നീ ഇല്ലാമൽ നാൻ ഇല്ലയെ -39 പനി തീർത്തും മാറിയ ശേഷം പുറത്തിറങ്ങിയാൽ മതിയെന്ന അമ്മയുടെ കർശന നിർദ്ദേശമുണ്ടായിരുന്നു. ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം ഇന്നാണ് പേപ്പറിടാൻ ഇറങ്ങിയത്. ഇത്രയും ദിവസം ചേട്ടന്മാരിൽ ആരോ ഒരാൾ തന്റേതും കൂടി കളക്റ്റ് ചെയ്ത് ഇട്ടിരുന്നു. "എവിടായിരുന്നു നവമിയേ? ഇത്രയും ദിവസം പേപ്പർ നേരത്തിനു കിട്ടിയിരുന്നില്ല കേട്ടോ..." പേപ്പർ കൊണ്ടിടുന്ന വീട്ടിലെ ചേട്ടന്റെതാണ് പരാതി. "ഇനി സമയത്തിന് വരാം ചേട്ടാ.. പനി പിടിച്ച് ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റായിരുന്നു അതാ.." ഇന്നത്തെ ദിവസം ഓരോ പരാതികൾക്കും മറുപടി പറയാൻ നിന്നത് കൊണ്ട് ഒരിത്തിരി വൈകിയാണ് അച്ചാച്ചന്റെ വീട്ടിലെത്തിയത്. “ആഹാ.. ഇന്ന് മോളായിരുന്നോ വന്നേ? നിനക്കെങ്ങനെയുണ്ട് മോളേ? സുഖായോ?” കണ്ടയുടനെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു നിർത്തിയാണ് ചോദ്യം ചെയ്യൽ. “ഓ നിങ്ങളെന്നോട് മിണ്ടാൻ വരേണ്ട... ഡിസ്ചാർജായി വന്നിട്ട് ഇത്രേം ദിവസായി.. ഒരന്വേഷണം പോലുമുണ്ടായില്ലല്ലോ..” നവമി പരിഭവങ്ങളുടെ ഭാണ്ഡക്കെട്ടഴിച്ചു. “പിണങ്ങല്ലെടീ കാന്താരീ.. നിന്റെ അമ്മാമ്മ പണിമുടക്കി പണി തന്നിട്ടാണ്...” “അമ്മാമ്മയ്ക്കെന്താ?” ചോദ്യത്തോടൊപ്പം അവളുടെ കാലുകൾ അകത്തേക്ക് ചലിച്ചിരുന്നു. “ഓഹ് അത്രക്കൊന്നൂല്ലന്നെ, അവളൊന്ന് വഴുക്കി വീണതാ..” അച്ചാച്ചൻ നിസ്സാരമാക്കിയാണ് പറഞ്ഞതെങ്കിലും ആ മുഖത്ത് വേദന തങ്ങി നിൽപ്പുണ്ട്. അകത്ത് ചെന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ അമ്മാമ്മ നല്ല ഉറക്കമാണ്. കാൽ പാദത്തിൽ ബാന്റെജ് ചുറ്റിക്കെട്ടി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. വിരലിന്റവിടെയൊക്കെ ചെറിയൊരു നീര് പോലെയുണ്ട്. വിളിച്ച് ശല്യപ്പെടുത്തേണ്ടല്ലോയെന്ന് കരുതി നവമി പതിയെ പുറത്തേക്ക് തന്നെയിറങ്ങി. “ഫ്രാക്ചറുണ്ടോ അച്ചാച്ചാ?” “അറിയില്ല മോളേ.. നല്ല വേദനയുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ കേട്ടി വെച്ച് കൊടുത്തതാ..” “എന്തേ ഡോക്ടറെ കാണിക്കാതിരുന്നേ?” “അവള് സമ്മതിക്കുന്നില്ലെന്നേ... നിനക്കറിയാലോ മോളേ അവളെ?” സാധാരണ രണ്ടാൾക്കും എന്തെങ്കിലും വയ്യായ്ക വന്നാൽ നവമിയാണ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോകാറ്. “അതെന്തേ കൊച്ചു മോൻ പറഞ്ഞിട്ടും കേട്ടില്ലേ?” “അവൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞല്ലേ വീണത്. മിനിന്നാന്നാ വീണത്. കിരണുണ്ടായിരിന്നെങ്കിൽ പൊക്കിയെടുത്ത് കൊണ്ടുപോയേനെ..” അച്ചാച്ചൻ പറഞ്ഞത് കേൾക്കെ അറിയാതെ നവമിയുടെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. “പോയോ? വർക്കുണ്ടോ അവന്? ” “അവനങ്ങ് ലീലയുടെ അടുക്കൽ പോകാൻ ടിക്കറ്റ് എടുത്തതല്ലായിരുന്നോ? മോൾ ഡിസ്ചാർജ് ആയന്നാ പോയത്...” നവമിക്ക് ആകെ സങ്കടം തോന്നി. ഒരു വാക്ക് പോലും പോകുമ്പോൾ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ. ഇത്രയും ദിവസം അന്വേഷിച്ചു വരാത്തതിലുള്ള വിഷമമായിരുന്നു. എന്നാലിപ്പോൾ ഒന്നും പറയാതെ അങ്ങ് പോയേക്കുന്നു. ഇഷ്ടമാണെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ട്.. ഒക്കെ വെറുതെയായിരുന്നോ? പരിഭവം കൊണ്ട് ചുണ്ട് കൂർത്ത് വരുന്നുണ്ട് അവളുടെ. “ഞാൻ ചെന്ന് മുകുന്ദൻ ഡോക്ടർ ഇന്നുണ്ടാകുമോന്ന് വിളിച്ചു നോക്കട്ടെ. നമുക്കൊന്ന് വൈകിട്ട് ചെന്ന് അമ്മാമ്മയെ കാണിച്ചേച്ചും വരാം..” അച്ചാച്ചനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു. പാവം ആരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കേണ്ടെന്ന് കരുതിയാകും അറിയിക്കാത്തിരുന്നത്. വീട്ടിലേക്കവൾ തിരിച്ചു ചെന്നു. ലക്ഷ്മി ചായയും കൊണ്ട് ഉമ്മറപ്പടിയിൽ കാത്തിരിപ്പുണ്ട്. മുറ്റത്തുള്ള ടാപ്പിൽ നിന്നും കൈയും വായയും കഴുകി അടുത്തു ചെന്നിരുന്നു നവമി. “എന്താണെന്റെ കുഞ്ഞിനൊരു സങ്കടം?” “അമ്മാമ്മ വഴുക്കി വീണ് കിടപ്പാ അമ്മാ...” “ഏഹ്ഹ്? എപ്പോ? ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ ഞാൻ..” അമ്മയ്ക്ക് അമ്പരപ്പാണ്. ഇത്രയും അടുത്തായിട്ട് പോലും ഒരു വിവരവും അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നൊരു സങ്കടവും. “രണ്ടു ദിവസേ ആയുള്ളൂന്ന്...” “രണ്ടു ദിവസമോ? ആഹാരമൊക്കെ എങ്ങനെയാണോ എന്തോ?” “എന്നെകൊണ്ട് അമ്മ ഓൾറെഡി ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതി മിണ്ടാതിരുന്നതാവും..” “കിരണുണ്ടല്ലോ. അവൻ നന്നായി ഫുടുണ്ടാക്കുമെന്ന് ലീ പറയാറുണ്ട്...” ആ പേരു കേട്ടമാത്രയിൽ നവമിയുടെ മുഖം മങ്ങി. ലക്ഷ്മിയത് ശ്രദ്ധിക്കുകയും ചെയ്തു. “കിരൺ ലീലാന്റിയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയിരിക്കുവാ.. ” അവളെന്തോ ആലോചനയിൽ അങ്ങനെയേ ഇരുന്നു. ലക്ഷ്മി എന്തോ ചോദിക്കാൻ വരുമ്പോഴേക്കും നവമി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. “ഞാനൊന്ന് മുകുന്ദൻ ഡോക്ടറുടെ അവിടെ വിളിച്ചു നോക്കട്ടേ അമ്മാ.. വൈകിട്ട് അപ്പോയിന്മെന്റ് ഉണ്ടേൽ കാണിച്ചിട്ടും വരാം..” പാതി കുടിച്ച ചായയുമായി നവമി എഴുന്നേറ്റു പോയി. അപ്പോൾ തന്നെ ക്ലിനിക്കിൽ വിളിച്ച് വൈകുന്നേരത്തേക്കുള്ള ടോക്കനും പറഞ്ഞു വെച്ചു. ചിന്തകളത്രയും കിരണിൽ തറഞ്ഞു നിൽപ്പാണ്. അവൻ യൂകെയിൽ പോകാനിരുന്നതാണെന്ന് തനിക്കറിയാം. അന്നത്തെ സംഭവം ഒന്നു കൊണ്ട് മാത്രമാണ് യാത്ര മാറ്റി വെച്ചത്. എന്നിട്ടും ഒരു വാക്ക് പോലും മിണ്ടാതെ പൊയ്ക്കളഞ്ഞു. അതും പോട്ടെന്ന് വെക്കാം. ഇത്രയും ദിവസമായിട്ടും ഒരു മെസ്സേജ് പോലുമില്ല. തന്നെ വയ്യാത്ത അവസ്ഥയിൽ കണ്ടിട്ട് പോലും ഒരന്വേഷണം.. ഉറപ്പ് വരുത്താനായി വാട്സാപ്പും ഇൻസ്റ്റാഗ്രാംമും തപ്പി നോക്കി. ഇല്ല.. ഒരു മെസ്സേജുമില്ല. ആളുടെ പ്രൊഫൈൽ എടുത്ത് അരിച്ചു പെറുക്കി. അന്നത്തെ ദിവസത്തിന് ശേഷം ഒരു പോസ്റ്റോ സ്റ്റോറിയോ ഒന്നുമില്ല. പഴയ പോസ്റ്റുകളിലൊക്കെ ആരാധകർ എന്ത് പറ്റിയെന്ന് ചോദിച്ച് മുറവിളിയാണ്. യൂട്യുബിലും സ്ഥിതി മറിച്ചല്ല. വ്ലോഗ് കാണാത്തതിലുള്ള പരിഭവമാണ്. അയ്ശുവിന്റെയും ഹൃദ്യയുടെയും അജിന്റെയും സുഹൈലിന്റെയും എന്ന് വേണ്ട അവരുടെ കൂട്ടത്തിലെ ഓരോരുത്തരുടെയും പ്രൊഫൈലിൽ കയറിയിറങ്ങി നവമി. ഒന്നിൽ പോലും കിരണില്ല. എല്ലാവരും അവിടെയും ഓരോ പോസ്റ്റുകളുടെ താഴെയും പ്രകാശ കിരണത്തെയാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്. ആരും അതിനൊന്നും മറുപടി കൊടുത്തിട്ടുമില്ല. മാധവിനോടൊന്ന് അന്വേഷിച്ചാലോ? ഇൻബോക്സിൽ ചെന്ന് ഒരു ഹൈ ടൈപ് ചെയ്തെങ്കിലും അയച്ചില്ല. ഒന്നും പറയാതെ പൊയ്ക്കളഞ്ഞതല്ലേ.. തോന്നുമ്പോൾ തിരിച്ചു വരട്ടെ.. ഫോൺ ബെഡിലേക്കിട്ട് തല വഴി പുതപ്പിട്ടു മൂടി ചുരുണ്ടു കിടന്നു നവമി. എന്തിനെന്നറിയാത്തൊരു സങ്കടം തികട്ടി വരുന്നുണ്ട്. ഒന്ന് പൊട്ടിക്കരയണം എന്നും തോന്നുന്നുണ്ട്. എന്തിനെന്നു ചോദിച്ചാൽ നവമിക്ക് അതിനൊരു ഉത്തരവുമില്ല. “എന്തേ നിവി? വയ്യേ?” കിടത്തം കണ്ട് അരികിലേക്ക് വന്ന് അമ്മ കഴുത്തിലും നെറ്റിയിലുമൊക്കെ തൊട്ടു നോക്കുന്നുണ്ട്. “ഏയ്‌.. വെറുതെയൊന്ന് കിടാക്കാൻ തോന്നിപ്പോൾ കിടന്നതാ മ്മാ.. ” “ഞാനേതായാലും ഇന്നിത്തിരി നേരത്തെയിറങ്ങും. ലളിതമ്മയെ കണ്ടിട്ടേ കട തുറക്കാൻ പോണുള്ളൂ.. മോളിന്ന് കോളേജിലോട്ട് പോണില്ലേ?” കുറേ ദിവസമായി കോളേജിൽ പോയിട്ട്. ഇന്നും കൂടി പോകാതിരുന്നാൽ ശരിയാകില്ല. അമ്മ ഈ വീക്ക് മുഴുവൻ ലീവെടുത്തോളാൻ പറഞ്ഞതായിരുന്നു. “പോണം...” “പോകും മുന്നേ ദോശയെടുത്ത് കഴിക്കണേ മോളേ...” “ഞാൻ കഴിച്ചോളാം.. ലീലാന്റി വിളിയ്ക്കാറില്ലേ അമ്മയെ?” കിരണിനെ കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും കേൾക്കാൻ പറ്റിയാലോ എന്ന് ചിന്തിച്ചാണ് നവമി ചോദിച്ചത്. “ആ ഉണ്ടല്ലോ.. ഇന്നലെ കൂടി വിളിച്ചു.. എന്ത് പറ്റി?” “അമ്മാമ്മ വീണ കാര്യം അറിഞ്ഞില്ലേ എന്തോ?” നേരിട്ട് കിരണിനെ പറ്റി ചോദിക്കാനൊരു ഭയം. “അവള് പേടിക്കേണ്ടെന്ന് കരുതി അവര് രണ്ടും അറിയിച്ചു കാണില്ല മോളേ.. പിന്നെ കിരൺ പോയതിനു ശേഷം വീണതാണെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്.. അപ്പോ അറിയാനൊട്ടും വഴിയില്ല. ഞാനേതായാലും കഴിക്കാനുള്ളതും എടുത്ത് അങ്ങോട്ട് ചെല്ലട്ടെ.. എന്താ അവസ്ഥയെന്ന് അറിയാലോ..” കിരണിനെ പറ്റി ലക്ഷ്മിയും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. നിരാശ ഭയത്തിലേക്ക് ചുവട് മാറുന്നുണ്ട്. എന്തെങ്കിലും അപകടം? ഏയ്‌.. ആളൊരു ചിന്ന സെലിബ്രറ്റിയല്ലേ? അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ സോഷ്യൽ മീഡിയ അതാഘോഷിക്കുമല്ലോ. സ്വയം ആശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു നവമി. അമ്മ ചെന്ന് ധൃതിയിൽ റെഡിയായി വന്നു.. “ഇന്നിനി തല നനക്കേണ്ട നിവീ.. ഇന്നലെ കുളിച്ചിട്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു ചെറിയൊരു കാച്ചലുണ്ട്. ദേഹത്ത് തൊട്ടു നോക്കി നിർദ്ദേശിച്ചപ്പോൾ നവമി തലയാട്ടി. അമ്മ പോയിക്കഴിഞ്ഞ് കോളേജിലേക്ക് പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ് നവമി. മുടി ചീകി വെക്കുമ്പോളാണ് ഹിരണിനെ ഓർമ്മ വന്നത്. ഇൻസ്റ്റയിൽ അങ്ങനെയൊരാളെ ഫോളോ ചെയ്യുന്നില്ല. എങ്കിലും പ്രൊഫൈൽ ലോക്കാകില്ലെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ഹിരൺ പ്രകാശെന്ന് തിരഞ്ഞു. ഒന്ന് രണ്ടു പ്രൊഫൈൽ കിടപ്പുണ്ട്. ഓരോന്നിലും കയറിയിറങ്ങിയപ്പോൾ ആളെ കിട്ടി. ഭാഗ്യത്തിന് പ്രൊഫൈൽ ലോക്കല്ല. സ്റ്റോറി നോക്കിയപ്പോൾ രണ്ട് പയ്യന്മാർ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുറങ്ങുന്ന ഒരു ഫോട്ടോ. സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ അതിലൊന്ന് കിരൺ ആണെന്ന് മനസ്സിലായി. അത്രയും മതിയായിരുന്നു അവളിലെ ആശ്വാസത്തിന്. തന്നെ ഫേസ് ചെയ്യാനുള്ള മടി കാരണമാകും മെസ്സേജ് പോലും അയക്കാത്തത്. സ്വയം ആശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു നവമി. ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ചൈത്തു കാത്തു നിൽപ്പുണ്ട്. ഇന്ന് കോളേജിൽ വരുമെന്ന് ഇന്നലെ തന്നെ അവളെ അറിയിച്ചതാണ്. നവമിയെ കണ്ടതും അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഡിസ്ചാർജായി കഴിഞ്ഞ് ഒരു ദിവസം അവൾ നിവിയെ കാണാൻ വീട്ടിൽ ചെന്നിരുന്നു. അതിന് ശേഷം ഇന്നാണ് തമ്മിൽ കാണുന്നത്. “കുറഞ്ഞോ ശെരിക്കും?” “ഭേദണ്ട് ചൈത്തൂ.." "ഇത്രയും ദിവസം നീയില്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഒരു രസവും ഇല്ലായിരുന്നെടീ.. ആയുവും പറഞ്ഞു ക്ലാസ്സിലൊക്കെ എന്നാ ബോറടിയാണെന്ന്..." നവമി വെറുതേ ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ.. ഇന്ന് ക്ലാസ്സിൽ ചെല്ലുന്ന കാര്യം അവന്മാരോടൊന്നും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. സർപ്രൈസ് ആയിക്കോട്ടെ. "പ്രകാശ കിരണത്തിന് എന്ത് പറ്റിയെടി? ആളെവിടെയും ആക്റ്റീവ് അല്ല.. നിന്നോട് എന്തേലും പറഞ്ഞോ?" ചൈതന്യയ്ക്കും അറിയേണ്ടത് അക്കാര്യം തന്നെയാണ്. "അവൻ മമ്മയെയു പപ്പയെയും കാണാൻ പോയേക്കുവാണെന്ന് അച്ചാച്ചൻ പറയണത് കേട്ടു. അവിടെന്തേലും തിരക്ക് കാണുമായിരിക്കും.." "നിന്നോടൊന്നും പറഞ്ഞില്ലേ?" അവൾക്കെന്തോ വിശ്വാസം വരാത്തത് പോലെ. "അങ്ങനെ എല്ലാം പറയാൻ മാത്രമുള്ള കമ്പനിയൊന്നും എന്നോടില്ലാ കുരിപ്പേ.." തലയിൽ കൊട്ട് കൊടുത്ത് പറയുമ്പോളും ആ കണ്ണ് മിഴിഞ്ഞു തന്നെ നിൽപ്പുണ്ട്. നാട്ടിൽ ഉള്ളപ്പോൾ എവിടെക്കിറങ്ങുമ്പോഴും നിവിയേയും കൊണ്ട് പോകുന്ന ആളാണെന്ന് ചൈതന്യയ്ക്ക് അറിയാവുന്നതാണ്. അവളോടെന്ത് പറയും? ഒരു പ്രൊപോസൽ റിജക്ട് ചെയ്തതിന്റെ പിണക്കമാണെന്നോ? അല്ല, അപ്പോഴും പിണക്കമൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ. അവൾ കൂടുതലെന്തെങ്കിലും ചോദിക്കും മുമ്പേ ബസ്സ്‌ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. ഒരു തരത്തിൽ ആശ്വാസമായിരുന്നു നവമിക്ക്. ബസ്സിലെ തിരക്കിലേക്ക് നൂഴ്ന്നിറങ്ങിയതിനാൽ പിന്നീടങ്ങോട്ട് ചോദ്യങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ എത്തിയപ്പോൾ ചൈത്തുവിന്റെ ഡിപ്പാർട്മെന്റിലെ രണ്ട് കൂട്ടുകാരികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർക്കൊപ്പം ഓട്ടോ വിളിച്ചാണ് കോളേജിലേക്ക് ചെന്നത്. അത് കൊണ്ട് കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. കോളേജ് ഗേറ്റിനരികിൽ ഓട്ടോ നിർത്തിയപ്പോൾ കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം നിൽക്കുന്നവനെ കണ്ടതും നവമിക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഭയം തോന്നി. ചൈത്തുവിന്റെ കയ്യിലവൾ ഇറുകെ പിടിച്ചു. നവമിയുടെ തറഞ്ഞുള്ള നിൽപ്പും നോട്ടവും കണ്ടാണ് ചൈതന്യ ഗേറ്റിനരികിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചത്. "ഇങ്ങനെ പേടിച്ചു നിന്നാൽ അതിനേ നിനക്ക് നേരം കാണുള്ളൂ നിവീ... നീ വന്നേ...." കൈപിടിച്ച് വലിച്ച് നടന്നപ്പോൾ ഒരു പാവ കണക്കെ അവളുടെ പിന്നാലെ ചെന്നു നവമിയും. തുടരും. സോറി ട്ടോ. മനപ്പൂർവം ലേറ്റ് ആക്കുന്നതല്ല. പനി മാറിയിട്ടും ക്ഷീണം കുറയുന്നില്ല. എഴുതാനിരുന്നാൽ ഉറക്കം വരും. ആകെയൊരു തളർച്ചയാണ്. രചന :: മീര സരസ്വതി #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ ചെറുകഥ