ബന്ധുവീട്ടിലെ ദുരനുഭവം. അനുഭവം. ബാല്യം, അത് എത്ര മനോഹരമായൊരു വാക്കാണ്. മഴയത്ത് കടലാസ് തോണിയുണ്ടാക്കുന്ന മണ്ണപ്പം ചുട്ടു കളിക്കുന്ന യാതൊരു ആകുലതകളുമില്ലാതെ പാറിപ്പറക്കുന്ന ഒരു കാലം. എന്നാൽ, എല്ലാവർക്കും ബാല്യം അത്രമേൽ മനോഹരമല്ല. ചിലർക്ക് അത് ജീവിതാവസാനം വരെ പിന്തുടരുന്ന പേടിസ്വപ്നങ്ങളുടെയും ഉണങ്ങാത്ത മുറിവുകളുടെയും സമാഹാരമാണ്. അത്തരമൊരു മുറിവിന്റെ, ഒരു പത്തുവയസ്സുകാരന്റെ നെഞ്ചിലേറ്റിയ ഭയത്തിന്റെ കഥയാണ് ഞാൻ ഇവിടെ പറയുന്നത്. ഇത് വെറുമൊരു കഥയല്ല, എന്റെ അനുഭവമാണ്. നിങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ എനിക്കിത് തുറന്നെഴുതാൻ ഒരു കാരണമുണ്ട് എന്റെ അനുഭവത്തിൽ നിന്നും നിങ്ങൾ ചില പാഠങ്ങൾ പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്റെ അനുഭവങ്ങൾ വായിച്ച നിങ്ങളിൽ പലർക്കും അറിയാവുന്നതുപോലെ, വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ ഞാൻ ഐസ് വിൽക്കാൻ പോയിരുന്നു. സ്കൂൾ അവധി ദിവസങ്ങളിൽ എന്റെ ലോകം താനൂരിലെ പാണ്ടിമുറ്റത്തുള്ള ആ ഐസ് കമ്പനിയും പിന്നെ ഞാൻ നടന്നു തീർത്ത ആ തെരുവുകളുമായിരുന്നു. എന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കുള്ള വക കണ്ടെത്തുക എന്നതിനപ്പുറം, ആ യാത്രകളിൽ എനിക്ക് കിട്ടിയ സ്വാതന്ത്ര്യം ഞാൻ അത്രമേൽ ആസ്വദിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ആ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും എന്റെ കുഞ്ഞുമനസ്സിനെയും തകർത്തുകളഞ്ഞ ഒരു സംഭവമുണ്ടായി. താനൂർ മൂലക്കലുള്ള മദ്രസയിലെ ഉസ്താദിൽ നിന്നും എനിക്കുണ്ടായ ആ ദുരനുഭവം. ആ സംഭവത്തിന്റെ ഞെട്ടലിൽ നിന്നും ആ വേദനയിൽ നിന്നും ഞാൻ മുക്തനായിത്തുടങ്ങുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഐസ് വിറ്റു കിട്ടിയ പണവുമായി ഒരു ഉച്ചയ്ക്ക് ഞാൻ വീട്ടിലെത്തി. പകുതി പണം ഉമ്മയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്ത് ബാക്കി പോക്കറ്റിലിട്ട് ഞാൻ കോലായിൽ വിശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് ഉമ്മ പറയുന്നത്, നമുക്ക് ഒരിടം വരെ പോകാനുണ്ടെന്ന്. പെട്ടെന്ന് തന്നെ കുളിച്ച് പുതിയ ഉടുപ്പുമിട്ട് ഞാൻ തയ്യാറായി. അപ്പോഴേക്കും രണ്ടാനച്ഛൻ ബൈക്കുമായി എത്തി. ഞാനും ഉമ്മയും അനിയനും രണ്ടാനച്ഛനും കൂടി ബൈക്കിൽ യാത്ര തിരിച്ചു. എടക്കടപ്പുറത്തുള്ള രണ്ടാനച്ഛന്റെ ഒരു ബന്ധുവീട്ടിലേക്കായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ യാത്ര. എനിക്ക് അവിടെ പോകാൻ തീരെ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. കാരണം, താനൂരിലെ ജീവിതത്തിനിടയിൽ ഞാൻ ആകെ ഒരു തവണ മാത്രമേ ആ വീട്ടിൽ പോയിട്ടുള്ളൂ. എന്തുകൊണ്ടോ ആ വീടും അവിടുത്തെ അന്തരീക്ഷവും എനിക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല. കടലിന്റെ ഇരമ്പൽ കേൾക്കുന്ന ദൂരത്ത് ഓലമേഞ്ഞ ഒരു കൊച്ചു വീട്. ഞങ്ങൾ അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ മുതൽ എനിക്ക് എന്തോ ഒരു അസ്വസ്ഥത തോന്നിത്തുടങ്ങി. ആ അസ്വസ്ഥതയ്ക്ക് കാരണക്കാരൻ അവിടത്തെ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനായിരുന്നു, ആബിദ്. എന്നെക്കാൾ അഞ്ചോ ആറോ വയസ്സിന് മൂത്തവൻ. ഞാൻ അവിടെ എത്തിയത് മുതൽ അവൻ എന്റെ ചുറ്റും തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ നോട്ടത്തിലും സ്പർശനത്തിലും എന്തോ ഒരു വല്ലായ്മ ഉള്ളതുപോലെ. ഉസ്താദ് ഏൽപ്പിച്ച മുറിവുകൾ ഉണങ്ങിയിട്ടില്ലാത്ത എന്റെ മനസ്സിന് അത് താങ്ങാവുന്നതിലുമപ്പുറമായിരുന്നു. ഞാൻ വല്ലാതെ ഭയന്നുപോയി. (ആ വീട്ടിലെ മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ഇവിടെ പറയുന്നില്ല, കാരണം ഈ കഥ അവരെക്കുറിച്ചല്ല). സമയം ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി. രാത്രിയായി. ഭക്ഷണം കഴിച്ച് എല്ലാവരും വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് കുറെ നേരം സംസാരിച്ചു. പിന്നെ ഉറങ്ങാനായി അകത്തേക്ക് കയറി. ഓലമേഞ്ഞ ആ കൊച്ചു വീട്ടിൽ അധികം സൗകര്യങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആകെ രണ്ട് ചെറിയ മുറികളും ഒരു ഹാളും മാത്രം. പുറത്തായിരുന്നു അടുക്കളയും ബാത്റൂമും. മുറികളിൽ സ്ഥലമില്ലാത്തതിനാൽ എന്നോട് ഹാളിൽ കിടക്കാൻ ഉമ്മ പറഞ്ഞു. ഹാളിൽ ആബിദും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പറ്റില്ലെന്ന് കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു. എനിക്ക് മുറിയിൽ കിടക്കണമെന്ന് ഞാൻ ഉമ്മയോട് വീണ്ടും വീണ്ടും അപേക്ഷിച്ചു. എനിക്ക് മുറിയിൽ കിടക്കാനുള്ള കൊതി കൊണ്ടായിരുന്നില്ല അത് മറിച്ച് ഹാളിൽ അവന്റെ കൂടെ കിടക്കാനുള്ള ഭയം കൊണ്ടായിരുന്നു. എത്ര വാശിപിടിച്ചിട്ടും ഉമ്മ സമ്മതിച്ചില്ല. എന്റെ വാക്കുകൾക്ക് പിന്നിലെ ഭയം, ആ അപേക്ഷയുടെ തീവ്രത ഉമ്മ ഒന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചുപോയി. ആ നിമിഷങ്ങളിൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ അലറിക്കരയുന്ന ഒരു കുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു, ആരും കേൾക്കാത്തൊരു വിലാപം. ഗത്യന്തരമില്ലാതെ ഞാൻ ഹാളിൽ ആബിദിനൊപ്പം കിടന്നു. വിളക്കുകളെല്ലാം അണഞ്ഞു. വീട് നിശബ്ദമായി. മുറികളിൽ നിന്നുള്ള സംസാരമൊക്കെ അവസാനിച്ചു. എല്ലാവരും ഉറങ്ങി എന്ന് തോന്നുന്നു. എന്നാൽ എനിക്ക് മാത്രം ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ ആകെ വിയർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് ചൂട് കൊണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നെ കാർന്നു തിന്നുന്ന ഭയം കൊണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ശരീരം അറിയാതെയോ അറിഞ്ഞുകൊണ്ടോ എന്നിൽ മുട്ടുമ്പോൾ ഞാൻ വിറങ്ങലിച്ചുപോയി. പെട്ടെന്ന് അവൻ എന്നെയും അവനെയും ഒരു പുതപ്പിനുള്ളിലാക്കി. വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ കുതറി മാറാൻ ശ്രമിച്ചതും അവൻ എന്നെ ബലമായി കടന്നു പിടിച്ചു. ഞാൻ എന്തിനെയാണോ ഭയന്നത് ആ നിമിഷം അത് അവിടെ സംഭവിച്ചു. എന്റെ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ഞാൻ അവനെ എതിർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ ഒരു പത്തുവയസ്സുകാരന്റെ പ്രതിരോധത്തിന് എത്രത്തോളം ശക്തിയുണ്ടാകും? ഉസ്താദ് നൽകിയ ട്രോമയിൽ നിന്നും ഞാൻ കരകയറിയിരുന്നില്ല അതിനിടയിലാണ് ഈ ദുരനുഭവം. പുതപ്പിനുള്ളിലെ ഇരുട്ടിൽ, ചൂടിലും ഭയത്തിലും ശ്വാസം മുട്ടി ഞാൻ കരഞ്ഞു. വാ പൊത്തിപ്പിടിച്ചുള്ള കരച്ചിൽ. എന്റെ മുൻ അനുഭവം വായിച്ച പലരും ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്, "നിനക്ക് ശബ്ദമുണ്ടാക്കിക്കൂടായിരുന്നോ?" എന്ന്. അവർക്ക് അറിയില്ലല്ലോ, ആ പ്രായത്തിൽ ഭയം എന്ന വികാരം മനുഷ്യനെ എത്രത്തോളം നിസ്സഹായനാക്കുമെന്ന്. ശബ്ദം പുറത്തുവരാത്തത്ര ഭയമായിരുന്നു എനിക്ക്. അവന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് വഴങ്ങിക്കൊടുക്കാൻ എന്റെ മനസ്സ് തയ്യാറായിരുന്നില്ല. എങ്ങനെയെങ്കിലും അവിടെ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു. അവന്റെ ബലമുള്ള കൈകളിൽ നിന്നും കുതറിമാറാൻ ഞാൻ പാടുപെട്ടു. അവന്റെ ശ്രമങ്ങൾ ഫലം കണ്ടുവെങ്കിലും അല്പം സമയത്തിന് ശേഷം അത് സംഭവിച്ചത്. ഓലകൊണ്ട് മറച്ച വീടിന്റെ മുൻവാതിൽ പതിയെ തുറക്കപ്പെട്ടു. അവനും അത് കണ്ടുകാണണം അവൻ എന്നെ പിടിച്ച പിടി വിട്ടു. ആ നിമിഷം ഞാൻ വലിച്ചുവിട്ട ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമുണ്ട് എന്റെ ജീവന്റെ വിലയുള്ള ഒരു ശ്വാസം. ഞാൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് വാതിലിനടുത്തേക്ക് നോക്കി. ആബിദിന്റെ ഉപ്പയായിരുന്നു അത്. ഒരു മത്സ്യത്തൊഴിലാളിയായ അദ്ദേഹം പണി കഴിഞ്ഞ് വരികയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടതും എനിക്ക് ജീവൻ തിരികെ കിട്ടിയതുപോലെ തോന്നി. ഞാൻ ഓടി അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. "ഉറങ്ങിയില്ലേ?" അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. "ഇല്ല" എന്ന് ഞാൻ മറുപടി നൽകി. അദ്ദേഹം അകത്തേക്ക് പോയി. ഞാൻ തുറന്നിട്ട വാതിൽപ്പടിയിൽ പോയി ഇരുന്നു. പുറത്തെ തണുത്ത കാറ്റേറ്റ്, തുറന്ന വാതിലിലൂടെ അകത്തെ ചുമരിലെ ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കി നേരം വെളുക്കാൻ ഇനിയും മണിക്കൂറുകൾ ബാക്കിയുണ്ട്. അപ്പോഴും ആബിദ് പുതപ്പിനുള്ളിൽ ഒന്നുമറിയാത്തവനെപ്പോലെ ഉറക്കം നടിച്ചു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ഞാൻ സുബഹി ബാങ്ക് കൊടുക്കന്ന നേരം വരെ അവിടെ ഇരുന്നു.. ഉള്ളിൽ കരഞ്ഞു പുറത്ത് മൗനവും നൽകികൊണ്ട് വല്ലാത്ത വേദനയോടെ.... ഈ അനുഭവം ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ പങ്കുവെക്കാൻ ഒരു കാരണമുണ്ട്. ഇന്നും, അവധിക്കാലങ്ങളിലും വിശേഷദിവസങ്ങളിലും നമ്മൾ കുടുംബവീടുകളിലേക്കും മറ്റും യാത്ര പോകാറുണ്ട്. അത്തരം ഒത്തുചേരലുകളിൽ പലപ്പോഴും കുട്ടികളെ പലയിടങ്ങളിലായി കിടത്താറാണ് പതിവ്. അത് വലിയൊരു അപകടമാണ്. നിങ്ങൾക്ക് പരിചിതമായ സ്ഥലങ്ങളായിരിക്കാം, നിങ്ങളുടെ ബന്ധുക്കളായിരിക്കാം, എന്നാലും നിങ്ങളുടെ കുട്ടികളെ നിങ്ങൾക്ക് അടുത്ത് തന്നെ നിർത്താൻ ശ്രമിക്കുക. അവരുടെ ഇഷ്ടങ്ങളും അനിഷ്ടങ്ങളും, അവരുടെ വാക്കുകൾക്ക് പിന്നിലെ ഭയങ്ങളും മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. കുട്ടികൾ പലപ്പോഴും ഭയത്തിന് അടിമകളാണ്. ആരെങ്കിലും അവരെ ഉപദ്രവിച്ചാൽ പോലും അത് പുറത്തുപറയാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞെന്ന് വരില്ല. അതുകൊണ്ട് അവരെ ചേർത്തുപിടിക്കുക അവർക്ക് പറയാനുള്ളത് കേൾക്കുക. എന്റെ ഉമ്മ എന്റെ ഭയം മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ, ഒരുപക്ഷെ എനിക്ക് ഈ ദുരനുഭവം ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല.... മുഹമ്മദ് സവാദ്. #📔 കഥ