"प्रेरणा मॅडम, आज तुम्ही भारताच्या टॉप ५ सीईओंच्या यादीत आहात. तुमच्या या उत्तुंग यशाचं रहस्य काय?" एका नामांकित बिझनेस मॅगझीनच्या पत्रकाराने भरगच्च पत्रकार परिषदेत प्रश्न विचारला. प्रेरणाने माईक हातात घेतला. तिच्या अंगावरचा महागडा इटालियन सूट आणि हिऱ्यांचे दागिने लख्ख चमकत होते. पण तिचे डोळे मात्र पाण्याने डबडबले होते. तिने काही क्षण शांततेत घालवले आणि मग थरथरत्या आवाजात म्हणाली, ​"माझं यश? माझं यश हे माझ्या बापाच्या पायांना पडलेल्या त्या भेगांमध्ये दडलेलं आहे, ज्या भेगा बुजवण्यासाठी त्यांच्याकडे कधीच पैसे नव्हते... कारण ते पैसे माझ्या स्कूलच्या फी मध्ये जायचे. मी आज जी 'उंची' गाठली आहे, ती माझ्या बापाने स्वतःची 'काठी' करून मला आधार दिल्यामुळेच शक्य झाली आहे." ​प्रेरणाचं उत्तर ऐकून सभागृहात शांतता पसरली. तिचं मन मात्र वीस वर्षे मागे गेलं होतं... ​ ​कोकणातल्या एका छोट्याशा गावात शंकर राहायचा. हातावर पोट असणारा साधा माणूस. दिवसभर एसटी स्टँडवर हमाली करायचा. त्याला एकच मुलगी होती - परी. शंकरसाठी परी म्हणजे त्याचं संपूर्ण जग होतं. बायको लवकर वा*रल्यामुळे त्याने परीला आई आणि बाप दोघांचं प्रेम दिलं होतं. ​परी शाळेत हुशार होती. तिला दहावीत असताना शहरातल्या एका मोठ्या क्लासमध्ये जायचं होतं, ज्याची फी ५००० रुपये होती. शंकरची महिन्याची कमाई जेमतेम ३००० होती. ​रात्री जेवताना परीने विषय काढला, "बाबा, मला त्या क्लासला जायचंय. पण फी खूप जास्त आहे." शंकरने घास घेतला आणि हसून म्हणाला, "अगं, तू फीची काळजी करू नकोस. तुझा बाप अजून जिवंत आहे. तू फक्त अभ्यासावर लक्ष दे." ​दुसऱ्या दिवशी शंकरने आपली जुनी सायकल विकली. जी त्याची कामावर जाण्याची एकमेव सोय होती. आता तो रोज ५ किलोमीटर चालत स्टँडवर जायचा आणि ५ किलोमीटर चालत यायचा. उन्हातान्हात हमाली करून, रात्री ओव्हरटाईम करून त्याने पैसे जमवले आणि परीची फी भरली. ​परीला हे कधीच कळलं नाही की बाबा सायकलवरून पायी का आले. जेव्हा तिने विचारलं, तेव्हा शंकर म्हणाला, "अगं, डॉक्टरांनी चालण्याचा व्यायाम सांगितलाय. तब्येत चांगली राहते." परीने बापाच्या त्या खोट्या हास्यावर विश्वास ठेवला. ​ ​परी हुशार होतीच. तिला मुंबईच्या एका नामांकित इंजिनिअरिंग कॉलेजमध्ये ऍडमिशन मिळाली. शंकरने गावाकडचं छोटंसं घर गहाण ठेवून तिचं ऍडमिशन केलं. परी मुंबईच्या चकाकीत हरवून गेली. तिची राहणीमान बदलली, मित्र-मैत्रिणी बदलले. ​कॉलेजच्या दुसऱ्या वर्षात असताना, शंकर तिला भेटायला मुंबईला आला. त्याच्या अंगावर तेच जुने, मळकट शर्ट आणि पायात तुटलेली चप्पल होती. हातात परीच्या आवडीचे गावचे लाडू होते. तो कॉलेजच्या गेटवर उभा होता. परी तिच्या मॉडर्न मित्र-मैत्रिणींसोबत बाहेर आली. शंकरने तिला हाक मारली, "परी... ए परी!" ​परीच्या मित्र-मैत्रिणींनी त्या मळकट माणसाकडे पाहिलं. "परी, हे कोण आहेत?" एकाने विचारलं. परीला क्षणभर लाज वाटली. तिने आजूबाजूला पाहिलं आणि हळूच म्हणाली, "अं... हे आमचे गावाकडचे एक लांबचे नातेवाईक आहेत. बाबांनी काहीतरी सामान पाठवलंय." ​शंकरने ते ऐकलं. त्याच्या काळजात तीक्ष्ण कळ उठली. ज्या मुलीसाठी त्याने र*क्ताचं पाणी केलं, ती मुलगी आज त्याला 'बाप' म्हणायला लाजली होती. तो काहीच बोलला नाही. त्याने लाडूंचा डबा तिच्या हातात दिला आणि म्हणाला, "नीट राहा गं पोरी. वेळेवर जेवत जा." तो परत फिरला. त्याच्या चालण्यातला उत्साह संपला होता. त्याचा खांदा झुकला होता. परीला तेव्हा कळलं नाही, पण त्या दिवशी तिने आपल्या बापाला जिवंतपणी मारलं होतं. ​परीचं इंजिनिअरिंग संपलं. तिला अमेरिकेत एमएस (MS) करण्यासाठी संधी मिळाली. पण त्यासाठी २० लाख रुपयांची गरज होती. परीला वाटलं, आता बाबा एवढे पैसे कुठून आणणार? तिने स्वप्न सोडून द्यायचं ठरवलं. ​तिने गावी फोन केला. "बाबा, मला अमेरिकेला जायचं होतं, पण पैशांमुळे जमत नाहीये. मी इथेच जॉब बघते." शंकर फोनवर खूप खोकत होता. त्याचा आवाज थकलेला होता. "तू काळजी नको करू परी. मी येतोय उद्या मुंबईला." ​दुसऱ्या दिवशी शंकर आला. त्याने परीच्या हातात बँकेचा एक चेक ठेवला. २० लाखांचा चेक! परीचे डोळे विस्फारले. "बाबा? एवढे पैसे कुठून आले?" ​शंकरने स्मित हास्य केलं. "अगं, गावाकडची आपली जमीन होती ना, ती विकली. आणि घर पण विकलं. आता मला एवढ्या मोठ्या घराची काय गरज? मी स्टँडच्या जवळ एक छोटी खोली घेतली आहे." ​परीने त्याला मिठी मारली. ती आनंदाने रडत होती. पण शंकरचा देह तापानी फणफणला होता. तो सतत खोकत होता. "बाबा, तुम्हाला बरं नाहीये का? डॉक्टरकडे जाऊया." "काही नाही गं, शहरातली धूळ लागली असेल. तू तुझ्या व्हिसाची तयारी कर. माझी काळजी नको करू. मला फक्त तुला मोठ्या साहेबाच्या खुर्चीवर बघायचंय." ​परी अमेरिकेला गेली. तिथे गेल्यावर तिला कळलं की शंकरने फक्त जमीन आणि घरच विकलं नव्हतं, तर त्याने स्वतःचा 'प्रॉव्हिडंट फंड' आणि पेन्शनचे सगळे पैसे काढले होते. त्याने स्वतःला पूर्णपणे रिक्त केलं होतं, फक्त परीच्या स्वप्नांसाठी. ​दोन वर्षांनी परी एमएस पूर्ण करून, एक मोठी नोकरी घेऊन भारतात परतली. ती थेट गावी गेली. तिला बाबांना सरप्राईज द्यायचं होतं. तिने त्यांच्यासाठी महागडी घड्याळ आणि नवीन कपडे आणले होते. ​ती त्या छोट्याशा खोलीपाशी पोहोचली, जिथे शंकर राहत होता. तिथे खूप गर्दी होती. लोक रडत होते. परीचं काळीज धडधडलं. ती गर्दीतून पुढे गेली. ​जमिनीवर शंकरचं पा*र्थिव शरीर ठेवलं होतं. त्याच्या चेहऱ्यावर एक शांत हास्य होतं, पण शरीर हा*डांचा सा*पळा झालं होतं. परीने हंबरडा फोडला. "बाबा! मी आलेय बाबा, उठ ना... बघ मी काय काय आणलंय तुझ्यासाठी." ​शेजाऱ्यांनी तिला सावरलं. एका म्हाताऱ्या काकांनी तिला सांगितलं, "पोरी, शंकरला टी*बी झाला होता. गेल्या दीड वर्षांपासून. त्याला माहित होतं की त्याच्याकडे जास्त वेळ नाहीये. डॉक्टरांनी सांगितलं होतं की ऑपरेशन आणि औषधांसाठी ५-६ लाख लागतील." ​"मग... मग त्याने इलाज का नाही केला?" परीने किंचाळून विचारलं. ​काका रडत म्हणाले, "तो म्हणाला, 'जर मी हे पैसे माझ्या इलाजावर खर्च केले, तर माझ्या परीचं अमेरिकेचं स्वप्न पूर्ण कसं होईल? मी तर पिकलेलं पान आहे, आज ना उद्या गळून पडणारच. पण माझ्या पोरीचं भविष्य उभं राहिलं पाहिजे.' त्याने स्वतःच्या मृत्यूला कवटाळलं, जेणेकरून तू जगू शकशील." ​परी सुन्न झाली. तिने आणलेली महागडी भेटवस्तू तिथेच पडली. ​अंत्यसंस्कार झाल्यावर, परी त्या छोट्या खोलीत गेली. तिथे कोपऱ्यात एक जुना, पत्र्याचा ट्रंक होता. परीने तो उघडला. ​त्यात काय होतं? त्यात परीचे लहानपणीचे फाटके फ्रॉक होते, जे शंकरने स्वतःच्या हाताने शिवले होते. तिची पहिली तुटलेली बाहुली होती. तिचे शाळेचे प्रगती पुस्तक होते. ​आणि सर्वात खाली एक छोटी डायरी होती. शंकरला जास्त लिहिता येत नव्हतं, पण त्याने मोडक्यातोडक्या अक्षरात लिहिलं होतं. ​परीने डायरी उघडली. एका पानावर लिहिलं होतं, “आज परीला कॉलेजमध्ये भेटायला गेलो होतो. तिने मला ओळख दाखवली नाही. खूप दुःख झालं. पण तिला दोष देत नाही. मी आहेच गरीब आणि अडाणी. माझ्या सावलीने तिचं नवीन जग खराब होऊ नये. तिने मला नातेवाईक म्हटलं, तेच बरं झालं. पण देवा, माझ्या पोरीला कधीच कोणासमोर मान खाली घालायला लावू नकोस.” ​दुसऱ्या पानावर शेवटची नोंद होती, तारीख दोन दिवसांपूर्वीची.. “खूप खोकला येतोय. र*क्ताच्या उल*ट्या होत आहेत. आता जास्त दिवस नाही काढणार मी. पण मन खूप समाधानी आहे. माझी परी आता अमेरिकेत मोठी साहेब झाली असेल. माझं आयुष्य सार्थकी लागलं. परी, मला माफ कर गं. बापाचं कर्तव्य करताना काही कमी पडलं असेल तर... तुझ्या लग्नाला मला राहता येणार नाही, पण वरून नक्की आशीर्वाद देईन. सुखी राहा माझ्या बाळा.” ​परीने ती डायरी छातीशी कवटाळली आणि तिथेच जमिनीवर कोसळली. तिचा ऊर फुटून बाहेर येत होता. ती प्राण्यासारखी ओरडून रडत होती. ​"बाबा... मला माफ कर बाबा! मी खूप मोठी चूक केली. तुझा हा त्याग, हे प्रेम मला कधीच कळलं नाही. मी फक्त घेत राहिले, तू फक्त देत राहिलास. तू चंदनासारखा झिजलास माझ्यासाठी, आणि मी तुला साधी ओळखही दिली नाही..." ​आज परीकडे जगातील सगळी सुखं होती, पण ज्याने ही सुखं मिळवून देण्यासाठी स्वतःचं अस्तित्व जाळलं, तो बाप आता फक्त एक आठवण बनून राहिला होता. तिचं यश आता तिला टोचत होतं, कारण त्या यशाच्या पायाभरणीत तिच्या बापाची राख मिसळलेली होती.🙏😔✅ #🤴माझे बाबा