയുടെ പിണക്കഭാവം ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ അവളെ വിളിച്ചു... "ആ... പിണക്കത്തിലാ"... അഭിരാമി മുഖം കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തന് നേരെ തിരിഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. "അച്ഛന്റെ അനുമോളുടെ പിണക്കം മാറാൻ അച്ഛനെന്താ ചെയ്യേണ്ടത് "...? ദേവദത്തൻ കൊച്ചു കുട്ടികളോട് കൊഞ്ചി ചോദിക്കുന്നത് പോലെ ചോദിച്ചു.. ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിലപ്പോൾ അഭിരാമി മൂന്ന് വയസ്സുകാരിയായ ആ കൊച്ചു കുട്ടിയായിരുന്നു.... "പിണക്കം മാറണമെങ്കിൽ എന്റെ ചില നിബന്ധനകൾ അച്ഛനംഗീകരിക്കണം"...അഭിരാമിയൊന്ന് കെറുവിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തന് മറുപടി നൽകി.... "എന്തൊക്കെയായാണാവോ എന്റെ മോൾടെ ആ നിബന്ധനകൾ "...ദേവദത്തനൊരു കുസൃതിയോടെ അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു... "അച്ഛന് ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത് അംഗീകരിക്കാൻ പറ്റുമോ ഇല്ലയോ അതാദ്യം പറ"....? അഭിരാമിയൊരു കപടമായ ഗൗരവമെടുത്തണിഞ്ഞു കൊണ്ട് ദേവദത്തനോട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു... "എന്റെ മോളാദ്യായിട്ട് അച്ഛനോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നതല്ലേ.... അച്ഛൻ അംഗീകരിച്ചിരിക്കുന്നു....ഇനി മോള് പറ"...ദേവദത്തൻ ഒരു ചെറുചിരിയോടെ അഭിരാമിയോട് മൊഴിഞ്ഞു... "എന്റെ നിബന്ധനകൾ ഇതാണ്.... അച്ഛനിനി അമ്മയെ ഓർത്ത് ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ സങ്കടപ്പെടരുത്...." "പിന്നെ ഇന്ന് തന്നെ ഒരു സ്മാർട്ട്‌ ഫോൺ എടുത്തേക്കണം.." "ഈ വണ്ടിയിൽ മ്യൂസിക് സിസ്റ്റം വയ്ക്കണം..." "പിന്നെ ഞാൻ ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ എനിക്ക് മിഠായിയും കളിപ്പാട്ടവും വാങ്ങിത്തരണം"....അഭിരാമി കപടഗൗരവത്തിൽ തന്റെ നിബന്ധനകൾ ദേവദത്തന്റെ മുന്നിൽ നിരത്തി.... അഭിരാമിയുടെ ആവശ്യങ്ങൾ കേട്ട ദേവദത്തനൊന്ന് ചിരിച്ചു... "ഇത്രയേ ഉള്ളോ എന്റെ കുട്ടിയുടെ നിബന്ധനകൾ "....? ദേവദത്തൻ പിണങ്ങി നിൽക്കുന്ന അഭിരാമിയുടെ താടിയിലൊന്ന് വാത്സല്യത്തോടെ അരുമയായി പിടിച്ചു കുലുക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... "തല്ക്കാലം ഇത്രയേ ഉള്ളൂ... ബാക്കി വഴിയ്ക്ക് പറയാം ".... പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോഴേക്കും അഭിരാമിയറിയാതെ ചിരിച്ചു പോയി... "എന്നാൽ അച്ഛന്റെ അനുമോൾ വണ്ടിയെടുത്താട്ടെ.... നടയടയ്ക്കുന്നതിനു മുമ്പ് എത്തണ്ടേ നമുക്ക് "...? ഒരു ചെറുചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു... അഭിരാമി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പോകാമെന്നു തലയാട്ടി. ശേഷമവൾ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു മുന്നോട്ടെടുത്തു... അല്പനേരത്തെ ഡ്രൈവിന് ശേഷമവർ ക്ഷേത്രത്തിലെത്തി. മോശമല്ലാത്ത വലിപ്പമുള്ള ഒരു ദേവീക്ഷേത്രം. അതിനകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ അഭിരാമിയ്ക്കൊരു ശാന്തതയനുഭവപ്പെട്ടു... ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിൽ ആദ്യമായ് ആ ക്ഷേത്രത്തിലെത്തിയ ഓർമകളായിരുന്നു... പത്തിരുപത്തിരണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ലച്ചുവിന്റെ കൂടെയായിരുന്നു. അന്നിതൊരു ചെറിയ ക്ഷേത്രമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങൾ വന്നിരിക്കുന്നു..... ദേവിയുടെ പ്രതിഷ്ഠയ്ക്ക് മുമ്പിൽ അഭിരാമി ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും അനുഭവിയ്ക്കുവാൻ യോഗമില്ലെന്ന് കരുതിയ പിതൃവാത്സല്യത്തെ തനിക്ക് നിനച്ചിരിക്കാതെ തന്നതിന് ഒരുപാട് നന്ദി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പ്രാർത്ഥിച്ചു... വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ദേവദത്തൻ ദേവിയുടെ തിരുനടയിൽ തന്റെ മനമുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചത് തന്റെ പ്രാണനായ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് അതായത് തന്റെ ലച്ചുവിന് വേണ്ടിയായിരുന്നു.... ================================== പഴയകാല ഓർമ്മകളിൽ മുഴുകി ഇരവിന്റെയേതോ അന്ത്യയാമത്തിലൊന്ന് മയങ്ങിയ അഞ്ജന പൊടുന്നനെ തന്റെ മിഴികൾ തുറന്നു.... മിഴികൾ തുറന്ന അവൾ ചുറ്റുപാടും തന്റെ മിഴികളോടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. രാത്രി ലൈറ്റ് ഓഫാക്കുവാൻ പോലും താൻ മറന്നെന്നു അവളോർത്തു... സമയം നോക്കിയപ്പോൾ എട്ട് മണി കഴിഞ്ഞത് കണ്ട അഞ്ജനയൊന്ന് ഞെട്ടി... പതിവുകളെല്ലാം തെറ്റി ഇന്ന് വളരെ വൈകിയിരിക്കുന്നു എഴുന്നേൽക്കാൻ. ഒരുപാട് വൈകിയുറങ്ങുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ പോലുമിത് പോലെ വൈകിയെഴുന്നേൽക്കാറില്ല. ഈ സമയമാവുമ്പോഴേക്കും ബേങ്കിലേക്ക് ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും താൻ.... മിത്രയ്ക്ക് കോളേജിൽ പോകേണ്ടതാണല്ലോ.. അവൾ പോയിക്കാണുമോ ആവോ...ചിന്തകളുടെ കൂമ്പാരങ്ങൾ തലയിലേറിയപ്പോൾ അഞ്ജന വൈകിയുണർന്നതിനെ സ്വയം പഴിച്ചു.... അഞ്ജന കട്ടിലിൽ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റ് ഹാളിലേക്ക് നടന്നു. ഹാളിൽ എത്തീയ അഞ്ജന കണ്ടത് ബ്രെഡും ജാമും കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മിത്രയെയാണ്. താനടുത്തെത്തിയത് മിത്രയറിഞ്ഞിട്ടും അറിയാത്ത ഭാവം നടിക്കുകയാണെന്ന് അഞ്ജന മനസിലാക്കി.... "മിത്തൂ... മോളെ നിനക്കൊന്ന് അമ്മയെ വിളിച്ചു കൂടായിരുന്നോ".... അഞ്ജന മിത്രയോട് ചോദിച്ചു... "ഞാനെന്നും അമ്മയെ വിളിച്ചിട്ടാണോ അമ്മയെഴുന്നേൽക്കാറുള്ളത്. പിന്നെ ഇന്ന് മാത്രം ഞാനെന്തിന് വിളിക്കണം"...അഞ്ജനയുടെ മുഖത്തോട്ട് നോക്കാതെയുള്ള മറുപടിയിൽ അമ്മയോടു സംസാരിക്കുവാനുള്ള മിത്രയുടെ താല്പര്യമില്ലായ്മ വ്യക്തമായിരുന്നു... അഞ്ജനയ്ക്ക് മിത്രയോട് പിന്നെയൊന്നും സംസാരിക്കുവാൻ തോന്നിയില്ല. അവൾ കിച്ചനിലേക്ക് നീങ്ങി... കോളേജിൽ കൊണ്ട് പോകുവാനായി മിത്രയ്ക്കായ് എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ഉണ്ടാക്കുന്നതാണ്. ഇന്നതിനു കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ.. ഉച്ചയ്ക്ക് അവളെന്ത് ചെയ്യും..... അഞ്ജന വേദനയോടെ ചിന്തിച്ചു... ഇന്നവളോട് പുറത്ത് നിന്നുമെന്തെങ്കിലും കഴിക്കാൻ പറയാം... അങ്ങനെ ചിന്തിച്ച അഞ്ജന തന്റെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് പോയി. മിത്രയ്‌ക്ക് ഉച്ച സമയത്ത് പുറത്ത് നിന്നെന്തെങ്കിലും വാങ്ങിക്കഴിക്കുവാൻ വേണ്ടി തന്റെ ബാഗിൽ നിന്നും കുറച്ച് കാശ് എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നീങ്ങി... മിത്രയ്ക്ക് ഉച്ച സമയത്ത് എ ടി എമ്മിൽ പോയി ക്യാഷ് എടുക്കാനൊക്കെ ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും... ഹാളിലേക്ക് പോകുന്നതിനിടയിൽ അഞ്ജന ചിന്തിച്ചു... ഹാളിലേക്ക് വന്ന അഞ്ജന കണ്ടത് വാതിൽ തുറന്ന് കോളേജിലേക്ക് പോകുന്ന മിത്രയെയാണ്‌. അഞ്ജനയത് കണ്ടു വാതിലിനടുത്തേക്ക് ഓടി... അപ്പോഴേക്കും മിത്ര പുറത്തേക്ക് നടന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു... "മോളെ... മിത്തൂ... ഇത് കൊണ്ട് പോ മോളെ"...അഞ്ജന മിത്രയെ നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു... എന്നാൽ മിത്ര തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ മുന്നോട്ട് നടന്നു നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു ... "മിത്തൂ.. നിൽക്ക് മോളെ"... അഞ്ജന മിത്രയെ വീണ്ടും വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... എന്നാൽ മിത്രയത് കേട്ട ഭാവം നടക്കാതെ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു... മിത്ര നടന്നു നീങ്ങുന്നത് നീരണിഞ്ഞ മിഴികളോടെ അഞ്ജന നോക്കി നിന്നു... മിത്ര നടന്നു പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നപ്പോൾ താൻ മിത്രയുടെ മനസ്സിൽ നിന്നുമകന്നു പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതായി അഞ്ജനയ്ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു... തുടരും NB : അടുത്ത പാർട്ട്‌ മറ്റന്നാൾ രാവിലെ... 🙂 #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ