#📙 നോവൽ - നീലാംബരം...... 🔻 ഭാഗം _16 ✍️ രചന - Aysha akbar പാതി മുറിഞ്ഞ ചന്ദ്രനെ നോക്കി ഇരുവരുമിരിക്കുമ്പോൾ അവർക്കിടയിൽ കനമുള്ള ഒരു നിശബ്ദത സ്ഥാനം പിടിച്ചിരുന്നു...... ആനന്ദി..... ആരുടെ കൂടെയാ...... ജന വാതിലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്നവൻ പിറകിൽ നിന്നാ സ്വരം കേട്ട് പെട്ടെന്നൊന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി..... പുറത്തേക്ക് മിഴികൾ നട്ട് കൊണ്ട് തന്നെയാണവളത് ചോദിക്കുന്നതും...... ആ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന നിസ്സഹായതയിൽ ആനന്ദിയോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ തിളക്കം അവനു കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... അമ്മയുണ്ടവിടെ.... അവളെ കുറിച്ചാലോചിച്ചു ടെൻഷനാവേണ്ട..... അവനത് പറയുമ്പോൾ അവനെ കൊണ്ടാവും വിധം അവൾക്ക് കിട്ടുന്ന ആശ്വാസം മാത്രമായിരുന്നു ഉള്ളിൽ..... ഇവിടെ എത്ര നല്ല പൂക്കളുണ്ട്........ എന്നിട്ടുമെന്തേ ഈ നീലാംബരത്തിനോടൊരു ഭ്രമം...... അവളുടെ ഉള്ളിലെ ചിന്തകളെ വഴി തിരിച്ചു വിടാനെന്ന വണ്ണം അവനത് ചോദിച്ചതും അവൾ അവനിലേക്കൊന്ന് നോക്കി...... ഒരിളം പുഞ്ചിരീയോടെ അവളെ നോക്കിയിരുന്ന വനിലേക്ക് നിസ്സംഗതയോടെ അവളുടെ നോട്ടം പാറി വീണു....... പൂക്കളെ സ്നേഹിച്ചോരു വൈശാലി യുണ്ടായിരുന്നു.... അമ്മ പൂക്കൾ കൊണ്ട് മാല കൊരുത്തു വിൽക്കുമായിരുന്നു.... എപ്പോഴും തല നിറയെ പൂ ചൂടി നടക്കുന്ന ആ വൈശാലിക്ക് ഇവിടെ വന്നതിൽ പിന്നേ പൂക്കൾ തന്നേ വെറുത്തു പോയി... ഈ പൂക്കളിൽ നിന്നൊന്നും തനിക്ക് സുഗന്ധം കിട്ടുന്നില്ല..... അല്ലെങ്കിലും ഇവിടുത്തെ പൂക്കളോളം ആത്മാഭിമാനമില്ലാത്ത പൂക്കൾ മറ്റെവിടെയുണ്ട്..... ഒരു വേശ്യ യെ അലങ്കരിക്കാൻ മാത്രം വിധിച്ച താണവയെ..... ഓരോരുത്തരുടെയും കണ്ണ് നീരിന്റെ ഭാരത്തിനോടൊപ്പം അലിഞ്ഞു തീരുന്ന സുഗന്ധങ്ങളാണവയുടെ....... ഇഷ്ടമില്ല...... എനിക്കിതൊന്നും ഇഷ്ടമല്ല...... ഈ ഗന്ധങ്ങളെല്ലാം ഒരു വീർപ്പു മുട്ടലാണ് നൽകുന്നത്.... അത് കൊണ്ടാ കൂട്ടത്തിൽ മണമില്ലാത്ത ഇയാളെ ചൂടുന്നത്....... അവൾ തലയിലൊന്ന് പതിയെ തൊട്ട് കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ ആത്മ നിന നിന്ദയോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചിരുന്നവൾ..... അവൻ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ അവളെ നോക്കി..... അല്ലാതെ നീല നിറ ത്തോട് പ്രത്യേകിച്ചൊരിഷ്ടമുണ്ടല്ലോ വൈശാലിക്ക്..... അവനൊരു കുസൃതിയോടെ യത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ നീല ക്കൽ മൂക്കിത്തിയിൽ അവന്റെ കണ്ണൊന്നു പതിഞ്ഞിരുന്നു....... അവളതിന് മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല..... പകരം ആ ചുണ്ടിൽ അവൾ പോലുമറിയാതൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞതവൻ കണ്ടു........... ഉള്ളിൽ അഗാദമായ ഗർത്തങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചു പുറമെ ചിതറി തെറിക്കുന്ന ഒരു സാമുദ്രമാണി ഞാൻ....... ആർക്കും യാതൊരു തരം ദയനീയതയും തോന്നാത്ത ഒരു സമുദ്രം...... ഒരു പ്രകാശത്തിനും നൂണ്ട് കയറാൻ ഇട മില്ലാത്ത വണ്ണം ഇരുട്ട് മൂടിയ ഒരു മഹാ സമുദ്രം . അതിനുള്ളിൽ നിന്നും ഞാനെന്ന എന്നേ ചികഞ്ഞെടുക്കേണ്ട.... അവൾ മനോഹരമായി പുഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ തന്നേ പതിഞ്ഞിരി പ്പാണ്...... ആര് പറഞ്ഞു...... ഞാൻ അറിഞ്ഞിടത്തോളം .... നീ...... നീ ശെരിക്കുമൊരു നീലാംബരി യാണ്‌...... കാർ മേഘങ്ങൾ മൂടി കിടക്കുന്ന നീയെന്ന അംബരത്തിനുള്ളിൽ യഥാർത്ഥ നീലാംബരം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്...... നല്ല തെളിവാർന്ന നീലാംബരം.... അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കിയത് പറയുമ്പോൾ ഒരു നിമിഷം അവളുടെ മിഴികൾ ഒന്ന് വിറച്ചു..... തനിക്കുള്ളിലെ തന്നേ എത്ര ഭംഗിയായി അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.... ഇഷ്ടങ്ങളേ കുഴിച്ചു മൂടി ഇരുളിന്റെ മൂട് പടം ധരിച്ചെന്ന് സ്വയം കരുതിയിരുന്ന തന്നേ യവൻ ആകാശവുമായാണ് ഉപമിച്ചത്...... അവൾ വിടർന്ന കണ്ണുകൾ ഒന്ന് കൂടി വിടർത്തി കൊണ്ടവനെ നോക്കി..... എപ്പോ വേണമെങ്കിലും നീങ്ങി പ്പോയെക്കാവുന്ന കാർ മേഘങ്ങളാണ് നിന്റെ ദുഃഖങ്ങൾ.... അതെല്ലാം മാഞ്ഞു പ്രകാശം പരക്കുക തന്നേ ചെയ്യും...... അവനത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ കട്ടിലിൽ വെച്ചിരുന്ന അവളുടെ കൈ പത്തിക്ക് മുകളിൽ പതിയെ ഒന്ന് വിരലുകൾ വെച്ചു....... ഒരു നിമിഷം അവനിലേക്കാഴ്ന്നു പോയിരുന്നവൾ അവന്റെ വിരലുകളുടെ ചൂടിൽ ഒന്നു ഞെട്ടി പോയി........ ആദ്യമായി ഒരു പുരുഷന്റെ സ്പർശനം ഏൽക്കുന്ന പിടപ്പായിരുന്നു അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക്..... അതേ...ആദ്യമായാണ് താനൊരു പുരുഷനെ കാണുന്നതും..... സ്ത്രീയെ പൂർണമായി ഉൾകൊള്ളാൻ കഴിയുന്നവനാണ് പുരുഷൻ...... അതേ..... താൻ കണ്ട ആദ്യത്തെ പുരുഷൻ ഇവനാണ്...... അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവനിൽ കൊരുത്ത ആ നിമിഷം അഭി പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻ വലിച്ചു...... ഒരോ നിമിഷവും അവളെന്തെന്ന് ബുദ്ധി ഓർമപ്പെടുത്തുമ്പോഴും തന്റെ മനസ്സ് അവൾക്കുള്ളിലുള്ള അവളെയാണ് കാണുന്നത് .... അവളിലെ നീലാംബരി യെ...... അവൻ ദൂരെ ഒഴുകി യകലുന്ന ആ പുഴയുടെ നാഥങ്ങളിലേക്ക് കാതുകൾ കൂർപ്പിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ അടക്കി പ്പിടിച്ച ശ്വാസമിടിപ്പായിരുന്നു അവനിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നത്.... ഈ ഹൃദയത്തിനൊരു പ്രശ്നമുണ്ട്...... അത് മറ്റൊരാളിലേക്ക് ചായുന്ന ആ നിമിഷം അയാൾക്കത് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും..... അത് കൊണ്ട് തന്നേ ഇരുവർക്കുമിടയിൽ പടർന്നു നിൽക്കുന്ന സുഖമുള്ള നിശബ്ദത ഇരുവരും ഏറെ ആസ്വദിച്ചിരുന്നു..... കൂടുതലൊന്നും പറയുന്നില്ലെങ്കിൽ കൂടി അവന്റെ ചോദ്യത്തിനെന്ന വണ്ണം അവൾ പതിഞ്ഞ മറുപടികൾ നൽകി...... ആദ്യം തന്നോട് സംസാരിച്ച ആ വൈശാലിയിൽ നിന്നും അവളേറെ മാറിയിരുന്നു.... ഒരു കാമുകിയുടെ നൈർമല്യം ആ ശബ്ദത്തിൽ പറ്റി പ്പിടിച്ചു നിന്നു..... അവൾ പറഞ്ഞു അവിടെ ഓരോരുത്തരെയും അവനറിഞ്ഞു..... അവളുടെ വേദനകളോടൊപ്പം അവളവിടെയുള്ള ഓരോരുത്തരുടെയും വേദനകൾ പേറുന്നുണ്ടെന്നവന് തോന്നി.... അതിന് മാത്രം വലിയ ഹൃദയമാണ് അവൾക്കെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ അവനാ രാത്രി മതിയായിരുന്നു..... അല്ലെങ്കിലും അവളൊരു ആകാശമാണല്ലോ..... എല്ലാത്തിനെയും ഉൾക്കൊണ്ട്‌ പരന്ന് കിടക്കുന്ന ആകാശം..... നേരം...... വെളുക്കാനായി... ഞാൻ.... ഞാൻ പോയാലോ....... പ്രത്യേകിച്ച് സംസാരങ്ങളൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ കൂടി ഇരുവരെയും തഴുകി യകലുന്നത് ഒരേ കാറ്റാനെന്ന കുളിരിൽ അവരങ്ങനെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോഴാണ് നിശബ്ദത യെ കീറി മുറിച്ചു കൊണ്ട് അവനത് ചോദിച്ചത്..... ഒരു നിമിഷം അവൻ പോകുമെന്ന ആ സത്യത്തെ അവൾ മറന്നു പോയിരുന്നു.... അതോർത്തെടുത്തെന്ന വണ്ണം ആ മുഖത്ത് പരന്ന നോവ് അവനൊപ്പിയെടുത്തു ... അവൻ ഇരുന്നിടത് നിന്നോന്നെഴുന്നേറ്റു ...... കൂടെ അവളും...... താഴെക്കൂന്നി നിൽക്കുന്ന അസ്വസ്ഥമായ ആ മിഴികളിലേക്കവൻ ഉറ്റ് നോക്കി..... ആ നോട്ടം അറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം അവളും അവനിലേക്കൊന്ന് മിഴികളുയർത്തി.... മിഴികൾ തമ്മിൽ കൊരുത്ത ആ നിമിഷം വികാരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റങ്ങൾ ഇരു വരിലും നിറഞ്ഞു നിന്നു..... പറയേണ്ടതിനെ പറയാൻ കഴിയാത്ത വിധം ഇരുവരുടെയും മനസ്സ് ഞെരിഞ്ഞമർന്നു.... മുറിവിനാഴമുണ്ട്......എങ്ങനെ യെങ്കിലും മരുന്ന് വാങ്ങണം.... രക്തം പൊടിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന നെറ്റിയിലെ മുറിവിലേക് നോക്കി അവനത് പറയുമ്പോൾ അവളൊന്നും മിണ്ടിയിയിരുന്നില്ല...... അവനെ കണ്ട് കൊതി തീർന്നില്ലെന്ന വണ്ണം അവനിൽ തന്നേ മിഴികൾ നട്ടിരിപ്പാണ്.... ഞാൻ....പൊയ്ക്കോട്ടേ.... മിഴികൾ കൊണ്ടവൾ തന്നേ വരിഞ്ഞു മുറുക്കിയിരിക്കുന്നെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾ പതിയെ യൊന്നു. തലയാട്ടി....... സമ്മതം കിട്ടിയെന്ന വണ്ണം അവനവളിൽ നിന്നകന്നു പോകും തോറും എന്തിനോ ഹൃദയം വല്ലാതെ നീറുന്നത് അവനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു....... ആ മുറിയിൽ നിന്നും അവന്റെ സാമീപ്യം അകന്നതും അത് വരെ തടയിട്ട് വെച്ചിരുന്ന കണ്ണ് നീരവളുടെ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി.. കണ്ണ് നീർ തുടച്ചു നീക്കാതെ അവളാ തറയിലേക്കൂർന്നിരുന്നു പോയിരുന്നു ....... ഉള്ളിലെവിടെയോ കുഴിച്ചു മൂടിയിരുന്ന തന്റെ ആത്മാവിനെ കൊണ്ടാണ് അവൻ പോകുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി പ്പോയിരുന്നു..... അവനെ ഹൃദയം ഇത്ര മേൽ ആഗ്രഹിക്കൂന്നതെന്തിനെന്ന് അറിയില്ലെങ്കിൽ കൂടി അവന്റെ അകൽച്ച അവളുടെ ഹൃദയത്തെ പൊള്ളിയടർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു........ ഇരുൾ നിറഞ്ഞ ഒരു രാത്രിയിൽ തനിക്ക് കൂട്ട് വന്ന് വീണ്ടും തന്നെ ഇരുട്ടിലാക്കി അവൻ നടന്നു പോയിരിക്കുന്നു.... അവൾക്കൊന്നല മുറയിട്ട് കരഞ്ഞു ഉള്ളിലെ ഭാരം പെയ്തു തീർക്കണമായിരുന്നു...... (തുടരും) Aysh Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ