#📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mlNwK0rV?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ - 26 മുകളിലേക്കുള്ള ഒരോ പടികളും കയറുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ വികാരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ മുറിയിലെത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച്ചയിൽ അവൾ സ്തംഭിച്ചു നിന്ന് പോയി! വല്ലി! തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി ബെഡിൽ ഇരിക്കുകയാണാ പെൺകുട്ടി! സഹാനുഭൂതിയോടെയാണ് നോട്ടമെങ്കിലും ആ കണ്ണുകളിൽ വേറെയൊരു ഭാവമായിരുന്നു! ബെഡിലേക്ക് ചെന്ന് ഇരിക്കാനായി വല്ലി ആംഗ്യം കാണിച്ചു. എന്നാൽ മിശ്വ, നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തല വെട്ടിക്കുകയായിരുന്നു. "നീയാരാ ?" ഉയർന്നു പോയിരുന്നു മിശ്വയുടെ സ്വരം. "അതാണോ നിനക്കറിയേണ്ടത് ? അതോ ?" വല്ലി ചിരിച്ചു. "ഞാൻ ഹർഷനോട് ചോദിച്ചു! അവനറിയില്ല നിന്നെ" മിശ്വ അവളെ ഉറ്റുനോക്കി. "ആ... ഹർഷൻ! വേറെ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞു അവൻ ?" കൈകൾ മാറിൽ പിണച്ച്, ഒരു പുരികം വളച്ചു കൊണ്ടാണ് അവൾ ചോദിച്ചത്. "നീ അവന്റെ സിസ്റ്റർ ആണെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത് " മിശ്വ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. "എന്നിട്ട് 'അവനെ'വിടെ മിശ്വാ ?" മിശ്വയുടെ പിറകിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പരിഹാസഭാവത്തോടെ വല്ലി കൈമലർത്തി. "അത്യാവശ്യമായിട്ട് -" മിശ്വയുടെ സ്വരം വിറച്ചു. "ജോലിത്തിരക്കുണ്ട് അല്ലേ ?" വല്ലി പൊട്ടിച്ചിരിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു. മിശ്വ ദയനീയ ഭാവത്തിൽ അവളെ നോക്കി. "എന്താ ? എന്തിനാ നീയിങ്ങനെ എന്നെ വട്ടം കറക്കണെ... എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല..." കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തിയിരുന്നു ആ പാവം പെൺകുട്ടി. "അവന്റെ കദന കഥ കേട്ടപ്പോ നീ അങ്ങ് അലിഞ്ഞു പോയല്ലേ ? അമ്മേടെ ക്യാൻസറ്... അപ്പന്റെ…!" വല്ലി പല്ല് ഞെരിച്ചു. "സിനിമയൊന്നും കാണാറില്ലേ കൊച്ചേ നീ ? അതിനെ പോലും വെല്ലുന്ന അവന്റെയൊരു തിരക്കഥയും വിശ്വസിച്ച്-" "നീ എന്താ വല്ലി പറയുന്നേ ? എന്നെ ചതിക്കുവാണെന്നോ ??" അങ്ങനെയുള്ള ഒരു ചിന്തയിൽ പോലും തന്റെ ഹൃദയം നിശ്ചലമായ പോലെയാണ് മിശ്വക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്. "എന്നിട്ട് അവനെവിടെ ? ഇന്നിനി എങ്ങോട്ടും പോകുന്നില്ല. നിന്നേം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഇവിടെ ഇരിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞ ആ ദ്രോഹി എവിടെ മിശ്വാ... ?" വല്ലിയുടെ കണ്ണുകൾ കത്തിജ്വലിക്കുകയായിരുന്നു. മിശ്വ അവളെ ഒരു ഞെട്ടലോടെ നോക്കി നിന്നു. ഉള്ളിൽ നുര പൊങ്ങുന്ന സംശയങ്ങളാൽ അവൾക്ക് കൈ കാലുകൾ കുഴയുന്ന പോലെ തോന്നി. "ഇല്ല. ചതിക്കില്ല... എനിക്കുറപ്പാണ്!" ഉറച്ച സ്വരത്തോടെ മിശ്വ തല വെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "വെരി ഗുഡ്!! അങ്ങനെ തന്നെ കരുതി കരുതി ഇരുന്നോട്ടോ. ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം!" വല്ലി എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് നടക്കാൻ ഒരുങ്ങി. പെട്ടെന്ന്, മിശ്വ ഓടിച്ചെന്ന് അവളെ തട്ടിമാറ്റിക്കൊണ്ട് റൂമിന്റെ കതകടച്ചു. "അങ്ങനെ അങ്ങ് പോകാൻ പറ്റില്ല. എനിക്കറിയണം. പറഞ്ഞിട്ട് നീ പോയാൽ മതി! നീ ആരാ വല്ലി ?" മിശ്വ ഇരുകൈകളും അവൾക്ക് മുന്നിൽ വിരിച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ട് തടഞ്ഞു. "മാറി നിൽക്കൂ കൊച്ചേ!!" വല്ലി ഒരു പൂ പറിക്കുന്ന ലാഘവത്തോടെ മിഷ്വയെ പൊക്കിയെടുത്ത് ഒരു വശത്തേക്ക് മാറ്റി നിർത്തിക്കൊണ്ട് കതക് തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി പോയി. നടുങ്ങി പോയിരുന്നു മിശ്വ! വല്ലിയുടെ അസാമാന്യ കരുത്തിനു മുന്നിൽ അവൾ സ്തംഭിച്ചു നിന്നു പോയി. രണ്ട് നിമിഷത്തെ അന്ധളിപ്പിന് ശേഷം അവൾ ഓടി പുറത്തേക്കിറങ്ങി നോക്കി. എന്നാൽ ആ വരാന്ത ശൂന്യമായിരുന്നു. നിരാശയോടെ മുറിയിലേക്ക് തിരികെ നടക്കുമ്പോഴാണ് മിശ്വ അത് കണ്ടത്. വരാന്തയുടെ അങ്ങേ അറ്റത്തായി തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി നിൽക്കുന്ന ഒരു കറുത്ത പൂച്ച!! വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന രണ്ട് കണ്ണുകളുമായി അത് പെട്ടെന്ന് ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു. പൊടുന്നനെയാണ് താഴെ നിന്നും ഗേറ്റ് തുറക്കുന്ന ശബ്ദം മിശ്വയുടെ കാതുകളിലേക്കെത്തി നിന്നത്. അവൾ വേഗം ബാൽക്കണിയിലേക്കോടി. താഴെ പാർക്കിങ്ങ് ലോട്ടിലൊരു കാർ വന്ന് നിൽക്കുന്നതും മുൻവശത്തെ ഡോർ തുറന്ന് ഹർഷൻ ഇറങ്ങുന്നതും അവൾ കണ്ടു. പിറകിലെ സീറ്റിൽ നിന്നും ഒരേ പോലെ തോന്നിക്കുന്ന, രണ്ട് ഭീകര രൂപങ്ങളും ഇറങ്ങി. "ഹർഷൻ!" ചുണ്ടുകൾ ചലിച്ചതിനോടൊപ്പം അവൾ ഗോവണിക്കരികിലേക്കോടി. ഓടിയിറങ്ങി രണ്ടാം നിലയിലെത്തിയതും, പെട്ടെന്നാണ് അവളെ തടഞ്ഞു കൊണ്ട് മുന്നിലൊരു ജോലിക്കാരൻ പ്രത്യക്ഷമായത്. മിശ്വയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "ഇപ്പൊ അങ്ങോട്ട് ചെല്ലണ്ട എന്ന് സർ പറഞ്ഞു " മിശ്വ അമ്പരന്നു പോയി. "റൂമിൽ കയറി ഡോർ അടച്ചു ഇരുന്നോളൂ കുട്ടീ... ആ വന്നവന്മാരുടെ കണ്ണിലൊന്നും ചെന്ന് പെടണ്ട! റഷ്യൻസ് ആണ്. തിന്നുകളയും നിന്നെ!" ആ ജോലിക്കാരൻ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഗോവണിയിറങ്ങി താഴേക്കപ്രത്യക്ഷനായി. **** മേപ്പാടി- ഗവണ്മെന്റ് പോളിടെക്നിക്ക് കോളേജ്. ഉരുൾപൊട്ടലിനു ശേഷം ഏഴുദിനങ്ങൾ പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ ഏതാനും ദിവസങ്ങളായി ആനക്കൂട്ടം പിരിഞ്ഞുപോകാൻ ആരംഭിച്ചിരുന്നു. അത് നല്ലൊരു ലക്ഷണമാണെന്നാണ്‌ പരിസരവാസികളുടെ അഭിപ്രായം. അവരുടെ ആവാസവ്യവസ്ഥയിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയാണത്. തങ്ങളും അതുതന്നെ ചെയ്യുന്നതാണ്‌ നല്ലതെന്ന് പ്രകൃതി കാട്ടിത്തരികയാണ്‌. ക്യാമ്പ് ജീവിതം അവസാനിക്കാറായിരിക്കുന്നു. രണ്ട് മൂന്ന് ദിവസമായി, പ്രകൃതിയുടെ ക്ഷോഭം ചുരുങ്ങി മഴ ഒന്നൊതുങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. സൂര്യപ്രകാശത്തിന്റെ ചൂട്, ചെളി കുഴഞ്ഞ ഭൂമിയെ വരണ്ടുണക്കി തുടങ്ങി. അന്തരീക്ഷം ശാന്തമായി. പക്ഷേ, നിസ്സഹായത നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ അവർ പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു. എങ്ങോട്ട് പോകും ഇനി ? സ്വന്തബന്ധങ്ങളോ വീടോ, എന്തിന് ആ നാട് പോലും നാമവശേഷമായില്ലേ... ഏവരിലും നേരത്തേ വിരിഞ്ഞ പുഞ്ചിരി താനേ മാഞ്ഞു. ഒരു നിശ്വാസത്തിന് ശേഷം ചിലർ ബാക്കിയുള്ള പണികളിലേക്ക് കടന്നു. മറ്റു ചിലർ ക്യാമ്പിന്റെ തൂണും ചാരി പഴയ ഓർമ്മകൾ അയവിറക്കി അങ്ങനേ നിന്നു. ഒരായുസ്സ് മുഴുവൻ ഓർത്ത് ജീവിക്കാൻ മധുരമുള്ള അല്പം ഓർമ്മകൾ മാത്രമേ ആ മനുഷ്യർക്ക് മിച്ചം ലഭിച്ചുള്ളൂ. ഉറക്കമെഴുന്നേറ്റതും ചോട്ടു ചെന്ന് കുളിച്ചു വന്നു. അവിടെ ഇപ്പോൾ അവന് കുറച്ച് സുഹൃത്ത് ബന്ധങ്ങളൊക്കെ ഉണ്ട്. പലരുമായും നല്ലൊരു ബന്ധം സൃഷ്ടിക്കാൻ അവനു സാധിച്ചു. ഊർജ്ജസ്വലനായ ആ ചെറുപ്പക്കാരനെ എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടമാണ്. എന്നിരുന്നാലും, അവൻ തനിച്ച്, കേരളം കാണാനെത്തിയ ഒരു വിനോദസഞ്ചാരിയാണെന്ന കഥ മാത്രം ആർക്കും ഉൾകൊള്ളാൻ ആയില്ല. അത് മാത്രം ആരും വിശ്വസിച്ചതുമില്ല. ഇന്നാണാ ദിവസം. ക്യാമ്പ് പിരിച്ചു വിടുകയാണ്. പോളി ടെക്നിക്ക് കോളജ് വൃത്തിയാക്കാനായി രാവിലെ തന്നെ, ഒരു ട്രാവെലർ നിറയെ കുറേ ചെറുപ്പക്കാരെത്തിയിരുന്നു. ചോട്ടുവും ഒട്ടും മടി കൂടാതെ അവരോടൊപ്പം ചേർന്നു. ഏഴ് ദിവസങ്ങളെ അവിടെ താമസിച്ചിട്ടുള്ളുവെങ്കിലും അവിടം വിട്ട് പോകുന്ന കാര്യം ഓർക്കുമ്പോൾ അവന്‌ വല്ലാതെ തോന്നി. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു ചുറ്റിലും സന്മനസ്സുള്ള കുറച്ച് ആളുകളെ കൂടെ അവൻ കഴിഞ്ഞത്. ചുരുങ്ങിയ നാളുകൾ കൊണ്ട്, ക്യാമ്പിന്റെ പ്രധാന സംഘാടകനായ ബേബിച്ചായനും അവന്റെ കൂട്ടുകാരിൽ ഒരാളായി മാറിയിരുന്നു. പരിസരവാസി തന്നെയാണ്‌ ബേബിച്ചായൻ. പഞ്ചായത്ത് മെമ്പറോ മറ്റോ ആയിരുന്നുവത്രേ. അയാൾ ഒരുപാട് സംസാരിക്കുന്ന പ്രകൃതക്കാരനായിരുന്നു. ചോട്ടുവിന്‌ പകുതിയും മനസ്സിലായില്ല. ബേബിച്ചായന്റെ കുടുംബവും ഇടയ്ക്കിടെ ക്യാമ്പ് സന്ദർശിക്കാറുണ്ട്. പൊതുവേ, തങ്ങളുടെ നാട്ടിലൊന്നും കാണാത്ത ഈ സഹകരണവും പരസ്പര സ്നേഹവുമെല്ലാം ചോട്ടുവിന്‌ പുതിയൊരു അനുഭവമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, അവൻ എല്ലാവരോടുമൊപ്പം ചേർന്ന് അവനെക്കൊണ്ടാവും വിധം സകലതിനും മുൻപിൽ നിന്നു. അങ്ങനെ അന്ന് തറ തുടച്ചുകൊണ്ട് നിന്നപ്പോഴാണ്‌ ബേബിച്ചായൻ വന്ന് അവനെ വിളിച്ചത്. "എട മോനേ... ബോർഡർ തുറന്നിട്ടുണ്ട് കേട്ടാ... നിന്നെ ഇന്നു തന്നെ ഇവിടുന്ന് തട്ടാനാ ഞങ്ങടെ തീരുമാനം." അയാൾ ചിരിയോടെ ആണ് വന്ന് പറഞ്ഞതെങ്കിലും ചോട്ടുവിന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷം വിടർന്നില്ല. “എന്നാടാ കോപ്പേ ? നിനക്ക് നാട്ടിൽ പോകണ്ടേ ?” ചോട്ടു ആലോചനയോടെ നിന്നതേയുള്ളൂ. “ഇഞ്ഞു വന്നേടാ. ചോദിക്കട്ടെ.” ബേബിച്ചായൻ മുൻപോട്ട്റ്റാഞ്ഞ് അവന്റെ തോളിൽ കൈയ്യിട്ട് അവനെ പിടിച്ചു മാറ്റിക്കൊണ്ടു പോയി. ഓഫീസ് മുറിയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. പൊതുവേ വിജനപ്രദേശമായിരുന്നു അവിടം. “ഇരിക്ക്!” അവിടെ കിടന്ന ഒരു കസേര ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് ബേബിച്ചായൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ചോട്ടു തല താഴ്ത്തി നിന്നതേയുള്ളൂ. “പൊന്നുമാനേ... ഉടായിപ്പ് കണ്ടാ ഏതു പാതിരാത്രിക്കും എനിക്കു മനസിലാകും. അതിപ്പോ നീ എത്ര നല്ല പിള്ള ചമഞ്ഞു നടന്നട്ടും കാര്യമില്ല. പറ... എന്താ നിന്റെ പ്രശ്നം ?” "രാത്രി പോയാൽ മതി എനിക്ക്. പകൽ ഇറങ്ങി നടന്നാൽ പ്രശ്നമാണ്. " ശബ്ദം കുറച്ച് കൊണ്ടാണ് ചോട്ടു അത് പറഞ്ഞത്. "അതെന്താടാ ?" അയാൾ അമ്പരന്നു. "ഒരാൾ എന്നെ തപ്പി നടക്കുന്നുണ്ട് അച്ചായാ " "ആര് ?" "ഇവിടെത്തന്നെ ഉള്ള ഒരുത്തനാ... നിങ്ങളു ചെലപ്പൊ അറിയാരിക്കും. സച്ചു-“ പറഞ്ഞു തീർന്നില്ല ബേബിച്ചായന്റെ ഹൃദയം കിടുങ്ങിയത് ചോട്ടു അറിഞ്ഞു. അയാൾ സാവധാനം നിവർന്നിരുന്നു. "പന്നക്കഴുവേറി! നീയെന്തോ ഒപ്പിച്ചിട്ടാണ് നടക്കുന്നതെന്ന് എനിക്ക് പണ്ടേ അറിയാമായിരുന്നു... നിന്റെ ആ ബാഗ് നെറച്ചും ക്യാഷ് അല്ലേഡാ മൈ**?" അയാൾ അവനെ കണ്ണ് തുറിപ്പിച്ചു നോക്കി. ചോട്ടു പതറി. "എന്നതാടാ നിന്റെ എടവാട് ?? ഈ നാട്ടി വന്ന് സച്ചുവേട്ടനോട് മുട്ടണോങ്കി നീ ചില്ലറക്കാരനാരിക്കില്ലല്ലോ." "ബേബിച്ചായാ എന്നെ ചതിച്ചതാ... നിങ്ങളു കരുതും പോലല്ല. ഞാൻ കൂടുതല്‌ പറയാതിരിക്കുന്നതാണ്‌ ബേബിച്ചായനും സേഫ്.” ചോട്ടു പല്ല് കടിച്ചു. "ഉം " അയാളൊന്ന് അമർത്തി മൂളി. "ബോർഡർ ഞാൻ കടത്തിത്തരാം... പക്ഷേ എനിക്കൊരു പതിനായിരം രൂപ വേണം." ബേബിച്ചായൻ തല ചലിപ്പിച്ചു. "തരാം. അച്ചായന് പത്തല്ല... പതിനഞ്ചു തരും ഞാൻ! എങ്ങനേലും ഒന്ന് കടന്ന് കിട്ടിയാൽ മതി. പിന്നെ, അതിനു മുന്നെ എനികൊരു ഫോണും വാങ്ങണം." ചോട്ടു പറഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ കസേരയിൽ ചാരി ഇരുന്ന് പുഞ്ചിരി തൂകി. "എന്നാ നീയൊരു കാര്യം ചെയ്യ്. എല്ലാവരും പോയിക്കഴിഞ്ഞ് രാത്രി, ആ കഞ്ഞിപുരയുടെ സൈഡിൽ എങ്ങാനും ചെന്നിരിക്ക്. ഞാനെന്റെ ഒംനിയുമായി വരാം. അതീ തന്നെ ബോർഡറും കടക്കാം. പക്ഷേ, എന്റെ പണീം തെരക്കുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞട്ടേ ഒക്കൂ." അച്ചായൻ ആലോചനയോടെ പറഞ്ഞു. ചോട്ടുവിന്റെ മുഖം പ്രസന്നമായി. അവൻ തിരികെ ചെന്ന് ആവേശത്തോടെ വൃത്തിയാക്കൽ പണി തുടർന്നു. നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങി. അന്തേവാസികൾ ഓരോരുത്തരായി മടങ്ങി. തൽക്കാലം ബന്ധു മിത്രാതികളുടെ വീട്ടിലേക്കും, വാടകയ്ക്കുമൊക്കെയായി പലരും പുറപ്പെട്ടു. യാത്രപറച്ചിലുകളും വേർപാടും അവിടെ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. പലർക്കും തിരിച്ചു പോകാനുള്ള മനസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആരും കാത്തിരിക്കാൻ ഇല്ലാത്ത വിഷത്തിലുള്ളവരും, പോകാനൊരു ഇടം തന്നെ ഇല്ലാത്തവരും. കണ്ണുനീരിൽ കുതിർന്ന വിട നൽകിക്കൊണ്ട് പലരും യാത്രയായി. കോളജ് കോമ്പോണ്ടിൽ നിന്നും ഒരോ വാഹനങ്ങളും ഗേറ്റ് കടന്നു പോകുന്നത് ചോട്ടു നോക്കി നിന്നു. സമയം രാത്രി പത്ത് മണി. ക്യാമ്പ് കാലിയായിരിക്കുന്നു. വരാന്തയിൽ നിൽക്കുന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ മാത്രമേ ഇനി അവിടെ അവശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ. ബാഗുമെടുത്ത് ചോട്ടു കഞ്ഞിപ്പുരയുടെ നേർക്ക് നടന്നു. അടുപ്പിന്റെ ഇടതുവശത്തായുള്ള അര മതിലിനു താഴേ അവൻ മറഞ്ഞിരുന്നു. നിമിഷങ്ങൾ കടന്നു പോയി. വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന ഷർട്ട് കുടഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൻ ചുറ്റിലും കണ്ണോടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പഴകിയ കഞ്ഞിവെള്ളത്തിന്റെ ഗന്ധവും സഹിച്ചു കൊണ്ട് മൂക്ക് ചുളിച്ച് അവൻ അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു. ഗേറ്റ് തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു നോക്കിയ ചോട്ടുവിന്റെ കണ്ണുകൾ മഞ്ഞളിച്ചുപോയി. ജ്വലിക്കുന്ന തീക്കണ്ണുകളുമായി ഒരു ഒംനി വാൻ കോമ്പൗണ്ടിലേക്ക് കയറി വന്നത് പൊടുന്നനെയായിരുന്നു. ശരീരഭാഷ കൊണ്ടു തന്നെ അത് ഓടിച്ചിരുന്നത് ബേബിച്ചായനാണെന്ന് ചോട്ടുവിന്‌ മനസ്സിലായി. പക്ഷേ... എന്തോ ഒരു പന്തികേടുണ്ടായിരുന്നു. ആ വാഹനത്തിൽ ഒരുപാടു പേർ ഉള്ളതുപോലെ ഒരു തോന്നൽ... ചോട്ടുവിന്‌ പന്തികേടു തോന്നി. അപകടമാണ്‌ എന്ന് ഉള്ളിലിരുന്നാരോ മന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ ഒരു തോന്നൽ. വാനിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ ബേബിച്ചായൻ നേരേ കഞ്ഞിപ്പുരയുടെ സമീപത്തേക്ക് വരുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. "ഡാ കന്നഡക്കഴുവേറി..." അയാൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി വിളിച്ചു. ചോട്ടു അനങ്ങിയില്ല. ബേബിച്ചായൻ ഇറങ്ങിയിട്ടും, ഒംബി വാൻ ഇടയ്ക്കിടെ കുലുങ്ങുന്നത് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു അവന്‌. അതിനുള്ളിൽ തന്റെ മരണമാണെന്നവനുറപ്പായി. പെട്ടെന്നാണ്‌, ഗേറ്റു കടന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് കയറി വന്ന ഒരു എൻഫീൽഡ് ഹിമാലയ ബൈക്കിന്റെ പട പട ശബ്ദം ചോട്ടുവിന്റെ കാതുകളെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചത്! തുടരും... കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ