💙अगम्य योगायोग .... पायल माझी पत्नी खूप हळवी व भावुक आहे.दोन वर्षे होत आली आमच्या लग्नाला पण अजूनही मी कुठं बाहेरगावी जाणार म्हटले की, तिला धास्ती वाटते. एक सारख्या सूचनांचा भडीमार माझ्यावर करत राहाते. आता धंदा करायचा म्हटलं की कामा निमित्ताने बाहेरगावी जावे लागणार, अधून मधून बाहेरगावी मुक्काम पण करावा लागणारच. माँ व बाबूजीनी तिला कितीही समजावलं तरी तिच्यात फरक होत नाही. अलीकडे बाबूजींनी धंद्यांची थोडी जबाबदारी माझ्यावर द्यायला सुरवात केली आहे आणि ते योग्यही आहे. वयाची तिशी आली आहे आता माझ्या, या वयात मला धंद्यात लक्ष घालणे अगदी जरुरीचे आहे. बाबूजींनी खूप मेहनतीने उभा केलेला हा धंदा तितकीच मेहनत घेऊन मला सांभाळायला हवा. शहरातील बाजारपेठेत आमची दोन मोठी रेडिमेड कपड्यांची दुकानें आहेत . मोठया प्रमाणात होलसेल कपडे वेगवेगळ्या ठिकाणाहून मागवून शहरापासून थोडं दूर असलेल्या गावाजवळ एका मोठ्या गोडाऊन मध्ये सर्व माल ठेवला जात असे. तिथून लागेल तसा दुकानात आणला जातो.आज पण असेच माल भरून ट्रक आलेले होते.तो माल उतरवून गोडाऊन मध्ये ठेवायचं कामं सुरु होते.ट्रकचे ड्रायवर एका बाजूला थांबून काम कधी संपतंय याची वाट पाहात होते. रात्र झाली तशी त्यांना परत जायची घाई झाली होती. आज आमचे मुनीमजी दुकानात आले नव्हते त्यामुळे बाबुजींनी हे काम माझ्यावर सोपवलं होते. आलेला माल दिलेल्या ऑर्डर प्रमाणे बरोबर आहे का ते चेक करायची जबाबदारी माझी होती. त्याची गुणवत्ता चांगली आहे का ते पण तपासायचं होते. रजिस्टर मध्ये त्याप्रमाणे नोंदणी करायची होती. मगच पेमेंट ऑनलाईन करायच होत. कितीही घाई केली तरी सर्व आवरायला रात्रीचे नऊ वाजून गेले. ट्रक ड्रायव्हर निघून गेले तरी गोडाऊन मधलं माझं काम संपायला वेळ लागला.आता घरी परत जायचं म्हणजे आणखी दोनअडीच तास तरी सहज लागणार होते. घरी हे कळवले तर माँ, बाबूजी, माझी पत्नी पायल हे सर्वजण आता काळजी करणार.त्यामुळे फोन न करता मी गाडी सुरु करुन मार्गस्थ झालो. रस्ता गावाकडचा असल्याने हायवेच्या मानाने अरुंद होता. मला स्वतः ड्रायविंग करायची आवड असल्याने मी आज ड्राइवर आणला नव्हता. त्यामुळे माझ्या सोबत कुणीच नव्हतं.मी या बाजूला फार कमी वेळा आलो असल्याने रस्ता फारसा माहितीचा नव्हता. जेवणाची वेळ होऊन गेली होती. पोटात भुकेने कावळे ओरडत होते. या रस्त्यावर तर अंधारा शिवाय काही दिसत नव्हते. फक्त गाडीच्या हेड लाईटचा उजेड होता. पोटात भूक आणि जवळचे पाणी पण संपले त्यामुळे कुठे लहानसे हॉटेल जरी मिळाले तर पोटापाण्याचा प्रश्न मिटेल असे मनात विचार येत होते. पण दोन्ही बाजूला किर्रर्र झाडी आणि गडद अंधार काही संपत नव्हता. अशातच पुढे गेल्यावर गाडी एका आडव्या रस्त्याजवळ आली. त्या रस्त्यावरून डावीकडे जावे का उजवीकडे जावे हे अंधार असल्यामुळे समजत नव्हते.कुणाला विचारावं तर रस्त्यावर चिटपाखरू दिसत नव्हते.तिथे एक पाटी लावली होती. पण अक्षरे अगदी पुसट होती. त्यामुळे काही कळत नव्हते. मी गाडी थोडा वेळ थांबवली. कुणी आलं तर विचारावं म्हणून. पंधरा मिनिटं होऊन गेली तिथे थांबून पण कुणीच आलेलं दिसेना. मनात नको ते विचार येऊ लागले. गोडाऊनवर परत जावे का असा विचार आला. कारण तिथं जवळपास आणखी काही जणांची गोडाऊन होती. प्रत्येकाच्या गोडाऊनला वाचमन होते. तिथून गाव पण जवळ होते. तिथं जाऊन काही तरी खाता आले असते. तितक्यात माझ्या मोबाईलची रिंग वाजली. पायल फोनवर विचारत होती घरी कधी येणार म्हणून. तिच्या आवाजातील काळजी जाणवत होती. "अग, मी आता निघालोय, पोहोचेन थोडया वेळात. " पुढं काही बोलणार तोच बॅटरी पूर्ण संपली. कार मध्ये चार्जर होता त्यावर फोन चार्जिंगला लावला.अंगावर थोडे फार सोनं होते ते काढून रुमालात बांधून सीट खाली ठेवून दिले.न जाणो कुणाला ते पाहून चोरायचा मोह व्हायचा आणि त्यासाठी मला इजा व्हायचाहि धोका होता. आणखी दहापंधरा मिनिटं तिथं थांबलो तरी कुणी येईना. घड्याळात आता अकरा वाजायला आले होते व मी अजून कुठे आहे हे ही मला समजेना.रात्रीच्या अंधारामुळं मनावर दडपण येऊन घाबरायला झालं. आतापर्यंत आवडीने वाचलेल्या गूढकथा, भूतकथा मनात फेर धरू लागल्या. यावेळी माँ नं मला देवीचे स्तोत्र शिकवताना सांगितलेले आठवले. अडचण आली किंवा संकट आले असता देवीवर भरवसा ठेवून हे स्तोत्र म्हणत जा.तुला नक्की मार्ग मिळेल. असे सांगून तिने मी लहान असतांना माझ्याकडून हे स्तोत्र पाठ करून घेतले होते. मी लहानपणापासून खूप खोडकर होतो. माझ्या भावंडांबरोबर दंगामस्ती करायला मला खूप आवडायचे. देवीचे स्तोत्र म्हणायला मला आवडत नसे. पण माँ दररोज आम्हा सर्वं भावंडांना संध्याकाळी बरोबर घेऊन देवापुढे बसून हे स्तोत्र म्हणायला लावायची. मी फार श्रद्धाळू नाही. तरीही अजून मी तो नियम पाळतो. आता ही मी डोळे बंद करुन देवीचे स्मरण केले आणि ते स्तोत्र एकाग्र चित्त करून म्हटले. मोबाईलच्या जीपीएसवरून रस्ता माहिती होतो. हे अँप इंटरनेट वर चालते. मघाशी गोडाऊन मध्ये असतांना मी व्हाट्सअप सुरु करून पाहत होतो पण रेंज नव्हती. आता आली आहे का बघावी, कदाचित आली असेल तर जीपीएस सुरु करता येईल. म्हणून मोबाईल चार्जर मधून काढून पाहिला तर इंटरनेटची रेंज नव्हतीच.आता आपणच आपला मार्ग शोधला पाहिजे हा विचार करून मी गाडी स्टार्ट केली. कुठली बाजू निश्चित करावी यावर थोडा विचार करून दोन्ही बाजूपैकी एक निवडली आणि मार्गस्थ झालो. हा रस्ता पण सुनसान होता. बाहेर खूप थंडी पडली होती. माझ्याजवळ गरम कपडे नव्हते त्यामुळे गाडी चालवताना आतमध्ये चांगलीच थंडी जाणवत होती. कदाचित थंडीमुळे बाहेर रस्त्यावरून जाणारे येणारे कुणी दिसत नसावेत. इतक्या थंडीत तशी निकडीची गरज नसेल तर कोण बाहेर पडणार म्हना !! मी मनात विचार करत होतो. अर्धा पाऊण तास झाला तरी हायवे येत नव्हता. आपण नक्की कुठे चाललोय तेही समजत नव्हते. इतक्यात रस्त्याच्या बाजूला थोडया अंतरावर एक घर दिसले. आत मध्ये अंधुक उजेड दिसत होता.गाडी थांबवून तिकडे जाऊन जेवण मिळते का पाहावे असा विचार मनात आला. पण आतून मी घाबरलो होतो. त्या सुनसान रस्त्यावर हे एकटेच घर कसे काय? हा भूताटकीचा तर प्रकार नाही ना असा मनात विचार आला. मी गाडी न थांबवता पुढे निघालो. पण दुर्दैव माझ्या आड आले आणि गाडी अचानक बंद झाली. गाडी सुरु करायचा खूप वेळ प्रयत्न केला . गाडीचे बोनेट उघडून काही फॉल्ट सापडतो का ते टॉर्च लावून पाहिले.पण सर्वच व्यर्थ झाले. शेवटी मी गाडीत आतच काचा बंद करून थांबायचे ठरवलं. सकाळ होईतो असेच बसून राहावे.नंतर काय ते पाहता येईल.असा विचार करून मी गाडीत मागच्या सीटवर आडवा पडलो. पण इतकी थंडी वाजू लागली की आपण आता या गारठ्याने मरून जाऊ असं वाटू लागले.गाडीत थांबणे अशक्य वाटल्या नंतर त्या घराकडे जाण्या शिवाय मला दुसरा मार्ग दिसेना.मी पुन्हा एकदा देवीचे स्तोत्र म्हटले. मनात तिचं स्मरण करुन प्रणाम केला आणि खाली उतरून गाडी व्यवस्थित बंद करून त्या घराच्या दिशेने चालू लागलो. मी अतिशय घाबरून थंडीमुळे अक्षरशः थरथर कापत होतो. आपल्याला कुठल्या प्रसंगाला सामोरे जावे लागणार हे समजेना. आपल पुढे काय होणार आहे याची मनात भीती वाटू लागली . माँ, बाबूजी व पायल यांची आठवण येऊन वाईट वाटले. तरीही मनात मी देवीचे नामस्मरण करीत होतो. शेवटी काय व्हायचे ते होउंदे घाबरायचे कशाला असा निर्धार करून मी घराजवळ पोहचलो. दरवाजा थोडासा उघडा दिसला. मी आवाज दिला आणि विचारले कुणी आहे का. आतून कुणीच उत्तर दिले नाही पुन्हा आवाज दिला तर दार थोडं उघडले. 'या आत 'आतून स्त्रीचा आवाज आला. आतमध्ये गेलो तर तिथे थोडया मंद प्रकाशात आतील बाजूला एक स्त्रीची आकृती दिसली. मी तिला नमस्कार करून म्हणालो " "माझी गाडी बंद पडली आहे मला एक रात्र इथे झोपायला दिले आणि खूप भूक लागलीय तर काही खायला मिळाले तर ठीक होईल." " सर्व व्यवस्था केली आहे त्या बाजूला." असेच म्हणून त्या आकृतीने हाताने दाखवले तर खरंच तिथे झोपायची व्यवस्था केलेली दिसली. थोडी फळे आणि दूध व पाण्याचे भांडे ठेवलेले दिसले. मनातून खूप आश्चर्य वाटले पण भूक इतकी लागली होती की जास्त वेळ न थांबता फलाहार केला, दुध पण प्यालो व आता तिथल्या अंथरुणात झोपताना नित्यनेम म्हणून देवाला नमस्कार करून डोळे मिटून पुन्हा देवीचे स्तोत्र मनातच म्हणलो. मन शांत करावे म्हणून थोडा वेळ नामस्मरण केले.नंतर झोपावे म्हणून चादर अंगावर घेतली. त्यावेळी खरंच आपण भुताटकीच्या घरात आहोत काय? हे सर्व आपल्या साठी कोण करत आहे? अशी अनेक प्रश्नचिन्हे मनात फेर धरत होती. पण डोळयांवर इतकी झोप होती की जास्त विचार करणे अशक्य होते. पाणी प्यायलो आणि गाढ झोपी गेलो. कधीतरी मी जागा झालो, मोबाईल वर वेळ पहावी तर तो जवळ नव्हता. तसाच उठलो. अंथरुण गुंडाळून ठेवले आणि जाताना आवाज दिला पण आतून काही उत्तर आले नाही. घरातून बाहेरआलो तर थोडा अंधुक उजेड होता.बहुतेक पहाटेची वेळ असावी. गाडी उघडून चार्जरला लावलेला मोबाईल काढला. सकाळचे सहा वाजले होते. पायलचे खूप मिसकॉल आलेले बघून तिला मी फोन करून सांगितले "मी अगदी ठीक आहे, गाडी नादुरुस्त झाली होती त्यामुळे रात्री येऊ शकलो नाही. फोनची बॅटरी संपल्यामुळे फोन करू शकलो नाही. आता थोडया वेळात निघेन." नंतर बाहेर येऊन गाडी उघडून काय बिघाड आहे ते पाहू लागलो. आता चांगले उजाडलं होतं. जरा वेळाने तिथून मोटारसायकलवरुन जाणारी दोन माणसे गाडी जवळ थांबली. त्यातील एकजण म्हणाला, "मी कार मेकॅनिकच काम करतो. मी बघू का काय बिघाड आहे ते? "मी होकार दिल्यावर त्याने रिपेरिंग करायला सुरवात केली. विशेष जास्त दुरुस्ती नसल्याने अर्ध्या तासात गाडी दुरुस्त झाली. इथून मागे वळा व सरळ रस्त्याने पुढे गेल्यावर हायवे लागेल असं तो सांगून गेला. परत जाताना त्या घरच्या माणसं उठली असतील तर त्यांचे आभार मानून निरोप घ्यावा म्हणून मी तिकडे गेलो तर एक वृद्ध स्त्री तिथं बाहेर दिसली. तिला मी म्हणालो.... "काल इतकी रात्र झाली असतानाही माझी इथे झोपण्याची सोय केलीत . खायला दिलेत त्याबद्दल मी तुमचा व तुमच्या घरातील सर्वांचा खूप आभारी आहे. "असे म्हणून तिच्या पायाला हात लावून नमस्कार केला. ती म्हणाली..... "बेटा, मी काल रात्री इथे एकटी होते. आमचे एक नातेवाईक माझ्या सोबतीला रात्री येतात पण त्यांना यायला उशीर लागणार होता म्हणून मी हा बाहेरचा दरवाजा थोडासा उघडा ठेवला होता. ते रात्रीचं जेवत नाहीत म्हणून थोडी फळे, दूध व पाणी ठेवले होते. अंथरुण घालून ठेवले होते. तसेच रात्रीसाठी लावायचा नाईट बल्ब लावला होता. आमच्या घरातील सर्वजण दोन दिवसापूर्वी तीर्थयात्रेला गेलेत.मला रात्रीचे जास्त दिसत नाही, ऐकायला कमी येत.वयोमानाने स्मरणशक्ती पण आता कमी झाली आहे. त्यामुळे कदाचित मी तुला रात्री आमचा नातेवाईक समजले असेन. तु म्हणतोस की, आम्ही तुला रात्री खायला दिले, पाणी दिले. झोपण्याची व्यवस्था केलीत. नक्कीच तुझ्यावर देवाची कृपा आहे.म्हणून इतक्या रात्री योगायोगाने तु आमच्या घरात आश्रयाला आल्यावर इथे तुझी सर्व सोय झाली. देव तुझा पाठीराखा आहे. ईश्वर तुझे भले करो. " त्या वृद्ध स्त्रीला मी पुन्हा एकदा नमस्कार केला. तिचा निरोप घेऊन घरी आलो. घरी परत आल्यानंतर मी माँबाबूजी व पायल यांना सर्व हकीकत सांगितली. त्यांना खूप आश्चर्य वाटले.माझ्यावर अशी वेळ आलेली ऐकून त्यांच्या डोळ्यात अश्रू आले.देवावरचा आमचा विश्वास आणखी दृढ झाला. देवीचा जागर घरी घालवायचा असं सर्वानुमते ठरलं. त्याआधी पायल व माझे माँबाबूजी यांनी त्या वृद्ध स्त्रीला भेटायची इच्छा व्यक्त केली. त्यामुळे मी एक दिवस त्या सर्वांना घेऊन तिकडे गेलो. बरोबर आमचे मुनीमजी पण होते. त्यावेळी आम्ही पुष्कळ शोधले, खूप जणांना विचारून पाहिले. पण आम्हाला ते घर काही सापडले नाही. काही योगायोग खरंच अगम्य असतात....... #💭माझे विचार #😍Love रिलेशन #💗प्रेम #🌹फक्त तुझ्यासाठी.. #🌹प्रेमरंग