☘️❤️ഭൈരവാഗ്നി❤️☘️3 കാട് ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും കറുത്തിരുണ്ടിരുന്നു. പകൽ സമയത്ത് പച്ചപ്പുതപ്പ് അണിഞ്ഞു നിന്ന അഗസ്ത്യമലയുടെ താഴ്‌വരകൾ രാത്രിയായപ്പോൾ ഏതോ ഭീമാകാരനായ ഒരു രാക്ഷസനെപ്പോലെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നായി മാറി. ചീവീടുകളുടെ നിർത്താതെയുള്ള ശബ്ദവും, പേരെറിയാത്ത ഏതോ കാട്ടുപക്ഷികളുടെ ദയനീയമായ നിലവിളിയും ആ അന്തരീക്ഷത്തിൻ്റെ ഭീതി ഇരട്ടിയാക്കി. വായുവിൽ തങ്ങിനിന്ന ഈർപ്പത്തിന് ഇപ്പോൾ ചോരയുടെ ഒരു നേർത്ത മണമുള്ളതായി ആര്യന് തോന്നി. ഓരോ കാറ്റിലും കാടിന്റെ വന്യതയും നിഗൂഢതയും അവനെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കുകയായിരുന്നു. ​ മാധവൻ ഈശാൻ മുന്നിൽ നടന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കൈയിലെ ചെമ്പ് വടി കരിങ്കല്ലുകളിൽ തട്ടുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന വിചിത്രമായ ലോഹശബ്ദം മാത്രമാണ് ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചത്. ആ ശബ്ദത്തിന് കാടിന്റെ വന്യമൃഗങ്ങളെപ്പോലും അകറ്റിനിർത്താൻ തക്കവണ്ണമുള്ള ഏതോ ഒരു മന്ത്രശക്തിയുള്ളതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. പുറകിൽ, ആര്യനെ തോളിൽ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് രാമനും നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാമന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്ന് ഭയം കാരണം വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ആര്യൻ്റെ ബോധം പകുതിയും നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. വലതുകാലിൽ നിന്ന് പടരുന്ന ആ നീല വെളിച്ചം ഇപ്പോൾ മുട്ടിന് മുകളിലേക്ക് കയറിക്കഴിഞ്ഞു. ശരീരം അപ്പാടെ കനത്ത പനി വന്നതുപോലെ ചൂടായി പുകയുകയാണ്. എങ്കിലും അവൻ്റെ അടഞ്ഞ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ ഇപ്പോഴും തെളിഞ്ഞുനിന്നത് ആ മണ്ഡപത്തിൽ വെച്ച് കണ്ട പെൺകുട്ടിയുടെ—ഭദ്രയുടെ—കണ്ണുകളായിരുന്നു. കാടിൻ്റെ വന്യതയുള്ള, ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങുന്ന ആ മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ. അവളോട് തോന്നിയ ആ വിചിത്രമായ പ്രണയത്തിന്റെ ലഹരി അവനെ പൂർണ്ണമായി തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. അതൊരു പ്രണയമായിരുന്നോ അതോ മരണത്തിലേക്കുള്ള ക്ഷണമായിരുന്നോ എന്ന് വേർതിരിച്ചറിയാൻ അവന്റെ ശാസ്ത്രബോധത്തിന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ​ "രാമാ... വേഗമാകട്ടെ. ഭൈരവിത്തീർത്ഥത്തിലെ വെള്ളം പൂർണ്ണമായി കറുത്തു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ കാടിൻ്റെ ജീവികൾക്ക് മണം പിടിക്കാൻ അധികം സമയം വേണ്ട," ഈശാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ കനത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേഗത കൂടിക്കൂടി വന്നു. കാടിന്റെ ഇരുണ്ട വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ അവരുടെ കാലുകളിൽ ഉടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ അവർ കാട്ടുപാതയിൽ നിന്ന് മാറി വലിയൊരു കരിങ്കൽ മതിൽക്കെട്ടിന് മുന്നിലെത്തി. ​നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള, പായലും കാട്ടുചെടികളും പടർന്നുപിടിച്ച ഒരു കൂറ്റൻ പടിപ്പുര. വശങ്ങളിൽ കരിങ്കല്ലിൽ തീർത്ത വലിയ സർപ്പരൂപങ്ങൾ കാവൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പടിപ്പുരയുടെ വാതിലുകൾ ഇരുമ്പ് പാളികൾ കൊണ്ട് ഉറപ്പിച്ചതായിരുന്നു. അതിന് മുകളിൽ വിചിത്രമായ താന്ത്രിക അടയാളങ്ങൾ ചോരപോലെയുള്ള കടുംകുങ്കുമം കൊണ്ട് വരച്ചിട്ടിട്ടുണ്ട്. ആ അടയാളങ്ങളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ തന്നെ ആര്യന്റെ തലച്ചോറിനുള്ളിൽ ഒരു വിറയൽ പടർന്നു. ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതിലും വലിയ ഏതോ പ്രകമ്പനങ്ങൾ ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ​ ഇതാണ് 'ഈശാൻ മഠം'. ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അതിരുകൾക്ക് പുറത്തുള്ള ഒരു നിഗൂഢ സാമ്രാജ്യം. ​ഈശാൻ തൻ്റെ വടികൊണ്ട് വാതിലിൽ മൂന്ന് തവണ തട്ടി. വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, അകത്തുനിന്ന് ആരും തുറക്കാതെ തന്നെ ആ ഭാരമേറിയ വാതിലുകൾ പതുക്കെ വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ അകത്തേക്ക് തുറക്കപ്പെട്ടു. അകത്ത്, വലിയൊരു നാലുകെട്ട് തറവാട് കാണാമായിരുന്നു. മുറ്റമാകെ കരിമണൽ വിരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഉമ്മറത്ത് ഒരു വലിയ മൺവിളക്ക് മാത്രം നീലനിറമുള്ള ജ്വാലയോടെ കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വന്യമായ കാറ്റുണ്ടായിട്ടും ആ വിളക്കിൻ്റെ ജ്വാല ഒരിത്തിരി പോലും അനങ്ങുന്നില്ലായിരുന്നു. അത് പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങളെപ്പോലും വെല്ലുവിളിച്ചു നിന്നു. ​ അവർ ആര്യനെ അകത്തെ തെക്കിനിയിലെ ഒരു തടിയൻ കട്ടിലിലേക്ക് കിടത്തി. അവൻ്റെ ശരീരം കനത്ത ചൂടിൽ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ "രാമാ, നീ പുറത്തുപോയി കാവൽ നിൽക്കൂ. ഈ രാത്രി മഠത്തിൻ്റെ പടിപ്പുരയ്ക്ക് പുറത്ത് എന്ത് ശബ്ദം കേട്ടാലും വാതിലിൽ തൊട്ടുപോകരുത്. അവൾ വരും... ഈ ചോരയുടെ മണം പിടിച്ച് അവൾ വരും. മഠത്തിന്റെ അതിർത്തി ഭേദിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിയില്ല, എങ്കിലും അവളുടെ മായ നിന്നെ വിളിച്ചേക്കാം. ചതിക്കപ്പെടരുത്," ഈശാൻ കൽപനാരീതിയിൽ പറഞ്ഞു. ​രാമൻ ഭയത്തോടെ തലയാട്ടി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പടിപ്പുര വാതിലുകൾ വീണ്ടും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദത്തോടെ തനിയെ അടഞ്ഞു. ആ വലിയ തറവാട്ടിൽ ഇപ്പോൾ ഈശാനും ബോധരഹിതനായ ആര്യനും മാത്രമായി. ​ ഈശാൻ പതുക്കെ ആര്യൻ്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. അവൻ്റെ കീറിയ ജീൻസ് മാറ്റി ആ മുറിവിലേക്ക് നോക്കി. ആ അഞ്ച് നഖങ്ങളുടെ അടയാളങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇപ്പോൾ നേർത്ത നീലനിറമുള്ള ഒരു ദ്രാവകം പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ദ്രാവകം വീഴുന്നിടത്തെല്ലാം കട്ടിലിലെ വിരിപ്പുകൾ കരിഞ്ഞുപോകുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. ഈശാൻ തൻ്റെ തോൽബാഗിൽ നിന്ന് കറുത്ത കല്ലിൽ തീർത്ത ഒരു ചെറിയ പാത്രവും, അതിൽ വിചിത്രമായ ചില കാട്ടിലകൾ അരച്ചെടുത്ത പച്ചമരുന്നും പുറത്തെടുത്തു. ആ മരുന്നിന് കാട്ടുചെമ്പകത്തിന്റെ ഒരു കനത്ത സുഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. ​ "ശാസ്ത്രം പഠിച്ച നിനക്ക് ഇതൊക്കെ വെറും മായയായി തോന്നാം ചെറുപ്പാ... പക്ഷേ നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഇപ്പോൾ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ഈ കാടിൻ്റെ ഏറ്റവും ക്രൂരമായ ആഭിചാര വിഷമാണ്. 'ഭൈരവാഗ്നി'..." ഈശാൻ മരുന്ന് ആ മുറിവിലേക്ക് തേച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ​മരുന്ന് തൊട്ടതും ആര്യൻ വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞുപോയി. അവൻ്റെ നട്ടെല്ലിലൂടെ ഒരു കനത്ത വൈദ്യуത തരംഗം പാഞ്ഞുപോയതുപോലെ അവൻ കട്ടിലിൽ നിന്ന് വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു. അവൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീരല്ല, മറിച്ച് നീലനിറമുള്ള ചോരത്തുള്ളികളാണ് പൊടിഞ്ഞത്. അവൻ്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് അമാനുഷികമായ ഒരു നിലവിളി ഉയർന്നു. ​ "ആഹ്...! എന്താണിത്... എന്റെ നെഞ്ച് പൊട്ടിപ്പോകുന്നു! എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നു..." ആര്യൻ വായു കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു. അവന് ചുറ്റുമുള്ള മുറി കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. ​ "അടങ്ങൂ!" ഈശാൻ തൻ്റെ കനത്ത കൈപ്പത്തി അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. ഈശാന്റെ കൈകളിൽ നിന്ന് വല്ലാത്തൊരു ചൂട് ആര്യന്റെ തലച്ചോറിലേക്ക് പടർന്നു. "ഈ വിഷം നിന്റെ ചോരയിൽ കലർന്നത് നീ ഈ കാട്ടിൽ വെറുതെ വന്നതുകൊണ്ടല്ല. മുപ്പതു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, നിന്റെ മുത്തശ്ശൻ വിക്രം റാവു ഈ മഠത്തിൽ നിന്ന് മോഷ്ടിച്ച ഒരു പുരാതന രഹസ്യമുണ്ട്. 'നീലേശ്വരത്തെ താളിയോല'. മരണത്തെപ്പോലും തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന ആ വിദ്യ മോഷ്ടിച്ചപ്പോൾ അയാൾ പ്രകൃതിയോട് ചെയ്ത ചതിയുടെ ശാപമാണ് നിന്റെ കാലിൽ ഈ കിടക്കുന്നത്. നിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ പാപം പേറാനാണ് നീ ജനിച്ചതുതന്നെ." ​ആര്യൻ്റെ കണ്ണുകൾ വേദനയ്ക്കിടയിലും വികസിച്ചു. അവൻ്റെ മനസ്സ് ആ പഴയ തുകൽ ഡയറിയിലെ വരികളിലേക്ക് പോയി. മുത്തശ്ശൻ്റെ ഡയറിയിൽ ഈശാൻ മഠത്തെക്കുറിച്ചും, കാടിനുള്ളിലെ നിധിയെക്കുറിച്ചും എഴുതിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അതൊരു വലിയ മോഷണമായിരുന്നോ? താൻ ആദരിച്ചിരുന്ന മുത്തശ്ശൻ ഒരു കള്ളനായിരുന്നോ? അവന്റെ ഉള്ളിലെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകാൻ അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ​ "എന്റെ... എന്റെ മുത്തശ്ശൻ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല..." ആര്യൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് പറഞ്ഞു. അവൻ്റെ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഇടറിയിരുന്നു. ​ഈശാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് തെക്കിനിയിലെ ഇരുണ്ട കോണിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ കരിങ്കല്ലിൽ തീർത്ത ഒരു വലിയ ഭൈരവ വിഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. അതിന് മുന്നിൽ രക്തവർണ്ണത്തിലുള്ള കടുംചുവപ്പ് പുഷ്പങ്ങൾ അർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. കനലിൽ വീഴുന്ന കുന്തിരിക്കത്തിന്റെ പുക മുറിയാകെ പടർന്നു കിടന്നു. ആ പുകയ്ക്കിടയിലൂടെ വിഗ്രഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ജ്വലിക്കുന്നത് പോലെ ആര്യന് തോന്നി. ​ "നിന്റെ മുത്തശ്ശൻ കേവലം ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞനായിരുന്നു ആര്യൻ. പക്ഷേ അയാൾക്ക് ഈ കാടിൻ്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തിയെക്കുറിച്ച് അറിയില്ലായിരുന്നു. മരണത്തെ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന, പ്രകൃതിയിലെ അഗ്നിയെയും ജീവനെയും നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്ന 'ഭൈരവാഗ്നി' എന്ന താളിയോലയാണ് അയാൾ കടത്തിക്കൊണ്ടുപോയത്. അതിന് കാവൽ നിന്നിരുന്ന കാടിൻ്റെ മകളെ അയാൾ വഞ്ചിച്ചു. അവളുടെ വിശ്വസ്തതയെയാണ് അയാൾ മുതലെടുത്തത്. ഇന്ന് അവൾ ഒരു യക്ഷിയായോ പ്രേതമായോ അല്ല അവിടെ നിൽക്കുന്നത്... അവൾ ഈ കാടിൻ്റെ പെയ്യാത്ത പകയാണ്. അവൾക്ക് നിന്റെ ശരീരത്തിലെ ഈ ചോര വേണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ ആ ശാപം പൂർണ്ണമാകൂ. അവൾ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നത് നിന്റെ ജീവനെയല്ല, നിന്റെ ചോരയെയാണ്. നിന്റെ വംശത്തിന്റെ അവസാന തുള്ളി ചോരയ്ക്കായി അവൾ ദാഹിക്കുകയാണ്." ​ഈശാൻ പറഞ്ഞു തീർന്നതും, ഈശാൻ മഠത്തിൻ്റെ വലിയ ഓടുകൾക്ക് മുകളിൽ എന്തോ വന്ന് ശക്തമായി ഇടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു! ​ ധും... ധും... ധും... ​ മഠത്തിൻ്റെ മേൽക്കൂരയിലെ ഓടുകൾ പലതും തറയിലേക്ക് വീണു തകർന്നു. മുറ്റത്തെ കരിമണൽ വലിയൊരു ചുഴലിക്കാറ്റായി മാറി പറന്നുയരാൻ തുടങ്ങി. അന്തരീക്ഷത്തിലെ താപനില പെട്ടെന്ന് താഴ്ന്നു. ഉമ്മറത്തിരുന്ന ആ നീലവിളക്ക് പെട്ടെന്ന് മൂന്ന് തവണ ആളിപ്പടർന്ന് കരിന്തിരി കത്തി അണഞ്ഞു! മഠമാകെ കനത്ത, ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ഇരുട്ടിലായി. ആ ഇരുട്ടിലേക്ക് പുറത്തുനിന്ന് ഒരു പുതിയ വെളുത്ത കോടമഞ്ഞ് അരിച്ചുകയറി വന്നു. ആ മഞ്ഞിന് ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു—മൺമറഞ്ഞുപോയ ശവക്കല്ലറകളുടെ ഗന്ധം. ​തെക്കിനിയുടെ വലിയ തടി ജനാലകൾ ശക്തിയായി തനിയെ തുറക്കപ്പെട്ടു. കാറ്റിന്റെ വന്യതയിൽ ജനൽപ്പാളികൾ ചുവരുകളിൽ തല്ലി തകർന്നു. പുറത്ത്, കോടമഞ്ഞിന്റെ വലിയൊരു പുകപടലം മഠത്തിനുള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. ആ മഞ്ഞിനുള്ളിൽ നിന്ന്, വീണ്ടും ആ ചിലങ്കകളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. ​ ഝൺ... ഝൺ... ഝൺ... ​ ആ ശബ്ദം ആര്യന്റെ കാതുകളിലൂടെ കടന്ന് അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി. അവന്റെ ശരീരം ആ ശബ്ദത്തിനൊപ്പം ചലിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. അവൻ ഭയത്തോടെയും അതേസമയം വല്ലാത്തൊരു ആകർഷണത്തോടെയും ജനാലയ്ക്കലേക്ക് നോക്കി. ​ ആ കറുത്ത കോടമഞ്ഞിന് നടുവിൽ, ചുവന്ന പട്ടുടുത്ത്, നെറ്റിയിൽ കടുംകുങ്കുമം തൊട്ട ആ പെൺകുട്ടി—ഭദ്ര—നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു! അവളുടെ കാർക്കൂന്തൽ കാറ്റിൽ പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഇരുട്ടിൽ രണ്ട് നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ മഞ്ഞനിറത്തിൽ തിളങ്ങി. അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ വശ്യവും ക്രൂരവുമായ ഒരു ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ നോക്കിയത് കൃത്യമായി കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന ആര്യന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കായിരുന്നു. ആ നോട്ടത്തിൽ അവന്റെ മനസ്സിലെ ഭയമെല്ലാം ഒലിച്ചുപോയി പകരം ഒരു വിചിത്രമായ ശാന്തത പടർന്നു. ​ "ഈശാൻ... എന്റെ ഇരയെ എനിക്ക് വിട്ടുതരൂ... അവന്റെ മേൽ നിനക്കോ നിന്റെ മഠത്തിനോ ഇനി യാതൊരു അവകാശവുമില്ല..." അവളുടെ ശബ്ദം ഒരു കാറ്റായി വന്ന് മഠത്തിനുള്ളിലെ വലിയ തൂണുകളിൽ തല്ലി പ്രതിധ്വനിച്ചു. ആ ശബ്ദത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽ മഠത്തിലെ വലിയ തടിത്തൂണുകളിൽ വിള്ളലുകൾ വീഴാൻ തുടങ്ങി. ​അവൾ പതുക്കെ മഠത്തിൻ്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് കാൽവെച്ചു. വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, അവൾ ചവിട്ടുന്നിടത്തെല്ലാം മുറ്റത്തെ കരിമണൽ പെട്ടെന്ന് തിളയ്ക്കുന്ന ചുവന്ന ചോരയായി മാറുന്നത് ആര്യൻ അവിശ്വസനീയതയോടെ നോക്കിക്കണ്ടു! അവൾ ഉമ്മറപ്പടി കടക്കാൻ തുടങ്ങിയതും മഠത്തിന്റെ ചുവരുകളിൽ നിന്ന് പുരാതനമായ മന്ത്രങ്ങൾ ജ്വലിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു വലിയ താന്ത്രിക പ്രതിരോധം മഠത്തിന് ചുറ്റും ഉയർന്നു വന്നു. ​ഭദ്രയുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യം ഇരച്ചുകയറി. അവളുടെ മനോഹരമായ മുഖം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു രൂപമായി മാറി. അവളുടെ വിരലുകളിലെ നഖങ്ങൾ നീണ്ടു കൂർത്തതായി വന്നു. ​ "നിന്റെ ഈ ചെറിയ മന്ത്രങ്ങൾക്കൊന്നും എന്നെ തടയാൻ കഴിയില്ല ഈശാൻ! എന്റെ ഭൈരവാഗ്നി അവന്റെ ചോരയിൽ പടർന്നു കഴിഞ്ഞു. അവൻ എന്റേതാണ്!" അവൾ ഉറക്കെ അലറി. ​ ഈശാൻ തൻ്റെ ചെമ്പ് വടി ഇരുട്ടിൽ വീശിക്കൊണ്ട് വിഗ്രഹത്തിന് മുന്നിലേക്ക് നിന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വായ്‌പ്പാട്ടിൽ നിന്ന് പുരാതനമായ ഭൈരവ സ്തോത്രങ്ങൾ അതിശക്തമായി പുറത്തുവന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ കാടുകത്തുന്ന ഭൈരവാഗ്നി ജ്വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൻ്റെ വടി നിലത്ത് ശക്തമായി കുത്തിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം ആവാഹന മന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലാൻ തുടങ്ങി. ​മഠത്തിനുള്ളിൽ വലിയൊരു ഊർജ്ജയുദ്ധം ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു വശത്ത് പകയുടെയും പ്രണയത്തിന്റെയും അഗ്നിയുമായി ഭദ്ര, മറു വശത്ത് പുരാതനമായ കാവൽശക്തിയുമായി മാധവൻ ഈശാൻ. കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന ആര്യന്റെ ശരീരം ആ രണ്ട് ശക്തികളുടെയും നടുവിൽ കിടന്ന് അസാധാരണമായ രീതിയിൽ വായുവിലേക്ക് ഉയരാൻ തുടങ്ങി! അവന്റെ കാലിലെ നീലവെളിച്ചം ഇപ്പോൾ നെഞ്ചിലേക്ക് പടരുകയായിരുന്നു.... തുടരും......❤️☘️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📖 കുട്ടി കഥകൾ