ଏକାକୀ ପଥିକ ପିଲାଦିନ ଥିଲା ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସଙ୍ଗରେ ଥିଲା ନିଆଁ ପରି ତାପ । ମାତା, ପିତାର ଛାଇରେ ଥିଲି ନିରାପଦ, ସେଇ ସମୟ ଥିଲା ମୋ ଜୀବନର ଏକ ସୁରଭି ଅଂଶ ll ବଢ଼ିଲି ମୁଁ, ବଢ଼ିଲା ମୋ ଦୁଃଖ ଭାଜି, ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷାର ରାସ୍ତା ହେଲା କଣ୍ଟକିତ । ପଢ଼ିଲି ରାତି, ପଢ଼ିଲି ଦିନ, ଶିକ୍ଷା ହେଲା ମୋ ବନ୍ଧନ ଅଭିନ୍ନ ll ସାଙ୍ଗ ମାନେ କେଉଁଠି ଗଲେ ଛାଡ଼ି ମୁଠି? ମେଘ ବର୍ଷା ପରେ ନଦୀ ଶୁଖାଇ ଯାଏ ଯେମିତି । ପୁରାଣି ଫଟୋ ଦେଖି ଆଖି ଭରେ ପାଣି, ସ୍ମୃତି ରେ ରହିଗଲେ ସେମାନେ ଅଜଣା ପ୍ରାଣୀ ll ସରକାରୀ ଚାକିରି ଏକ ଦୁର୍ଗ ପରାୟେ, ଭିତରେ ପଶିବାକୁ ବହୁତ ଯୁଦ୍ଧ କରେ । ଚାହିଁଲି ଅସଂଖ୍ୟ ଦ୍ୱାର, ଖୋଲିଲା କେବଳ କିଛି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ବନ୍ଦ କବାଟେ ମୋ ଆତ୍ମା ଗଲା ଭାଙ୍ଗି ll ଏବେ ବସିଛି ମୁଁ ଏଇ ଜୀବନ ରଥରେ, ଯନ୍ତ୍ରଣା କାନ୍ଦେ ମୋ ହୃଦୟ ଅନ୍ତରାଳେ । କହିବାକୁ କିଏ ଅଛି ମୋ ଦୁଃଖ କାହାଣୀ? ଶୁଣିବାକୁ କିଏ ଅଛି ମୋ ଭଙ୍ଗା ଭବିଷ୍ୟତ ବାଣୀ? ll ଏ ଘନ ଅନ୍ଧାରେ ଏକା ଯାତ୍ରୀ ପରା, ମରୁଭୂମିରେ ଏକ ଗଛଟିଏ ପରି । ଦୁଃଖ ମୋର ସାଥୀ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ମୋର ବାନ୍ଧବ, ଏ ଏକାକୀ ଯାତ୍ରାରେ କେବଳ ଏମାନେ ସବୁ ମୋ ନିଜର ll ପିଲାଦିନ ଫେରିଆସ ମୋ ଆତ୍ମାରେ ପଡ଼, ସାଙ୍ଗ ମାନେ ଫେରିଆସ ମୋ ନିଃସଙ୍ଗତା ଛାଡ଼ । କିନ୍ତୁ ଜାଣିଛି ମୁଁ ଏ ସ୍ୱପ୍ନ ଅସାର, ଏ ଯାତ୍ରା ମୋର କେବଳ ଏକା, ଅନ୍ତହୀନ ପାର ll ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ ଦପା, କାଁପଡ଼ା, ଭଦ୍ରକ © 2025 Jagannatha Das. All rights reserved. #kabita #💌ପ୍ରେମ ପତ୍ର #🙇‍♀️ଗର୍ଲସ ହାର୍ଟବ୍ରେକ #odia kabita # #💏ରୋମାଣ୍ଟିକ Love😘