#🙂Positive Thought #🎑जीवन प्रवास #✍मराठी साहित्य #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 #✍🏽 माझ्या लेखणीतून पहाटेचे ३ वाजले होते. *Chennai Central railway station.* प्लॅटफॉर्मवर सगळीकडे लोक झोपलेले. मध्ये एक वृद्ध माणूस बसला होता—वय ७८ वर्षे. पांढरा धोतर आणि शर्ट. हातात बांबूची टोपली. टोपलीत गरमागरम Idli भरलेल्या. “इडली… गरम इडली… एक रुपया… फक्त एक रुपया…” कोणीच घेत नव्हतं. वर्ष २०२६. एका रुपयात चॉकलेटही मिळत नाही—आणि इडली? लोक त्यांना वेडा समजून हसत होते. माझं नाव अरविंद. मी एका Infosys सारख्या आयटी कंपनीत काम करतो. रात्रीची शिफ्ट संपवून घरी जात होतो. एसी गाडी, चांगली नोकरी… पण भूक लागली होती. स्टेशनवरील स्टॉलवर इडली ₹५० ला मिळत होती. त्या आजोबांकडे लक्ष गेलं. टोपलीत साधारण १०० इडल्या. एकही ग्राहक नाही. त्यांच्या डोळ्यांत पाणी होतं. मी खाली उतरलो. “आजोबा, एक रुपयाला इडली? तोटा होत नाही का?” ते हसले. “बाळा, हा तोटा नाही. हा नफा आहे.” “कसा आजोबा? तांदूळ, गॅस, सगळ्याचे भाव वाढले. एक इडली किमान ₹५ ला पडते. तुम्ही ₹१ ला विकता?” ते टोपली बंद करून म्हणाले, “एक गोष्ट सांगतो.” “१९७५ साल. मी २५ वर्षांचा. रेल्वेत हमाल होतो. महिन्याला ₹१०० पगार. एक दिवस जोरदार पाऊस. काम नाही. पैसे नाहीत. सलग ३ दिवस उपाशी. स्टेशनच्या बाकावर बेशुद्ध पडलो.” “तेव्हा एक बाई आली—ती प्लॅटफॉर्मवर इडली विकायची. एक रुपयाला. तिने मला उचललं, पाणी शिंपडलं, ४ इडल्या खायला दिल्या. पैसे विचारले नाहीत.” “मी रडलो… म्हणालो, माझ्याकडे पैसे नाहीत. ती म्हणाली— ‘बाळा, मीही एकदा अशीच उपाशी होते. कुणीतरी मला खायला दिलं. म्हणून मी व्रत घेतलं—मरेपर्यंत एक रुपयाला इडली विकणार, जेणेकरून भुकेल्याला अन्न मिळेल. तूही मोठा झालास की एखाद्या भुकेल्याला खाऊ घाल.’” आजोबांनी डोळे पुसले. “ती १९९५ मध्ये गेली. शेवटच्या क्षणी माझा हात धरून विचारलं—‘वचन पाळशील ना?’ मी हो म्हटलं.” “त्यानंतर मी रेल्वेचे कॉन्ट्रॅक्ट घेतले. चांगले पैसे कमावले. तीन घरे. दोन मुलं. दोघेही United States मध्ये. पण १९९५ पासून आजपर्यंत—दररोज पहाटे ३ वाजता—१०० इडल्या. एक रुपया. याच स्टेशनवर. ३० वर्षे.” माझ्या अंगावर काटा आला. “आजोबा… रोज ₹४०० तोटा. महिन्याला ₹१२,०००. वर्षाला ₹१.५ लाख. ३० वर्षांत ₹४५ लाख!” ते शांतपणे म्हणाले, “पैशाने पाहिलं तर तोटा. मनाने पाहिलं तर नफा. ३० वर्षांत किती लोकांना खाऊ घातलं असेल? १० लाख इडल्या. १० लाख पोटं. १० लाख आशीर्वाद. त्याची किंमत किती कोटी?” इतक्यात एक १२ वर्षांचा मुलगा धावत आला. फाटका शर्ट. “आजोबा… इडली… ३ दिवसांपासून काही खाल्लं नाही. आई हॉस्पिटलमध्ये. पैसे नाहीत.” आजोबांनी ४ इडल्या पानात ठेवल्या, चटणी घातली. “हळूहळू खा बाळा.” तो मुलगा खात होता… आणि रडत होता. “उद्या पैसे देतो…” “नको. तू मोठा झाल्यावर एखाद्या भुकेल्याला खाऊ घाल. तेवढंच पुरे. तीच किंमत.” तो मुलगा त्यांच्या पाया पडला. “वचन देतो आजोबा. मीही एक रुपयाला इडली विकेन.” मी ₹१००० ची नोट काढली. “आजोबा, कृपया… सगळ्या इडल्या मी घेतो.” ते हसले. “या एका माणसासाठी नाहीत. भुकेल्यांसाठी आहेत. तुला भूक असेल तर एक इडली घे. एक रुपया ठेव. ते पुरे.” मी ₹१ ठेवलं. एक इडली घेतली. आयुष्यात खाल्लेली सर्वात चविष्ट इडली होती. डोळ्यांत पाणी आलं. मी विचारलं, “तुमच्या मुलांना काही वाटत नाही? पैसे वाया जातात असं?” त्यांनी फोन काढला. व्हिडिओ कॉल. मुलगा अमेरिकेत. “अप्पा, इडल्या विकल्या? तब्येत कशी? डॉक्टर काय म्हणाले?” “ठीक आहे. आज एक तरुण भेटला. गोष्ट ऐकली.” त्यांचा मुलगा माझ्याकडे पाहून हसला. “सर, धन्यवाद. कृपया माझ्या वडिलांची काळजी घ्या. आम्ही दर महिन्याला ₹५०,००० पाठवतो—इडल्यांसाठी. त्यांची इच्छा म्हणजे आमचं भाग्य. त्यांचं व्रत म्हणजे आमचं व्रत.” आजोबा म्हणाले, “पाहिलंस? माझी मुलंही वचन पाळत आहेत. मी गेल्यावरही ही टोपली थांबणार नाही. एक रुपयाची इडली थांबणार नाही.” आज २०२६ आहे. ते आजोबा आता हयात नाहीत. गेल्या वर्षी त्यांचं निधन झालं. जाण्यापूर्वी त्यांनी माझा हात धरून सांगितलं— “बाळा, टोपली सांभाळ. वचन पाळ.” आता दररोज पहाटे ३ वाजता, त्याच बाकावर, Chennai Central railway station मध्ये मी बसतो. टोपलीभर इडल्या. एक रुपया. मी नोकरी सोडली नाही. पण रोज २ तास… इडल्यांसाठी देतो. माझ्या कंपनीत २०० कर्मचारी आहेत. प्रत्येक जण महिन्याला ₹१०० देतो. “वन रुपी इडली ट्रस्ट.” तो १२ वर्षांचा मुलगा—गणेश—आता बारावीत शिकतो. संध्याकाळी येतो आणि मदत करतो. “अण्णा, मीही वचन घेतलं आहे. मोठा झाल्यावर मीही हेच करणार.” मित्रांनो, पैसा कमावणं मोठेपण नाही. पैशाचा उपयोग करून पुण्य कमावणं हे खऱ्या अर्थाने मोठेपण आहे. घरात मुलं असतील तर एक छोटा डबा ठेवा. “₹१ ची पेटी.” दररोज ₹१ टाकायला सांगा. महिन्याला ₹३० होतील. त्या पैशातून एखाद्या भुकेल्याला जेवण द्या. कारण तुमच्यासाठी ₹३० कदाचित किरकोळ खर्च असेल… पण कोणासाठी तरी ते ३० दिवसांच्या अन्नासारखं असू शकतं. एक संकल्प करा — किमान एका भुकेल्या व्यक्तीला अन्न द्या. पैसा जाईल… पण पुण्य राहील. टोपली रिकामी होईल… पण मन भरून जाईल. 🌿 ............. उतार वयात कोणत्याही कामात व्यस्त राहणे.......चांगलेच कि.....