മീരയുടെ കൂടെയുള്ള ആ കളിയാക്കലുകളും ചിരികളും കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തുമ്പോഴേക്കും ലെച്ചുവിന് വിശപ്പ് സഹിക്കാൻ പറ്റാതാകുമായിരുന്നു. അന്ന് അമ്മച്ചി അടുക്കളയിൽ ഉണ്ടാക്കി വെക്കുന്ന ആ ചൂടു കഞ്ഞിയും ചമ്മന്തിയും കഴിക്കാൻ അവൾ ഓടിച്ചെന്നു. അമ്മച്ചി: എവിടെ ആയിരിന്നു മീരയുടെ വീട്ടിൽ അരുന്നോ ഒരൊറ്റ ഓട്ടമാരുന്നല്ലോ. ദാ ഇത് കുടിക്ക്. 🥣 കഞ്ഞി കുടിച്ച് കഴിഞ്ഞ് ലെച്ചു വീടിന്റെ തെക്കേപ്പുറത്തുള്ള ആ വലിയ തോടിന്റെ വക്കത്ത് പോയിരിക്കും അവിടെ താറാവ് ഇണ്ട്. തോട്ടിലെ തെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ മീനുകൾ നീന്തിത്തുടിക്കുന്നത് നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൾ തന്റെ കുഞ്ഞു വിരലുകൾ വെള്ളത്തിലേക്കിട്ട് അവയെ പിടിക്കാൻ നോക്കും. മീനുകൾ വന്ന് വിരലിൽ കൊത്തുമ്പോൾ അവൾ കിലുകിലാ ചിരിക്കുമായിരുന്നു. 😌🐟 പക്ഷേ ആ സുന്ദരമായ ദിവസങ്ങൾ അധികനാൾ നീണ്ടുനിന്നില്ല. തലയിലെ ആ 16 സ്റ്റിച്ചിന്റെ മുറിവ് പുറമേക്ക് ഉണങ്ങിയെങ്കിലും, ഉള്ളിലെ ആ ഞരമ്പിന്റെ ക്ഷതം പതുക്കെ പതുക്കെ അവളുടെ കുഞ്ഞുശരീരത്തെ കീഴ്പ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി. അങ്ങനെയൊരു ദിവസം... സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞ് വന്ന് മുറ്റത്ത് കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു ലെച്ചു. പെട്ടെന്ന് അവളുടെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ വലിയൊരു പെരുപ്പ് കയറി. കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ ഇരുട്ട് പടരുന്നതുപോലെ... 🫥 അവൾ വിളിക്കാൻ നോക്കി: അമ്മേ! പക്ഷേ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല. അവളുടെ കൈകാലുകൾ പതുക്കെ വലിഞ്ഞുമുറുകാൻ തുടങ്ങി. പല്ലുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിയടിച്ച്, വായ കോടി ശരീരം ആകെ വിറച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ആ മുറ്റത്തെ മണലിലേക്ക് മലർന്നടിച്ചുവീണു ആ കുഞ്ഞുപ്രായത്തിൽ ആദ്യമായി കടുത്ത രീതിയിൽ ഫിക്സ് (Fits) അവളെ പിടികൂടുകയായിരുന്നു. 😰 വിലാസിനി അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഓടിവന്നപ്പോൾ കണ്ടത് മുറ്റത്ത് കിടന്ന് പിടയുന്ന മകളെയാണ്. വിലാസിനി: എന്റെ ദൈവമേ! മാധവേട്ടാ... ഓടി വന്നേ... കൊച്ചിന് ഇതെന്തുപറ്റി? ദൈവമേ... അവൾ കൈകാലിട്ടടിക്കുന്നേ.😭 അയൽപക്കത്തുള്ളവർ ഓടിക്കൂടി. ആരോ ഓടിവന്ന് അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് ഒരു ഇരുമ്പ് താക്കോൽക്കൂട്ടം തിരുകി വെച്ചുകൊടുത്തു. പണ്ടുള്ളവരുടെ വിശ്വാസമല്ലേ ഇരുമ്പ് കയ്യിൽ വെച്ചാൽ വിറയൽ മാറുമെന്ന്... പക്ഷേ ലെച്ചുവിന്റെ ആ കുഞ്ഞുശരീരം അപ്പോഴും കനലിൽ ഇട്ടതുപോലെ പിടയുകയായിരുന്നു. കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം വിറയൽ മാറി അവൾ തളർന്നുറങ്ങിപ്പോയി. കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ അവൾ ആശുപത്രിയിലെ ആ കട്ടിലിലായിരുന്നു. ചുറ്റും നിൽക്കുന്നവരുടെ മുഖത്ത് സ്നേഹത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഭയവും നിരാശയുമായിരുന്നു. മാധവൻ (ഡോക്ടറോട്): ഡോക്ടർ... എന്താ എന്റെ കൊച്ചിന് പറ്റിയത്? അവൾ എന്താ അങ്ങനെ കാണിച്ചത്? ഡോക്ടർ: തലയിലേറ്റ ആ പഴയ ആഘാതം കാരണം ഞരമ്പുകൾക്ക് വന്ന തകരാറാണ്. ഇത് ഫിക്സ് (Fits) ആണ്. കൃത്യമായി മരുന്ന് കൊടുക്കണം. ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെങ്കിൽ കുട്ടിയുടെ തലച്ചോറിനെ ബാധിക്കും. വലിയ ചെലവുള്ള ചികിത്സയാണ്. 💸 ആ ചെലവ് എന്ന വാക്ക് കേട്ടപ്പോഴേക്കും മാധവന്റെ മുഖം ഇരുണ്ടു. അന്നുമുതലാണ് ലെച്ചു ആ വീട്ടിൽ ഒരു ബാധ്യത യായി മാറാൻ തുടങ്ങിയത്. വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയതിന് ശേഷം ലെച്ചുവിന് വലിയ നിയന്ത്രണങ്ങളായിരുന്നു. തോട്ടിൽ ഇറങ്ങാൻ പാടില്ല ഓടാൻ പാടില്ല വെയിലത്ത് നടക്കാൻ പാടില്ല.🥺 ദുരെ പോകാൻ പാടില്ല. ലെച്ചു: മനസ്സിൽ എന്നാലും ഞാൻ ഇറങ്ങും 😁 ആ തോട്ടിൽ എനിക്ക് ആ മീനുകളെ പിടിക്കണം അവരോടൊപ്പം കളിക്കണം 🥰🐠 അങ്ങനെ ആ അസുഖത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് ലെച്ചു വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി. രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ പതിവുപോലെ അമ്മ കാണാതെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പുറത്ത് കളിക്കാൻ പോയി. സങ്കടങ്ങളൊക്കെ മറന്ന് കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം നന്നായി ഓടിക്കളിച്ച് വൈകുന്നേരം വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു വന്ന ലെച്ചു മുറിയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ കണ്ടത് കണ്ണ് തള്ളുന്ന ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു. അവിടെ വലിയ അലമാരിയുടെ ചില്ല് മുഴുവൻ അച്ഛൻ മാധവൻ തല്ലിപ്പൊട്ടിച്ച് തറയിലിട്ടിരിക്കുകയാണ്. ചില്ലുകൾ ഒക്കെ മുറിയിലാകെ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. കട്ടിലിൽ അച്ഛൻ മാധവൻ നല്ല ദേഷ്യത്തിൽ വലിഞ്ഞു കേറി കിടക്കുന്നുണ്ട് വെള്ളമടിച്ച്.അരികിൽ അമ്മയുണ്ട്. കൂടെ അച്ഛന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരനും മുറിയിൽ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ലെച്ചു അകത്തേക്ക് വന്നതും ആ അലമാരിയുടെ ചില്ലുകൾ തകർന്നു കിടക്കുന്നത് കണ്ട് ശരിക്കും പേടിച്ചു വിറച്ചുപോയി. ആകെ പേടിച്ച് വിറച്ചുകൊണ്ട് അവൾ അവിടെത്തന്നെ തറഞ്ഞുനിന്നു. മാധവൻ: കട്ടിലിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് വലിയ ദേഷ്യത്തിൽ അലറിക്കൊണ്ട് "ഓഓ വന്നോ പോയി തുലയടീ ഇവിടുന്ന് ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവാളെ 🤬" അച്ഛൻ മാധവൻ ഇത്രയും ക്രൂരമായി പെരുമാറുന്നതും ആ അലമാരിയുടെ ചില്ല് അടിച്ചു പൊട്ടിച്ചതും കണ്ടപ്പോഴാണ് ആ കുഞ്ഞുപ്രായത്തിൽ ലെച്ചുവിന് ആദ്യമായി ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായത്. തന്റെ അച്ഛൻ ഒട്ടും നല്ല ആളല്ല അയാൾ ഭയങ്കര ക്രൂരനാണ് എന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായി. അങ്ങനെ അന്ന് അച്ഛൻ മാധവനും അയാളുടെ കൂട്ടുകാരനും കൂടി വലിയ ദേഷ്യത്തിൽ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയി. അവർ പോയതും അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മ വിലാസിനി കയ്യിൽ കുറേ വലിയ ഗുളികകളുമായി ലെച്ചുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. വിലാസിനി: ലെച്ചുവിന്റെ അരികിലേക്ക് വന്ന് തലയിൽ പതുക്കെ തലോടി സങ്കടത്തോടെ മോളേ ദാ ഈ ഗുളിക കഴിക്ക് ആദ്യം ഇത് കഴിച്ചാലേ നിന്റെ ആ അസുഖം മാറൂ എങ്ങു വന്നേ അമ്മ ഇത് തരാം 🥰💊 ലെച്ചു: കൈകൾ നീട്ടി ആ വലിയ ഗുളികകൾ വാങ്ങി നോക്കി അമ്മേ ഇത് ഭയങ്കര വലിയ ഗുളികകൾ ആണല്ലോ എനിക്ക് തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങും എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു 🥺 വിലാസിനി: ആ ഗുളികകൾ ലെച്ചുവിന് വ്യക്തമായി കാണിച്ചുകൊടുത്ത് പതുക്കെ പറഞ്ഞു പേടിക്കേണ്ട മോളേ അമ്മ കൂടെയില്ലേ ഇത് വിഴുങ്ങുമ്പോൾ ആ അസുഖമൊക്കെ പമ്പകടക്കും ഒരൊറ്റ കുട്ടിക്ക് വേണ്ടി അമ്മ ദാ വെള്ളം എടുത്തു തരാം 🥛 ലെച്ചു പതുക്കെ ആ വലിയ ഗുളികകൾ വായിലേക്കിട്ട് വെള്ളം കുടിച്ചു. ലെച്ചു: മുഖം ചുളിച്ചുകൊണ്ട് അമ്മേ ഇത് എന്നാ കൈപ്പാണ് എനിക്ക് വല്ലാണ്ട് വായ കൈക്കുന്നു 😫 വിലാസിനി: മോളുടെ കവിളിൽ പിച്ചിക്കൊണ്ട് സാരമില്ലെടാ എന്റെ കുട്ടിക്ക് മധുരം തരാം അമ്മ ഈ കൈപ്പൊക്കെ ഇപ്പോ മാറും അമ്മ വിലാസിനി അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് ഒരു ചെറിയ കഷ്ണം ശർക്കര എടുത്തു കൊണ്ടുവന്ന് ലെച്ചുവിന്റെ വായിൽ വെച്ചുകൊടുത്തു. ആ മധുരം നാവിലേക്ക് പടർന്നപ്പോൾ ലെച്ചുവിന്റെ മുഖത്തെ സങ്കടം കുറച്ചൊന്ന് മാറി. അമ്മ അവളെ തോളോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു കട്ടിലിൽ ഇരുത്തി. 🥰 വിലാസിനി: എന്റെ മോൾക്ക് ഇപ്പോൾ സങ്കടം മാറിയോ അച്ഛൻ കാണിച്ചതൊന്നും എന്റെ കുട്ടി മനസ്സിൽ വെക്കണ്ട കേട്ടോ അയാൾക്ക് കുടിക്കുമ്പോൾ വട്ടാകും.☺️ ലെച്ചു: അമ്മയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് പതുക്കെ ചാരിക്കൊണ്ട് അമ്മേ അച്ഛൻ എന്തിനാ ആ അലമാരിയുടെ ചില്ല് തല്ലിപ്പൊട്ടിച്ചത് എനിക്ക് അച്ഛനെ കാണുമ്പോൾ പേടിയാകുന്നു നമ്മളെ അച്ഛൻ തല്ലുമോ അമ്മേ 🥺 വിലാസിനി: ലെച്ചുവിന്റെ തലമുടിയിൽ പതുക്കെ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട് പേടിക്കേണ്ട മോളേ നിന്റെ അമ്മ ജീവനോടെ ഇവിടെയുള്ളപ്പോൾ നിന്നെ തൊടാൻ ഞാൻ ആരെയും സമ്മതിക്കില്ല എന്റെ മോൾക്ക് ഈ അമ്മ മാത്രമേയുള്ളൂ എന്ന് വിചാരിച്ചോ അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ലെച്ചുവിന്റെ കുഞ്ഞു മനസ്സിൽ വലിയൊരു സമാധാനം തോന്നി. പുറത്ത് അച്ഛന്റെ ക്രൂരതകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും തനിക്ക് തണലായി അമ്മയുണ്ടല്ലോ എന്ന വിശ്വാസം അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. വിലാസിനി: മോൾ കുറച്ചുനേരം ഇവിടെ കിടന്നുറങ്ങിക്കോ അമ്മ അടുക്കളയിൽ പോയി മോൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ചക്കപ്പഴം വറുത്തത് വെക്കാം ലെച്ചു: 😍😋 അമ്മ ലെച്ചുവിനെ പുതപ്പിച്ചു കിടത്തി നെറ്റിയിൽ ഉമ്മയും തന്ന് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ലെച്ചു പതുക്കെ കണ്ണുകളടച്ചു. ആ വലിയ ഗുളികകളുടെ കനം കൊണ്ട് അവളുടെ കൺപീലികൾ തളർന്നുറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. 😴💤 തുടരും...... kanthariprince 🖤 #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #❤️അമ്മ