କଣ ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ଥିବା ପବିତ୍ର 'ହନୁମାନଗଡ଼ୀ' ପଛରେ କେଉଁ ରହସ୍ୟ ଲୁଚି ରହିଛି? କାହିଁକି ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମ ନିଜର ପରମ ଭକ୍ତ ହନୁମାନଙ୍କୁ କଳିଯୁଗର ରକ୍ଷକ ସଜାଇଥିଲେ? ପାତାଳ ଲୋକର ସେହି ରହସ୍ୟମୟ ମୁଦି ପର୍ବତ ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ରାମ ଓ ହନୁମାନଙ୍କ ଅମର ପ୍ରେମର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାହାଣୀ ଆପଣଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆଣିଦେବ। ଦେଖନ୍ତୁ ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାହାଣୀ ଆମର ଆଜିର ପୋଷ୍ଟରେ! 👇 ଅଯୋଧ୍ୟାର ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ ଏପରି ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରିବାକୁ ଆସନ୍ତି। ଏହି ସ୍ଥାନ ହେଉଛି **'ହନୁମାନଗଢ଼ୀ'**, ଯେଉଁଠାରେ ବଜରଙ୍ଗବଳୀ କୌଣସି ସାଧାରଣ ଭକ୍ତ ଭଳି ନୁହେଁ, ବରଂ ଅଯୋଧ୍ୟାର ରକ୍ଷକ ଏବଂ ଜଣେ ରାଜା ଭାବରେ ବିରାଜମାନ କରନ୍ତି। କୁହାଯାଏ ଯେ ଏହା ସେହି ସ୍ଥାନ ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଏପରି ଏକ ଦାୟିତ୍ୱ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଯୁଗ ଯୁଗ ଧରି ଚାଲିବ। କିନ୍ତୁ ବହୁତ କମ୍ ଲୋକ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ଏହି ସ୍ଥାନ ପଛରେ ଏକ ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ କାହାଣୀ ଲୁଚି ରହିଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଯମରାଜ ମଧ୍ୟ ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଏହା ସେହି ସମୟର କଥା ଯେତେବେଳେ ତ୍ରେତୟା ଯୁଗ ତାର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଥିଲା। ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମ ପୃଥିବୀରେ ନିଜର ଅବତାର କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିସାରିଥିଲେ। ରାବଣର ବଧ ହୋଇସାରିଥିଲା, ଧର୍ମର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହୋଇସାରିଥିଲା ଏବଂ ଅଯୋଧ୍ୟାର ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ସୁଖ, ଶାନ୍ତି ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧିର ପରିବେଶ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସମୟର ନିୟମ ଅଟଳ। ଯିଏ ଏହି ସଂସାରକୁ ଆସିଛି, ତାକୁ ଦିନେ ଫେରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ପଡ଼ିବ। ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ଏବେ ତାଙ୍କର ବୈକୁଣ୍ଠ ଫେରିବାର ସମୟ ପାଖେଇ ଆସିଲାଣି। ସେପଟେ ଯମରାଜଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଦେଶ ମିଳିସାରିଥିଲା ଯେ ଏବେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ପୃଥିବୀ ଅବତାରର ଲୀଳା ଶେଷ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ସମସ୍ୟା ଥିଲା। ଅଯୋଧ୍ୟାର ରକ୍ଷା ସ୍ୱୟଂ ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ କରୁଥିଲେ। ସେ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୌଣସି ଅନିଷ୍ଟ ଶକ୍ତି, କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଏପରିକି ମୃତ୍ୟୁର ଦେବତା ଯମରାଜ ମଧ୍ୟ ବିନା ଅନୁମତିରେ ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ପ୍ରଭୁ ରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ହନୁମାନଙ୍କ ପ୍ରେମ ଏତେ ଗଭୀର ଥିଲା ଯେ ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କଠାରୁ ଦୂରେଇ ରହୁନଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ସବୁବେଳେ ନିଜ ଆରାଧ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ରହୁଥିଲା। ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମ ବୁଝିଗଲେ ଯେ ଯଦି ହନୁମାନ ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ରହନ୍ତି ତେବେ ସମୟର ବିଧାନ ପୂରଣ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ। ତେଣୁ ସେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଲୀଳା ରଚିଲେ। ଦିନେ ସେ ନିଜ ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ବସିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ଏକ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ମୁଦି ଥିଲା। ହଠାତ୍ ସେ ସେହି ମୁଦିଟିକୁ ପ୍ରାସାଦର ଚଟାଣରେ ଥିବା ଏକ ଛୋଟ ଫାଟରେ ପକାଇଦେଲେ। ମୁଦିଟି ଦେଖୁ ଦେଖୁ ସେହି ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ଫାଟ ଭିତରେ ଉଭାନ ହୋଇଗଲା। ହନୁମାନ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଆଗକୁ ଆସି କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ମୁଦି ତଳେ ପଡ଼ିଯାଇଛି। ମୁଁ ଏବେ ଯାଇ ତାହା ନେଇ ଆସୁଛି।" ଶ୍ରୀରାମ ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ହନୁମାନ, ସେହି ମୁଦିଟି ମୋର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ। ଯଦି ସମ୍ଭବ ତାହା ନିଶ୍ଚୟ ନେଇ ଆସିବ।" ବାସ୍ ଆଉ କ'ଣ। ହନୁମାନ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ନିଜର ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ ଏବଂ ସେହି ଛୋଟ ଫାଟ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। କିନ୍ତୁ ତାହା କୌଣସି ସାଧାରଣ ଫାଟ ନଥିଲା। ତାହା ଏକ ରହସ୍ୟମୟ ମାର୍ଗ ଥିଲା, ଯାହା ପୃଥିବୀ ତଳେ ପାତାଳ ଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଇଥିଲା। ହନୁମାନ ସେହି ମାର୍ଗ ଦେଇ ତଳକୁ ଓହ୍ଲାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଯେତିକି ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ, ସେତିକି ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଥିଲା। ଶେଷରେ ସେ ପାତାଳ ଲୋକରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ସାମ୍ନା ନାଗରାଜା ବାସୁକୀଙ୍କ ସହ ହେଲା। ବାସୁକୀ ହନୁମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନର ସହ ସ୍ୱାଗତ କଲେ ଏବଂ ପଚାରିଲେ, "ହେ ପବନପୁତ୍ର, ଆପଣ ଏଠାକୁ କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସିଛନ୍ତି?" ହନୁମାନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ମୋର ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ମୁଦି ଖୋଜିବାକୁ ଆସିଛି, ଯାହା ଏହି ମାର୍ଗ ଦେଇ ଏଠାକୁ ଆସିଯାଇଛି।" ବାସୁକୀ ନାଗ ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ଆସନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସେହି ସ୍ଥାନ ଦେଖାଉଛି।" ହନୁମାନ ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଚାଲିଲେ। କିଛି ଦୂର ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ସେ ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ତାହା ଦେଖି ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇଗଲେ। ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମୁଦିଗୁଡ଼ିକର ଏକ ବିଶାଳ ପର୍ବତ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା। ହଜାର ହଜାର ନୁହେଁ, ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ମୁଦି ସେଠାରେ ବିଞ୍ଛି ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁଦି ବିଲକୁଲ ସେହିପରି ଥିଲା ଯେପରି ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କର ଥିଲା। ହନୁମାନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ, "ଏହା କିପରି ସମ୍ଭବ? ଏଥିମଧ୍ୟରୁ ମୋ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁଦି କେଉଁଟି?" ସେତେବେଳେ ବାସୁକୀ ନାଗ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ହେ ହନୁମାନ, ଏହା ହେଉଛି ସମୟର ରହସ୍ୟ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ତ୍ରେତୟା ଯୁଗରେ ଯେତେବେଳେ ଭଗବାନ ରାମ ନିଜର ପୃଥିବୀ ଲୀଳା ଶେଷ କରିବାକୁ ଯାଉଥାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ନିଜର ମୁଦି ଏହିପରି ଖସାଇ ଦିଅନ୍ତି। ଏବଂ ପ୍ରତିଥର ଜଣେ ହନୁମାନ ତାହାକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତି। ଏହି ପର୍ବତ ହେଉଛି ସେହି ସମସ୍ତ ମୁଦିର ଯାହା ଅଗଣିତ ଯୁଗରୁ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଆସୁଛି।" ଏହା ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ହନୁମାନ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲେ। ସେ ବୁଝିଗଲେ ଯେ ଏହା କୌଣସି ସାଧାରଣ ଘଟଣା ନଥିଲା। ଏହା ସଂକେତ ଥିଲା ଯେ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ପୃଥିବୀ ଲୀଳା ଶେଷ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଗଭୀର ଦୁଃଖ ଭରିଗଲା। ସେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ଏବେ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନିକଟତର ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ଆରାଧ୍ୟ ତାଙ୍କଠାରୁ ଦୂରେଇ ଯିବେ। ଭାରି ମନରେ ହନୁମାନ ଅଯୋଧ୍ୟା ଫେରିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ଫେରିବା ବେଳକୁ ସମୟ ତାର କାର୍ଯ୍ୟ କରିସାରିଥିଲା। ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମ ନିଜର ଅନ୍ତିମ ଲୀଳା ଆଡ଼କୁ ଅଗ୍ରସର ହୋଇସାରିଥିଲେ। ଏହା ଜାଣି ହନୁମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସେ ଅଯୋଧ୍ୟାର ଏକ ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଉପରକୁ ଯାଇ ବସିଲେ ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମନେପକାଇ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହର ଧାରା ବୋହି ଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ଏବେ ତାଙ୍କ ଜୀବନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହିଁ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି। ସେତିକିବେଳେ ହଠାତ୍ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ସେହି ଆଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ମୁଖରେ ସେହି କରୁଣାମୟୀ ହସ ଥିଲା। ଶ୍ରୀରାମ ପ୍ରେମର ସହ କହିଲେ, "ହନୁମାନ, ତୁମେ କାହିଁକି ଦୁଃଖୀ ଅଛ?" ହନୁମାନ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ନୟନରେ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ବିନା ମୋର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହିଁ କ'ଣ? ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ବିନା କିପରି ରହିବି?" ସେତେବେଳେ ଶ୍ରୀରାମ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରିୟ ଭକ୍ତ, ଆମର ସମ୍ପର୍କ ଶରୀରର ନୁହେଁ, ଆତ୍ମାର। ମୁଁ କେଉଁଆଡେ ଯାଉନାହିଁ। କଳିଯୁଗରେ ଯେତେବେଳେ ବି କୌଣସି ଭକ୍ତ ସଚ୍ଚା ମନରେ ମୋ ନାମ ନେବ, ସେଠାରେ ତୁମର ଉପସ୍ଥିତି ରହିବ। ଯେଉଁ ବି ଦୁଃଖୀ, ନିରାଶ ଏବଂ ବାଟବଣା ବ୍ୟକ୍ତି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବ, ତୁମେ ତାର ରକ୍ଷା କରିବ। ଏହା ହିଁ ତୁମର ନୂଆ ଦାୟିତ୍ୱ।" ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଏହି ବଚନ ଶୁଣି ହନୁମାନଙ୍କ ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲା। ସେ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇ ନିଜ ଆରାଧ୍ୟଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ସ୍ୱୀକାର କଲେ। କୁହାଯାଏ ଯେ ଯେଉଁ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବସି ହନୁମାନ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଉପଦେଶ ଶୁଣିଥିଲେ, ସେହି ସ୍ଥାନ ଆଗକୁ ଯାଇ 'ହନୁମାନଗଢ଼ୀ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲା। ଆଜି ମଧ୍ୟ ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ଅବସ୍ଥିତ ହନୁମାନଗଢ଼ୀ କେବଳ ଏକ ମନ୍ଦିର ନୁହେଁ, ବରଂ ପ୍ରଭୁ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିବା ସେହି ଦାୟିତ୍ୱର ପ୍ରତୀକ ଅଟେ। ଏଠାକୁ ଆସୁଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭକ୍ତ ଏହା ହିଁ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ ହନୁମାନ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଅଯୋଧ୍ୟାର ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କ ଡାକ ଶୁଣୁଛନ୍ତି। କୁହାଯାଏ ଯେ ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ସଚ୍ଚା ମନରେ ଏଠାରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ, ତାର ମନସ୍କାମନା ନିଶ୍ଚୟ ପୂରଣ ହୁଏ। କାରଣ ଏହା ସେହି ସ୍ଥାନ ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଭୁ ରାମ ନିଜର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କଳିଯୁଗର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖୀମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ ସଜାଇଥିଲେ। ଏବଂ ସେହି ଦିନଠାରୁ ହନୁମାନଗଢ଼ୀ କେବଳ ଏକ ମନ୍ଦିର ନୁହେଁ, ବରଂ ଆସ୍ଥା, ଭକ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ରାମ ତଥା ହନୁମାନଙ୍କ ଅମର ପ୍ରେମର ଜୀବନ୍ତ ପ୍ରତୀକ ପାଲଟିଗଲା। ✨ ଏହି ପବିତ୍ର କାହାଣୀକୁ ପଢ଼ିବା ପରେ ସେୟାର (Share) କରିବାକୁ ଭୁଲନ୍ତୁ ନାହିଁ। 🙏 ଯଦି ଆପଣ ବି ବଜରଙ୍ଗବଳୀଙ୍କର ସଚ୍ଚା ଭକ୍ତ, ତେବେ କମେଣ୍ଟ ବକ୍ସରେ 'ଜୟ ଶ୍ରୀରାମ' ଏବଂ 'ଜୟ ହନୁମାନ' ନିଶ୍ଚୟ ଲେଖନ୍ତୁ! #JaiShreeRam #JaiHanuman #HanumanGarhi #AyodhyaRamMandir #Bajrangbali #OdiaDevotional #Odisha #OdiaSpiritual #LordHanuman #Ramayana #OdiaStory #FacebookViral #OdiaHindu #SanatanaDharma #HanumanBhakt #ViralOdia #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🌹🌹good morning 🌹🌹 #🪕ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଭଜନ🎶 #🙏ପବନପୁତ୍ର ଶ୍ରୀ ହନୁମାନ🙏🏻