*बक्षीसपत्र.....* "नकळत सह्या घेऊन मुलाने आईचे ७० लाखांचे घर स्वतःच्या नावावर केले आणि तिला अडगळीत टाकून छळ सुरू केला! पण आईने गुपचूप असं एक पाऊल उचललं की..." सुशीलाबाई... एका शाळेतून निवृत्त झालेल्या शिक्षिका. नवऱ्याच्या निधनानंतर त्यांनी ट्युशन्स घेऊन आणि स्वतःच्या पोटाला चिमटा काढून आपला एकुलता एक मुलगा 'अनिकेत' याला वाढवलं. अनिकेतला बँकेत नोकरी लागली आणि त्याचं 'सानिका' नावाच्या मुलीशी लग्न झालं. सुशीलाबाईंच्या नवऱ्याने त्यांच्या पश्चात पुण्यात एक २ BHK फ्लॅट (ज्याची किंमत साधारण ७० लाख रुपये होती) सुशीलाबाईंच्या नावावर ठेवला होता. म्हातारपणी हेच घर त्यांचा एकमेव आधार होतं. तो विश्वासाघाताचा दिवस आणि कपटी डाव: लग्नानंतर काही महिने सानिका खूप गोड वागली. एक दिवस अनिकेत सुशीलाबाईंकडे काही कागदपत्रे घेऊन आला. तो अत्यंत प्रेमाने म्हणाला, "आई, बँकेचे नियम बदललेत. तुझ्या पेन्शन अकाऊंटला आणि इन्शुरन्सला 'नॉमिनी' (Nominee) म्हणून माझं नाव अपडेट करायचंय. सानिकाने सर्व फॉर्म भरलेत, तू फक्त इथे खाली सह्या कर." सुशीलाबाईंना वाचता येत होतं, पण स्वतःच्याच पोटच्या गोळ्यावर अविश्वास का दाखवावा? डोळ्यांतले मोतीबिंदू आणि मुलावरच्या आंधळ्या प्रेमापोटी त्यांनी न वाचता त्या १०-१२ कागदांवर सह्या केल्या. पण तो 'नॉमिनेशनचा फॉर्म' नव्हता... अनिकेत आणि सानिकाने अत्यंत नीचपणाने सुशीलाबाईंकडून त्या ७० लाखांच्या घराचे 'बक्षीसपत्र' (Gift Deed) स्वतःच्या नावावर करून घेतले होते! छळाची सुरुवात आणि आईचे हाल: घर नावावर झाल्याची खात्री होताच, सानिका आणि अनिकेतचा खरा भयंकर चेहरा समोर आला. सुशीलाबाईंचा हक्क संपला होता. ज्या घरात त्या ३० वर्षे मालकीण म्हणून राहिल्या, त्याच घरात त्यांना एका अंधाऱ्या 'स्टोअर रूममध्ये' (अडगळीच्या खोलीत) हलवण्यात आले. त्यांचा मानसिक आणि शारीरिक छळ सुरू झाला. सानिका त्यांना शिळं अन्न देऊ लागली. टीव्ही बघायला किंवा हॉलमध्ये बसायला मनाई केली गेली. एक दिवस सुशीलाबाई आजारी असताना त्यांनी अनिकेतकडे औषधासाठी ५०० रुपये मागितले, तेव्हा सानिकाने त्यांना जोरात धक्का दिला आणि म्हणाली, "आम्ही काय धर्मदाय संस्था उघडून बसलोय का? फुकटचं खायला घालतोय हेच खूप आहे. गुपचूप पडून राहा तिथे!" अनिकेत समोर उभा होता, पण त्याने आईला सावरण्याऐवजी बायकोचीच बाजू घेतली. सुशीलाबाईंचे काळीज फाटून गेले. रात्रीच्या अंधारात त्यांना अनिकेत आणि सानिकाचे बोलणे ऐकू आले- "उद्या एखादा स्वस्त वृद्धाश्रम बघू आणि या म्हातारीला तिथे फेकून देऊ, म्हणजे आपण हे घर विकून मोठी गाडी घेऊ शकू." आईचा तो ऐतिहासिक निर्णय आणि सत्याचा स्फोट: दुसऱ्या दिवशी सकाळी अनिकेत आणि सानिका उठण्यापूर्वीच सुशीलाबाईंनी घरातून गुपचूप पाय काढला. त्या रडत बसल्या नाहीत. शिक्षिका असल्यामुळे त्यांना थोडं व्यावहारिक ज्ञान होतं. त्यांनी थेट एका सरकारी वकिलाचं ऑफिस गाठलं. दोन आठवड्यांनंतर अनिकेत आणि सानिका सुशीलाबाईंना वृद्धाश्रमात सोडण्याची तयारी करत होते. तेवढ्यात त्यांच्या दारावर एक पोलिसांची गाडी आणि सरकारी नोटीस येऊन धडकली! त्यांना थेट 'प्रांत अधिकाऱ्यांच्या' (SDM) कोर्टात हजर राहण्याचे आदेश होते. अनिकेत आणि सानिका अत्यंत माजात कोर्टात गेले. त्यांना वाटलं, 'घर तर आता कायदेशीररित्या आपल्या नावावर आहे, ही म्हातारी आपलं काय वाकडं करणार?' पण जेव्हा प्रांत अधिकाऱ्यांनी निकाल वाचून दाखवला, तेव्हा अनिकेत आणि सानिकाच्या पायाखालची जमीनच सरकली! अधिकारी अत्यंत कडक शब्दात म्हणाले, "अनिकेत, तू फसवून आईकडून घर नावावर केलंस याचा माज करू नकोस! 'ज्येष्ठ नागरिक निर्वाह आणि कल्याण कायदा' (Senior Citizens Act) नुसार, जर मुलांनी संपत्ती नावावर करून घेतल्यानंतर आई-वडिलांचा सांभाळ केला नाही किंवा त्यांचा मानसिक/शारीरिक छळ केला, तर ते केलेलं 'बक्षीसपत्र' (Gift Deed) एका क्षणात 'रद्द' (Cancel) करण्याचा अधिकार या कोर्टाला आहे!" अनिकेतला घाम फुटला. "सा... साहेब, असं कसं? ती माझी प्रॉपर्टी आहे!" अधिकारी संतापाने ओरडले, "आता ती तुझी प्रॉपर्टी नाहीये! तुझ्या आईने दिलेल्या पुराव्यांवरून आणि वैद्यकीय अहवालावरून हे सिद्ध झालंय की तुम्ही तिचा भयंकर छळ केलाय. मी आत्ताच्या आत्ता हे बक्षीसपत्र 'रद्द' करत आहे. हे घर पुन्हा सुशीलाबाईंच्या नावावर करण्यात आले आहे. आणि सुशीलाबाईंनी तुमच्याविरुद्ध 'घरेलू हिंसाचाराची' तक्रार दिली आहे. पुढच्या २४ तासांत तुम्ही दोघांनी त्यांच्या घरातून चालते व्हायचे आहे, अन्यथा पोलीस तुम्हाला धक्के मारून बाहेर काढतील!" अनिकेत आणि सानिकाचे डोळे पांढरेफटक पडले. ज्या आईला ते भिकारी समजून हाकलणार होते, त्या आईने एका 'कायद्याच्या' फटक्याने त्यांनाच रस्त्यावर आणले होते! अनिकेत ढसाढसा रडत आईच्या पाया पडायला गेला, पण सुशीलाबाईंनी पाय मागे घेतला आणि अत्यंत करारी आवाजात म्हणाल्या, "तुला जन्म दिला, ही माझी सगळ्यात मोठी चूक होती. पण आता मी ती चूक सुधारली आहे. माझ्या घरातून आत्ताच्या आत्ता बाहेर निघ!" आज सुशीलाबाई आपल्याच घरात अत्यंत ताठ मानेने आणि सुरक्षित राहत आहेत. कपटी मुलाला आणि सुनेला वास्तवाने बरोबर त्यांची जागा दाखवली होती! आईच्या आंधळ्या प्रेमाचा गैरफायदा घेणाऱ्या मुलाला आणि सुनेला 'ज्येष्ठ नागरिक कायद्याने' कसा जमिनीवर आपटला, ही अत्यंत प्रॅक्टिकल आणि डोळे उघडणारी कथा तुम्हाला कशी वाटली? *सुनील इनामदार, ९८२३०३४४३४.* #🎭Whatsapp status