कालचीच घटना, मी दुपारी ऑफिसच्या कॅन्टीनमध्ये लंचसाठी गेलो होतो. पनीरची भाजी ऑर्डर केली होती आणि चपात्या घरूनच डब्यात आणल्या होत्या. पनीरची भाजी आल्यावर त्या वाटीतून दोन चमचे भाजी मी ताटात घेतली आणि चव बघितली. पण भाजीला काहीच चव नव्हती, त्यामुळे ती भाजी पुढे खाण्याचा मूडच झाला नाही.🙏🙏🙏 मग मी थाळीच ऑर्डर केली आणि वरण, लोणचं, उसळ आणि भातावर जेवण उरकून घेतलं. विचार केला होता की चपाती शेवटी निवांत खाऊ. पण वरण-भातानेच पोट इतकं गच्च भरलं की चपाती खाायची इच्छाच झाली नाही. त्यामुळे माझा घरून आणलेला चपातीचा डबा मी उघडला सुद्धा नव्हता, तो तसाच बंद होता. आणि वाटीतली पनीरची भाजी सुद्धा तशीच स्वच्छ आणि चांगली होती, कारण मी त्यातली फक्त दोन चमचे भाजी बाजूला काढली होती. 🥺 मी जेवण आटोपून, उरलेलं अन्न तिथेच टाकून माझा डबा आवरत होतो, तेवढ्यात माझं लक्ष कोपऱ्यात बसलेल्या आमच्या ऑफिसच्या सफाई कामगार मावशींकडे गेलं. त्या जमिनीवर एक पेपर अंथरून जेवायला बसल्या होत्या. त्यांच्या डब्यात काय होतं? तर फक्त एक सुकी भाकरी आणि सोबत तोडायला अर्धा कांदा. ना भाजी, ना वरण, ना लोणचं. त्या सुक्या भाकरीचा घास त्या फक्त पाण्याचे घोट घेऊन गिळत होत्या. माझ्या हातातला तो अस्पर्श असलेला चपातीचा डबा आणि वाटीतली ती पनीरची भाजी बघून माझे पाय थबकले. मी विचार केला, मी हे अन्न फक्त 'मूड नाही' म्हणून सोडून देतोय, आणि तिथे त्या मावशींना साधी डाळ सुद्धा खायला नाहीये. मी थेट त्या मावशींजवळ गेलो. मी विचारलं, "मावशी, या डब्यातल्या चपात्या घरच्या आहेत, मी डबा उघडला सुद्धा नाहीये. आणि ही वाटीतली भाजी सुद्धा तशीच स्वच्छ आहे. तुम्हाला चालेल का?" त्या मावशी दचकल्या. आधी संकोचल्या, पण अन्नाचा वास आल्यावर त्यांच्या डोळ्यात एक वेगळीच चमक आली. त्यांनी थरथरत्या हाताने आपला रिकामा डबा पुढे केला. मी त्या वाटीतली भाजी आणि डब्यातल्या चपात्या त्यांना दिल्या. मला वाटलं त्या आता जेवतील. पण त्यांनी काय केलं असावं? त्यांनी मिळालेल्या अन्नाचं झाकण पटकन लावलं आणि ते पिशवीत भरून ठेवलं. आणि पुन्हा आपली सुकी भाकरी खाऊ लागल्या. मला राहवलं नाही, मी विचारलं, "अहो मावशी, आता का नाही खाल्ली भाजी-चपाती? गरम होती." तेव्हा त्या हसल्या आणि म्हणाल्या, "साहेब, आता ही कांदा-भाकरी खाऊन पोट भरेल माझं. पण ही 'पनीरची भाजी आणि चपाती' मी घरी नेईन. माझ्या नातवाने कधी पनीर पाहिलं सुद्धा नाहीये. आज रात्री त्याला हे खायला देईन, तेव्हा त्याच्या चेहऱ्यावरचा आनंद बघूनच माझं पोट भरेल."😍 त्यांचं ते वाक्य ऐकून मला स्वतःचीच लाज वाटली. आपण हॉटेलमध्ये किंवा लग्नात अन्न किती सहज टाकून देतो, "पोट भरलंय" किंवा "आवडलं नाही" म्हणून. पण त्याच अन्नासाठी कोणाचे तरी डोळे आसुसलेले असतात. एका आजीने स्वतःच्या भुकेपेक्षा नातवाच्या आनंदाचा विचार केला होता.👌👌👌 ताटात अन्न टाकण्याआधी एकदा नक्की विचार करा. तुम्हाला ते अन्न नको असेल, तर ते कचऱ्यात टाकण्यापेक्षा एखाद्या गरजूला द्या. तुमचं उरलेलं अन्न कोणासाठी तरी 'पंचपक्वान्न' असू शकतं. अन्नाचा अपमान करू नका.🙏🙏 #🙂माणुसकीच नात #☺️उच्च विचार #अन्न हे पूर्णब्रह्म