“നീ എന്ത് കണ്ടിട്ടാടി ഇങ്ങനെ നെഗളിക്കണെ, നീ ചവിട്ടി നിക്കണ മണ്ണ് പോലും നിന്റെ സ്വന്തമല്ല. അതിയാൻ കഷ്ടപ്പെട്ടുണ്ടാക്കിയതാ” ലീലാമ്മ അലറുകയായിരുന്നു. കുമ്പിട്ടിരുന്നു തേങ്ങ ചിരകുന്ന റോസിയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും കുടകുട കണ്ണീരൊഴുകി. അവൾ തിരിച്ചൊന്നും പറഞ്ഞില്ല, (എന്നു പറഞ്ഞാൽ ശരിയാകില്ല.) “തേങ്ങ ചിരകുമ്പോൾ ആദ്യം വായവട്ടത്തുനിന്നും ചിരകണം എന്നിട്ടേ പുറകിലോട്ട് ചിരകാവു” എന്ന ന്യായം അവൾ പഠിക്കുന്നത് അമ്മായിയമ്മയിൽ നിന്നാണ്. അറഞ്ചം പൊറഞ്ചം കോഴി ചികയുന്നപോലെ തേങ്ങ ചിരകിയിരിക്കുന്നു എന്നുപറഞ്ഞാണ് ഇന്നത്തെ യുദ്ധം. സഹിക്കാൻ പറ്റാതെ ആയപ്പോൾ “എങ്ങനെ ചിരകിയാലും എന്താ ഇത് അരച്ചല്ലേ കറി വെക്കുന്നത്” എന്ന് തിരിച്ചു ചോദിച്ചതിനാണ് ലീലാമ്മ റോസിയെ വാക്കുകളാൽ പൊരിക്കുന്നത്. തൃശ്ശൂരിലെ പേരുകേട്ട തറവാടാണ് വർക്കിച്ചന്റേത്. ഭാര്യ ലീലാമ്മ. സുന്ദരിയാണ് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ പോര. ഗോതമ്പിന്റെ നിറം. സായാഹ്ന സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളേറ്റ് സ്വർണ്ണ നിറത്തോടു കൂടിയ ലീലാമ്മയുടെ മുഖം കാണാനായി മാത്രം വർക്കിച്ചൻ പള്ളിയിൽ പോയിരുന്നതത്രേ. സമ്പന്നനായ വർക്കിച്ചനും അന്നന്നത്തെ അപ്പം മാത്രം ഭക്ഷിക്കാൻ വകയുള്ള ലീലാമ്മയും തമ്മിലുള്ള വിവാഹം തൃശ്ശൂർ അങ്ങാടി മുഴുവൻ കോളിളക്കം സൃഷ്ടിച്ചതാണ്. നാട്ടിലെ സിംഹവും പുലിയുമൊക്കെ ആണെലും ലീലാമ്മയുടെ അടുത്ത് വർക്കിച്ചൻ വെറുമൊരു പാവയാണ്. ലീലാമ്മ കൊടുക്കുന്ന സ്ക്രൂവിൽ മാത്രം തിരിയുന്ന പാവ. ആ സ്ക്രൂ എവിടെ എപ്പോ കൊടുക്കണമെന്ന് ലീലാമ്മക്ക് കൃത്യമായി അറിയാം. “ഹോ, ഇന്ന് രാവിലെതന്നെ തുടങ്ങിയോ” അടുക്കളയിലെ ബഹളം കേട്ടുവന്ന വർക്കിച്ചന്റെ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം എന്നവണ്ണം ലീലാമ്മ പറഞ്ഞു. “പിന്നല്ലാതെ ഇങ്ങനെ കോഴി ചിക്കിയത് പോലെ തേങ്ങ ചിരകി വച്ചാൽ ബാക്കി വന്ന തേങ്ങമുറി ചീയത്തില്ലയോ! ആകെ രണ്ട് മൂട് തെങ്ങെ ഉള്ളൂ. അതിൽ നിന്നും കിട്ടുന്നതുകൊണ്ടുവേണം വർഷം മുഴുവൻ കഴിയാൻ. കാർന്നോൻമാർക്ക് ഉണ്ടായെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടെന്തു കാര്യം? ഇവിടെ വല്ലതും ഉണ്ടെങ്കിലല്ലേ ഉള്ളൂ. നിങ്ങൾ അടുക്കളയിൽ എത്തിനോക്കാതെ ആ മീൻകാരൻ വരുന്നുണ്ടോന്ന് നോക്ക്”. പുലി പോലെ വന്ന വർക്കിച്ചൻ ലീലാമ്മ പറഞ്ഞതും അനുസരിച്ച് മീൻകാരനെ തപ്പിപ്പോയി. അല്ല അല്ലേലും വർക്കിച്ചനു മിണ്ടാൻ നിവൃത്തിയില്ല. ലീലമ്മയെപ്പോലെയൊരു ദരിദ്രവാസിയെ കെട്ടിയതിനാൽ തറവാടിനകലെയായി ഏഴ് സെന്റ് സ്ഥലം മാത്രേ പിതൃ സ്വത്തായി കിട്ടിയുള്ളൂ. വർക്കിച്ചന്റെ ചേട്ടന്മാരാകട്ടെ കിട്ടിയ ചാൻസിന് അപ്പന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും എല്ലാം എഴുതി വാങ്ങിച്ചു. വർക്കിച്ചൻ ലീലാമ്മയെ മാത്രം ധ്യാനിച്ചു നടക്കുന്നതിനാൽ ഉള്ളത് മതി എന്നും പറഞ്ഞ് ഒരു ചെറിയ പലചരക്ക് പീടികയും നടത്തി ജീവിച്ചു പോന്നു. വർക്കിച്ചനും ലീലാമ്മക്കും കൂടി രണ്ട് മക്കൾ. മകൾ മേരിക്കുട്ടി, എടുത്ത് പറയണ്ട ആവശ്യം ഇല്ല അമ്മയെപ്പോലെത്തന്നെ അസൽ തന്റേടി. ജോലിയായി വിദേശത്താണ്. അമ്മയുടെ ഭരണം കണ്ടു ശീലിച്ച മകൾ എവിടെ ചെന്നാലും അവിടം ആളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കാൻ ഒരു പ്രത്യേക കഴിവാ. സ്വന്തം കെട്ടിയവന്റെ വീട്ടിൽ മാത്രം അത് വിലപോകാത്തതിനാൽ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ടും അവധിക്ക് വന്നാൽ കൂടുതൽ ദിവസവും സ്വന്തം വീട്ടിലാണ് വെപ്പും കുടിയും. അതിനെ ന്യായീകരിക്കാൻ എന്നവണ്ണം ചീഞ്ഞ ക്ലീഷെ ഡയലോഗും പറയും- “സ്വന്തം അപ്പനും അമ്മയും ഉള്ള കാലത്തോളം പെൺമക്കൾക്ക് സ്വർഗ്ഗം സ്വന്തം വീടാണ്”. മരുമകനെ വശത്താക്കാൻ ലീലാമ്മ അതിസമർത്ഥ ആയതിനാൽ മരുമകനും സ്വന്തം വീടിനേക്കാളും പ്രിയം ഇവിടെത്തന്നെ. മകൻ ജോണിക്കുട്ടിയാണ് ഇപ്പോ പലചരക്ക് കട നോക്കിനടത്തുന്നത്. ശാന്ത സ്വഭാവം. അമ്മ എന്ത് പറഞ്ഞാലും ധിക്കരിക്കില്ല. രണ്ട് മക്കളേയും കൊഞ്ചിച്ചു അല്ലലറിയിക്കാതെ വളർത്തിയതിനാൽ അപ്പനേയും അമ്മയേയും മക്കൾക്ക് കാര്യാണ്. അമ്മക്ക് തന്റെ ഭാര്യയോടുള്ള മുഷിപ്പ് അറിയാമെങ്കിലും അറിഞ്ഞതായി നടിക്കാതെ അങ്ങ് ജീവിച്ചു പോകുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മകന്റെ മുമ്പിൽവച്ച് മരുമകളെ പിണക്കാതെ ലീലാമ്മ ശ്രദ്ധിച്ചു. ജോണിക്കുട്ടി കടയിലേയ്ക്ക് പോയതിന് ശേഷമേ അഭ്യാസം എടുക്കുള്ളു. അതിനാൽ തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ റോസി എന്ത് പറഞ്ഞാലും പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിക്കാൻ ജോണിക്കുട്ടിക്കായില്ല. പതിയെ പരാതി പറച്ചിലും റോസി നിർത്തി. വർഷം രണ്ട് കഴിഞ്ഞു. ജോണിക്കുട്ടിയുടെയും റോസിയുടെയും മകനിപ്പോൾ ഒരു വയസ്സായി. റോസിയുടെ ചെറുപ്പത്തിലെ അപ്പൻ മരിച്ചുപോയതാണ്. അതിനും ലീലാമ്മ റോസിയെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ മറന്നില്ല. “ഏതോ ശാപം കിട്ടിയ വീടാണ് അല്ലേൽ ആ തള്ള ഇത്രേം പെട്ടെന്ന് വിധവയാകോ!” വരുന്നോരോടെല്ലാം ലീലാമ്മ ഈയൊരു കാര്യം പ്രത്യേകം പറയാൻ മറന്നില്ല. മാത്രവുമല്ല കൂട്ടത്തിൽ ഉപദേശവും “അയ്യോ, മക്കളുടെ വിവാഹകാര്യം നന്നായി തിരക്കണം കേട്ടോ. എല്ലാം സൂക്ഷിച്ചു വേണം കേട്ടോ.” മാത്രവുമല്ല ജോണിക്കുട്ടിയുടെ വീട്ടിൽ എന്ത് ആഘോഷം നടന്നാലും റോസിയുടെ അമ്മയെ വിധവ ആയതിനാൽ പരമാവധി മാറ്റി നിർത്താൻ ലീലാമ്മ ശ്രദ്ധിച്ചു. റോസിയുടെ അമ്മയാകട്ടെ ഇതൊന്നും അറിയാതെ ആരോടും പരാതിയില്ലാതെ ജീവിച്ചുപോന്നു. ഒരു ദിവസം വർക്കിച്ചനുള്ള ഭക്ഷണം വിളമ്പി വച്ച റോസി വെള്ളം എടുത്തു വയ്ക്കാൻ മറന്നു പോയി. അതിനുള്ള മറുപടി എന്നവണ്ണം വയറു നിറച്ചു തിന്ന് ഏമ്പക്കം വിട്ടതിന് ശേഷം വർക്കിച്ചന്റെ ഡയലോഗ് “ഹാ അപ്പനില്ലാതെ വളർന്നതല്ലേ ഇത്രയൊക്കെ പ്രതീക്ഷിച്ചാൽ മതി”! അപ്പനില്ലാത്തതിനാൽ ആ വീട്ടിൽ വർക്കിച്ചനെ ആയിരുന്നു റോസിക്ക് കൂടുതൽ ഇഷ്ടം. ഇത്രയും കാലം അമ്മായിയമ്മയേയും നാത്തൂനേയും മാത്രം സഹിച്ചാൽ മാത്രം മതിയായിരുന്നു. അമ്മായിയപ്പന്റെ കുറ്റപ്പെടുത്തലും കൂടിയായപ്പോൾ റോസി തളർന്നു തുടങ്ങി. ആ പറയാൻ മറന്നു പോയി റോസി നല്ലൊരു നർത്തകി ആയിരുന്നു. ഒരു ഡാൻസ് സ്കൂളിൽ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു. “ഓ നസ്രാണികളങ്ങനെ ആടാനും തുള്ളാനൊന്നും പോകില്ല. ഒരു ആട്ടക്കാരി വന്നിരിക്കുന്നു.” വിവാഹ ശേഷം അങ്ങനെ ലീലാമ്മ റോസിയുടെ ജോലിയും കളയിച്ചു. കുഞ്ഞായി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ “കുഞ്ഞിനെ ആര് നോക്കും നീ ആടാൻ പോയാൽ എന്നായി. അല്ലേലും വല്ല്യ ഗവൺമെന്റ് ഉദ്യോഗം അല്ലല്ലോ വല്ലോനേം നോക്കി കണ്ണും കയ്യും കാണിക്കലല്ലേ.” ജോണിക്കുട്ടിയോട് പറഞ്ഞാലും പ്രത്യേകിച്ച് ഗുണമൊന്നും ഇല്ലാത്തതിനാൽ റോസി മൗനം പാലിച്ചു. ഒരു ദിവസം ലീലാമ്മയുടെ മകൾ മേരിക്കുട്ടി ഫോൺ വിളിച്ചു ഭയങ്കര കരച്ചിൽ. അവളുടെ കെട്ടിയോൻ പറഞ്ഞു നീ ജോലി നിർത്തി മക്കളേയും കൊണ്ട് നാട്ടിൽ പൊയ്ക്കോളൂ. അമ്മക്ക് പ്രായമായി വരുന്നു. അവരെ സഹായിക്കാൻ ആരുമില്ല. ഇതു കേട്ടതും ലീലാമ്മ രഹസ്യമായി മകളെ ഉപദേശിച്ചു. “എന്ത് വന്നാലും നീ ജോലി കളയരുത്. വേണെങ്കിൽ അവൻ പോട്ടെ. അല്ലേൽ നോക്കാൻ ആരേലും വയ്ക്കട്ടെ. പിള്ളേർ എങ്ങനേലും വളർന്നോളും. നിന്റെ ജോലി പോയാൽ പിന്നെ നിനക്ക് പുഴുന്റെ വില പോലും കാണില്ല.” ലീലാമ്മ പറഞ്ഞാൽ മകളോ മകൾ പറഞ്ഞാൽ ലീലമ്മയോ ഒരടി മാറുകയില്ലാത്തതിനാൽ മകൾ ലീലാമ്മയുടെ വാക്ക് കേട്ടു. എന്തൊക്കെ വന്നാലും എന്നെ നോക്കാൻ എന്റെ മക്കൾ ഉണ്ട് എന്ന ഭാവം ലീലാമ്മയെ റോസിയുടെ അടുത്ത് ക്രൂരയാക്കി. റോസിയുടെ മകൻ ജോക്കുട്ടൻ വളർന്നു സ്കൂളിൽ പോകാൻ തുടങ്ങി. ലീലാമ്മയും വർക്കിച്ചനും നാത്തൂൻ മേരിക്കുട്ടിയും കൂടി മത്സരിച്ചു റോസിയെ കുറ്റപ്പെടുത്താനും തുടങ്ങി. അപ്പോഴും ജോണിക്കുട്ടി മരവിച്ച അവസ്ഥ തുടർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. അതിനേക്കാളുപരി സഹോദരസ്നേഹം, മാതാപിതാക്കളോടുള്ള ഭയം, അനുസരണം തുടങ്ങിയ വികാരങ്ങളാൽ ലീലാമ്മ അയാളെ കെട്ടിയിട്ടു. ഒരു ദിവസം സഹിക്കെട്ട ജോണിക്കുട്ടി പറഞ്ഞു “അവർക്ക് പ്രായമായി അവരെ തിരുത്താൻ എനിക്കാകില്ല. നീ വേണം അത് മനസിലാക്കി സഹകരിച്ചു പോകാൻ.” “ഇവർക്ക് ഇപ്പോഴല്ലേ വയസ്സായത്? പണ്ടും ഇവർ ഇങ്ങനെത്തന്നെ ആയിരുന്നില്ലേ?” അന്നാദ്യമായി ജോണിക്കുട്ടിയോട് കയർത്ത റോസിയുടെ കരണം പുകക്കാൻ അവൻ മറന്നില്ല. മകൻ പൂർണ്ണമായി തന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ലീലാമ്മ പണ്ടത്തേതിനേക്കാൾ കൂടുതലായി റോസിയെ കുറിച്ച് നുണയും കൊതിയും പറയാൻ തുടങ്ങി. ഇതിനിടയിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം വർക്കിച്ചൻ മരിച്ചു. ഉറങ്ങി കിടന്ന വർക്കിച്ചൻ പിറ്റേന്ന് ഉണർന്നില്ല. അതിലും ലീലാമ്മ അഹംഭാവം കാണിച്ചു. ഭാഗ്യമരണം ആണത്രെ. കിടന്ന് നരകിച്ചില്ലല്ലോ. റോസിയുടെ ലോകം ജോക്കുട്ടൻ മാത്രമായി ചുരുങ്ങി. അവൾ ആരോടും സംസാരിച്ചില്ല. ജോക്കുട്ടനും റോസിയോടായിരുന്നു കാര്യം. വീടിനടുത്തുള്ള ടൗണിൽ റോസിക്ക് നൃത്തഅദ്ധ്യാപികയായി ജോലി കിട്ടി. റോസിയുടെ കൂട്ടുക്കാരി നടത്തുന്ന സ്ഥാപനം ആയിരുന്നു അത്. ജോക്കുട്ടനോട് മാത്രം അവൾ അനുവാദം ചോദിച്ചു. അമ്മയുടെ ദയനീയ അവസ്ഥ ചെറുപ്രായത്തിൽ തന്നെ അവന് മനസ്സിലായി തുടങ്ങി.റോസിയെ ജോലിക്ക് വിടാതിരിക്കാൻ ലീലാമ്മ ഒരുപാട് പയറ്റി. “ഡാ നീ ഇങ്ങനെ പൊട്ടനായിരുന്നോ, നോക്കിക്കോ ആദ്യത്തെ ശമ്പളം കിട്ടുന്ന അന്ന് അവൾ നിന്നെ ഇട്ടിട്ട് പോകും. പെണ്ണിന്റെ കയ്യിൽ കാശ് വരാൻ തുടങ്ങിയാൽപിന്നെ നിന്നെ വില കാണില്ല.” ജോണിക്കുട്ടി അപ്പോഴും മൗനം പാലിച്ചു. ഒരു ദിവസം വെള്ളിടി പോലെ ആ വാർത്ത എത്തി. ലീലാമ്മയുടെ ഏക മകൾ മേരിക്കുട്ടി ജോലി സ്ഥലത്ത് കുഴഞ്ഞു വീണു മരിച്ചു. മകളുടെ മൃതശരീരം കണ്ട ലീലാമ്മ മരവിച്ചു പോയി. അവർ താഴെ വീണു. തന്റെ ബലം ആയിരുന്നവൾ തനിക്ക് മുൻപേ കണ്ണടക്കുമെന്ന് അവർ സ്വപ്നത്തിൽപോലും വിചാരിച്ചില്ല. മകളെ അടക്കുന്നതിനുമുൻപേ ലീലാമ്മയെ ഐസിയുവിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചു ലീലാമ്മയുടെ കഴുത്തിന് താഴോട്ട് തളർന്നു. സംസാര ശേഷി പൂർണ്ണമായി നഷ്ടപ്പെട്ടു. ലീലാമ്മയെ പഴയപോലെയാക്കാൻ മകൻ ജോണിക്കുട്ടി ആശുപത്രിയായ ആശുപത്രികൾ മുഴുവൻ കയറിയിറങ്ങി. ഇനിയൊരു തിരിച്ചു വരവ് ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് ഡോക്ടർമാർ വിധിയെഴുതി. വർഷം മൂന്ന് കഴിഞ്ഞു. ലീലാമ്മ ഇപ്പോഴും കിടന്ന കിടപ്പാണ്. മല മൂത്ര വിസർജ്ജനം എല്ലാം കിടന്നിടത്തുതന്നെ. റോസിയുടെ കൂട്ടുക്കാരി വിദേശത്ത് സ്ഥിര താമസമാക്കിയതിനാൽ ഡാൻസ് സ്കൂൾ റോസി സ്വന്തമായി വാങ്ങിച്ചു. അവളുടെ കയ്യിലുള്ള ചെറിയ സമ്പാദ്യവും പിന്നെ അമ്മയുടെ സഹായം, കുറച്ച് ലോൺ അങ്ങനെ എല്ലാം ചേർത്ത് ഒപ്പിച്ചെടുത്തു എന്ന് പറയുന്നതാകും ശരി. രാവിലെ ലീലാമ്മയെ നോക്കാൻ ഒരു സ്ത്രീയെ ഏർപ്പാടാക്കി രാത്രി റോസി നോക്കും. ഓരോ രണ്ടു മണിക്കൂർ കൂടുമ്പോഴും ലീലാമ്മയെ തിരിച്ചു കിടത്തണം. രാവിലെയും രാത്രിയും ദേഹം മുഴുവൻ തുടക്കണം. അത് കൂടാതെ മല മൂത്ര വിസർജ്ജനം വൃത്തിയാക്കണം. ശരീരം മുഴുവൻ പൗഡർ ഇട്ടു മസാജ് ചെയ്യണം. എല്ലാം ഒരു പരിഭവവുമില്ലാതെ റോസി ചെയ്തു പോന്നു. ഒരു ദിവസം രാത്രി അലാറം നിർത്താതെ അടിക്കുന്നു. അടുത്ത മുറിയിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ജോക്കുട്ടൻ എഴുന്നേറ്റുവന്നു നോക്കുമ്പോൾ റോസി നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. ക്ലീനിങ് എന്ന് എഴുതിയാണ് അലാറം സേവ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. അവനത് പതിയെ നിർത്തി വച്ചു. റോസിയെ വിളിക്കാൻ അവനു തോന്നിയില്ല. കാരണം ഈയിടെയായി അമ്മൂമ്മയുടെ ചികത്സചിലവ് ഏറിയതിനാൽ അമ്മ ഒരു ബാച്ച് കൂടുതൽ ഡാൻസ് പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. പെട്ടെന്ന് ഒരുൾവിളി എന്നവണ്ണം കണ്ണ് തുറന്ന റോസി സമയം നോക്കിയതും ഓടി ലീലാമ്മയുടെ മുറിയിൽ ചെന്നപ്പോഴേക്കും ജോക്കുട്ടൻ അമ്മൂമ്മയെ വൃത്തിയാക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. “മോൻ പോയി കിടന്നോളൂ, നാളെ ക്ലാസ് ഉള്ളതല്ലേ? അമ്മ ഉറങ്ങി പോയതാ കുട്ടാ. സോറി ഡാ” ഇത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരുമ്മ കൊടുത്ത് ജോക്കുട്ടൻ ഉറങ്ങാൻ പോയി. സമയം രണ്ടര ആയി. മുണ്ടിൽ മുഴുവൻ വയറിളകി പോയിരിക്കുന്നു. വെള്ളം ചൂടാക്കി റോസി ലീലാമ്മയെ മൊത്തം തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കി. ചരിച്ച് കിടത്തി പുറം മുഴുവൻ പൗഡർ ഇട്ടു മസാജ് ചെയ്തു. പുതിയ വസ്ത്രം ധരിപ്പിച്ചു ചാരിയിരുത്തി കട്ടിലിൽ പിടിപ്പിച്ചിരുന്ന ബെൽറ്റ് ഇട്ടു. ചൂട് കഞ്ഞി ഉണ്ടാക്കി കോരി കൊടുത്തു കഴിപ്പിച്ചു. മുറി മുഴുവൻ തൂത്തുതുടച്ചു സ്പ്രേ അടിച്ചു. സമയം രണ്ടരയായി. ഇത്രയൊക്കെ ചെയ്തിട്ടും ഒരക്ഷരം ലീലമ്മയോട് അവൾ സംസാരിച്ചില്ല. ഒരു വെറുപ്പും കാണിച്ചില്ല. ഒരു രോഗിയെ എന്നവണ്ണം അവൾ പരിചരിച്ചു. ലീലാമ്മക്ക് ഉള്ളിൽ നല്ല ബോധം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. “മോളേ” എന്നൊന്ന് വിളിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ വർഷങ്ങളായി അവർക്ക് സംസാര ശേഷി നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ആട്ടക്കാരി, ചന്ത, വേശ്യ വിളിക്കാൻ സാധിച്ച സമയത്തെല്ലാം താനവളെ വിളിച്ചതെല്ലാം ലീലാമ്മയുടെ ഓർമ്മയിൽ വന്നു. അവളെ ഒന്ന് തഴുകണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളൊന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്നവരാഗ്രഹിച്ചു. താൻ മൂലം അവൾക്ക് ജോണിക്കുട്ടിയിൽ നിന്നും കിട്ടിയ അടി അവരുടെ ഓർമ്മയിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തി. ലീലാമ്മയുടെ വായയിലുള്ള ഭക്ഷണത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ എടുത്തു കളഞ്ഞു. വായ വൃത്തിയാക്കിയ ശേഷം അവരെ നേരെ കിടത്തി കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. ഒരിക്കൽ പോലും ലീലാമ്മയുടെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കാതിരിക്കാൻ റോസി പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു. ലീലാമ്മയും മകളും ചേർന്ന് തകർത്തുടച്ച തന്റെ കൊച്ചു സന്തോഷങ്ങൾ എവിടെയോ ഇരുന്നു വെന്തു നീറുന്നതിന്റെ ചൂട് അവൾ അനുഭവിച്ചിരുന്നു. ദേഹം കഴുകിയ ശേഷം ഒരു മണിക്കൂർ കൂടെ ഉറങ്ങാനായി മുറിയിലെത്തിയ റോസിയെ ജോണിക്കുട്ടി ഇടക്കണ്ണാൽ നോക്കി. കുറ്റബോധത്താൽ അയാൾ നീറാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് വർഷങ്ങളായി. താനും അമ്മയ്ക്കും പെങ്ങൾക്കും ഒപ്പം ചേർന്ന് അവൾക്കെതിരായതോരോന്നും അയാളെയും അലട്ടി കൊണ്ടിരുന്നു. കിടക്കയിലേക്കു ഇരിക്കുമ്പോളാണ് ജോക്കുട്ടൻ അപ്പനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു അടുത്ത് കിടക്കുന്നത് റോസി ശ്രദ്ധിച്ചത്. താൻ ഉറങ്ങിപ്പോയ കഥ അപ്പനെ കേൾപ്പിച്ചെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. ജോണിക്കുട്ടിയ്ക്കും അവൾ മുഖം കൊടുത്തില്ല.അവളും ഇപ്പോൾ മരവിച്ച മനസ്സിനെ താലോലിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഒരു ചെറിയ ശ്രമം. ഇഷ്ടയാൽ പറയണെ. അക്ഷരത്തെറ്റുകൾ ക്ഷമിക്കണെ🙏💕 #mywriting #story #family #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️