ପୁରାତନ ସମୟରେ ଜଣେ ଦାନବ ରାଜା ଥିଲେ — ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ। ସେ ବହୁତ ତପସ୍ୟା କରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ବର ଦେଲେ ଯେ, ସେ ନ ମନୁଷ୍ୟରେ, ନ ପଶୁରେ, ନ ଦିନେ, ନ ରାତିରେ, ନ ଘରେ, ନ ବାହାରେ ମରିବେ। ଏହି ବର ପାଇଁ ସେ ଅହଂକାରୀ ହେଇଗଲେ ଓ ନିଜକୁ ଭଗବାନ ଭାବିଲେ। ସେ ସବୁକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ ଯେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତୁ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ ଥିଲେ। ସେ ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମ ଜପ କରୁଥିଲେ। ଏଥିରେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେ ପ୍ରହ୍ଲାଦକୁ ଅନେକ ଥର ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ — କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିଥରେ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଲେ। ଏକଦିନ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ — “ତୋର ଭଗବାନ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?” ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ — “ସେ ସବୁଠି ଅଛନ୍ତି।” ଏହା ସୁଣି ରାଜା ଏକ ସ୍ତମ୍ଭକୁ ଦେଖାଇ ପଚାରିଲେ — “ଏହି ସ୍ତମ୍ଭରେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି କି?” ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ — “ହଁ, ଅଛନ୍ତି।” ତାପରେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ସ୍ତମ୍ଭକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ସେଠାରୁ ବାହାରିଲେ ନୃସିଂହ — ଆଧା ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଆଧା ସିଂହ ରୂପରେ। ନୃସିଂହ ଭଗବାନ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ (ନ ଦିନ, ନ ରାତି), ଘରର ଦ୍ୱାରରେ (ନ ଘରେ, ନ ବାହାରେ) ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ନିଜ ନଖରେ (ନ ଅସ୍ତ୍ର) ବଧ କରିଥିଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବର ଭଙ୍ଗ ହେଲା ଓ ଧର୍ମର ବିଜୟ ହେଲା। 🥰❤️🙏 #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🪕ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଭଜନ🎶