ഋതുനന്ദനം... Part 30 "ചേച്ചി…. നരസിംഹത്തോട് സംസാരിച്ച നിമിഷങ്ങളിലെനിക്ക് മനസ്സിലായ കാര്യം എന്താണെന്ന് വച്ചാൽ നീ പറഞ്ഞ പോലെ അങ്ങേരിട്ട ഒരു മുഖംമൂടിയാണ് ആ കോപാകുലന്റെ സ്വഭാവം"… മിത്ര ദേവദത്തനെ കുറിച്ച് അഭിരാമിയോട് പറഞ്ഞു.. "ഒരു വശത്ത് കൂടെ നോക്കുമ്പോൾ നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ് പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തെ അറിയുന്ന എന്റെ ഓഫീസിലെ പഞ്ഞിക്കാരൻ സാറും പിന്നെ രാമേട്ടനും പറഞ്ഞത് അദ്ദേഹം പണ്ടൊക്കെ തെറ്റ് എവിടെ കണ്ടാലും, തനിക്കിഷ്ടപ്പെടാത്തത് കണ്ടാലുമൊക്കെ അതിനെതിരെ പ്രതികരിച്ചിരുന്ന സ്വഭാവമാണദ്ദേഹത്തിനെന്നാണ്. പിന്നെ ഇത്രയും ദുഃഖങ്ങൾ കടിച്ചമർത്തി ജീവിയ്ക്കുന്ന ഒരാളുടെ സ്വഭാവം കുറച്ചു റഫ് ആയില്ലെങ്കിലല്ലേ അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടതുള്ളൂ"…..അഭിരാമി തന്റെ അഭിപ്രായങ്ങൾ മിത്രയോട് വിവരിച്ചു… "ചേച്ചി… പിന്നൊരു കാര്യം…നരസിംഹമെന്നെ മീനു എന്ന് വിളിച്ചല്ലോ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മക്കളിൽ ആരുടെയെങ്കിലും പേരാണോ അത്"…? മിത്ര അഭിരാമിയോട് തിരക്കി… "അതെ.. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ മകളുടെ പേരാണത്. നിന്നെയാ പേരദ്ദേഹം വിളിച്ചപ്പോൾ ഞാനുമൊന്നമ്പരന്നു"… ഒരു മന്ദഹാസത്തോടെ അഭിരാമി മറുപടി നൽകി… "എന്താണെന്നറിയില്ല ചേച്ചി…എനിക്കാ പേര് ഒരുപാടിഷ്ടായി. യഥാർത്ഥത്തിൽ ആ പേര് എനിക്കിഷ്ടമാണ്. ആരെങ്കിലുമെന്നെ ആ പേര് വിളിച്ചിരുന്നെങ്കിലെന്നു ചിലപ്പോഴൊക്കെ ആഗ്രഹിച്ചു പോയിട്ടുണ്ട്"...മിത്ര ദേവദത്തൻ തന്നെയങ്ങനെ സംബോധന ചെയ്ത രംഗമോർത്തു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു… മിത്ര പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ അഭിരാമി അത്ഭുതപ്പെട്ടു പോയി…. "ഇങ്ങനെയൊരു കാര്യമിത് വരെ നീ പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ "… അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ വാക്കുകളോടെ അഭിരാമി ചോദിച്ചു… "എന്റെ ചേച്ചി….എനിക്ക് നിർബന്ധമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. ചെറിയൊരാഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് മാത്രം"… മിത്രയൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു... "നരസിംഹത്തോട് സംസാരിച്ച അത്രയും നേരം ഞാനനുഭവിച്ച സന്തോഷമൊന്ന് വേറെത്തന്നെയായിരുന്നു. എനിക്ക് ഒരുപാട് അടുപ്പവും പരിചയവുമുള്ള ഒരാളോട് സംസാരിച്ച പോലെയൊരു അവസ്ഥ. ഒരു പക്ഷേ അദ്ദേഹമെന്നോട് ഒരുപാട് വാത്സല്യത്തോടെ സംസാരിച്ചത് കൊണ്ടാവാം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദുഃഖങ്ങൾ എന്റെയും കൂടി ദുഃഖങ്ങളാണെന്ന് തോന്നിപ്പോയി"….മിത്രയുടെ മിഴികളിൽ ആ നിമിഷങ്ങളിൽ അവളനുഭവിച്ച സന്തോഷവും ദേവദത്തന്റെ അവസ്ഥയോർത്തുള്ള ദുഃഖവും നിഴലിച്ചു നിന്നു…. "ശരി ശരി…ഇനി നരസിംഹത്തോട് സംസാരിച്ചതും മറ്റുമോർത്തിരുന്ന് ഉറങ്ങാൻ ഒരുപാട് വൈകേണ്ട. നാളെ നിനക്ക് കോളേജിൽ പോകാനുള്ളതല്ലേ. എഴുന്നേൽക്കാൻ വൈകിയാൽ പിന്നെ നീ നേരത്തെ ശ്രീലക്ഷ്മിയേ ചെരുപ്പൂരിയടിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞത് പോലെ നിന്നെ അഞ്ജുട്ടിയായിരിക്കുമടിക്കുന്നത്…വാ കിടക്കാം"…അഭിരാമി മിത്രയെ നോക്കിയൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.. മിത്ര ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തലയാട്ടി അഭിരാമി പറഞ്ഞതിനെ ശരി വച്ചു… ================================ രണ്ട് മൂന്ന് ദിവസം വീട്ടിൽ തന്നെ കഴിച്ചു കൂട്ടിയ അഭിരാമി ശേഷമുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ തന്റെ പഴയ ഫ്രണ്ട്‌സിനെയൊക്കെ കാണുവാനും മറ്റുമായി പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ആറ് മാസം വിട്ട് നിന്നപ്പോഴേക്കും സിറ്റിയിലെ ചില ഭാഗങ്ങളോട് ഒരപരിചിതത്വമനുഭവപ്പെട്ടു… ചെന്നൈയിൽ പഠിക്കാൻ പോയപ്പോൾ പോലും തോന്നാത്ത ഒരനുഭവം. തന്റെയുള്ളിന്റെയുള്ളിൽ ജനിച്ച നാടൊരു വികാരമായി മാറിയോ…അഭിരാമി ഉള്ളാലെ സംശയിച്ചു…. മൊജം ജാഹി മാർക്കറ്റിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ചുറ്റും കണ്ട ചില കാഴ്ചകളെ അവൾ മൊബൈലിൽ പകർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു… മുമ്പൊക്കെ ഒരുപാട് തവണ കറങ്ങിയടിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും കാഴ്ചകൾ പകർത്താനൊന്നും മെനക്കെട്ടിട്ടില്ല. ഒരു ചിത്രകാരിയുടെ കണ്ണിലൂടെ ചുറ്റുമുള്ളവയെ നോക്കിക്കാണുന്നത് ആദ്യമായിട്ടാണെന്ന് അവളോർത്തു. നരസിംഹം പറഞ്ഞപോലെ സാമൂഹികവും സമകാലികവുമായവയെയും ക്യാൻവാസിൽ പകർത്താൻ നോക്കാം… അദ്ദേഹത്തെ പോലെ പ്രശസ്തനായൊരു മനുഷ്യന്റെ ഉപദേശങ്ങളെ ധിക്കരിക്കുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ. തന്റെ അമ്മയൊരിക്കലും തന്റെ ചിത്രകലയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചിട്ടുമില്ല എന്നു കരുതി നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തിയിട്ടുമില്ല. അമ്മയുടെ സ്വഭാവം പിന്നെ അങ്ങനെ. അതിനി തിരുത്താൻ മേലെയുള്ളയാൾ നേരിട്ടിറങ്ങി വന്ന് ശ്രമിച്ചാലും മാറില്ല.. അഭിരാമി മാർക്കറ്റിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു… മൊജം ജാഹി മാർക്കറ്റിൽ നിന്നും അഭിരാമി ഒരു പെർഫ്യൂം ഷോപ്പിൽ കയറി ഒന്ന് രണ്ട് ടൈപ്പ് പെർഫ്യൂം നോക്കി…. ഊദിന്റെയും അത്തറിന്റെയും ലോകനിലവാരമുള്ള പെർഫ്യൂമുകളുടെയും വലിയ ശേഖരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഷോപ്പുകൾ നിറഞ്ഞയിടമാണ് മൊജാം ജാഹി മാർക്കറ്റ്. ഏതു ഷോപ്പിൽ നിന്നും ഏതു തരത്തിലുള്ളവ വാങ്ങിക്കുമെന്ന ഒരു ചിന്താകുഴപ്പത്തിലെത്തും അവിടെയെത്തിച്ചേരുന്നവർ. രണ്ട് മൂന്ന് ഷോപ്പുകൾ കയറിയിറങ്ങി അവൾ കുറച്ചു സാധങ്ങൾ വാങ്ങിയതിനു ശേഷം കറാച്ചി ബേക്കറിയുടെ ഭാഗത്തേക്ക്‌ നടന്നു…. ആ ദിവസം അഭിരാമി ഹൈദരാബാദ് നഗരത്തിന്റെ പഴമയുടെ പകിട്ടിനെ തന്റെ കണ്ണുകളിലും ഫോണിലും പകർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു… വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ നാംപള്ളി മെട്രോ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും മെട്രോ ട്രെയിനിൽ കയറി ഹൈ ടെക് സിറ്റി ഭാഗത്തേക്ക്‌ പോയി. തന്റെ ചില ഫ്രണ്ട്‌സിനെ കാണുവാൻ…. ================================ രണ്ടാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം തന്റെ ലീവ് കഴിഞ്ഞ് അഭിരാമി എറണാകുളത്ത് തിരിച്ചെത്തി. ഇറങ്ങുമ്പോൾ അമ്മയുടെയും മിത്രയുടെയും കൂടെയുള്ള നിമിഷങ്ങൾ വികാരഭരിതമായിരുന്നു… എറണാകുളത്തെത്തി പിറ്റേന്ന് തന്നെയവൾ ഡ്യൂട്ടിയിൽ കയറി തന്റെ പതിവ് ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു. വന്നതിന് ശേഷം മൂന്നാല് ദിവസത്തോളം അവൾക്ക് നിന്നു തിരിയാൻ പറ്റാത്ത തിരക്കായിരുന്നു. അതിനാൽ ദേവദത്തന്റെ അടുത്ത് പോകുവാനുമവൾക്ക് സാധിച്ചില്ല. എന്നിരുന്നാലും ഹോസ്റ്റലിൽ കഴിയുന്ന വേളകളിൽ വീണു കിട്ടുന്ന ഒഴിവ് സമയങ്ങളിൽ അവൾ തന്റെ പെയിന്റിംഗ് തുടർന്നു… ദേവദത്തന്റെ അടുത്ത് പോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും ദേവദത്തനവളെ വിളിച്ചു അവളുടെ വിവരങ്ങൾ തിരക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോഴൊക്കെ മിത്ര തന്നെ രണ്ട് മൂന്ന് തവണ വിളിച്ചതും മറ്റും ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോട് പറഞ്ഞു… മിത്രയോടുള്ള സംസാരത്തെ ദേവദത്തനൊരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതായി അയാളുടെ സംസാരത്തിൽ നിന്നും അഭിരാമി മനസ്സിലാക്കി. അതവൾക്കും വളരെ സന്തോഷം പകർന്നു… ഒരു ഞായറാഴ്ച പത്ത് മണിയോടെ അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെ വീട്ടിലെത്തി. ഹൈദരാബാദിൽ നിന്നും ദേവദത്തനും രാമേട്ടനും വേണ്ടി കുറച്ചു സാധങ്ങൾ വാങ്ങിയതും കൊണ്ടായിരുന്നു അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെ വീട്ടിൽ എത്തിയത്… അവളെ കണ്ട ദേവദത്തൻ നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ സ്വീകരിച്ചു. അയാളുടെ മുഖത്ത് ഉറ്റവരെയാരെയോ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കണ്ടു മുട്ടിയതിന്റെ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു… പൂമുഖത്തിരുന്നു കൊണ്ട് ഹൈദരാബാദിലെ അവളുടെ വീട്ടിലെ വിശേഷങ്ങളും മറ്റും അയാൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു.. രാമേട്ടൻ അവിടെയില്ലെന്ന് സംഭാഷണമദ്ധ്യേ ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോട് പറഞ്ഞു.. "രാമേട്ടൻ എവിടെ പോയി നരസിംഹം"…? മിഴികളിൽ ശോകമണിഞ്ഞു കൊണ്ട് അഭിരാമിയുടെ ചോദ്യം… "കാരണവർ എല്ലാ മാസവും ചില ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ തീർത്ഥാടനത്തിനായി പോകും. അങ്ങേർക്ക് വേണ്ടിയല്ല…എനിക്ക് വേണ്ടി.. എന്റെ ലച്ചുവും മക്കളും എത്രയും പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചു വരാനായി. ദൈവങ്ങൾക്ക് വലിയ താല്പര്യമില്ലാത്തത് കൊണ്ടാവും ഇത്ര വർഷമായിട്ടും കാരണവർ പോകുന്നതല്ലാതെ ലച്ചുവും മക്കളും വരാത്തത്…" ശോകഛവിയണിഞ്ഞ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി.. "സാരമില്ല നരസിംഹം…തമ്മിൽ കാണണമെന്ന് ദൈവം വിധിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങൾ തമ്മിൽ കണ്ടു മുട്ടും"…ദേവദത്തന്റെ ആ സമയത്തെ ശോകാർദ്രഭാവത്തെ ഒന്നകറ്റാനായി അഭിരാമി ചുണ്ടിലൊരു ചിരിയെടുത്തണിഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. മറുപടിയായി ദേവദത്തനൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു… "മിത്ര നരസിംഹത്തെ വിളിക്കുമ്പോൾ വെറുപ്പിച്ചു കൊല്ലാറുണ്ടോ"…? "നാക്കിന് ഒരെല്ലുമില്ലാത്ത സംസാരമാ പെണ്ണിന് ചിലപ്പോൾ…അതാ ചോദിച്ചത്"…? അഭിരാമി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മിത്രയെ കുറിച്ചു ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു… "മിത്രയല്ലെടോ…എനിക്കവൾ മീനൂട്ടിയാ…" ഒന്ന് മന്ദഹസിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമിയെ തിരുത്തി… "അങ്ങനെയെങ്കിൽ അങ്ങനെ. നരസിംഹത്തിന്റെ മീനൂട്ടി വിളിക്കുമ്പോൾ കത്തി വച്ചു കൊല്ലാറുണ്ടോ എന്ന്"…? അഭിരാമിയൊന്ന് കെറുവിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.. "അതൊന്നുമില്ലെടോ… നിങ്ങൾ പറയുമായിരിക്കും അവൾക്ക് നാക്കിനെല്ലില്ലാത്ത സംസാരമാണെന്ന്. പക്ഷേ അതാണ് അവളുടെ പ്ലസ് പോയിന്റ്. താൻ സംസാരിക്കുന്ന ആളിനെ ആ സംസാരിക്കുന്ന സമയത്തെങ്കിലും എല്ലാ മാനസിക പിരിമുറുക്കത്തിൽ നിന്നും പുറത്ത് കൊണ്ടുവരുന്നതും സന്തോഷം പകരുന്നതും ചില്ലറ കാര്യമല്ല. ആളൊരു കാ‍ന്താരിയായത് കൊണ്ട് അതിന്റേതായ കുസൃതികൾ സംസാരത്തിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കും. സമയം പോകുന്നറിയില്ല"….. ദേവദത്തൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി. അയാളുടെ മുഖത്ത് ആ സമയങ്ങളിൽ അയാൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന ആനന്ദങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു… അഭിരാമിയ്ക്ക് മിത്രയോടൊരു ബഹുമാനം തോന്നി…. വേറെയും പല കാര്യങ്ങളും സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ അഭിരാമി ദേവദത്തന് വേണ്ടി കൊണ്ടു വന്ന സാധനങ്ങൾ കൈമാറി…. "ഇതെന്തൊക്കെയാടോ"…? ദേവദത്തൻ അഭിരാമി കൊടുത്ത സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിച്ചിട്ട് ചോദിച്ചു .. "അത് നരസിംഹത്തിന് വേണ്ടി ഒന്ന് രണ്ട് പെർഫ്യൂമുകളും പിന്നെ കുറച്ചു ഹൈദരാബാദി കുക്കീസും"…. അഭിരാമി ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി… "കുക്കീസ് എന്ന് പറയുന്നത് കറാച്ചി ബിസ്ക്കറ്റ് ആണോ"…? ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോട് തിരക്കി… "അതെ….നരസിംഹം ഹൈദരാബാദ് വന്നിട്ടുണ്ടോ…ഇതൊക്കെയറിയാൻ"…? അഭിരാമി ഒരതിശയത്തോടെ ചോദിച്ചു… "ഹ്മ്…പല പ്രാവശ്യം വന്നിട്ടുണ്ട്. ചില അവാർഡ് മീറ്റിനും മറ്റുമായി.. അങ്ങനെ അവിടെ വന്നപ്പോൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട് "…ഒരു മന്ദഹാസത്തോടെ ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി… "അത് കൊള്ളാലോ"…അഭിരാമി മൊഴിഞ്ഞു.. "ഇതെന്താ പെർഫ്യൂമോ"…? പെർഫ്യൂം അടങ്ങിയ പാക്കറ്റ് കൈയിലെടുത്ത് ദേവദത്തൻ ചോദിച്ചു… അഭിരാമി അതേയെന്ന് തലയിളക്കി… "ഇതെന്നാൽ രാമേട്ടന് കൊടുക്കാം. ഞാൻ പെർഫ്യൂമൊക്കെ ഉപയോഗിക്കുന്നത് നിർത്തിയിട്ട് വർഷങ്ങളായി"…ദേവദത്തൻ ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ട് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "അതെന്താ പെർഫ്യൂം പറഞ്ഞോ അവയ്ക്ക് നരസിംഹത്തിന്റെ ശരീരം പറ്റില്ല എന്ന്"….? അഭിരാമിയൊരു പുച്ഛത്തോടെ ചോദിച്ചു… ദേവദത്തൻ അത് കേട്ടൊന്ന് ചിരിച്ചു…. "അഭി…വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പേ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ നിറങ്ങളും സുഗന്ധങ്ങളുമൊക്കെ നഷ്ടമായതാണ്. ജീവിതത്തിലിത് രണ്ടും നഷ്ടപ്പെട്ടവനു തന്റെ പുറംമോടിയെ സുഗന്ധപൂരിതമാക്കിയിട്ട് എന്ത് പ്രയോജനം"… ഒരു വിളറിയ ചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോട് പറഞ്ഞു… "ദേ നരസിംഹം…ഞാനിത്രയും ദൂരത്ത് നിന്നും നരസിംഹത്തിനായി കൊണ്ട് വന്നിട്ട് ഒരു മാതിരി ശോകമടിച്ചാലുണ്ടല്ലോ…എനിക്ക് നല്ല മലയാളം മാത്രമല്ല അച്ചടിഭാഷയിലില്ലാത്ത മലയാളവും അറിയാം…ഈ പ്രായമൊക്കെ ഞാനങ്ങട് മറക്കും"…അഭിരാമിയൊന്ന് ചൊടിച്ചു മുഖം കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തനോട് പറഞ്ഞു… "അല്ലെങ്കിലും ഇങ്ങനെ വർഷങ്ങളായി ശോകഗാനം പാടി നടന്നിട്ട് എന്ത് ഗുണം. നിറങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിൽ ആ പോയ നിറങ്ങളെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാതെ പുതിയ നിറങ്ങൾ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുവാനാണ് ശ്രമിക്കേണ്ടത്"….അഭിരാമിയൊരു നിർവികാരഭാവത്തോടെ മൊഴിഞ്ഞു… "അഭി….താനെന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചത്"...?ദേവദത്തൻ നെറ്റി ചുളിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു.. "വിട്ട് പോയവരെ പറ്റി ചിന്തിച്ചു ജീവിതം പാഴാക്കാതെ പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങാൻ. നരസിംഹത്തിന് പ്രായമങ്ങട് നീണ്ടു പോയിട്ടൊന്നുമില്ല. ഇന്നും നല്ലൊരു പെണ്ണിനെ നരസിംഹത്തിന് കിട്ടും"...അഭിരാമി നിർവികാരയായി മൊഴിഞ്ഞു… "അഭി…താൻ ഹൈദരാബാദ് പോയത് എനിക്ക് കല്യാണമാലോചിക്കുവാനായിരുന്നോ"…? ദേവദത്തൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു .. "എനിക്ക് പരിചയമുള്ള ആരുമില്ല. ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ കണ്ണുമടച്ചു ഞാൻ ആലോചിച്ചേനെ നരസിംഹത്തിന് വേണ്ടി...." ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ അഭിരാമി മറുപടി നൽകി… "അഭി…മതി.. എനിക്കിങ്ങനെ പറയുന്നതും കേൾക്കുന്നതുമൊന്നും ഇഷ്ടമല്ല. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എക്കാലത്തും ഒരു പെണ്ണിന് മാത്രമേ സ്ഥാനമുള്ളൂ എന്റെ ലച്ചുവിന്. ഒരു പെണ്ണും എന്റെ ലച്ചുവിന് സമമല്ല. എന്റെ ലച്ചു എന്നെ സ്നേഹിച്ച പോലെ ഒരു പെണ്ണിനും എന്നെയോ തിരിച്ചോ സ്നേഹിക്കുവാൻ കഴിയില്ല"… ദേവദത്തൻ എഴുന്നേറ്റ് മുഖം കടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമിയോട് പറഞ്ഞു.. ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട അഭിരാമിയൊന്ന് കൈകെട്ടി നിന്നു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റ് ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി… "സാറ് സ്നേഹിച്ചു എന്ന് പറ…സാറിന്റെ ഭാര്യ സ്നേഹിച്ചു എന്ന് പറയുന്നത് തെറ്റായിരിക്കും. സാറിനോട് സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അവര് സാറിനെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകില്ലായിരുന്നു"…അഭിരാമി ഭയപ്പാടേതുമില്ലാതെ ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "അഭീ….മതി….നിർത്ത്…മുമ്പൊരു ദിവസവും നീയിതു പോലെ പറഞ്ഞു. ഞാനന്ന് ക്ഷമിച്ചു. എപ്പോഴുമെന്റെ മനോഭാവം അതാകണമെന്നില്ല"….ദേവദത്തൻ തന്റെ വാക്കുകളിലൊരു മുന്നറിയിപ്പ് കലർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "സാറെത്ര കുപിതനായിട്ടും കാര്യമില്ല. ഞാൻ യാഥാർഥ്യമാണ് പറഞ്ഞത്… സാറാ കഥയിൽ പറഞ്ഞത് പോലെ സാറും ഭാര്യയും തമ്മിൽ അത്രയ്ക്കും സ്നേഹമായിരുന്നെങ്കിൽ സാറിനെയുമുപേക്ഷിച്ചു അവർ പോകണമെങ്കിൽ സാറിന്റെയടുത്തോ അല്ലെങ്കിൽ അവരുടെയടുത്തോ തമ്മിൽ പൊറുക്കാനാവാത്ത ഒരു തെറ്റ് നടന്നിരിക്കണം. പിരിയാൻ കാരണമായ തെറ്റ് ആരുടെ ഭാഗത്താണെങ്കിലും സാറിന്റെ ഭാര്യ ചെയ്തതാണ് ആ തെറ്റിലും വലിയ തെറ്റ്"….അഭിരാമിയുടെ സ്വരവും പരുഷമായി മാറി… ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തൊരു തളർച്ച പ്രകടമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു… "എന്റെ ലച്ചുവിന് ഒരിക്കലും തെറ്റ് ചെയ്യുവാൻ കഴിയില്ല. ലച്ചു തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടില്ല. ലച്ചുവിന്റെ തെറ്റുകൾ എപ്പോഴും എന്റെ തെറ്റുകളാണ് "…ദേവദത്തനൊരു തളർച്ചയോടെ പറയുമ്പോൾ അയാളുടെ ശബ്ദമിടറി… "അത് സാറിന്റെ ന്യായീകരണം…" " ഒന്നുമറിയാത്ത രണ്ട് പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളെ അവരുടെ അച്ഛന്റെയരികിൽ നിന്നുമകറ്റി അവർക്ക് ലഭിക്കേണ്ടിയിരുന്ന പിതൃവാത്സല്യവും കരുതലും നിഷേധിച്ച സാറിന്റെ ലച്ചു ചെയ്തത് ഒരിക്കലും ആർക്കും എന്തിനു ആ കുഞ്ഞുങ്ങൾ വളർന്നാൽ അവർക്ക് പോലും പൊറുക്കുവാൻ കഴിയാത്ത തെറ്റാണ്…അവരുടെ തെറ്റുകളെ സാറിന്റെ തെറ്റാണ് എന്ന് സ്ഥാപിച്ചു വെറുതെ വിഡ്ഢിവേഷം കെട്ടുകയാണ് സാറിപ്പോൾ ചെയ്യുന്നത്…." അഭിരാമിയൊരു കൂസലുമില്ലാതെ കൈ കെട്ടി നിന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. "അഭീ"….ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയുടെ നേരെ അലറി… "പിന്നെന്താണ് സാർ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്"…? "സാർ യഥാർത്ഥത്തിലൊരു വിഡ്ഢിവേഷം കെട്ടിയാടുകയല്ലേ"…? ക്രുദ്ധനായി നിൽക്കുന്ന ദേവദത്തന് നേരെ ചോദ്യശരങ്ങളുതിർത്തു കൊണ്ടിരുന്നു അഭിരാമി…. അഭിരാമിയുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ദേവദത്തന് ഉത്തരം മുട്ടിപ്പോയി. അവൾ ചോദിച്ചത് അത്രയും യുക്തിഹിതമായ ചോദ്യങ്ങളാണെന്ന് അയാൾക്കറിയാമായിരുന്നു…. "സാറിന് ഉത്തരം മുട്ടിയല്ലോ അല്ലെ.. സാറിനെ കുറിച്ച് യുക്തിയുള്ള ആരും അങ്ങനെയേ ചിന്തിക്കൂ…" "സാറിനെ സ്വന്തം ഭാര്യ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി അതും സാറിന്റെ പിഞ്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളെയും കൊണ്ട്. എന്നിട്ടും സാർ അവരിൽ കുറ്റം കണ്ടെത്താതെ ആ കുറ്റം സ്വയമേറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നു. എന്നിട്ട് സ്വയം ശിക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. സാറിനുള്ളത് പോലെ സാറിനോട് തിരിച്ചുമവർക്ക് സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അവർ സാറിനെ ഉപേക്ഷിച്ചു സാറിന്റെ കയ്യെത്താ അകലത്ത് നിൽക്കില്ലായിരുന്നു. ഇതിപ്പോൾ ഒന്നും രണ്ടും വർഷമല്ലല്ലോ.. ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുകളിലായില്ലേ. ഇന്നും അവരെ കുറിച്ചും ഒരു വിവരവുമില്ല. ഇനി സാറത്രയ്ക്ക് വലിയ തെറ്റ് ആ സ്ത്രീയോട് ചെയ്‌താൽ പോലും ഒരച്ഛനെന്ന നിലയിൽ സാറിന് മക്കളിൽ ഉള്ള അവകാശമില്ലാതാക്കുവാൻ അവർക്ക് അവകാശമില്ല. സാറിനോട് പൊരുത്തപ്പെട്ടു പോകുവാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ലെങ്കിൽ അവർ ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത് നിയമപ്രകാരം ബന്ധം വേർപ്പെടുത്തി സാറിന് സ്വന്തം മക്കളിലുള്ള അവകാശം നില നിർത്തുകയായിരുന്നു വേണ്ടിയിരുന്നത്. അല്ലാതെ ആ പിഞ്ചു കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് അച്ഛന്റെ സ്നേഹം ഇല്ലാതാക്കുകയായിരുന്നില്ല ചെയ്യേണ്ടത്...." അഭിരാമി തന്റെ മുഖം കടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തനോട് പറഞ്ഞു… "മതി നിർത്ത്…എനിക്കൊന്നും കേൾക്കേണ്ട.." " എന്റെ ലച്ചുവിനെ കുറിച്ച് ആരുമൊന്നും പറയുന്നത് എനിക്കിഷ്ടമല്ല. താൻ ദയവായി ഇപ്പോൾ പോകണം"….ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോട് കോപിഷ്ടനായ് അവൾ പറയുന്നത് കേൾക്കാനിഷ്ടപ്പെടാതെയെന്നവണ്ണം പറഞ്ഞു… "സാർ…ഞാൻ പൊയ്ക്കോളാം.. ഞാൻ പോയത് കൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞകാര്യങ്ങൾ അങ്ങനെയല്ലെന്നു സാറിന് നിഷേധിക്കുവാൻ സാധിക്കുമോ"…? "എനിക്ക് ശരിയെന്നു തോന്നുന്നത് എവിടെയായാലും ഞാൻ പറയും. എനിക്കങ്ങനെയാ ശീലം. ഒന്ന് ഉള്ളിൽ വച്ചു മറ്റൊന്ന് പുറത്ത് പറയുന്ന സ്വഭാവം എനിക്കിഷ്ടമില്ല"…അഭിരാമിയൊരു പുച്ഛഭാവത്തിൽ ദേവദത്തനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… ദേവദത്തൻ രൂക്ഷമായവളെയൊന്ന് നോക്കി… "സാർ…പോകുന്നതിനു മുൻപ് ഒരു കാര്യം കൂടി പറഞ്ഞോട്ടെ"… ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തേക്ക് നിർവികാരമായി ഒരുനോട്ടമെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു… "സാറിന്റെ ഭാര്യയെ ഇപ്പോഴും അത്രയധികം സ്നേഹിക്കുന്ന സാറിനുറപ്പുണ്ടോ അവരത് പോലെ സാറിനെ സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു"…? "എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല അവർ സാറിനെ അത് പോലെ സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്. ഇത്രയും കാലം അവർ മക്കളെ പോലും ഇത്രയും കാലമായിട്ടും സാറിന്റെയടുത്തേക്ക് വീട്ടില്ലെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ അവർ വേറെ വിവാഹം പോലും കഴിച്ചിട്ടുണ്ടാവാം. പക്ഷേ സാറിവിടെ അവരെയിപ്പോഴും പൂജിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. സാറിങ്ങനെ ഉള്ള് നീറി ജീവിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് ഒരുപാട് സങ്കടമുണ്ട്. അത് കൊണ്ട് ഇത്രയെങ്കിലും പറയണമെന്ന് തോന്നി…ഞാൻ പൊയ്ക്കോട്ടേ"….അഭിരാമിയത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങി… "അഭീ….നിൽക്കവിടെ"…. തനിക്ക് നേരെ പിന്തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്ന അഭിരാമിയെ ദേവദത്തൻ വിളിച്ചു… അഭിരാമിയൊന്ന് നിന്നു. എന്നിട്ട് തിരിഞ്ഞ് നിന്നു ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി എന്താണെന്ന് തന്റെ കണ്ണുകളാൽ ആംഗ്യം കാണിച്ചു… "താനെന്താ പറഞ്ഞത് "…? "എന്റെ ലച്ചു വേറെ വിവാഹം കഴിച്ചിട്ടുണ്ടാവുമെന്നല്ലേ…" "എന്നാൽ കേട്ടൊ എന്റെ ലച്ചുവിന് എന്നെയല്ലാതെ മറ്റൊരു പുരുഷനെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുവാൻ പോലും കഴിയില്ല…" "പിന്നെ നീ പറഞ്ഞ വേറൊരു കാര്യം ലച്ചുവെന്നെ സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ലെന്നു…അതിനും മറുപടി കേട്ടോ … എന്റെ ലച്ചുവെന്നെ സ്നേഹിച്ച പോലെ ആരുമെന്നെ സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല. ഒരിക്കൽ ഒരപകടം പറ്റി ഞാൻ ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനുമിടയിലെ നൂൽപ്പാലത്തിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവളെന്റെ ജീവന് വേണ്ടി ഊണും ഉറക്കവുമൊഴിച്ച് പ്രാർത്ഥനകളുമായി ദൈവങ്ങളോട് യാചിക്കുകയായിരുന്നു. ആ ലച്ചുവിന്റെ സ്നേഹത്തെ പറ്റിയെനിക്ക് നിന്നെയെന്നല്ല ആരെയും ബോധിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല "….ഭ്രാന്തമായൊരു ആവേശം നിറഞ്ഞ വദനത്തോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി... "സാർ..എന്നിട്ടെവിടെ സാറിനോട്‌ ഇത്രയും സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്ന സാറിന്റെ ഭാര്യ. സാറ് പറഞ്ഞ പോലെയായിരുന്നെങ്കിൽ അവരിന്ന് കൂടെ കാണുമായിരുന്നല്ലോ. എന്നിട്ട് എവിടെയവർ"…? അഭിരാമിയുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു പരിഹാസത്തിന്റെ ധ്വനിയുയർന്നു… "ആര് പറഞ്ഞു എന്റെ ലച്ചു എന്റെ കൂടെയില്ലെന്ന് "…? ദേവദത്തൻ വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖവുമായി ചോദിച്ചു.. ദേവദത്തന്റെ ആ ഭാവത്തോടെയുള്ള ചോദ്യത്തിൽ അഭിരാമിയൊന്നന്തം വിട്ട് നിന്നു… "എന്റെ ലച്ചുവിനെയല്ലേ നിനക്ക് കാണേണ്ടത്… വാ….ഞാൻ കാണിച്ചു തരാം…" ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയുടെ മറുപടിയ്ക്ക് കാക്കാതെ അവളുടെ കൈയിൽ ബലമായി പിടിച്ചു… ഭ്രാന്തമായ വേഗത്തിൽ അയാൾ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടകത്തേക്ക് നടന്നു. ദേവദത്തൻ അന്ന് രാമേട്ടൻ തന്നെ തുറക്കരുതെന്ന് വിലക്കിയ മുറിയിലേക്കാണ് തന്നെയും കൊണ്ട് പോകുന്നതെന്ന് അഭിരാമിയ്ക്ക് മനസ്സിലായി… അപ്പോഴേക്കും ദേവദത്തൻ അവളെയും കൊണ്ട് ആ മുറിയുടെ മുന്നിൽ എത്തിയിരുന്നു… ദ്രുതഗതിയിൽ വാതിൽ തുറന്ന ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയെയും കൊണ്ട് മുറിക്കകത്തേക്ക് കയറി… ജനലുകളെല്ലാം അടച്ചിട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ മുറിയിലൊരു അരണ്ട വെളിച്ചം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ… ദേവദത്തൻ പൊടുന്നനെ ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്തു. ആ മുറിയാകെ വെളിച്ചം പരന്നു… നിറഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ ആ മുറിയിൽ താനൊരു ചായക്കൂട്ടുകളുടെ ലോകത്തെത്തിയത് പോലെ തോന്നി. അഭിരാമിയ്ക്ക്. ഒരു സ്ത്രീയുടെ വിവിധതരത്തിലുള്ള ചിത്രങ്ങളുടെ പെയിന്റിംഗുകൾ. മുറി മുഴുവൻ ആ സ്ത്രീയുടെ നൃത്തരൂപത്തിലും അല്ലാത്തതുമായ ഭാവങ്ങളിൽ ജീവൻ തുടിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു ആ മുറി മുഴുവൻ…. ആ സ്ത്രീയുടെ ചിത്രങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിയ അഭിരാമിയാകെ സ്തംഭിച്ചു നിന്നു…. "അഭീ…നീ ചോദിച്ചില്ലേ എന്റെ ലച്ചു എവിടെയെന്നു. എന്നും എപ്പോഴും ഓരോ നിമിഷങ്ങളിലും എന്നോട് കൂടെയുണ്ട് എന്റെ ലച്ചു. എന്റെ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും, എന്റെയോരോ ഹൃദയത്തുടിപ്പുകളിലും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. ഈ മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു അവളുടെയോരോ നിശ്വാസങ്ങളും, പാദചലനങ്ങളും ആ ചിലങ്കകളുടെ അലയൊലികളും"….ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു… എന്നാൽ ദേവദത്തൻ പറയുന്നതൊന്നും അഭിരാമിയുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടില്ല…. അവൾ ദേവദത്തന്റെ ഭാര്യയുടെ ചിത്രങ്ങൾ കണ്ടതിന്റെ സ്തംഭനാവസ്ഥത്തിലായിരുന്നു… ആ ചിത്രങ്ങളിലെ സ്ത്രീയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുന്തോറും അവളുടെ മിഴികളിൽ ഇരുട്ട് നിറയുന്ന പോലെയുളവായിക്കൊണ്ടിരുന്നു… അഭിരാമി കണ്ട ആ സ്ത്രീയുടെ മുഖം അതായത് ദേവദത്തന്റെ ലച്ചുവിന്റെ മുഖം അവൾക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു… അവളുടെ അമ്മ അഞ്ജനദേവിയുടെ മുഖം.... തുടരും NB : എല്ലാവരും ചോദിച്ചതിന് ഉത്തരമായി...പൊങ്കാല ഇടാനാഗ്രഹിക്കുന്ന സ്ത്രീജനങ്ങൾ ക്യു പാലിക്കേണ്ടതാണ്..... 😜 #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ