#PSSM World ಜೀವನ::: ಮನುಷ್ಯನು ತಾನು ಬಾಲಕನಾಗಿದ್ದಾಗ ಈ ಜೀವನಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದದ್ದು ಇನ್ನಾವುದೂ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಅನ್ನೋ ಅರಿವಿರುವುದಿಲ್ಲ.ತನಗಿಂತ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡವರನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರಂತೆ ಯಾವಾಗ ಆಗುವೇನೋ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ವಭಾವವೇ ಹೀಗೆ.ಯಾವುದು ತನ್ನಲ್ಲಿರುವುದೋ ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತನ್ನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಚಿಂತೆ. ಮುಂದೆ ಓದು ಮುಗಿದು ನೌಕರಿ.ನಂತರ ಮದುವೆ, ಸಂಸಾರ ಮಕ್ಕಳು,ಇವುಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಂದೆತಾಯಿ,ಅಕ್ಕತಂಗಿ, ಅಣ್ಣತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರು ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರವಾಗತ್ತಾನೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಬಂದ್ರೂ ಸಾಕು ಹಿಂದಿನ ಬಡತನವೆಲ್ಲವೂ ಮರೆತುಹೋಗಿ,ತಾನು ಹುಟ್ಟಿದಾಗಿಂದಲೂ ಹೀಗೆ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿಯೇ ಇದ್ದೆ ಅನ್ನೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ. ವಯಸ್ಸಾಗುತ್ತಾ ಬಂದು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲಾ ನೌಕರಿ ಮದುವೆ ಮುಂಜಿ ಮುಗಿದು ಅವರು ಕೂಡ ಇವನಂತೇ ಅವರವರ ಪಾಡಿಗೆ ಅವರು ಇರತೊಡ ಗಿದಾಗ ಇವನಿಗೆ ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ನೆನಪುಗಳು, ಸಂಭಂದಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಪದೇಪದೇ ನೆನೆಪಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಅಯ್ಯೋ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು.ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ.ಆಗ ನಾನು ಹಾಗಿರಬೇಕಿತ್ತು, ಹೀಗಿರಬೇಕಿತ್ತು,.ನಾನು ಸರಿಯಾಗಿ ಯೋಚಿಸದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟೆ ಎಂದು ಕೊರಗಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.ಎಲ್ಲರ ಜೀವನವೂ ಇಷ್ಟೇ. ಬಾಲ್ಯದಿಂದ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದವರೆಗೂ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಜೀವನವನ್ನೂ ನಗುನಗುತ್ತಾ ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಾ ಆನಂದದಿಂದ ಅನುಭವಿಸುವವರು ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ ಜನ.ಕಷ್ಟ ಕೂಡ.ಅರ್ಥ ಆಗೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸಮಯ ಜಾರಿರುತ್ತದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯಾವಸ್ಥೆ, ಯೌವ್ವನಾವಸ್ಥೆ, ಗೃಹಸ್ತಾವಸ್ಥೆ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಹೀಗೆ ನಾಲ್ಕನ್ನೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಅದು ಹೇಗಿದೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅದರೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿರೋರು ಸದಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಜೀವನ ನಡೆಸುವರು.ಅವರಿಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.ಆದರೆ ಹೀಗೆ ಇರುವವರು ಕಡಿಮೆ.