"ഡിജിറ്റൽ നിഴലുകൾക്ക് അപ്പുറം ഭാഗം (1).ചുമലിൽ ഒരു ബാഗും, മുന്നിൽ നീണ്ടു നിവർന്നു കിടക്കുന്ന കരിങ്കൽ പാതയും. ആ ബൈക്കിന്റെ ഹാൻഡിലിൽ മുറുക്കി പിടിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നിയത് ലോകം മുഴുവൻ എന്റെ കൈപ്പിടിയിലാണെന്നാണ്. ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും ആധിയില്ലാതെ, ആരെയും കാത്തുനിൽക്കാതെ ഒരു യാത്ര. പെൺകുട്ടികൾ തനിച്ച് യാത്ര ചെയ്യുന്നത് അത്ര സുരക്ഷിതമല്ല എന്ന് പറഞ്ഞവരോടൊക്കെ എനിക്ക് ചിരിയാണ് തോന്നിയത്. ​കാറ്റ് എന്റെ മുടിയിഴകളെ പുറകിലേക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ കിലോമീറ്റർ പിന്നിടുമ്പോഴും ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ പുതിയൊരു ആളായി തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഒരു വളവ് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ പെട്ടെന്നാണ് ആ സത്യം ഞാൻ അറിഞ്ഞത്. ഗൂഗിൾ മാപ്പ് കാണാൻ വേണ്ടി ഹാൻഡിലിലെ സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് നോക്കിയ ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. ​ഫോൺ അവിടെയില്ല! ​ബൈക്ക് സഡൻ ബ്രേക്കിട്ട് നിർത്തി ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ബാഗ് തുറന്നു. ഒന്നുമില്ല. എവിടെയോ വെച്ച് അത് തെറിച്ചുപോയിരിക്കുന്നു. വിജനമായ ആ മലമ്പാതയിൽ, നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടാൻ തുടങ്ങി. അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും അഗാധമായ താഴ്ചയാണ്. നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങുന്നു. ​അപ്പോഴാണ് പുറകിൽ ഒരു ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത്. പേടിയോടെ ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആ വെളിച്ചത്തിനിടയിലൂടെ ഒരാൾ ബൈക്ക് നിർത്തി ഹെൽമറ്റ് ഊരി.എന്താ പറ്റിയത്? ഹെൽപ്പ് വേണോ?' ​അയാളുടെ ചോദ്യ ത്തിന് മുന്നിൽ എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ ഞാൻ തരിച്ചുനിന്നു. ആ കണ്ണുകളിലെ കൗതുകം എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുകയായിരുന്നു." #സ്പെഷ്യൽ സ്റ്റോറീസ് ✍