ଆମ ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମରେ ପ୍ରତିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ତୁଳସୀ ଚଉରା ମୂଳେ ଦୀପ କାହିଁକି ଜଳାଯାଏ? 🪔 କାହିଁକି କୁହାଯାଏ ଯେ ଯେଉଁ ଘରେ ତୁଳସୀ ଥାଆନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଯମଦୂତ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ? ପଢ଼ନ୍ତୁ ଏହି ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ପୌରାଣିକ କାହାଣୀ! ଜାଣନ୍ତୁ କିପରି ସୁଭଦ୍ରା ନିଜର ଅତୁଟ ବିଶ୍ୱାସ, ଗୋମାତାଙ୍କ ସେବା ଏବଂ ତୁଳସୀ ମାତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ବଳରେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ ମୃତ୍ୟୁ ମୁଖରୁ ଫେରାଇ ଆଣିଥିଲେ। ଥରେ ଦ୍ୱାରକାରେ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ପ୍ରାସାଦରେ ବିରାଜମାନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଦେବୀ ପ୍ରତିଦିନ ପରି ତୁଳସୀ ମାତାଙ୍କୁ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରୁଥିଲେ। ସେତିକିବେଳେ ସତ୍ୟଭାମା ଦେବୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଚାରିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଦେବୀ ପ୍ରତିଦିନ ତୁଳସୀଙ୍କ ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଜଳ ଚଢ଼ାଉଛନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦୀପ ମଧ୍ୟ ଜାଳୁଛନ୍ତି। ଆଖିର ଏହା ପଛରେ କ'ଣ ରହସ୍ୟ ରହିଛି?" ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହସିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ କରୁଣା ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ଝଲକ ଥିଲା। ସେ କହିଲେ, "ଦେବୀ, ତୁମେ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଛ। ତୁଳସୀ କେବଳ ଏକ ଗଛ ନୁହେଁ। ସେ ଭକ୍ତି, ସୌଭାଗ୍ୟ ଏବଂ ଧର୍ମର ପ୍ରତୀକ ଅଟନ୍ତି। ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ତୁଳସୀଙ୍କ ସେବା କରେ, ତା' ଜୀବନରେ ଭଗବାନଙ୍କ କୃପା ରହିଥାଏ। ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ଏପରି ଏକ କାହାଣୀ ଶୁଣାଉଛି, ଯାହା ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ମନରେ ଭକ୍ତି ଜାଗ୍ରତ ହୁଏ।" ବହୁ ସମୟ ପୂର୍ବେ ଗୋଟିଏ ନଗରରେ ଶ୍ୟାମ ନାମକ ଜଣେ ଧନୀ ବଣିକ ରହୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଧନ, ବୈଭବ, ବଡ଼ ବଡ଼ କୋଠାବାଡ଼ି, ଚାକର-ବାକର ଏବଂ ସୁଖ-ସୁବିଧାର କୌଣସି ଅଭାବ ନଥିଲା। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଏପରି ଏକ ଅଭାବ ଥିଲା ଯାହା ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ବୈଭବକୁ ଫିକା କରିଦେଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ଘରେ ସନ୍ତାନ ନଥିଲେ। ବର୍ଷ ବର୍ଷ ବିତିଗଲା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କ କୋଳ ଶୂନ୍ୟ ରହିଲା। ଦିନରେ ଦୁହେଁ ହସିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ରାତି ହେବା ମାତ୍ରେ ସେମାନଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ବହିବାକୁ ଲାଗୁଥିଲା। ଦିନେ ରାତିରେ ଶ୍ୟାମ ଦୁଃଖିତ ମନରେ କହିଲେ, "ଆମ ପାଖରେ ସବୁକିଛି ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସନ୍ତାନ ବିନା ଏହି ଘର ଶୂନଶାନ ଲାଗୁଛି।" ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ କହିଲେ, "ଧନ ଦ୍ୱାରା ମନର ଖାଲି ସ୍ଥାନ ପୂରଣ ହୁଏ ନାହିଁ ସ୍ୱାମୀ। ମୋ ମନ ତ କେବଳ ଗୋଟିଏ ପିଲାର କୁଆଁରାବ ଶୁଣିବା ପାଇଁ ତରସି ଗଲାଣି।" ଶେଷରେ ଦିନେ ଶ୍ୟାମ ମହର୍ଷି ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଚରଣରେ ପଡ଼ି କହିଲେ, "ହେ ମୁନିବର, ଦୟାକରି ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ ଯେ ମୋ ଜୀବନରେ ଏହି ଦୁଃଖ କାହିଁକି ଆସିଛି?" ମହର୍ଷି ବଶିଷ୍ଠ ନିଜର ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଲଗାଇଲେ। କିଛି କ୍ଷଣ ପରେ ସେ ଆଖି ଖୋଲିଲେ ଏବଂ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ହେ ବଣିକ, ଏହା ତୁମର ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କର୍ମର ଫଳ ଅଟେ।" ଶ୍ୟାମ ଡରିଗଲେ। "ମହାରାଜ, ମୁଁ ଏମିତି କି ପାପ କରିଥିଲି?" ମହର୍ଷି କହିଲେ, "ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ଧନୀ ବ୍ୟବସାୟୀ ଥିଲ। ଦିନେ ଗୋଟିଏ ଭୋକିଲା-ଶୋଷିଲା ଗାଈ ତାର ନବଜାତ ବାଛୁରୀ ସହିତ ତୁମ ଦ୍ୱାରକୁ ଆସିଥିଲା। ତାକୁ କେବଳ ଟିକିଏ ଘାସ ଏବଂ ପାଣି ଦରକାର ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ତାକୁ ଘଉଡ଼ାଇ ଦେଲ। ଭୋକ ଏବଂ ଦୁର୍ବଳତା କାରଣରୁ ସେହି ଗାଈ ସେଇଠି ପଡ଼ିଗଲା। ନିଜ ବାଛୁରୀକୁ କ୍ଷୀର ବି ପିଆଇ ପାରିଲାନି। ମରିବା ବେଳେ ସେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ତୁମକୁ ଅଭିଶାପ ଦେଇଥିଲା ଯେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ ତୁମେ ସନ୍ତାନ ସୁଖରୁ ବଞ୍ଚିତ ରହିବ।" ଏହା ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ଶ୍ୟାମଙ୍କ ହୃଦୟ ଥରି ଉଠିଲା। ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଅନୁତାପର ଲୁହ ବୋହିବାକୁ ଲାଗିଲା। "ହେ ମୁନିବର, ଏହି ପାପର କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ କି?" ମହର୍ଷି ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ପୁତ୍ରେଷ୍ଟି ଯଜ୍ଞ କରିବ ଏବଂ ଗୋଦାନ ଦେବ, ତେବେ ତୁମକୁ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ହେବ। କିନ୍ତୁ ମନେ ରଖିବ, ତା'ର ଆୟୁଷ କେବଳ ଅଠର ବର୍ଷ ହେବ।" ଶ୍ୟାମ ବିନା ବିଳମ୍ବରେ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ। ଅନେକ ଋଷି-ମୁନି ଆସିଲେ। ବେଦ ମନ୍ତ୍ରର ଧ୍ୱନିରେ ପୂରା ପରିବେଶ ପବିତ୍ର ହୋଇଉଠିଲା। ଯଜ୍ଞର ପୂର୍ଣ୍ଣାହୁତି ସମୟରେ ଅଗ୍ନିଦେବ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ। ତୁମକୁ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ହେବ, କିନ୍ତୁ ତା'ର ଆୟୁଷ ଅଠର ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ହେବ ନାହିଁ।" କିଛି ସମୟ ପରେ ତାଙ୍କ ଘରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ତେଜସ୍ୱୀ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହେଲା। ଘରକୁ ଖୁସି ଫେରିଆସିଲା। ବାପାମାଆ ତାକୁ ଦେଖି ନିଜର ସବୁ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଯାଉଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସବୁବେଳେ ଗୋଟିଏ ଭୟ ଲୁଚି ରହିଥିଲା। ସେମାନେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ସମୟ ବହୁତ ଶୀଘ୍ର ବିତିଯାଉଛି। ଯେତେବେଳେ ବାଳକଟି ଷୋହଳ ବର୍ଷର ହେଲା, ସୁଭଦ୍ରା ନାମକ ଜଣେ ଗୁଣବାନ ଏବଂ ପତିବ୍ରତା କନ୍ୟା ସହିତ ତା'ର ବିବାହ କରାଇ ଦିଆଗଲା। ସୁଭଦ୍ରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସରଳ, ଧାର୍ମିକ ଏବଂ ସେବା ମନୋଭାବ ରଖୁଥିବା ଝିଅ ଥିଲା। ସେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ, ଶାଶୁ-ଶ୍ୱଶୁର ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କର ବହୁତ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ସେବା କରୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ତାକୁ ଏହା କୁହାଯାଇ ନଥିଲା ଯେ ତା' ସ୍ୱାମୀର ଆୟୁଷ କେବଳ ଅଠର ବର୍ଷ। ସମୟ ବିତିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏବଂ ତାପରେ ସେହି ଦିନ ପାଖେଇ ଆସିଲା ଯେତେବେଳେ ତା' ସ୍ୱାମୀର ମୃତ୍ୟୁ ସମୟ ଆସିବାର ଥିଲା। ଦିନେ ଶ୍ୟାମ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ସୁଭଦ୍ରାକୁ ସବୁ ସତ କଥା କହିଦେଲେ। କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୁଭଦ୍ରା ଚୁପ୍ ରହିଲା। ତା'ପରେ ସେ ଦୃଢ଼ ସ୍ୱରରେ କହିଲା, "ବାପା-ମାଆ, ଆପଣମାନେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ମୁଁ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା କରିବି।" ଶାଶୁ-ଶ୍ୱଶୁର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। କିନ୍ତୁ ସୁଭଦ୍ରାର ମୁହଁରେ ଅତୁଟ ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା। ମୃତ୍ୟୁ ଦିନ ସକାଳୁ ସୁଭଦ୍ରା ଜଲଦି ଉଠିଲା। ସେ ସ୍ନାନ କଲା, ତୁଳସୀ ମାତାଙ୍କୁ ଜଳ ଅର୍ପଣ କଲା, ଓଢ଼ଣି ଚଢ଼ାଇଲା ଏବଂ ଦୀପ ଜାଳି ହାତ ଯୋଡ଼ି ପ୍ରାର୍ଥନା କଲା, "ହେ ତୁଳସୀ ମାତା, ମୋ ସିନ୍ଦୂରର ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।" ଯେତେବେଳେ ଯମଦୂତମାନେ ତା' ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରାଣ ନେବାକୁ ଆସିଲେ, ତୁଳସୀ ମାତା ସେମାନଙ୍କ ରାସ୍ତାରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ କହିଲେ, "ଏ ମୋ ଶରଣକୁ ଆସିଥିବା ସ୍ତ୍ରୀ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି, ତୁମେମାନେ ଏହି ଘରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବ ନାହିଁ।" ଯମଦୂତମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଫେରିଗଲେ। ତା'ପରେ ଯମରାଜ ଆଉ କିଛି ଦୂତ ପଠାଇଲେ। ଏଥର ସୁଭଦ୍ରା ତୁଳସୀଙ୍କ ପାଖରେ ଦୀପ ଜାଳିଥିଲା। ଯେମିତି ହିଁ ଯମଦୂତମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ଦୀପର ଶିଖା ପ୍ରଚଣ୍ଡ ରୂପ ନେଲା। ଦୀପ କହିଲା, "ଯଦି ତୁମେ ଗୋଟିଏ ପାଦ ବି ଆଗକୁ ବଢ଼ାଅ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ନିଆଁରେ ଭସ୍ମ କରିଦେବି।" ଦୂତମାନେ ପୁଣି ଫେରିଗଲେ। ସୁଭଦ୍ରା ଗୋଟିଏ ଜଳପୂର୍ଣ୍ଣ କଳସ ମଧ୍ୟ ରଖିଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦୂତମାନେ ଆସିଲେ, ଜଳ ଦେବତା କହିଲେ, "ମୁଁ ଧର୍ମର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛି। ଫେରିଯାଅ।" ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ। ଶେଷରେ ସୁଭଦ୍ରା ଘର ସାମ୍ନାରେ ଗାଈ ବାନ୍ଧିଦେଲା ଏବଂ ଗୋମାତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲା। ଯେତେବେଳେ ଯମଦୂତମାନେ ପୁଣି ଆସିଲେ, ଗୋମାତା ସେମାନଙ୍କୁ ଅଟକାଇ ଦେଲେ। "ଯଦି ତୁମେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବ, ତେବେ ଗୋହତ୍ୟାର ମହାପାପ ତୁମ ମୁଣ୍ଡରେ ଲାଗିବ।" ଏବେ କୌଣସି ବି ଦୂତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ସାହସ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଆଖିରକାର ସ୍ୱୟଂ ଯମରାଜଙ୍କୁ ଆସିବାକୁ ପଡ଼ିଲା। ସୁଭଦ୍ରା ତାଙ୍କ ଚରଣରେ ପ୍ରଣାମ କଲା ଏବଂ ତାଙ୍କର ଏତେ ସୁନ୍ଦର ସ୍ତୁତି କଲା ଯେ ଯମରାଜ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଗଲେ। ଭାବାବେଶରେ ତାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ବାହାରି ପଡ଼ିଲା, "ସଦା ସଧବା ରୁହ।" ଯେମିତି ଏହି ଶବ୍ଦ ବାହାରିଲା, ସୁଭଦ୍ରା ବିନମ୍ରତାର ସହିତ କହିଲା, "ହେ ଧର୍ମରାଜ, ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ ସଦା ସଧବା ରହିବାର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଛନ୍ତି, ତେବେ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରାଣ କିପରି ନେଇପାରିବେ?" ଯମରାଜ କିଛି କ୍ଷଣ ଚୁପ୍ ରହିଲେ। ତା'ପରେ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଖେଳିଗଲା। ସେ କହିଲେ, "ହେ ସୁଭଦ୍ରା, ଆଜି ତୁମର ଶ୍ରଦ୍ଧା, ପତିବ୍ରତା ଧର୍ମ ଏବଂ ଭକ୍ତି ମୃତ୍ୟୁକୁ ବି ପରାସ୍ତ କରିଦେଇଛି। ମୁଁ ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଶହେ ବର୍ଷ ଆୟୁଷର ବରଦାନ ଦେଉଛି।" ଏହା ପରେ ଯମରାଜ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଘୋଷଣା କଲେ। "ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ତୁଳସୀ ମାତାଙ୍କ ସେବା କରିବ, ପ୍ରତିଦିନ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦୀପ ଜାଳିବ, ଜଳ ଅର୍ପଣ କରିବ ଏବଂ ଗୋମାତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବ, ତା' ଘରେ ମୋର ଦୂତ ବିନା ଅନୁମତିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବେ ନାହିଁ। ସେହିପରି ଘରେ ସୁଖ, ଶାନ୍ତି ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କ କୃପା ବଜାୟ ରହିବ।" କାହାଣୀ ଶେଷ କରି ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଦେବୀ, ଏହି କାରଣରୁ ତୁଳସୀଙ୍କୁ ଏତେ ପବିତ୍ର ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଏ। ତୁଳସୀ କେବଳ ଏକ ଗଛ ନୁହେଁ, ଭଗବାନଙ୍କ କୃପାର ଦ୍ୱାର ଅଟନ୍ତି। ଯେଉଁଠାରେ ତୁଳସୀ, ଦୀପ, ଜଳ ଏବଂ ଗୋମାତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ଧର୍ମ, ସୌଭାଗ୍ୟ ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧି ନିଜେ ବାସ କରନ୍ତି।" ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଆଖି ଭକ୍ତିରେ ଭରିଗଲା। ସେ ହାତ ଯୋଡ଼ି ତୁଳସୀ ମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଏବଂ ସେବେଠାରୁ ଏହି ପରମ୍ପରା ଆହୁରି ଅଧିକ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ପାଳନ କରାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା। 👇 ଯଦି ଆପଣ ବି ତୁଳସୀ ମାତାଙ୍କୁ ମାନନ୍ତି, ତେବେ କମେଣ୍ଟରେ ନିଶ୍ଚୟ ଲେଖନ୍ତୁ "ଜୟ ତୁଳସୀ ମାତା" ଆଉ ନିଜ ପରିବାର ତଥା ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ଏହି ପବିତ୍ର କାହାଣୀଟିକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଶେୟାର କରନ୍ତୁ। #TulsiMata #OdiaBhakti #Odisha #OdiaStory #JayShreeKrishna #OdiaCulture #AmaraOdisha #SpiritualStory #OdiaViral #HinduMythology #DailyDevotion #FaithInGod #OdiaFacebook #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🪕ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଭଜନ🎶 #🙏ପବନପୁତ୍ର ଶ୍ରୀ ହନୁମାନ🙏🏻