#🌹फक्त तुझ्यासाठी.. विद्याधर पंत अगदी तरूणपणा पासून पत्रिका बघायचे.सचिवालयात नोकरी करत होते तेव्हा सकाळी सात ते नऊ ते जागे वर बसायचे, पून्हा संध्याकाळी घरी आल्यावर चहा झाला की पून्हा आपल्या जागेवर येऊन बसायचे ते रात्री दहा पर्यंत . शास्त्री वाडीतलं त्यांच दोन खोल्यांच घर.त्याना व्यत्यय नको म्हणून घरात टि व्ही नव्हता. पण ना कधी बायकोनी तक्रार केली ना दोन्ही मुलांनी वाडीची काॅमन गॅलरी त्या मुळे सगळ्या बिऱ्हाडाची दारं सताड उघडी. त्यात पंतांची दोन्ही मुलं दिसायला तरतरीत आणि अभ्यासात फारच हुशार. त्या मुळे अनेक घरातले ते भावी जावई च होते.पंतांची पत्नी मात्र कधी कुणाकडे टी व्ही बघायला जायची नाही. एकतर चहा पाण्याचं बघावं लागायचं आणि ती म्हणायची येणाऱ्यांचे प्रश्न ऐकण्यातच मला खूप काही मिळतं. भगवंताने आपल्याला किती सुखी ठेवलय याची पून्हा पून्हा जाणीव होते आणि मी पून्हा पून्हा भगवंताची करूणा भाकते. ना ना प्रश्न घेऊन आगतिक होऊन लोक आशेने यायचे आणि पंतानी आस्थेने केलेलं मार्गदर्शन ऐकून समाधानाने परतायचे. पंत स्वतःज्ञानेश्वर माऊलींचे परमभक्त ते त्यांचच तत्वज्ञान मनापासून मांडायचे. आयुष्यात अट्टाहास उपयोगाचा नाही, ध्यास चांगल्या गोष्टीचा धरावा पण हाव कशाचीच धरू नये. नसते तोडगे, व्रत वैकल्य फार क्वचीत त्यांच्या तोंडातून निघत नाहीतर नामःस्मरण आणि प्रार्थना या वरच पंतांची निष्ठा असे. आता सेवा निवृत्त झाल्यावर त्यांचा जागेवर बसायचा अवधी वाढला आधी सकाळी सात ते नऊ पंत जागेवर बसायचे आता नऊ ते दूपारी एक ही वेळ ठरली. तरी आटोपतं घ्यायला तीन वाजायचे. त्या साठी वहिनीना कोण आटापिटा करावा लागायचा, दोन वाजल्या पासून "अहो पान वाढलय, भात निवून चाललाय चा घोषा त्याना लावावा लागायचा तेंव्हा कुठे तीन सव्वातीन ला पंत पानावर बसायचे.एकादशीला पंत जागेवर बसायचे नाहीत. पण एकादशीला ते जेवायचेही नाहीत वहिनींचा आग्रह म्हणून दोन खजूर आणि ग्लासभर दूध घ्यायचे. इतकी वर्ष पंत पत्रिका बघत होते त्यांच भाकीत चुकत नाही अशी किर्ती त्यानी मिळवली होती. पण आताशा पंत म्हणायला लागले होते की जगा वेगळा प्रश्न घेऊन कधी कोणी आला नाही. सगळी एकजात नवग्रहाच्या परीघातली माणंस त्यांचे प्रश्न समस्या ही परिघातल्या. पण असं म्हणता म्हणता एक दिवस तनूजा मस्तकार पत्ता शोधत पंतांच्या दाराशी आली. ऊंच शेलाटी, गोरीपान, सुलोचना नाव शोभेल असे डोळे आणि सुहासिनी नाव ठेवावं असं चेहर्‍यावर हास्य. आपल्या दोन्ही मुलांची लग्न झाली आहेत म्हणून नाहीतर आपण हिला आपली सून करून घेतली असती असा विचार वहिनींच्या मनात आला.एरवी त्या पुढे पुढे करत नसत पण हिला बघून तिच्या स्वागताला स्वतः पुढे आल्या, तिची विचारपूस केली. इतक्या गोड सुंदर मुलीला कुठली समस्या भेडसावत असेल?या विचाराने त्या कातरल्या.पंत जागेवर बसले होते. हिचा नंबर यायला जरा वेळ लागला. पण तनूजा पंतांसमोर बसली आणि तिच्या नंतर कोणी नव्हतं याचं वहिनीनाच बरं वाटलं, आता कोणी यायला नकोच म्हणून त्यानी दहा मिनिटं आधीच दार लोटून घेतलं तनूजा ची पत्रिका बघून पंत भलतेच प्रसन्न झाले. अशी बावनकशी पत्रिका फार क्वचीत हाताशी लागते. दैवाने भरभरून तर दिलय आणखी काय हवं या सुहास्य वदनेला? आणि पंतांना जो जगा वेगळा प्रश्न हवा होता तो हिच्या मुखातून बाहेर पडला. ती म्हणाली घरच्यांशी बोलायच्या आधी मला तुमचा सल्ला हवाय. तुमच्या धाकट्या सुनेची मी मैत्रीण. तिच्या लग्नाच्या वेळी मी यु के ला होते नाहीतर करवली म्हणून मिच उभी राहिले असते. माझा प्रश्न असा आहे की मला बरीच स्थळं सांगून येतायत. न बघता पाहता काही ठिकाणाहून होकार ही येतायत. पण तुझ्या मनात कोणी तरी आहे?पंतानी मधेच विचारलं पण बर्‍याच वर्षात तुमची गाठभेट नाही? तशी ती हासून म्हणाली अगदी बरोबर! बाबांची बदली वारखडी ला झाली तेव्हा मी चवथ्या इयत्तेत होते. शाळेसाठी आम्हाला जिल्ह्याच्या गावी जावं लागायचं, आमच्या शेजारी प्रभुदेसाई काका होते. ते एस टी मधे असल्याने आम्हाला शाळेत न्यायला ते बस घराशी आणायचे. आमच्या बरोबर काकांचा मुलगाही असायचा 'प्रसन्न '. मी सहाव्या इयत्तेत असताना बाबांची बदली इथे झाली आणि आम्हाला वारखडी सोडावी लागली. ज्या दिवशी आम्ही शिफ्ट होणार होतो त्या दिवशी प्रसन्न ने मला प्रपोज केलं मी सहावीतली मुलगी तो दहावी पास झालेला मुलगा. त्याला काय कळतय आणि मला काय कळतय अशातली परिस्थिती. पण मी त्याला हो म्हणाले. मला आवडेल तुझ्याशी लग्न करायला असं जास्तीचं वाक्य उस्फुर्त पणे म्हणाले. त्याने हात धरला मी धरू दिला, त्याने जवळ घेतलं मी निसंकोच त्याला बिलगले. त्याने माझ्या डोळ्यात पाहिलं मी त्याला डोळे भरून पाहून घेतलं. पण त्या नंतर आज ता गायत आमची भेट नाही. कधी तीव्रतेने तो आठवला ही नाही. माझं शिक्षण माझं करियर यातच मी रमून गेले पण आता लग्नाचा विषय निघाल्यावर मला तो आठवतो. त्याने त्या दिवशी माझ्या डोळ्यात किती खोल खोल पाहिलं होतं याची जाणीव होते, त्याला बिलगताना आपण लहान नव्हतो याची ग्वाही मन मला देतं. पण हे मी कुणाला सांगू शकत नाही, संपर्क करायला माझ्याकडे त्याचा पत्ता, नंबर नाही. म्हणजे वारखडी ला गेले तर डोळे मिटून मी त्या घरी जाऊ शकेन पण वारखडी ला जायचं तर मला घरी ठोस कारण सांगावं लागेल. आणि अंदाजपंचे मी हे बोलू शकत नाही तुम्ही पत्रिका बघून सांगू शकलात की असा योग आहे की नाही?तो मला भेटणार आहे की नाही?तर मी घरी बोलून बघेन.मग त्याची परिस्थिती कशी ही असो आवस्था कशी ही असो मला फरक पडत नाही. पण इतक्या वर्षात त्याने तुला भेटायचा जराही प्रयत्न केला नाही?पंतानी विचारलं केलाही असेल किंवा नसेल केला. पण निर्णय घ्यायच्या आधी मला त्याच्या समोर जायचंय. त्याने मोकळं केलं की मी पून्हा येईनच पत्रिका घेऊन तुमच्या कडे. पंत मनापासून हासले. वहिनीना इशाऱ्याने म्हणाले "जगावेगळा प्रश्न मिळाला".वहिनी ऐकतच होत्या. त्यांना कल्पना आलीच होती.दोघांना भेटव म्हणत त्यानी मुरलीधराला नकळत हात जोडलेच होते. पंत एरवी फार अलीप्तपणे पत्रिका बघत. शक्यतो कसलीही जबाबदारी ते स्वतःवर घेत नसत पण आज त्यांनी ती तयारी दाखवली. तनूजा ला म्हणाले तुझ्या आई बाबांना पाठव, मी त्यांच्याशी बोलतो. तनूजा संकोचली. तसा तिच्या कडून फोन घेऊन पंतानीच फोन लावला. पंत स्वतः बोलवत आहेत म्हंटल्यावर तनुजाचे आई बाबा हजर झाले. जे तनुजा त्यांना सांगायला अवघडत होती ते गुपीत पंतानी पुढाकार घेऊन सांगितलं.हे असं काही असेल याची त्या दोघांना खरच कल्पना नव्हती. येणार्‍या प्रत्येक स्थळाला कार्टी नाही म्हणतेय तेव्हाच सांगायचं ना,आई तिरसटून म्हणाली. तुम्ही ऐकून घेतलं असतत? आयुष्यात फक्त एका होकाराच्या बोलीवर ती आयूष्य पणाला लावते आहे हे तुम्हाला पटलं असतं? मुळात तुमचा या वर विश्वास बसला असता?पंतांनी शांतपणे विचारलं. पण हे कसं शक्य आहे?नाईलाज झाल्या सारखा प्रश्न विचारला. पंत हसले म्हणाले आर्किटेक्ट जेव्हा इमारतीचा आराखडा तुमच्या समोर ठेवतो तेव्हा इमारत उभी रहात नाही. ती तुम्हालाच परीश्रम पुर्वक ऊभी करावी लागते.फक्त आराखडा समोर असला तर बांधकाम सोपं जातं ज्योतिष शास्त्राचंही असच आहे. माझ्या समोर अप्रतिम आराखडा आहे.फार सुंदर प्रभावी पत्रीका आहे तुमच्या मुलीची. हिच्या जन्मा नंतर च तुमची भरभराट झाली असेल. या न्यायाने तुम्ही लेकीचं देणं लागता. त्या साठी तरी त्या मुलाचा शोध घ्या,परम शिवभक्त सज्जन भोळासाम आहे तिच्या नशिबात. सुखाने संसार करेल तुमची मुलगी. प्रयत्न तर करून बघा. पंतांच्या सांगण्या वरून तनूजाचे आई बाबा वारखडीला गेले.जूनी ओळख स्मरून प्रभुदेसाई घरानी त्यांच स्वागतच केलं गाव फार बदललं नसलं तरी प्रभुदेसाईंची परिस्थीती पहिल्या पेक्षा बरीच सुधारलेली दिसत होती.तनूजाच्या वडिलांनी येण्याचं कारण सांगितल्यावर प्रभुदेसाई भडकलेच म्हणाले लग्नाचा विषय काढला की भोसडीचा गेली तीन वर्ष नुसताच पूंगी वाजवतोय कुणाला तरी प्राॅमीस केलय कुणाला तरी प्राॅमीस केलय धड तोंडाने नाव सांगितलं असतं तर मिच हुडकून काढलं असतं तुम्हाला.पण म्हणायचा नाव नाही सांगणार तिच्या आई बापानी तिचं ऐकलं नसेल तर उगीच तिला डागण्या नकोत. तनूजाचे बाबा हसले म्हणाले डागण्या कसल्या आमची लेक ही त्याचाच ध्यास घेऊन बसली आहे. पण प्रसन्न आहे कुठे?आईने विचारलं, किती वर्ष झाली त्याला बघून. त्याचे बाबा म्हणाले त्याला बघायला आता वर्ष दीड वर्ष थांबावं लागेल कारण कालच तो नर्मदा प्रदिक्षणेला बाहेर पडलाय. आता दोन तीन दिवस अमरकंटक ला राहून त्याची पदयात्रा सुरू होईल. पण तनूजा कसली दीड वर्ष थांबायला😀 पाठीला सॅक लाऊन ती पण गेली अमरकंटक ला.आता दोघांना भेटवायची जबाबदारी मैय्याची. चं गो