ସତ୍ୟଯୁଗରେ ଯେତେବେଳେ ଦାନବ ମୁରା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କଠାରୁ ଅଜେୟ ହେବାର ବରଦାନ ପାଇ ସ୍ୱର୍ଗ ଉପରେ ଅଧିକାର କରିନେଲା, ସେତେବେଳେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହାହାକାର ମଚିଗଲା। ମୁରା ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା ଯେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ମଧ୍ୟ ତା'ର କିଛି କ୍ଷତି କରିପାରିଲା ନାହିଁ! କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଅହଂକାରୀ ମୁରା ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟମ କଲା, ସେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଦେବୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। କିଏ ଥିଲେ ଏହି ଦେବୀ? କିପରି ହେଲା ମୁରାର ଅନ୍ତ? ଏହି ପବିତ୍ର 'ଏକାଦଶୀ ଦେବୀ'ଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାହାଣୀ ପଢ଼ନ୍ତୁ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତୁ। ସତ୍ୟ ଯୁଗର ସେହି ସମୟ ଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ପୃଥିବୀରେ ଅଧର୍ମର ଛାୟା ଧୀରେ ଧୀରେ ବ୍ୟାପିବାକୁ ଲାଗିଥିଲା। ହିମାଳୟର ଉଚ୍ଚ ଶିଖରରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସମୁଦ୍ରର ଅଥଳ ଗଭୀରତା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ଅଜବ ଭୟର ବାତାବରଣ ଖେଳି ଯାଇଥିଲା। ଜଙ୍ଗଲରେ ବାସ କରୁଥିବା ଋଷିମୁନିମାନେ ନିଜ ନିଜ ତପସ୍ୟାରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ନିଜ ନିଜ ଲୋକରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲେ ଏବଂ ମଣିଷ ନିଜ ଜୀବନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏସବୁ ମଧ୍ୟରେ, ପୃଥିବୀର ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଘଞ୍ଚ, ଅନ୍ଧକାରମୟ ଏବଂ ନିର୍ଜନ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏମିତି ଏକ ଦାନବ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲା, ଯାହାର ମହତ୍ତ୍ୱାକାଂକ୍ଷା କେବଳ ଶକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ନଥିଲା, ବରଂ ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଉପରେ ନିଜର ଆଧିପତ୍ୟ ବିସ୍ତାର କରିବା ଥିଲା। ତା'ର ନାମ ଥିଲା ମୁରା ସେହି ଜଙ୍ଗଲ ଏତେ ଭୟାନକ ଥିଲା ଯେ ସେଠାରେ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିପାରୁ ନଥିଲା। ଉଚ୍ଚ ଉଚ୍ଚ ବୃକ୍ଷର କଳା ଛାଇ ଚାରିଆଡ଼କୁ ଗ୍ରାସ କରି ନେଇଥିଲା। ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର କାକଳି ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଶୁଭୁ ନଥିଲା। କେବଳ ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦ ଥିଲା— ମୁରାର ଭାରୀ ଏବଂ ତପ୍ତ ନିଶ୍ୱାସର ଶବ୍ଦ। ତାର ଆଖି ଲଗାତାର ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ ସ୍ଥିର ରହୁଥିଲା, ସତେ ଯେମିତି ସେ ସ୍ୱର୍ଗର ସିଂହାସନକୁ ନିଜ ଆଖିରେ ହିଁ ଗିଳି ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା। ତା’ ଭିତରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ନିଆଁ ଜଳୁଥିଲା— ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କରି ସ୍ୱର୍ଗର ଅଧିକାରୀ ହେବା। ନିଜର ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଙ୍କଳ୍ପକୁ ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ସେ ଜଙ୍ଗଲର ମଝିରେ ଏକ ବିଶାଳ ବୃକ୍ଷ ତଳେ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲା। ସେ ଗୋଟିଏ ଗୋଡ଼ରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଗଲା, ଆଖି ବନ୍ଦ କରିନେଲା ଏବଂ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ବିନା ହଲଚଲ ହୋଇ ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସମୟ ବିତିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଋତୁ ବଦଳୁଥିଲା। କେବେ ଭୟଙ୍କର ଶୀତ ତା’ର ହାଡ଼କୁ ଜମାଇ ଦେଉଥିଲା, ତ କେବେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଗରମ ତା’ ଶରୀରକୁ ଜାଳି ଦେଉଥିଲା। ବର୍ଷାର ଝଡ଼ ତାକୁ ବୁଡ଼ାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା, କିନ୍ତୁ ମୁରା ଅଟଳ ହୋଇ ଛିଡ଼ା ରହିଥିଲା। ଧୀରେ ଧୀରେ ତା’ର ଶରୀର ଶୁଖିଯାଇ କେବଳ କଙ୍କାଳରେ ପରିଣତ ହୋଇଗଲା, କିନ୍ତୁ ତା’ ମନର ଅହଂକାର ଏବଂ ମହତ୍ତ୍ୱାକାଂକ୍ଷା ଜୀବିତ ଥିଲା। ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷର ଏହି କଠିନ ତପସ୍ୟାରେ ଶେଷରେ ସୃଷ୍ଟିର ରଚୟିତା ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଦିନେ ପୂରା ଜଙ୍ଗଲରେ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ଖେଳିଗଲା। ଆକାଶରୁ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣିମ କିରଣ ଖସି ଆସିଲା ଏବଂ ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ହଂସ ବାହନରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଆସିବା କ୍ଷଣି ଶୁଖିଲା ଗଛଗୁଡ଼ିକରେ ସବୁଜିମା ଫେରିଆସିଲା, ପବନ ସୁଗନ୍ଧିତ ହୋଇଗଲା ଏବଂ ବାତାବରଣ ପବିତ୍ର ହୋଇଗଲା। ବ୍ରହ୍ମାଜୀ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ମୁରା, ତୁମର ତପସ୍ୟା ସଫଳ ହେଲା। ମାଗ, କି ବରଦାନ ଚାହୁଁଛ?” ମୁରା ଧୀରେ ଧୀରେ ନିଜ ଆଖି ଖୋଲିଲା। ତା’ ମୁହଁରେ ଏକ କୁଟିଳ ହସ ଖେଳିଗଲା। ସେ ହାତ ଯୋଡ଼ି କହିଲା, “ହେ ପରମପିତା! ମୋତେ ଏପରି ବରଦାନ ଦିଅନ୍ତୁ ଯେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିର କୌଣସି ଦେବତା, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ କିମ୍ବା କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ମୋତେ ବଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ମୁଁ ସବୁ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଅଜେୟ ରହିବି।” ବ୍ରହ୍ମାଜୀ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ଏହି ବରଦାନ ଭବିଷ୍ୟତରେ ବିନାଶର କାରଣ ହେବ, କିନ୍ତୁ ତପସ୍ୟାର ନିୟମରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇଥିବାରୁ ସେ କହିଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ।” ଠିକ୍ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୁରାର ଶୁଖିଲା ଶରୀର ଏକ ବିଶାଳ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ବଦଳିଗଲା। ତା’ ଆଖିରେ ଅହଂକାରର ଲାଲ୍ ନିଆଁ ଜଳି ଉଠିଲା। ତାକୁ ଲାଗିଲା ଯେ ଏବେ ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ତା’ଠାରୁ ବଡ଼ କେହି ନାହାନ୍ତି। ସେ ଜୋର ଜୋରରେ ହସିବାକୁ ଲାଗିଲା ଏବଂ ତା’ର ହସରେ ପୂରା ଜଙ୍ଗଲ ଥରି ଉଠିଲା। ବିନା ସମୟ ନଷ୍ଟ କରି ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ଆଡ଼କୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲା। କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସେ ମେଘକୁ ଚିରି ସ୍ୱର୍ଗର ଦ୍ୱାରରେ ପହଞ୍ଚିଗଲା। ସ୍ୱର୍ଗର ପ୍ରବେଶ ଦ୍ୱାରରେ ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ବଜ୍ର ସହିତ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରୋଧରେ ନିଜ ବଜ୍ରକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିରେ ମୁରା ଉପରକୁ ଫିଙ୍ଗିଲେ। ଆକାଶରେ ବିଜୁଳି ଚମକିଲା, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ବଜ୍ର ମୁରାର ଶରୀରରେ ବାଜି ଖେଳଣା ପରି ଦୂରରେ ଯାଇ ପଡ଼ିଲା। ମୁରାକୁ ଟିକିଏ ବି ଆଞ୍ଚ ଆସିଲାନି। ସେ ହସି ହସି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବେକ ଧରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବାହାରକୁ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲା। ଏହା ପରେ ସେ ସିଧା ଯାଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସିଂହାସନରେ ବସିଗଲା। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହାହାକାର ଖେଳିଗଲା। ସ୍ୱର୍ଗ ଉପରେ ଏକ ଦାନବର ଅଧିକାର ହୋଇସାରିଥିଲା। ନିଜର ସବୁକିଛି ହରାଇ ସାରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ନିରାଶ ହୋଇ କ୍ଷୀରସାଗରରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀ ହରି ବିଷ୍ଣୁ ଶେଷନାଗଙ୍କ ଶଯ୍ୟାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ମାତା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କ ଚରଣ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦତଳେ ପଡ଼ିଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ହେ ନାରାୟଣ! ମୁରା ନାମକ ଦାନବ ବ୍ରହ୍ମାଜୀଙ୍କ ବରଦାନରେ ଅଜେୟ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗ ଉପରେ ଅଧିକାର କରିନେଇଛି। ମୋର ବଜ୍ର ମଧ୍ୟ ତା’ ଉପରେ ପ୍ରଭାବହୀନ ହୋଇଗଲା। ଏବେ କେବଳ ଆପଣ ହିଁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ।” ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଶାନ୍ତ ହସ ସହିତ ନିଜ ଆଖି ଖୋଲିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ଧୈର୍ଯ୍ୟ ରଖ ଦେବରାଜ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅହଂକାରର ଅନ୍ତ ନିଶ୍ଚିତ ଅଟେ।” କିଛି ସମୟ ପରେ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଏବଂ ମୁରା ମୁହାଁମୁହିଁ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିଲେ। ମୁରା ଉପହାସ କରି କହିଲା, “ବିଷ୍ଣୁ! ତୋର ଅସ୍ତ୍ର ଏବେ ମୋ ଉପରେ କାମ କରିବ ନାହିଁ। ଫେରିଯା, ନଚେତ୍ ଆଜି ତୋର ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତ ହୋଇଯିବ।” ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଶାନ୍ତ ରହିଲେ। ସେ ନିଜର ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁ ଉଠାଇଲେ ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ବାଣ ମୁରା ଉପରକୁ ଛାଡ଼ିଲେ। କିନ୍ତୁ ସବୁ ବାଣ ତା’ର ଶରୀରକୁ ଛୁଇଁବା କ୍ଷଣି ଧୂଳି ହୋଇଗଲା। ତା’ପରେ ପ୍ରଭୁ ନିଜର କୌମୋଦକୀ ଗଦାରେ ପ୍ରହାର କଲେ, କିନ୍ତୁ ମୁରା ଅଟଳ ହୋଇ ଛିଡ଼ା ରହିଥିଲା। ଶେଷରେ ଭଗବାନ ନିଜର ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରର ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ଚକ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକି ମୁରାର ବେକ ଆଡ଼କୁ ବଢ଼ିଲା, କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମାଜୀଙ୍କ ବରଦାନ ତାକୁ ମଧ୍ୟ ନିଷ୍ଫଳ କରିଦେଲା। ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ବିନା କୌଣସି କ୍ଷତି ପହଞ୍ଚାଇ ଫେରି ଆସିଲା। ଏହା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଗଲେ। ଏପରି ପ୍ରଥମ ଥର ହୋଇଥିଲା ଯେତେବେଳେ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ମଧ୍ୟ କାହା ସାମ୍ନାରେ ଅସହାୟ ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ବୁଝି ସାରିଥିଲେ ଯେ ମୁରାକୁ କେବଳ ସେହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମରାଯାଇପାରିବ ଯାହା ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ ପୂର୍ବରୁ କେବେବି ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ନଥିଲା। ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ଭଗବାନ ହଠାତ୍ ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ଛାଡ଼ି ପୃଥିବୀକୁ ପଳାଇ ଆସିଲେ। ହିମାଳୟର ବରଫାବୃତ ଉପତ୍ୟକା ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ସିଂହାବତୀ ନାମକ ଏକ ରହସ୍ୟମୟ ଗୁମ୍ଫାକୁ ଯାଇ ସେ ନିଜର ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ବାହାରେ ରଖିଦେଲେ ଏବଂ ଭିତରକୁ ଯାଇ ଯୋଗନିଦ୍ରାରେ ଲୀନ ହୋଇଗଲେ। ଏହା କୌଣସି ସାଧାରଣ ନିଦ୍ରା ନଥିଲା। ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଭିତରେ ଏକ ନୂଆ ଶକ୍ତିକୁ ଜନ୍ମ ଦେବାର ପ୍ରସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ମୁରା ଯେତେବେଳେ ଦେଖିଲା ଯେ ବିଷ୍ଣୁ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ପଳାଇଛନ୍ତି, ତେବେ ତା’ର ଅହଂକାର ଆହୁରି ବଢ଼ିଗଲା। ସେ ତାଙ୍କର ପିଛା କରି ସେହି ଗୁମ୍ଫା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଗଲା। ଭିତରକୁ ଯାଇ ସେ ଦେଖିଲା ଯେ ଭଗବାନ ନିସ୍ତ୍ର ହୋଇ ଶୋଇଛନ୍ତି। ତା’ ଆଖିରେ କ୍ରୂରତା ଚମକି ଉଠିଲା। ସେ ନିଜର ବିଶାଳ ଖଣ୍ଡା ଉଠାଇଲା ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲା ଯେ ହଠାତ୍ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଆଖି ଝଲସାଇ ଦେବା ଭଳି ଏକ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ୟୋତି ପ୍ରକଟ ହେଲା। ସେହି ତେଜସ୍ୱୀ ଆଲୋକରୁ ଜଣେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେବୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ରୂପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦିବ୍ୟ, ତେଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ନିଆଁ ଜଳୁଥିଲା ଏବଂ ହାତରେ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଚମକୁଥିଲା। ମୁରା ଏହା ଦେଖି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଗଲା। ସେ କିଛି ବୁଝିବା ପୂର୍ବରୁ, ଦେବୀ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ ଏବଂ ତା’ ଉପରକୁ ଝାମ୍ପି ପଡ଼ିଲେ। ମୁରା ନିଜ ଖଣ୍ଡାରେ ଆକ୍ରମଣ କଲା, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତାହାକୁ ଅଟକାଇ ଦେଲେ। ତା’ପରେ ସେ ନିଜର ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଏମିତି ପ୍ରହାର କଲେ ଯେ ଗୋଟିଏ ଆଘାତରେ ମୁରାର ମୁଣ୍ଡ ଗଣ୍ଡିରୁ ଅଲଗା ହୋଇ ଦୂରରେ ଯାଇ ପଡ଼ିଲା। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଅଜେୟ ଦାନବ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଶେଷ ହୋଇଗଲା। ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଯୋଗନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ। ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିବାର ଦେଖିଲେ ଏବଂ ହସି ହସି କହିଲେ, “ହେ ଦେବୀ! ତୁମେ ଆଜି ସୃଷ୍ଟିକୁ ଏକ ମହାନ ସଙ୍କଟରୁ ମୁକ୍ତ କରିଛ। ତୁମର ଜନ୍ମ ଚନ୍ଦ୍ର ମାସର ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ ହୋଇଛି, ତେଣୁ ଆଜିଠାରୁ ତୁମକୁ ‘ଏକାଦଶୀ’ ନାମରେ ଜଣାଯିବ। ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ସଚ୍ଚା ମନରେ ତୁମର ବ୍ରତ ଏବଂ ସ୍ମରଣ କରିବ, ତା’ର ସମସ୍ତ ପାପ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ।” ଭଗବାନଙ୍କର ଏହି ବଚନ ଶୁଣି ଦେବୀ ହାତ ଯୋଡ଼ି ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେହି ଦିନଠାରୁ ଏକାଦଶୀ ତିଥି ସନାତନ ଧର୍ମରେ ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଶିକ୍ଷା: ଏହି କଥା ଆମକୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ଯେ ସମସ୍ୟା ଯେତେ ବଡ଼ ହେଉ ପଛେ, ଭଗବାନଙ୍କ ପାଖରେ ତାହାର ସମାଧାନ ନିଶ୍ଚୟ ଥାଏ। ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ବିଫଳ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଭଗବାନ ଏକ ନୂଆ ମାର୍ଗ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି। ଆଉ ଏହି ବିଶ୍ୱାସ ହିଁ ଭକ୍ତକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ କଠିନ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାର ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। 🙏 ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ପୌରାଣିକ କଥାଟି ଭଲ ଲାଗିଲା, ତେବେ ନିଶ୍ଚୟ Share କରନ୍ତୁ ଏବଂ କମେଣ୍ଟରେ ଲେଖନ୍ତୁ "ଓଁ ନମୋ ଭଗବତେ ବାସୁଦେବାୟ" ବା "ଜୟ ଶ୍ରୀ ହରି"। #Ekadashi #EkadashiVrat #LordVishnu #OdiaMythology #Odisha #OdiaSpiritual #OdiaStory #JayShreeHari #HinduMythology #SanatanaDharma #DeviEkadashi #OdiaDevotional #OdishaCulture #ViralStoryOdisha #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🙏ପବନପୁତ୍ର ଶ୍ରୀ ହନୁମାନ🙏🏻 #🪕ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଭଜନ🎶 #🌹🌹good morning 🌹🌹