ଦ୍ଵାପର ଯୁଗର ଏହି କାହାଣୀ ପ୍ରମାଣ କରେ ଯେ, ଯେତେବେଳେ ସାରା ଦୁନିଆ ଆପଣଙ୍କ ସାଥ୍ ଛାଡିଦିଏ, ସେତେବେଳେ କେବଳ ଭଗବାନ ହିଁ ଆପଣଙ୍କ ସାଥୀ ହୋଇ ଠିଆ ହୁଅନ୍ତି। ଭକ୍ତ ମାଧବଙ୍କର ଏହି ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ କାହାଣୀ ପଢ଼ନ୍ତୁ ଏବଂ ନିଜ ପରିବାର ତଥା ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହିତ ସେୟାର କରନ୍ତୁ। ଦ୍ଵାପର ଯୁଗର ଶେଷ ସମୟର କଥା। ବୃନ୍ଦାବନଠାରୁ ଦୂରରେ ଏକ ଛୋଟ ନଗରରେ ମାଧବ ନାମକ ଜଣେ ଯୁବକ ରହୁଥିଲେ। ସେ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜର ମିତ୍ର, ନିଜର ରକ୍ଷକ ଏବଂ ନିଜର ସର୍ବସ୍ୱ ବୋଲି ମାନୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନା ଧନ ଥିଲା, ନା କୌଣସି ବଡ଼ ପଦବୀ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତୁଟ ପ୍ରେମ ଥିଲା। ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ସେ ଉଠି ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାମ ନେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୀପ ଜାଳୁଥିଲେ ଏବଂ କହୁଥିଲେ, "ହେ କାହ୍ନା, ସଂସାର ଚାହେଁ ମୋ ସାଥ୍ ଛାଡ଼ିଦେଉ, କିନ୍ତୁ ମୋର ବିଶ୍ୱାସ ଅଛି ଯେ ଆପଣ କେବେ ବି ମୋ ହାତ ଛାଡିବେ ନାହିଁ।" ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି ଦେଖି ହସୁଥିଲେ। କେହି କେହି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, ତ କେହି କେହି ତାଙ୍କୁ ସରଳ ଭାବି ପରିହାସ ମଧ୍ୟ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ମାଧବଙ୍କୁ ଏହି ସବୁ କଥାରେ କୌଣସି ଫରକ ପଡ଼ୁନଥିଲା। ଏକଦା ନଗରର ଜଣେ ଧନୀ ବ୍ୟବସାୟୀ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଗୋଦାମର ଦେଖାଶୁଣା କରିବା କାମ ଦେଲେ। ମାଧବ ସ୍ପଷ୍ଟ ଏବଂ ସନ୍ତୋଷଜନକ ଭାବେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଅଳ୍ପ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟବସାୟୀଙ୍କର ତାଙ୍କ ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱାସ ଆସିଗଲା। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠାରେ ବିଶ୍ୱାସ ଥାଏ, ସେଠାରେ ଈର୍ଷା ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନିଏ। ବ୍ୟବସାୟୀଙ୍କର କିଛି କର୍ମଚାରୀ ମାଧବଙ୍କ ସତ୍ୟତା ଏବଂ ଲୋକପ୍ରିୟତା ଦେଖି ଜଳିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ ଏକ ଚକ୍ରାନ୍ତ ରଚିଲେ। ଗୋଟିଏ ରାତିରେ ସେମାନେ ଗୋଦାମରୁ ବହୁମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଏବଂ ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ଚୋରି କରିନେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୋଷ ମାଧବଙ୍କ ଉପରେ ଲଦି ଦେଲେ। ସକାଳେ ଯେତେବେଳେ ଚୋରି ବିଷୟରେ ଜଣାପଡ଼ିଲା, ସମଗ୍ର ନଗରରେ ଚହଳ ପଡ଼ିଗଲା। ସମସ୍ତେ ମାଧବଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଆଙ୍ଗୁଠି ଦେଖାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ। ବ୍ୟବସାୟୀ, ଯିଏ ଦିନେ ତାଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ, ଏବେ କ୍ରୋଧରେ ଜଳିଉଠିଲେ। ବିନା କୌଣସି ତଦନ୍ତରେ ସେ ମାଧବଙ୍କୁ ଦୋଷୀ ବୋଲି ମାନିନେଲେ। ନଗରର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଚୋର କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ମାଧବ ବାରମ୍ବାର କହୁଥିଲେ ଯେ ସେ କୌଣସି ଚୋରି କରିନାହାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବାକୁ କେହି ନଥିଲେ। ଶେଷରେ ତାଙ୍କୁ ରାଜଦରବାରରେ ହାଜର କରାଗଲା। ରାଜା ଆଦେଶ ଦେଲେ ଯେ ଆସନ୍ତାକାଲି ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ସୁଦ୍ଧା ଯଦି ଚୋରି ସାମଗ୍ରୀ ନମିଳେ, ତେବେ ମାଧବଙ୍କୁ କଠୋର ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ। ଏହା ଶୁଣି ତାଙ୍କ ପାଦତଳୁ ମାଟି ଖସିଗଲା। ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଏଭଳି ସଙ୍କଟ ଆସିଥିଲା, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଚାରିଆଡ଼େ କେବଳ ଅନ୍ଧାର ହିଁ ଅନ୍ଧାର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେହି ରାତିରେ ମାଧବଙ୍କୁ ଏକ ଛୋଟ କୋଠରୀରେ ବନ୍ଦ କରି ଦିଆଗଲା। ବାହାରେ ଜଗୁଆଳିମାନେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ଭିତରେ ସେ ଏକାକୀ ବସିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ବହି ଯାଉଥିଲା। ସେ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ କହିଲେ, "ହେ ମୋର କୃଷ୍ଣ, ମୁଁ ଜୀବନସାରା ଆପଣଙ୍କ ନାମ ନେଇଛି। ଯଦି ଆଜି ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଅପରାଧୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ ହୁଏ, ତେବେ ମୋ ଜୀବନ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଯିବ। ମୁଁ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବି ନାହିଁ। ଏବେ ସବୁ କିଛି ଆପଣଙ୍କ ହାତରେ।" ଏତିକି କହି ସେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ସେଠାରେ ବସିପଡ଼ିଲେ। ଧୀରେ ଧୀରେ ତାଙ୍କ ଆଖି ଲାଗିଗଲା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଓଠରେ ଏବେ ବି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାମ ଥିଲା। ସେହି ରାତିରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା। କୁହାଯାଏ ଯେ ଭଗବାନ ନିଜ ଭକ୍ତର ଡାକ କେବେବି ଅଣଦେଖା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ନଗର ବାହାରେ ଜଣେ ଅଜ୍ଞାତ ଯୁବକ ଦେଖାଗଲେ। ତାଙ୍କ ଚେହେରାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ତେଜ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ସାଧାରଣ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେ ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରକୃତ ଚୋରମାନେ ଚୋରି ସାମଗ୍ରୀ ଲୁଚାଇ ବସିଥିଲେ। ଯେମିତି ହିଁ ସେମାନେ ସେହି ଯୁବକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଏକ ଅଜ୍ଞାତ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଯୁବକ ଜଣକ ହସି କହିଲେ, "ଯେଉଁ ଜିନିଷ ତୁମର ନୁହେଁ, ତାକୁ ଲୁଚାଇ କେତେ ଦିନ ରଖିବ?" ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସେମାନଙ୍କ ଶରୀର ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେମାନଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ଯେମିତି ସ୍ୱୟଂ ସେମାନଙ୍କ କାଳ ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ହୋଇଛି। ଭୟ ଏବଂ ପଶ୍ଚାତାପରେ ଭରିଯାଇ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଚୋରି ସ୍ୱୀକାର କଲେ ଏବଂ ସାମଗ୍ରୀ ଧରି ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରାସାଦ ଆଡ଼କୁ ଚାଲିଲେ। କିନ୍ତୁ ଲୀଳା ଏତିକିରେ ସରିନଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ନଗରବାସୀ ଆଉ ଏକ ବିଚିତ୍ର ଘଟଣା ଦେଖିଲେ। ରାତି ଯେମିତି ଅଟକି ଯାଇଥିଲା। ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ମାତ୍ର କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବିତିଛି, ସେମାନେ ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ ଯେ କେତେ ଘଣ୍ଟା ବିତିଗଲାଣି। ଏମିତି ପ୍ରତୀତ ହେଉଥିଲା ମାନେ ସ୍ୱୟଂ ସମୟ (କାଳ) ନିଜର ଗତି ଧୀମା କରିଦେଇଛି। ପରେ ସନ୍ଥମାନେ କହିଲେ ଯେ ସେହି ସମୟ ସ୍ୱୟଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଲୀଳା ଥିଲା। ଯଦି ସମୟ ନିଜର ସାଧାରଣ ଗତିରେ ଚାଲିଥାନ୍ତା, ତେବେ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ହୋଇଯାଇଥାନ୍ତା ଏବଂ ମାଧବଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ମିଳିଥାନ୍ତା। ତେଣୁ ନିଜ ଭକ୍ତର ସମ୍ମାନ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଭଗବାନ ସମୟକୁ ହିଁ ଅଟକାଇ ଦେଇଥିଲେ। ସକାଳ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରକୃତ ଚୋରମାନେ ରାଜଦରବାରରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜର ଅପରାଧ ସ୍ୱୀକାର କଲେ ଏବଂ ଚୋରି ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ଫେରସ୍ତ କରିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ରାଜା, ବ୍ୟବସାୟୀ ଏବଂ ନଗରବାସୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ମାଧବଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ମୁକ୍ତ କରାଗଲା। ବ୍ୟବସାୟୀ ତାଙ୍କ ପାଦତଳେ ପଡ଼ି କ୍ଷମା ମାଗିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚୋର କହୁଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଇଁଲେ। କିନ୍ତୁ ମାଧବଙ୍କ ମନରେ କାହା ପ୍ରତି କ୍ରୋଧ ନଥିଲା। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ କେବଳ ନିଜ ପ୍ରିୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତି କୃତଜ୍ଞତା ଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ଦୁଆର ମୁହଁରେ ଏକ ମୟୂର ଚୂଳ (ପକ୍ଷୀ) ପଡ଼ିଥିବାର ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ କେହି ନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପରିବେଶରେ ବଂଶୀର ମଧୁର ସ୍ୱର ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେଉଥିଲା। ମାଧବ ବୁଝିଗଲେ ଯେ ଏହା ସବୁ ତାଙ୍କ କାହ୍ନାଙ୍କ ଲୀଳା ଥିଲା। ସେ ଭାବବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କାନ୍ଦି ପକାଇଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ସତରେ ମୋର ସମ୍ମାନ ରଖିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସାରା ଦୁନିଆ ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେଲା, ସେତେବେଳେ ଆପଣ ମୋ ସହିତ ଠିଆ ହେଲେ।" ତେଣୁ ନଗରର ଲୋକମାନେ ଏହି କାହାଣୀ ଶୁଣାନ୍ତି ଯେ ସଚ୍ଚା ଭକ୍ତ କେବେବି ଏକା ହୁଏ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ସବୁ ରାସ୍ତା ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ, ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଆଶା ବାକି ରହେ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ଭଗବାନ ନିଜ ଭକ୍ତର ହାତ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ। କେବେ ସେ ମିତ୍ର ସାଜି ଆସନ୍ତି, କେବେ ରକ୍ଷକ ସାଜି, ତ ଆଉ କେବେ ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଲୀଳା କରନ୍ତି ଯେ ସମୟ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କରେ। କାରଣ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଜିନିଷ ଧନ କିମ୍ବା ବୈଭବ ନୁହେଁ, ବରଂ ନିଜ ଭକ୍ତର ସଚ୍ଚା ଏବଂ ନିଷ୍କପଟ ପ୍ରେମ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସମ୍ମାନ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଆଜି ମଧ୍ୟ ପ୍ରତି ଯୁଗରେ, ପ୍ରତି ରୂପରେ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଠିଆ ହୋଇଥାନ୍ତି। ଯଦି ଆପଣଙ୍କର ବି ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଅତୁଟ ବିଶ୍ୱାସ ଅଛି, ତେବେ କମେଣ୍ଟ ବକ୍ସରେ ନିଶ୍ଚୟ ଲେଖନ୍ତୁ - "ଜୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ" 🙏✨ #ShriKrishnaOdia #OdiaBhakti #KrishnaLeela #OdiaStory #OdiaDevotional #Odisha #Bhubaneswar #Cuttack #OdiaFacebook #OdiaPeople #JayShriKrishna #HareKrishna #SpiritualStory #ViralOdia #OdiaPost #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🌹🌹good morning 🌹🌹 #🙏ପବନପୁତ୍ର ଶ୍ରୀ ହନୁମାନ🙏🏻 #🪕ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଭଜନ🎶