💞ദേവനന്ദിനി... Part 42💞 "നമ്മൾ മലയാളികൾ കഴിക്കുന്ന രീതിയിൽ ഇത് പോലത്തെ താലി കഴിക്കുമ്പോൾ കറികൾ തികയാതെ വരും. അപ്പോൾ കറികൾ ചിലപ്പോൾ കൂടുതൽ വാങ്ങി കഴിക്കും. പിന്നെ സ്വീറ്റ്സ് ഒന്നും കഴിക്കാനും പറ്റില്ല…എനിക്കങ്ങനെ പണ്ട് പറ്റിയിട്ടുണ്ട്"….രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. ഗൗരി അവനു നേരെ പുഞ്ചിരി എറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ആസ്വദിച്ചു കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു… ഭക്ഷണം കഴിച്ചിറങ്ങി രുദ്രനും ഗൗരിയും തങ്ങളുടെ സ്റ്റേയിലേക്ക് വൈകാതെ മടങ്ങി തങ്ങളുടെ മുന്നോട്ടുള്ള യാത്ര തുടരാൻ…. 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 പിറ്റേന്ന് വെളുപ്പിന് ഒരേഴു മണിയോടെ രുദ്രനും ഗൗരിയും സ്റ്റേയിൽ നിന്നും ചെക്ക് ഔട്ട്‌ ചെയ്തിറങ്ങി. എന്തിനാണ് ഇത്ര നേരത്തെ ഇറങ്ങുന്നതെന്നോ എവിടെയാണ് അന്നത്തെ യാത്ര അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് എന്നോ രുദ്രൻ ഗൗരിയോട് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഗൗരി അതിനെ കുറിച്ചു ചോദിക്കുമ്പോഴൊക്കെ രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഒഴിഞ്ഞു മാറി….. സബർമതി നദിയുടെ പടിഞ്ഞാറു ഭാഗത്തെ റിവർ ഫ്രണ്ട് റോഡിലൂടെ അവർ തങ്ങളുടെ മുന്നോട്ടുള്ള യാത്ര തുടർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. റിവർ ഫ്രണ്ട് റോഡും പരിസരങ്ങളും തങ്ങളിൽ നിന്നുമകന്നു പോകുന്നത് ഗൗരി ഒരു വിഷാദത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നു… മിററിലൂടെ രുദ്രൻ ഇതെല്ലാം കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സൺ ഗ്ലാസ് കൊണ്ട് മറച്ചതിനാൽ അവളുടെ മിഴികളിലെ ഭാവം അറിയാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിലും മുഖത്ത് ഒരു വിഷാദം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു… "എന്താ നന്ദു…..തനിയ്ക്ക് ഒരു വിഷാദം. ദേഹസ്വാസ്ഥ്യം വല്ലതും ഉണ്ടോ തനിക്കു"....രുദ്രൻ അവളോട് ചോദിച്ചു… "അങ്ങനത്തെ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല ദേവേട്ടാ. ഈ നഗരവും ഈ റിവർ ഫ്രണ്ട് റോഡും ഒക്കെ വിട്ടു പിരിയുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒരു സങ്കടം. ഇവിടെ തന്നെ കൂടാൻ തോന്നുന്നു"….അവളൊന്നു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി… "ഹ ഹ…അത് ഇക്കരെ നിക്കുമ്പോൾ അക്കരപ്പച്ച എന്ന പ്രതിഭാസം കാരണമാ. നമ്മൾ ഒരു സ്ഥലത്ത് സ്ഥിരമായി നിൽക്കുമ്പോൾ അവിടെ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ മറ്റൊരിടത്തെത്തുമ്പോൾ നമുക്കവിടെ തന്നെ കൂടു കൂട്ടാൻ തോന്നും പക്ഷെ കുറച്ചു ദിവസം നിന്നു കഴിയുമ്പോൾ അവിടെയും ബോർ അടിക്കും "….. രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. "പക്ഷെ നമുക്ക് സ്ഥിരമായി കഴിയാൻ തോന്നുന്ന സ്ഥലങ്ങളും ഉണ്ടാവില്ലേ "…ഗൗരിയൊരു സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു… "ഉണ്ടാവില്ലെന്നല്ല.. എന്നാലും എവിടെ പോയാലും നമ്മൾ വളർന്ന ചുറ്റുപാടിൽ നിന്നും മാറി വേറെ ഒരു സ്ഥലത്തു കുറച്ചു ദിവസംനിന്നു കഴിഞ്ഞാൽ നമുക്ക് മടുപ്പ് തൊന്നും. അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ പോലെ ആരുമില്ലാത്തവനാവണം "…. രുദ്രൻ ചിരി വിടാതെ തന്നെ പറഞ്ഞു… രുദ്രൻ അവസാനം പറഞ്ഞത് ഗൗരിയിൽ നൊമ്പരമുണർത്തി… "ദേവേട്ടൻ ആരുമില്ലാത്തവനാണെന്ന് ആരാ പറഞ്ഞത്. ഞാനില്ലേ ദേവേട്ടന് സ്വന്തമായിട്ട്, പിന്നെ ആയി, ഹരിയണ്ണ, മാമു എല്ലാവരുമില്ലേ"….രുദ്രനെ ആഞ്ഞു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരിയവനോട് പറഞ്ഞു… രുദ്രൻ അതിനു മറുപടിയായി ഒന്നു മൂളി… അല്പ സമയം മുന്നോട്ട് പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവരുടെ ബൈക്ക് നർമ്മദ കനാലിനു മുകളിലൂടെ കടന്നു…. "ദേവേട്ടാ…ഇന്നലെ അക്ഷർധാം പോകുമ്പോൾ നമ്മൾ ഗാന്ധിനഗറിലേക്ക് കടന്നത് ഈ കനാൽ കടന്നല്ലേ "…. (ഗൗരി) "അതെ….പക്ഷെ ഈ ബ്രിഡ്ജ് വേറെയാണ്. അത് വേറെ ഡയറക്ഷനിൽ ആയിരുന്നു"…രുദ്രൻ മറുപടി നൽകി… കുറച്ചു സമയങ്ങൾക്ക് ശേഷം രുദ്രനും ഗൗരിയും അഹ്‌മദാബാദ് നഗരപരിധിയും കടന്നു മുന്നോട്ട് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു…. 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 അഹ്‌മദാബാദ് പത്താൻ ഹൈവേ റോഡിലൂടെ രുദ്രന്റെ വണ്ടി മുന്നോട്ട് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അദാലജ് എന്ന സ്ഥലത്തെത്തിയപ്പോൾ ഗൗരി രുദ്രനോട് ചോദിച്ചു…. "ദേവേട്ട…..ഇപ്പോൾ നമ്മൾ പോയികൊണ്ടിരിക്കുന്നത് അഹ്‌മദാബാദ് സിറ്റിക്കുള്ളിലൂടെ തന്നെയാണോ…" "അല്ല….ഇപ്പോൾ നമ്മൾ പോയികൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ഗാന്ധിനഗർ ജില്ലയുടെ ഭാഗത്ത് കൂടെയാണു. കുറച്ചു കൂടി പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ തലോൽ എന്ന സ്ഥലമാവും അത് തൊട്ട് പിന്നെ അടുത്ത ജില്ലയായ മെഹ്സാന ആവും അതും കടന്നാൽ പിന്നെ ഗുജറാത്ത്‌ രാജസ്ഥാൻ ബോർഡറിലെ അവസാന ജില്ലയായ ബനാസ്കാംഠ "……രുദ്രൻ അവൾക്ക് മറുപടി നൽകി.. "ദേവേട്ടന് ജില്ലകളുടെ പേരുകളൊക്കെ നല്ല പോലെ അറിയാലോ. പലർക്കും സ്വന്തം സംസ്ഥാനത്തെ ജില്ലകളുടെ പേര് പോലും അറിയാത്ത കാലമാണിത്. അപ്പോഴാണ് ദേവേട്ടൻ വേറൊരു സംസ്ഥാനത്തെ ജില്ലകളുടെ പേരോർത്തു വയ്ക്കുന്നത്"....ഗൗരി വാക്കുകളിൽ അത്ഭുതം നിറച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "നന്ദു…ഞാൻ യാത്ര തുടങ്ങിയപ്പോൾ തൊട്ട് പറയുന്നത് ഓർമയില്ലേ. നമ്മൾ ഒരു യാത്ര നടത്തുന്നത് ആ സ്ഥലങ്ങൾ കാണുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ മാത്രമാവരുത്. പോകുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളെ പറ്റി പഠിക്കുകയും അറിയുകയും ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കണം. അത് കൂടാതെ ആ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ കൾചർ പിന്നെ ഒരു ലഘു ചരിത്രം അതൊക്കെ നമ്മൾ അറിയാൻ ശ്രമിക്കണം. ഞാൻ കുറച്ചു ചരിത്രം അറിയാൻ താല്പര്യമുള്ളവനാണെന്നു അറിയാമല്ലോ. അത് കൊണ്ട് ഇതൊക്കെ ഓർമയിൽ ഉണ്ടാവും "…… രുദ്രൻ മറുപടി നൽകി.. "എന്തായാലും ദേവേട്ടനെ സമ്മതിച്ചിരിക്കുന്നു ഇതൊക്കെ ഓർത്തു വയ്ക്കുന്നുണ്ടല്ലോ"… ഗൗരി അവന്റെ ചുമലിലേക്ക് തന്റെ താടി മുട്ടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "ഞാനാരാ മുതല്….നന്ദുമോള് ഇനിയെന്തൊക്കെ കാണാനും അറിയാനുമിരിക്കുന്നു "…..രുദ്രൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി… അവൻ പറഞ്ഞത് ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരിയവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു ഒന്നര മണിക്കൂറോളം ചുറ്റുമുള്ളതൊക്കെ ആസ്വദിച്ചു വണ്ടിയോടിച്ചു മെഹ്സാന ടൌൺ എത്തിയപ്പോൾ രുദ്രൻ പെട്രോൾ അടിയ്ക്കുവാൻ ഒരു ബങ്കിലേക്ക് നിർത്തി. പെട്രോൾ അടിച്ചു പുറത്തിറങ്ങിയ ചെറിയൊരു ടീ സ്റ്റാളിൽ നിന്നും ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു രുദ്രനും ഗൗരിയും…. "ദേവേട്ടാ… നമ്മൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് എവിടുന്നാ "… ചായ മൊത്തിക്കുടിച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരി രുദ്രനോട് ചോദിച്ചു… "ഇവിടുന്നു ഇനിയും ഒന്നേ കാൽ മണിക്കൂറോളം പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ പാലൻപൂർ എന്ന ടൌൺ എത്തും.അപ്പോഴേക്കും പത്തു മണിയോടടുക്കും. അവിടെ നിന്നു കഴിക്കാനാണ് ഞാൻ പ്ലാൻ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. തനിക്കു വിശക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പറ. ഇവിടെ നിന്നു തന്നെ കഴിക്കാൻ നോക്കാം "……രുദ്രൻ മറുപടി നൽകി.. "വേണ്ട ദേവേട്ടാ…ഞാൻ ചോദിച്ചെന്നെ ഉള്ളൂ. ദേവേട്ടന്റെ പ്ലാനിനു അനുസരിച്ചു മതി"….അത് പറയുമ്പോൾ ഗൗരിയുടെ മനസ്സവിടെയെവിടെയും ഇല്ലാത്തത് പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു രുദ്രന്… "നന്ദു….തന്റെ മനസ്സിപ്പോഴും അഹ്‌മദാബാദ് നഗരം വിട്ടു പോന്നിട്ടില്ലെന്നു തോന്നുന്നല്ലോ"…. ഗൗരിയുടെ മുഖഭാവം ശ്രദ്ധിച്ച രുദ്രൻ ഒരു ചെറുചിരിയോടെ ചോദിച്ചു… "അങ്ങനൊന്നുമില്ല ദേവേട്ടാ….എന്നാലും ഒരു മൂന്നാലു ദിവസം കൂടി അവിടെ താമസിച്ചു എല്ലാം കാണാൻ ഒരു കൊതി. അത്രയേ ഉള്ളൂ"…. ഗൗരി പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി… "ഞാനൊരു അഭിപ്രായം പറയട്ടെ "…രുദ്രൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്തൊരു കള്ളച്ചിരി നിറഞ്ഞു…. "എനിക്കിട്ട് താങ്ങാനുള്ളതെന്തോ ആണ് എന്റെ കലിപ്പൻ പറയാൻ പോകുന്നതെന്ന് എനിക്കറിയാം. എന്നാലും പറ "…. (ഗൗരി) "നിന്നെ ഞാൻ തിരിച്ചു പോകുമ്പോൾ ആ ഫോർട്ടിൽ കുടിയിരുത്താം. ലക്ഷ്മി ദേവി അവിടെ കുടിയിരിക്കുന്നു എന്നല്ലേ നാട്ടുകാരുടെ സങ്കല്പം. ലക്ഷ്മി ദേവിയ്ക്ക് ഒരു കൂട്ടുമാകും. എന്താ…നല്ല ഐഡിയ അല്ലെ "… രുദ്രൻ പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു… "അയ്യെടാ…എന്തൊരു തമാശ…ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെട്ട് ചെളിയടിക്കാതെ "….ഗൗരി രുദ്രന് നേരെ കൊഞ്ഞനം കുത്തി… ചായ കുടിച്ചു ബൈക്കിൽ കയറി സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു മുന്നോട്ടെടുത്തു രുദ്രൻ…. "ഇന്ന് സ്റ്റേ എവിടെയാ…അതിനെ കുറിച്ചു ദേവേട്ടൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ "… ഗൗരി ഒരു ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.. "ഇന്ന് സ്റ്റേ എവിടെയും ഏർപ്പാടാക്കിയിട്ടില്ല"... (രുദ്രൻ) "അതെന്താ…അപ്പോൾ എവിടെ താമസിക്കും ഇന്ന് "… (ഗൗരി) "നമുക്ക് ഏതെങ്കിലും പെട്രോൾ ബങ്കിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്നുറങ്ങാടോ "… രുദ്രൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.. "പോടാ…ഭരണി "…. ഗൗരി ചൊടിച്ചു കൊണ്ട് അവന്റെ പുറത്തിട്ട് ഒന്നു കൊട്ടി… രുദ്രൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് വണ്ടി മുന്നോട്ട് ഓടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു… 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 പത്തു മണിയോടടുത്ത് പാലൻപൂരിലെത്തിയ രുദ്രനും ഗൗരിയും അവിടെ ഒരു ദാബയിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കയറി. ഭക്ഷണം ഓർഡർ ചെയ്തു അത് വരാനായവർ കാത്തിരുന്നു… "ദേവേട്ടാ… ഈ സ്ഥലത്തിന്റെ പേര് മുൻപ് കെട്ട പോലെ. ഇത് ഒരു ഹിൽ സ്റ്റേഷനാണോ"… (ഗൗരി) "ഇത് ഹിൽ സ്റ്റേഷൻ അല്ല. താൻ പറഞ്ഞ ഹിൽ സ്റ്റേഷൻ പാലംപൂർ ആണ്. അത് ഹിമാചൽ പ്രദേശിൽ ആണ്. ഇത് പാലൻപൂർ ഡയമണ്ട് പോളിഷിംഗിനു ആണ് ഈ സ്ഥലം ഫേമസ് "…. (രുദ്രൻ) "ദേവേട്ടാ… പണ്ട് ഗുജറാത്ത്‌ എന്ന് പറയുമ്പോൾ കാണുന്ന ചിത്രങ്ങളിൽ ഒക്കെ കാണാമായിരുന്നു ഗുജറാത്ത്‌കാരുടെ വസ്ത്രധാരണ രീതി ഞൊറിവുള്ള കുർത്തയും തലയിൽ പകടിയും ഒക്കെയാണെന്നു. ആ വേഷത്തിൽ ഒന്നും ഇപ്പോൾ ആരെയും കാണാനില്ലെന്നു തോന്നുന്നു "… ഗൗരി സംശയം പ്രകടിപ്പിച്ചു…. "നന്ദു… താൻ പറഞ്ഞത് ട്രെഡിഷണൽ ഡ്രസ്സ്‌. അത് അപ്പൂർവമായി ചില ഗ്രാമങ്ങളിൽ ഒക്കെയേ കാണൂ. അതും സൗരാഷ്ട്ര കച് ഭാഗങ്ങളിൽ. അവിടെയും സംശയമാണ് കാരണം കാലം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയല്ലേ"..... രുദ്രൻ ഗൗരിയുടെ സംശയത്തെ ദുരീകരിച്ചു... അപ്പോഴേക്കും ഭക്ഷണം വന്നപ്പോൾ അത് കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഗൗരിയോട് രുദ്രൻ മുൻപ് പാലൻപൂർ വന്നപ്പോഴുള്ള വിശേഷങ്ങളും വിവരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഗൗരിയതെല്ലാം നല്ല പോലെ ആസ്വദിച്ചു കേട്ട് ഇരുന്നു….. ഭക്ഷണം കഴിച്ചു എൻ എച് 27 ലൂടെ രുദ്രനും ഗൗരിയും യാത്ര തുടർന്നു. ഏകദേശം മുക്കാൽ മണിക്കൂർ സമയമെടുത്ത് അവർ ഗുജറാത്ത്‌ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ബോർഡർ ആയ അമിർഗഡ് ചെക്ക് പോസ്റ്റ്‌ എത്തിച്ചേർന്നു….. "നന്ദു മോളെ….നമ്മൾ ഇപ്പോൾ ഗുജറാത്തിന്റെ അതിർത്തിയായ അമിർഗഡ് ചെക്ക്പോസ്റ്റ് എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഈ ചെക്ക് പോസ്റ്റ്‌ കടന്നു കഴിയുമ്പോൾ നമ്മൾ ഒരു സംസ്ഥാനം കൂടി പിന്നിടും "…. രുദ്രൻ ഗൗരിയോട് തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് അടുക്കുന്നതിൽ ഒരു കടമ്പ കൂടി കടക്കുന്നതിന്റെ സന്തോഷം മറച്ചു വയ്ക്കാതെ പറഞ്ഞു…. "ദേവേട്ടാ…നമ്മുടെ സ്വപ്നയാത്രയിൽ ഒരു സംസ്ഥാനം കൂടി പിന്നിട്ടല്ലേ. ഗുജറാത്തിന്റെ തെക്കു തൊട്ട് വടക്ക് വരെ നമ്മൾ കവർ ചെയ്തല്ലേ "…. ഗൗരിയും സന്തോഷം മറച്ചു വച്ചില്ല… രുദ്രൻ അതേയെന്നു ഒന്നു മൂളി…. "ഇനി അജ്മീർ എത്ര ദൂരമുണ്ട് "… (ഗൗരി) "വെറും മുന്നൂറ്റി അറുപത്തഞ്ച് കിലോമീറ്റർ…രുദ്രൻ ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി… ഇനിയും അത്ര ദൂരമുണ്ടോ "….ഗൗരിയുടെ വാക്കുകളിൽ അമ്പരപ്പ് നിറഞ്ഞു…. "ഹ ഹ…പിന്നെ നന്ദു മോളെന്ത് കരുതി ഗുജറാത്ത്‌ ബോർഡറിൽ നിന്നും അജ്മീറിലേക്ക് എറണാകുളത്ത് നിന്നും കോട്ടയം വരെ പോകുന്ന ദൂരമേ ഉള്ളെന്നോ"….രുദ്രൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു… "ഞാനൊരു നൂറ്റിയമ്പത് കിലോമീറ്റർ ഒക്കെയേ കരുതിയുള്ളു "….ഗൗരിയുടെ അമ്പരപ്പ് വിട്ടു മാറിയിരുന്നില്ല…. "നമുക്ക് ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്താനുള്ളതിന്റെ മുക്കാൽ ഭാഗത്തോളം നമ്മൾ പിന്നിട്ടെടോ. അതിൽ സന്തോഷിക്ക്"… (രുദ്രൻ) "സന്തോഷകുറവൊന്നുമില്ല ദേവേട്ടാ…പെട്ടെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും കൂടുതൽ ദൂരമുണ്ടെന്നു കേട്ടപ്പോൾ ഒരു അമ്പരപ്പ് അത്രേയുള്ളൂ"...ഗൗരി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "അപ്പോൾ നമുക്ക് രജപുത്ര വീര്യമുറങ്ങുന്ന രാജസ്ഥാന്റെ മണ്ണിലോട്ട് അങ്ങു നീങ്ങാം "…രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "പിന്നല്ലാതെ…" അല്പനേരം കൂടി പിന്നിട്ടവർ രാജസ്ഥാനിലെ ആദ്യ സ്ഥലമായ മവൽ ചെക്ക് പോസ്റ്റിലോട്ട് കടന്നു…. (തുടരും ) ഈ കഥ എത്ര പാർട്ടിൽ തീരുമെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ ഒരു നിശ്ചയവുമില്ല.... 😜 കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ