*എന്ന് നിൻ്റെ ജാനി ❤️‍🩹* ഭാഗം 8 ✍️ nishana റോഹൻ ട്രിപ്പ് ന് പോയിട്ട് ഇന്നത്തേക്ക് മൂന്ന് ദിവസമായി. നാളെ അവൻ ഓഫീസിലെത്തും. നാളെ ഇനി എങ്ങനെ അവനെ ഫൈസ് ചെയ്യും എന്ന് വിചാരിച്ച് ഇന്ന് രാവിലെ തന്നെ ഞാൻ സിറ്റൗട്ടിൽ തന്നെ ഇരുന്നു.  അമ്മ വാതിൽ ഒക്കെ തുറക്കാനായി വന്നപ്പോ ആണ് എന്നെ അവിടെ കണ്ടേ. "എടി ആദീ... നീ എന്താ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നത്? നേരം എത്ര ആയി. നിനക്കു ഇന്ന് ഉറക്കം ഒന്നും ഇല്ലേ..? അല്ലെങ്കിൽ ഈ നേരം മൂടി പുതച്ച് ഉറങ്ങുന്ന കൊച്ച.. " അമ്മ നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ച് നോക്കി. " പനി ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ..? " "ഒന്നുമില്ലമ്മേ... ഞാൻ വെറുതേ ഓഫീസിലെ കാര്യങ്ങള് ഒക്കെ ആലോചിച്ച് ഇരുന്നതാ." ഞാൻ കള്ളം പറഞ്ഞ് വേഗം അകത്തേക്ക് കയറി. ഹാളിൽ അച്ഛൻപത്രം വായിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. അച്ഛനോട് ഒന്നും മിണ്ടാത്ത ഞാൻ എൻ്റെ റൂമിലേക്ക് ചെന്നു. "ആദീ... എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ ഫോണും നോക്കി ഇരുന്നാൽ പോരാ. ഇന്ന് ഞായറാഴ്ചയല്ലേ, നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും കൂടി ഒന്ന് അമ്പലത്തിൽ പോയാലോ?" അച്ഛൻ ചോദിച്ചു. "പറ്റില്ല അച്ഛാ... എനിക്ക് കുറച്ച് വർക്ക് ഉണ്ട്. അത് തീർക്കണം. അപ്പൊ അജു വരാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്." അപ്പോഴാണ് മുറ്റത്ത് അജുവിന്റെ ബുള്ളറ്റ് വന്നു നിന്നത്. അവൻ ഹെൽമെറ്റ് ഊരി മാറ്റിക്കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് ഓടിക്കയറി. ഇവനിത് എന്താ ഈ നേരം പുലരാത്ത നേരത്ത്..? അവന്റെ മുഖത്ത് പതിവില്ലാത്ത ഒരു ഗൗരവം ഉണ്ടായിരുന്നു. "അമ്മേ... ദാ വരുന്നു നിങ്ങടെ മകൻ. വിശക്കുന്നുണ്ട്, വല്ലതും തായോ!" അജു അടുക്കളയിലേക്ക് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അജുവിന് ഈ വീട് സ്വന്തം വീട് പോലെയാണ്. പക്ഷെ നേരവും കാലവും നോക്കാതെ വരുമെന്ന് കരുതിയില്ല. " എന്തേ അവിടുന്നു ഒന്നും കിട്ടിയില്ലേ, നിന്നെ പിണ്ഡം വെച്ചോ... " " ഒന്നു പോടി, നിനക്കു ഒന്നും അറിയാഞ്ഞിട്ടാ.. ഇന്നലെ ഞാൻ പുറത്ത് പോയി വന്നപ്പോ രണ്ട് മണി ആയിട്ടുണ്ട്. അമ്മ എന്നെ കട്ടിള പടി ചവിട്ടാൻ സമ്മതിച്ചില്ല. ഞാൻ പിന്നെ സിറ്റൗട്ടിൽ കിടന്നാ നേരം വെളുപ്പിച്ചേ.. പിന്നെ എന്നെ കയറ്റാത്ത വീട്ടിലേക്ക് ഞാനിപ്പോ ഒന്നും കയറാൻ പോണില്ല.... " അജു ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ പറഞ്ഞു. " ഹാ... ഇമ്മാതിരി സമരം ഒന്നും അടുത്ത കാലത്ത് കണ്ടിട്ടില്ല... " ( അച്ഛൻ ) അമ്മയും അവനെ ഒന്ന് അടിമുടി നോക്കുന്നുണ്ട്. പിന്നെ എല്ലാവർക്കും അവൻ്റെ സ്വഭാവം അറിയുന്നത് കൊണ്ട് അധികം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അമ്മ അവന് ചായയും നല്ല ചെമ്മീൻ കറിയും ദോശയും എടുത്തു കൊടുത്തു. അവൻ അതും കൊണ്ട് എൻ്റെ പിന്നാലെ  എന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. ഞാൻ അപ്പോഴേക്ക് പല്ല് ഒക്കെ തേച്ച് വന്നു. എന്നിട്ട് പിന്നെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ എനിക്ക് ദോശ വായിൽ വെച്ചും തന്നു. പാത്രം അടുക്കളയിൽ കൊണ്ട് വെച്ച് വന്നപ്പോ അജു എന്റെ ലാപ്ടോപ്പിൽ ഓരോന്ന് നോക്കാണ്.  നോക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ വന്നതും പെട്ടെന്ന് എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. "ആദീ... എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്. നീ എന്തിനാ ഇപ്പോഴും ആ റോഹന്റെ പിന്നാലെ നടക്കുന്നത്? അവൻ കഫേയിൽ വെച്ച് നിന്നെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് അപമാനിച്ചതല്ലേ? അവൻ തിരിച്ചു വരാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് വരാതിരുന്നത് അവന്റെ അമ്മ വിളിച്ചിട്ടാണെന്ന് അഖിൽ പറഞ്ഞുവെങ്കിലും, അവൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല." " അത് അമ്മ വിളിച്ചിട്ട് പോയതല്ലേ.. എന്തേലും അത്യാവശ്യം കാണും " " അധിക ടൈം ഒന്നും വേണ്ടല്ലോ.. നിൻ്റെ അടുത്ത് ഒന്ന് വന്ന് തിരിച്ച് പോകാൻ " "അജു... നിനക്ക് തോന്നുന്നത് പോലെയല്ല. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ സ്നേഹം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അവനിപ്പോ എന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് ഒക്കെ ഞാൻ കാണാറുണ്ട്" ഞാൻ വാശിപിടിച്ചു.ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെടാതെ അജു കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. "കേൾക്ക് ആദീ... എനിക്ക് നിൻ്റെ പേഴ്സണൽ കാര്യത്തിൽ ഇടപെടാൻ പറ്റോ എന്നെനിക്ക് അറിയില്ല. അഖിൽ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരിക്കും. പക്ഷേ ഒരു കാര്യമുണ്ട്, ആ സ്നേഹം നിനക്ക് വേദന മാത്രമേ തരൂ. അത് നീ ഓർത്തോ.. അവന്റെ അമ്മ... സുലോചന പ്രഭാവതി! അവർ അത്ര നിസ്സാരക്കാരിയല്ല. തന്റെ മക്കളുടെ ജീവിതം അവർ എങ്ങനെയാ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് എന്ന് പ്രസാദ് പറഞ്ഞു കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് പേടി തോന്നി. അവർ ഒരു ടോക്സിക് പാരൻ്റ് ആണ്. നീ ഇതിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്നതാണ് നല്ലത്." " ഓ.. പിന്നെ.. നിന്നെ അമ്മ ഇപ്പോ വീട്ടിൽ കയറ്റിയില്ലല്ലോ.. എല്ലാ അമ്മമാരും നല്ലതാ.. പിന്നെ കുറച്ചു ഫ്രീഡം ഉള്ള ഫാമിലി ന്ന് എങ്ങനെ നോക്കുമ്പോ ടോക്സിക് ആയി തോന്നുന്നതാ.. " " ശരി. ഞാൻ പറയാൻ ഉള്ളത് പറഞ്ഞു, ബാക്കി നിൻ്റെ ഇഷ്ടം. ഇനി ജോലിക്ക് ഒരു തടസ്സം ആവണ്ട.. നമുക്ക് ഇത് നോക്കാം " ഞാൻ അവനോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും. അജുവിന്റെ വാക്കുകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പേടി നിറച്ചു. അറിയാത്ത ആളുകൾ അല്ലേ.. അജു എന്നെ എപ്പോഴും സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവനാണ്. അവൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാകുമോ? കൂടുതൽ ചിന്തിച്ചാൽ പ്രശ്നമാകും എന്ന് കരുതി ഞാൻ അവനോടൊപ്പം ജോലിയിൽ മുഴുകി. തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോൾ റോഹൻ അവിടെയുണ്ട്. അവൻ പഴയതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു. ഗൗരവം വിടാത്ത മുഖം.  കൈകളിൽ എപ്പോഴും ആ ലാപ്ടോപ്പും ഫയലുകളും. ഇതൊക്കെ വിട്ട് ഇവൻ ലൈഫ് എൻജോയ് ചെയ്യുന്നുണ്ടോ ആവോ...? ഞാനവിടെ ഇരിക്കുന്നത് അവൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അവൻ പണികൾ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇവനൊന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി എന്ന് കരുതി ഇപ്പോ ആകാശം ഇടിഞ്ഞ് വീഴില്ലല്ലോ.. "അതിഥി... ഈ കോൺട്രാക്ട് ഒന്ന് ചെക്ക് ചെയ്യ്." റോഹൻ ഫയൽ എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി. ഞാൻ ഫയൽ വാങ്ങുന്നതിനിടയിൽ അവന്റെ കൈ ഒന്ന് സ്പർശിച്ചു. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചു. "എന്താ റോഹൻ... അന്ന് കഫേയിൽ വെച്ച് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത്?" ഞാൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. അത് കേട്ട് റോഹൻ എന്നെ ഒന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കി. "അതിഥി... ഞാൻ അന്ന് പറഞ്ഞത് വ്യക്തമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. നമ്മൾ തമ്മിൽ ജോലിക്കപ്പുറം ഒന്നുമില്ല. എനിക്ക് പ്രണയിക്കാൻ സമയമില്ല. പിന്നെ, നീയും ആ അജുവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം... അതൊന്ന് കുറയ്ക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. ഓഫീസിൽ എപ്പോഴും അജുവിന്റെ കൂടെ ചുറ്റി നടക്കുന്നത് കാണാൻ അത്ര സുഖമില്ല." "റോഹൻ! അജു എന്റെ ഫ്രണ്ട് ആണ്. ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട്! അതിൽ നിങ്ങൾക്ക് എന്തിനാണ് ഇത്ര പ്രശ്നം?" "ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പോ? ആണിനും പെണ്ണിനും ഇടയിൽ വെറും ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പ് മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്ന് നീ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ? പണം കൊണ്ട് വാങ്ങാൻ പറ്റാത്ത ചില കാര്യങ്ങൾ ഈ ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പിന് ഇടയിൽ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. സോ, കീപ് എ ഡിസ്റ്റൻസ്." അവൻ അഹങ്കാരത്തോടെ പറഞ്ഞു. റോഹന്റെ ഈ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ദേഷ്യം വന്നു. അവൻ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് അഖിൽ പറയുന്നത് പച്ചക്കള്ളമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി. ഇവൻ വെറുമൊരു അഹങ്കാരിയായ, സ്വാർത്ഥനായ മനുഷ്യൻ മാത്രമാണ്. അന്ന് വൈകുന്നേരം ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ നേരം അഖിലും പ്രസാദും കൂടി എന്നെയും റോഹനെയും ഒരുമിച്ച് കാറിൽ വിടാൻ പ്ലാൻ ചെയ്തു. "റോഹൻ... അതിഥിയുടെ സ്കൂട്ടർ സർവീസിന് കൊടുത്തേക്കുവാ. നീ അവളെ വീട്ടിൽ ഒന്ന് ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യുമോ?" അഖിൽ കള്ളം പറഞ്ഞു. റോഹൻ മടിയോടെ സമ്മതിച്ചു. ഞങ്ങൾ കാറിൽ പോകുമ്പോൾ അഖിലും പ്രസാദും പിന്നിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ഞങ്ങളെ കളിയാക്കാൻ തുടങ്ങി. "റോഹൻ... അതിഥി ഇന്ന് ഇട്ട സാരി നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ? അഖിൽ ചോദിച്ചു. റോഹൻ കണ്ണാടിയിലൂടെ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. "സാരിയൊക്കെ കൊള്ളാം, പക്ഷേ ആളുടെ സ്വഭാവം കുറച്ചുകൂടി നന്നാവാനുണ്ട്." ഞാൻ ദേഷ്യത്തോടെ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. പിന്നെയാണ് ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഫയൽ എടുക്കാനുള്ള കാര്യം മറന്നത്. ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അവന് വല്യ താൽപര്യമില്ലെങ്കിൽ പോലും റോഹൻ വണ്ടി അങ്ങോട്ടു തന്നെ തിരിച്ചു. കാറിനുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദത പടർന്നു. പക്ഷേ അഖിലും പ്രസാദും നിർത്താതെ തമാശകൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് റോഹൻ ബ്രേക്ക് ഇട്ടപ്പോൾ ഞാൻ അവന്റെ തോളിലേക്ക് വീണു. റോഹൻ പെട്ടെന്ന് എന്നെ പിടിച്ചു. "സൂക്ഷിക്കണ്ടേ അതിഥി?" അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. ആ നിമിഷം അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ ആ കരുതൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഓഫീസ് എത്തിയതും അവനെ മൈൻഡ് ആക്കാതെ ഞാൻ കാർ നിർത്താൻ പറഞ്ഞ് പെട്ടന്ന് തന്നെ കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. എനിക്കെന്തോ അവൻ്റെ സാമിപ്യം കാരണം അവിടെ ഇരിക്കാൻ തോന്നിയില്ല. പക്ഷേ വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു കാത്തു വെച്ചിരുന്നത്. ഓഫീസിൽ തിരികെയെത്തിയപ്പോൾ ആ ഫയൽ എടുക്കാൻ വേണ്ടി മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് പോയതാണ്. പടികൾ ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ അശ്രദ്ധമായി എന്റെ കാൽ വഴുതി. "ആദീ!!!" അജുവിന്റെ അലർച്ചയാണ് ഞാൻ അവസാനം കേട്ടത്. ഞാൻ പടികളിലൂടെ താഴേക്ക് വീണു. തല കല്ലിൽ തട്ടി ബോധം മറയുന്നതിന് മുൻപ് ഞാൻ കണ്ടത് റോഹൻ ഓടി വരുന്നതാണ്. അവൻ "ജാനീ..." എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. ആ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വലിയ നിലവിളിയുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഒരു ഹോസ്പിറ്റൽ ബെഡിലായിരുന്നു. തലയിൽ ബാൻഡേജ് ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. കൈയ്ക്കും കാലിനും ചെറിയ പരിക്കുകളുണ്ട്. എന്റെ അരികിൽ അച്ഛനും അമ്മയും കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്നു. ദൂരെ അജുവും അഖിലും ഉണ്ട്. പക്ഷേ വാതിൽക്കൽ ഞാൻ കണ്ട ആ രൂപം റോഹന്റേതായിരുന്നു. അവന്റെ വസ്ത്രത്തിൽ എന്റെ ചോര പറ്റിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "നിനക്ക്... നിനക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ?" അവൻ  ചോദിച്ചു. "റോഹൻ... താൻ എന്തിനാ  ഇത്ര പേടിക്കുന്നത്? ഞാൻ ചാവില്ല." റോഹൻ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൻ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും സംസാരിച്ചു. ഹോസ്പിറ്റലിലെ ബില്ലും ബാക്കി കാര്യങ്ങളും എല്ലാം റോഹൻ തന്നെയാണ് ചെയ്തത്. പണത്തിന്റെ ഹുങ്ക് ആണെന്ന് എനിക്ക് ആദ്യം തോന്നിയെങ്കിലും, അഖിൽ വന്ന് എന്നോട് രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു: "ആദീ... നീ വീണപ്പോൾ റോഹൻ നല്ല രീതിക്ക് ടെൻഷൻ അടിച്ചിരുന്നു. അവൻ നിന്നെ വാരിയെടുത്ത് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് ഓടിയത് കണ്ടാൽ ആരും പറയില്ല അവന് നിന്നോട് വെറുപ്പാണെന്ന്.." റോഹൻ ഇടയ്ക്കിടെ ക്യാബിന് പുറത്ത് വന്ന് എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ അകത്തേക്ക് വരാൻ അവൻ മടിക്കുന്നു. അപ്പോഴാണ് റോഹന്റെ ഫോൺ വീണ്ടും ബെല്ലടിച്ചത്. "റോഹൻ... നീ എവിടെയാണ്? രാത്രിയായില്ലേ? വേഗം വീട്ടിലേക്ക് വരൂ... എനിക്ക് വല്ലാതെ തല വേദനിക്കുന്നു."  അമ്മയുടെ ആധികാരികമായ ശബ്ദം ആ ഫോണിൻ്റെ പുറത്തേക്കും ഞാൻ കേട്ടു. റോഹൻ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ "എനിക്ക് നിന്റെ കൂടെ ഇരിക്കണമെന്നുണ്ട്, പക്ഷേ എനിക്ക് പോകണം" എന്നൊരു സങ്കടം ഉള്ള പോലെ തോന്നി. അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി. അജു എന്റെ അടുത്ത് വന്നു. "കണ്ടോ ആദീ... ഇതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്. അവൻ ഒരു അടിമയാണ്. അവന്റെ അമ്മയുടെ തടവറയിലാണ് അവൻ. നീ ഈ പ്രണയത്തിൽ വീണുപോയാൽ നീയും ആ തടവറയിൽ പെട്ടുപോകും. റോഹൻ നല്ലവനായിരിക്കാം, പക്ഷേ അവൻ ഒരു നിൻ്റെ പാർട്ണർ ആകാൻ  പറ്റിയ ആളല്ല." എന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. റോഹൻ ഒരു ഹീറോ ആണെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും പറയുന്നുണ്ട്. അവന്റെ ഉള്ളിലെ ആ സങ്കടം ആരും കാണുന്നില്ല. അവന്റെ അമ്മയുടെ മക്കളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന രീതിയും ഒരു ശാപമായി അവനെ പിന്തുടരുകയാണ്. ജാനകി മേമയുടെ ഡയറിയിലെ വരികൾ എന്റെ ഓർമ്മയിൽ വന്നു: "പ്രണയം ഒരു മധുരമുള്ള വിഷമാണ്, അത് നമ്മെ അറിയാതെ തന്നെ കൊല്ലും." റോഹൻ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ അത് തുറന്നു പറയാൻ അവന് കഴിയുന്നില്ല. സുലോചന പ്രഭാവതി എന്ന ആ സ്ത്രീയുടെ നിഴൽ ഞങ്ങളുടെ ഇടയിൽ കറുത്ത മേഘമായി പടരുന്നു. ഇനി എന്ത് സംഭവിക്കും? റോഹൻ എനിക്ക് വേണ്ടി അവന്റെ അമ്മയെ എതിർക്കുമോ? അതോ ഞാൻ മറ്റൊരു ജാനകി മേമയായി മാറുമോ? (തുടരും...) #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ