ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mwRyWWW?d=n&ui=v64j8rk&e1=cബൊമ്മലാട്ടം ((20)) അഞ്ച് നിലകളോളം ഉയരമുള്ള മിലാനോ ക്ലബ് മോട്ടലിന്‍റെ ഉച്ചിയില്‍ അന്തരീക്ഷം വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ ഹെലികോപ്ടര്‍ പറന്നിറങ്ങി. ഡിക്സന്‍ കോബ തന്‍റെ കോട്ട് നേരെയിട്ട് മകന്‍ നെല്‍സനെയൊന്നു നോക്കി. അവന്‍ മയക്കത്തിലാണ്. ഒന്നും അറിയാതെ ശാന്തമായ മയക്കം. കറുത്ത സ്യൂട്ടും ബൂട്ടും ധരിച്ച ആറോളം പേര്‍ നിരന്നു നില്‍ക്കുന്നത് ഹെലികോപ്ടറിന്‍റെ വെളിയില്‍ കണ്ണോടിച്ച കോബ കാണുകയുണ്ടായി. അയാള്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങിയതും നേരത്തേ എത്തിയ മോറിസ് മുന്നോട്ട് വന്നു. "മോറീസ്.?" കോബയുടെ ചുണ്ടുകള്‍ മന്ത്രിച്ചു. "ഗോവയിലേക്ക് സ്വാഗതം ബോസ്.! യാത്രയൊക്കെ..!" ഏഴടിയോളം ഉയരവും അതിനൊത്ത വിരിഞ്ഞ ശരീരവുമുള്ള കറുത്ത പര്‍വ്വതം കണക്കേ കൂറ്റനായ മോറീസ് ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു. "ഗോവയില്‍ ഞാന്‍ വെക്കേഷന്‍ ചിലവഴിക്കാന്‍ എത്തിയതല്ല മോറീസ്.!" കോബ അയാളെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി. "സോറി ബോസ്.!" മോറീസ് ശിരസ്സ് താഴ്ത്തി. "നെല്‍സന്‍ മയക്കത്തിലാണ്. ക്ഷീണമുണ്ട്. അവനെ ഉണര്‍ത്താതെ റൂമിലെത്തിക്കണം." മോറീസ് തലയാട്ടി.! അടുത്തതായി കോബയുടെ ചുണ്ടുകള്‍ ക്രൂരമായി അന്വേഷിച്ചത് "കരണ്‍" എന്നായിരുന്നു....! *********************************************************************************************************************** വയറിലുള്ള തുന്നിക്കെട്ടലില്‍ ചിലത് പൊട്ടിയിരിക്കുന്നു. വേദന കഠിനമാവുന്നു. കരണ്‍ റോഡ് നിരത്തില്‍ കണ്ണോടിച്ചു. തിരക്കും ബഹളവും പുലര്‍ച്ചേ ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു. സ്കൂള്‍ എത്തിപ്പിടിക്കാന്‍ തിടുക്കത്തില്‍ പായുന്ന വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെയും ആ ശബ്ദ കോലാഹലങ്ങള്‍ക്കിടയിലും കാണാം. കരണ്‍ നെടുതായി ഒന്നു നിശ്വസിച്ചു. മുന്നില്‍ കാണുന്ന ഹോട്ടലിലേക്ക് ചുവട് വെയ്ക്കുമ്പോഴും തനിക്ക് ചുറ്റും വല്ലാതെ വീക്ഷിച്ചു. ഇനി ആരെയാണാവോ ഡിക്സന്‍ അയച്ചിട്ടുണ്ടാവുക?? എന്തൊക്കെയാണാവോ നേരിടേണ്ടി വരിക?! ഹോട്ടലില്‍ കയറി ആദ്യത്തെ ടേബിളിനു സമീപത്തായി അവനിരുന്നു. ക്ഷീണവും തളര്‍ച്ചയും ശരീരത്തെ ഒരുപോലെ വേട്ടയാടുന്നു. ഊക്കിലിടിക്കുന്നത്ര കഠിനമായ വേദന ശിരസ്സില്‍ വിങ്ങുന്നു. "സര്‍.? എന്തു വേണം.?!" കരണ്‍ ചോദ്യം കേട്ടയിടത്തേക്കു നോക്കി. വിനയം പ്രകടമാക്കി ഹോട്ടല്‍ ജീവനക്കാരനായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍ മുന്നില്‍. കരണ്‍ അവനെ സംശയത്തോടെയൊന്നു ഉഴിഞ്ഞു നോക്കി. അവന്‍റെ ശരീര ശൈലിയും മുഖത്തെ ഭാവവും മറ്റും കണക്കിരുത്തി തന്‍റെ ശത്രുവല്ലെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി. "വല്ലാത്ത ദാഹം. എനിക്കൊരു ഗ്ലാസ്സ് ചെറു ചൂടു വെള്ളം തരാമോ?" "തീര്‍ച്ചയായും സര്‍.! മറ്റെന്തെങ്കിലും?" "ആദ്യം അത് കൊണ്ടു വരൂ., പ്ലീസ്.!" "ശെരി സര്‍..!" ചെറുപ്പക്കാരന്‍ വേഗത്തില്‍ അപ്രത്യക്ഷമായി. കരണിന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ ഹോട്ടലിനകവും പുറവുമൊക്കെ വീക്ഷിച്ചു. ഇപ്പോഴും തിരക്കുകള്‍ കുറഞ്ഞിട്ടില്ല. സ്കൂള്‍ യൂണിഫോമണിഞ്ഞ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെകൊണ്ടും നിരത്തുകള്‍ സമ്പന്നമായി. ചില്ല് അലമാരയില്‍ നിന്നും ക്രീം ബണ്‍ എടുക്കുമ്പോഴും കരണ്‍ ജാഗരൂകനായിരുന്നു. വേദനയോടൊപ്പം വിശപ്പും കഠിനമാവുന്നു. ആര്‍ത്തിയോടെ ബണ്‍ പകുതിയോളം കഴിച്ച് തിരികെ കസേരയില്‍ വന്നിരുന്നതും ചെറുപ്പക്കാരന്‍ വീണ്ടും എത്തി. "സര്‍ ഇതാ ചൂടു വെള്ളം." "താങ്ക്സ്.!" "മറ്റെന്തെങ്കിലും.? "നോ., താങ്ക്സ്.!" ഒന്നു ശിരസ്സാട്ടി ചെറുപ്പക്കാരന്‍ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. കരണ്‍ ചൂടു വെള്ളം വലിച്ചു കുടിച്ചു. അപ്പോഴാണ് തന്‍റെ സമീപത്തുള്ള ചില്ല് ടേബിളിലിലൂടെ ആ കാഴ്ച വ്യക്തമായത്. കഠാര ബലമായി പിടിച്ച ഒരു കൈ തന്‍റെ പുറകില്‍ വരുന്നു. കരണിന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ കൂടുതല്‍ വികസിച്ചു. അസാധാരണമായ വേഗതയില്‍ കരണ്‍ വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞു മാറിയതും കഠാരയുടെ ശക്തമായ വെട്ട് ടേബിളില്‍ ഇടിച്ചു നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. ക്രൂരമായ ചിരിയോടെ ഒരു യുവാവ്. മംഗോളിയന്‍ മുഖച്ഛായ.! കരണ്‍ പകച്ചു നിന്നു. ഇവനും കോബ അയച്ചവന്‍ തന്നെയെന്ന് വ്യക്തമായി അവന്‍ ഊഹിച്ചു. "ഹായ് ബ്രോ..! സംശയിക്കേണ്ട., എന്നെ അയച്ചത് താങ്കളുടെ സുഹൃത്ത് ഡിക്സന്‍ കോബയാണ്. അധികം അഭ്യാസ മുറകളെടുക്കാതിരുന്നാല്‍ ഏറ്റെടുത്ത ജോലി പൂര്‍ത്തിയാക്കി ഞാന്‍ പൊക്കോളാം. താങ്കളെ വെട്ടി വീഴ്ത്തുകയെന്നതാണ് എന്‍റെ ജോലി." തിബറ്റനും ഇംഗ്ലീഷും കൂടിക്കലര്‍ന്ന ഭാഷയിലായിരുന്നു യുവാവ് സംസാരിച്ചത്. കോബ ഏതൊക്കെതരം ആളുകളെയാണ് തന്‍റെ പുറകില്‍ അയച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് ചിന്തിച്ചപ്പോള്‍ കരണിന് അതിശയം തോന്നി.! "ശരി., സംസാരിച്ച് കളയാന്‍ എനിക്കും തീരെ സമയമില്ല. ഏറ്റെടുത്ത ജോലി പൂര്‍ത്തിയാക്കി പോകുമെന്ന വിശ്വാസം തനിക്കുണ്ടോ?" പുരികമുയര്‍ത്തി കരണ്‍ ചോദിച്ചു. "നൂറ് ശതമാനം!" യുവാവ് ഉറപ്പിച്ചു. "എങ്കില്‍ ശ്രമിച്ചു നോക്കൂ. എല്ലാ ആശംസകളും ഞാന്‍ തനിക്ക് നേരുന്നു." യുവാവ് പുച്ഛമായി ചുണ്ടുകള്‍ വിടര്‍ത്തി. കരണ്‍ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി തയ്യാറായി നിന്നു. ഹോട്ടലിലെ ഏതാനും ജീവനക്കാര്‍ ഭീതിയോടെ കണ്ണ് മിഴിച്ച് ശ്വാസമടക്കി നില്‍ക്കേ യുവാവ് പാഞ്ഞു വന്ന് കഠാര വീശി വെട്ടി. കരണ്‍ കൊടുങ്കാറ്റ് വേഗതയില്‍ ഒഴിഞ്ഞു മാറി കാലുയര്‍ത്തി തൊഴിച്ചതും യുവാവ് ഭിത്തിയിലേക്ക് ചേര്‍ന്ന് വീണു. അടുത്ത സെക്കന്‍റില്‍ മേല്‍ വസ്ത്രത്തില്‍ കരണ്‍ പിടിത്തമിട്ടതും യുവാവ് കൈ മുട്ട് കൊണ്ട് പിന്നോട്ടിടിച്ചു. ശിരസ്സില്‍ ഇടിയേറ്റ കരണിന് വല്ലാത്ത മരവിപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു. ഉടനെ യുവാവിന്‍റെ ശക്തമായ തൊഴിയും ഏല്‍ക്കേണ്ടി വന്ന കരണ്‍ തൊട്ടടുത്ത ടേബിളിലേക്ക് അലച്ചു വീണു. വല്ലാത്ത ആക്രോഷത്തോടെ അതേ വേഗതയില്‍ യുവാവ് കഠാര ആഞ്ഞു വീശിയതും കരണ്‍ കുതിച്ചെഴുന്നേറ്റ് മാറി മുടിയിഴ വ്യത്യാസത്തില്‍ ആ വെട്ടില്‍ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുകയായിരുന്നു. നല്ലൊരു അവസരം ശത്രുവിന് കൊടുക്കാതെ വല്ലാത്ത വേഗതയില്‍ യുവാവ് മുന്നേറുന്നത് കരണിനെ തീര്‍ത്തും നടുക്കി കളഞ്ഞു. കഠാര ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച അവന്‍റെ കൈയ്യില്‍ പിടിത്തമിട്ടതും മറു കൈയ്യിലേക്ക് കഠാരയെറിഞ്ഞ് യുവാവ് മുന്നോട്ട് വീശി. കരണിന്‍റെ തോളില്‍ ആ വെട്ട് പതിഞ്ഞ് അവിടം മുറിവ് സൃഷ്ടിച്ചു. ജയിച്ചവനെ പോലെ വല്ലാത്തതരം ചിരിയോടെ യുവാവ് ശിരസ്സാട്ടി. കരണ്‍ ആ മുറിവിലേക്ക് നോക്കി. രക്തം കിനിയുന്നു. വേദന കടിച്ചമര്‍ത്തി വീണ്ടും തയ്യാറെടുത്ത് കരണ്‍ നിന്നത് യുവാവിനെ ചെറുതായി അമ്പരപ്പിച്ചു! അത്ര പെട്ടെന്ന് തോറ്റ് തരുന്നവനല്ല തന്‍റെ എതിരാളിയെന്ന സത്യം യുവാവിനെ കൂടുതല്‍ ശുണ്ഠി പിടിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. സമയം പാഴാക്കാതെ വളരെ വേഗതയില്‍ കുതിച്ചു വന്ന് അവന്‍ വീണ്ടും കഠാര വീശി. കരണിന്‍റെ കൈയ്യില്‍ തടഞ്ഞത് ടേബിളിലെ സ്റ്റീല്‍ ജഗ്ഗ് ആയിരുന്നു. അതുയര്‍ത്തി ശക്തമായ ആ വെട്ട് തടഞ്ഞ് അവന്‍റെ നെറുകയില്‍ ഊക്കിലിടിച്ച് കരണ്‍ പിന്നോട്ട് ഒഴിഞ്ഞു മാറി. തരിപ്പനുഭവപ്പെട്ട് പകച്ചു പോയ യുവാവിന്‍റെ കാലില്‍ പിടിച്ചുയര്‍ത്തിയെടുത്ത് തറയിലടിച്ച ശേഷം നെഞ്ചില്‍ തൊഴിച്ചതും അവന്‍ പിടഞ്ഞു പോയി. വീണ്ടും അവന്‍ കഠാര വീശിയതും കരണ്‍ അതില്‍ പിടിത്തമിട്ട് രണ്ട് വിരലുകള്‍ പിന്നോട്ട് ഒടിച്ച് തിരിച്ചു. അമ്മേ..! എന്നവന്‍ അലറവേ കഴുത്ത് നോക്കി ഒരെണ്ണം കൂടി കൊടുത്തു. കരണ്‍ തീര്‍ത്തും മൃഗമായി മാറുന്ന നിമിഷമായിരുന്നുവത്. രക്തം തിളച്ചു മറിയുന്നു. കലിയടങ്ങുന്നില്ല. എതിരാളിയുടെ മൂക്കിന്‍റെ മര്‍മ്മം നോക്കി തുടരെത്തുടരെ പ്രഹരിച്ചതും ചോരയൊലിച്ച് ബോധം മറഞ്ഞ് അവന്‍ കീഴടങ്ങുകയായിരുന്നു. അപ്പോള്‍ മാത്രമാണ് മനുഷ്യനെന്ന വികാരത്തിലേക്ക് കരണ്‍ തിരിച്ചെത്തിയത്. അവനൊന്നു സ്തബ്ധമായി. അതേ ഇരിപ്പില്‍ തനിക്ക് ചുറ്റുമായി നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിന്‍റെ കാഠിന്യം താങ്ങാനാവാതെ ഹോട്ടല്‍ ജീവനക്കാര്‍ ഭീതിയോടെ രണ്ടടി പുറകോട്ട് വച്ച് പരിഭ്രമിച്ചു. എന്താണിപ്പോള്‍ തങ്ങള്‍ കണ്ടത്? സിനിമകളില്‍ കണ്ടതുപോലെ സമാനമായ സംഘട്ടനമല്ലേ ഇപ്പോള്‍ ഇവിടെ അരങ്ങേറിയത്..! കരണ്‍ എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. കാലുകള്‍ ഇടറുന്നു. ശരീരം പൂര്‍ണ്ണമായും തളര്‍ന്നു പോകുന്നു. പോരത്തതിന് കൈയ്യില്‍ കിട്ടിയ പുതിയ മുറിവും അവനെ കീഴ്പ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. "ഇനിയാര്‍ക്കാടാ എന്നോട് ഏറ്റുമുട്ടേണ്ടത്?! ചുണയുണ്ടെങ്കില്‍ മുന്നോട്ടു വാടാ!" ഭ്രാന്തനെ പോലെ കരണ്‍ ഗര്‍ജ്ജിച്ചതില്‍ ഭീതി കലര്‍ന്ന മൗനമായിരുന്നു അവരുടെയൊക്കെയും മറുപടി. കരണ്‍ ദീര്‍ഘമായ ശ്വാസമെടുത്തു. അവന്‍ ഒന്നു ചുമച്ച ശേഷം പറഞ്ഞു : "ഇക്കൂട്ടത്തില്‍ കോബയുടെ ആളുകള്‍ വേറെയുമുണ്ടോ?! ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഈ നിമിഷം മുന്നോട്ട് വന്ന് പോരാടാം.!" കരണ്‍ കണ്ണുരുട്ടി എല്ലാവരോടും ചോദിച്ചതിന് പരസ്പരം മിഴിച്ചു നോക്കിയതല്ലാതെ മറ്റു പ്രതികരണമോ ആക്രമണമോ ജീവനക്കാരില്‍ നിന്നും തന്നെയുണ്ടായില്ല. "ആള്‍റൈറ്റ്.. ആന്‍ഡ് സോറി..!" രക്തം കിനിയുന്ന ചുണ്ടുകള്‍ തുടച്ച് അവന്‍ നിവര്‍ന്നു നിന്നു. തറയില്‍ ബോധമറ്റ് കിടക്കുന്ന തിബറ്റന്‍ യുവാവിന്‍റെ മേല്‍വസ്ത്രം കീറി കൈയ്യിലെ മുറിവില്‍ ബലമായി കെട്ടി വച്ചു. വല്ല വിധേനയും ഹോട്ടലിന് വെളിയിലേക്ക് നടന്നു പോകുന്ന കരണിനെ അപ്പോഴും വാ പൊളിച്ച് നോക്കി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു ജീവനക്കാര്‍. നിരവധി തവണ മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അപ്പോഴൊന്നും ഭയന്നിട്ടില്ല.. കീഴടങ്ങിയിട്ടില്ല.. പൊരുതിയിട്ടേയുള്ളൂ.. തോല്‍ക്കാതെ മുന്നേറിയിട്ടേയുള്ളൂ.. ഇതാ വീണ്ടും മരണം തന്നിലേക്കടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഓടിയണഞ്ഞ് വീഴുംവരെ ഡിക്സന്‍ കോബ വേട്ടയാടി കൊണ്ടേയിരിക്കും. ഒടുവില്‍ എന്നെന്നേക്കുമായി തീര്‍ത്തു കളയും. മരണത്തോട് ഇതുവരെ തോന്നാത്ത ഭയം അവന്‍റെ ഉള്ളിന്‍റെയുള്ളില്‍ പൊട്ടിമുളച്ചു. കാരണം ഇന്ന് കരണിനൊരു കുടുംബമുണ്ട്. ഭാര്യയുണ്ട് മകളുണ്ട്. അവര്‍ക്കു വേണ്ടിയെങ്കിലും ജീവിച്ചേ മതിയാവൂ.. ഒരു നിമിഷം അശ്വിനിയേയും ശിവാനിയേയും ഓര്‍ത്തുപോയ അവന്‍റെ ചങ്ക് പിടഞ്ഞു.. കരള് വിങ്ങി.. അപ്പോഴാണ് എവിടെ നിന്നോ മുഴങ്ങുന്ന മുബൈല്‍ ശബ്ദം കേട്ടത്. കരണ്‍ തന്‍റെ ചുറ്റുപാടും നോക്കി. സംശയം തോന്നി ജാക്കറ്റില്‍ കൈയ്യിട്ടു. ഒരു ആന്‍ഡ്രോയ്ഡ് മുബൈല്‍ ഫോണ്‍. എങ്ങനെ ഇത് തന്‍റെ ജാക്കറ്റില്‍ വന്നു പെട്ടു?! അവന്‍ പുറകോട്ടൊന്നു നന്നായി ചിന്തിച്ചു. അല്‍പ്പം മുമ്പ് ഹോട്ടലില്‍ വച്ചുണ്ടായ സംഘട്ടനത്തില്‍ തിബറ്റന്‍ യുവാവ് ഇട്ടു തന്നതാണ് ഈ ആന്‍ഡ്രോയ്ഡ് ഫോണെന്ന് കരണ്‍ ഊഹിച്ച് പൂര്‍ത്തിയാക്കി. സംശയത്തോടെ അവനത് അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്ത് ചെവിയില്‍ ചേര്‍ത്തു. "ഹലോ..??!!" "കരണ്‍..! കരണ്‍..! കരണ്‍..!" മറുഭാഗത്ത് ഡിക്സന്‍ കോബയുടെ ശബ്ദം കരണ്‍ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അയാള്‍ ബിഎംഡബ്ല്യൂ കാറില്‍ അല്‍പ്പം അകലെയിരുന്ന് തന്നെ വീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് കരണ്‍ മനസ്സിലാക്കിയില്ല. "നിനക്കിനി എന്താണ് വേണ്ടത് കോബ?!" പല്ലുകള്‍ ഞെരിച്ച് കരണ്‍ ചോദിച്ചു. "നോ മാന്‍..! എനിക്കു വേണ്ടത് ഒരിക്കലും തിരിച്ചു നല്‍കാന്‍ നിനക്കാവില്ല. പകരം ഞാന്‍ തരുന്നവ നീ സ്വീകരിച്ചേ പറ്റൂ.." കരണ്‍ നിശബ്ദം നിന്നു. "എന്തുപറ്റി.? വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചല്ലോ നീ.. അണഞ്ഞു തുടങ്ങിയല്ലോ നീ.." "ഇല്ല കോബ..! എന്‍റെയുള്ളിലെ അഗ്നിയണയാന്‍ നീ ഇപ്പോള്‍ തന്നുവിട്ട സമ്മാനങ്ങളൊന്നും പോരാ." വല്ലാത്ത ധ്വനിയോടെ കരണ്‍ പറഞ്ഞു. "യെസ്., യെസ്, എനിക്കറിയാം കരണ്‍.. നല്ലപോലെ അറിയാം. അങ്ങനെ അത്ര പെട്ടെന്നൊന്നും നിന്നെ തളര്‍ത്താന്‍ കഴിയില്ല. എങ്കിലും അതിനുവേണ്ടി ഈ ഡിക്സന്‍ കോബ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും." വീണ്ടും നിശബ്ദത.. "അതിരിക്കട്ടെ., നിന്‍റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ആ മൂന്നു പേര്‍ ഇപ്പോള്‍ എവിടെയുണ്ടെന്ന് വല്ല സൂചനയുമുണ്ടോ കരണ്‍??!" കരണിന്‍റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "ഒരാള്‍ മുംബൈയിലെ ഹോസ്പിറ്റലിലുണ്ട്. മറ്റൊരാള്‍ വെടിയേറ്റ് കായലില്‍ തെറിച്ചു വീണ് അപ്രത്യക്ഷമായി. ഇവര്‍ രണ്ടു പേരുമല്ലാതെ ഒരു ബുദ്ധി രാക്ഷസിയും ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ നിന്‍റെയൊപ്പം. വെടിയേറ്റ് വീണുപോയ അവള്‍ ഇപ്പോഴും ഹോസ്പിറ്റലില്‍ തന്നെയുണ്ടാകുമോ?!" "കാര്യമെന്താണെങ്കിലും നീ തെളിച്ച് പറ കോബാ.." കരണിന്‍റെ ക്ഷമ നശിച്ചു തുടങ്ങി. "ശരി., തെളിച്ചു പറയാം.. ഇവിടെ ഞാനൊരു ഗെയിം നടത്താന്‍ പോവുകയാണ്. വളരെ ഇന്‍ട്രസ്റ്റിംഗ് ആയ ഗെയിം.?" "എന്ത്?!" "സഞ്ജനയെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്ത ഹോസ്പിറ്റലില്‍ ഞാന്‍ കാലനെ അയച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒന്നല്ല., രണ്ട് കാലന്മാരെ.!" "കോബാ..?!" ഇടിമിന്നല്‍ കണക്കേ കരണ്‍ പൊട്ടിത്തെറച്ചു. "ഹ, പിടക്കല്ലെടാ നീ.. മുഴുവനും കേള്‍ക്ക്.." കരണ്‍ ശക്തമായ മൗനം പാലിച്ച് കേട്ടു. കോബ തുടരുകയായിരുന്നു : "അടുത്ത അഞ്ച് നിമിഷത്തിനുള്ളില്‍ നിന്‍റെ മുന്നില്‍ കാണുന്ന ഓവര്‍ ബ്രിഡ്ജില്‍ കൂടി ഒരു സ്കൂള്‍ ബസ്സ് കടന്നു പോകും. അതില്‍ എന്‍റെ രണ്ടാളുകളുണ്ട്. മുഴുവന്‍ കുട്ടികളേയും തോക്കിന്‍ മുനയില്‍ നിര്‍ത്തിയാണ് അവര്‍ രണ്ടുപേരുടേയും നില്‍പ്പ്.!" "കോബാ.. യൂ..!" കരണ്‍ വീണ്ടും ഒച്ചയിട്ടു. "അതേടാ., കോബ തന്നെയാണ്. മെക്സിക്കോയില്‍ നീ കണ്ട അതേ കോബ. ബുദ്ധി സാമര്‍ത്ഥ്യത്തിലും തന്ത്രങ്ങളിലും നിന്നേക്കാള്‍ ഒരുപടി മുന്നില്‍ തന്നെയാണ് ഞാന്‍. നീ നോവിച്ചു വിട്ടത് ഒരു തുക്കടാ ഗുണ്ടയെ ആയിരുന്നില്ലെന്ന് നീ തിരിച്ചറിയണം." അയാള്‍ വലിയ ശബ്ദത്തില്‍ അലര്‍ച്ചയെടുത്തു. കരണ്‍ ശാന്തത കൈക്കൊണ്ടു. "കോബ., പ്ലീസ്., കുട്ടികളുടെ ജീവന്‍ വെച്ച് നീ പന്താടരുത്. നിനക്ക് എന്നെയാണ് വേണ്ടതെങ്കില്‍ ഈ നിമിഷം ഇവിടെ വച്ച് നിനക്കെന്നെ തീര്‍ക്കാം. അല്ലെങ്കില്‍ നീ പറയുന്നിടത്ത് ഞാന്‍ തനിച്ചു വരാം. പക്ഷേ നീ ഇപ്പോള്‍ ചെയ്യുന്നത് വേണ്ടെന്നു വെയ്ക്കണം. അവരെ തിരിച്ചു വിളിക്കണം." "സാധ്യമല്ല കരണ്‍.. നീ നീറണം.. അതെനിക്കു കാണണം.. ഇപ്പോഴും ഗെയിം എന്താണെന്ന് പറഞ്ഞില്ല. ഞാനത് വിശദീകരിച്ചു തരാം. സ്കൂള്‍ ബസ് അഞ്ചു നിമിഷത്തിനുള്ളില്‍ ഓവര്‍ ബ്രിഡ്ജിലൂടെ പോകും. അതിനകത്ത് ആയുധധാരികളായ രണ്ടു പേരുണ്ട്. സഞ്ജനയുടെ ഹോസ്പിറ്റലിലുമുണ്ട് എന്‍റെയാളുകള്‍ രണ്ടു പേര്‍. സ്കൂള്‍ ബസ്സ് നിന്‍റെ മുന്നില്‍ വന്ന് അടുത്ത പതിനഞ്ചു മിനുറ്റിനുള്ളില്‍ വെടി പൊട്ടും. സഞ്ജനയും ബസ്സിലെ കുട്ടികളും ഈ ലോകത്തോട് എന്നെന്നേക്കുമായി വിട പറയും. നിനക്കു നല്‍കിയ ഈ പതിനഞ്ച് നിമിഷത്തിനുള്ളില്‍ രണ്ടു കൂട്ടരേയും രക്ഷിക്കാന്‍ കഴിയണം. ഇല്ലെങ്കില്‍ കുറേ മരണം കൂടി നിനക്ക് കാണാം. നിന്‍റെ സഹപ്രവര്‍ത്തകയുടെ ഉള്‍പ്പെടെ.." "കോബാ.. യൂ..!" കരണ്‍ ഒച്ചയിട്ടു. "ഓള്‍ ദി ബെസ്റ്റ് കരണ്‍.." വലിയൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ കോബ കോള്‍ കട്ട് ചെയ്തു. അപ്പോഴാണ് ആ സ്കൂള്‍ ബസ്സ് കരണിന്‍റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത്. സഞ്ജനയ്ക്കടുത്ത് ഓടിയാല്‍ കുട്ടികള്‍ മരിക്കും. കുട്ടികള്‍ക്കടുത്ത് ഓടിയാല്‍ സഞ്ജനയും. നിശ്ചയം ഒരാള്‍ എന്തായാലും കൊല്ലപ്പെടും. കരണിന്‍റെ തല പെരുത്തു. ഭൂമി നടുകെ പിളരുന്നതു പോലെയൊരു അവസ്ഥ!! എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ മരവിച്ച കണക്കേ സ്കൂള്‍ ബസ്സില്‍ നോക്കി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു കരണ്‍...! 🔥കണ്ടറിയാം എന്തു സംഭവിക്കുമെന്ന്🔥 ((തുടരും)) കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹 #📙 നോവൽ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!