ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ! 🙏 ଆପଣ କେବେ ଶୁଣିଛନ୍ତି ମହାପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥ କିପରି ଜଣେ ଚୋରକୁ ଦଣ୍ଡ ନଦେଇ ତାର ଜୀବନ ବଦଳାଇ ଦେଇଥିଲେ? ଏହା ହେଉଛି ଓଡ଼ିଶାର ସୁନ୍ଦରପୁର ଗାଁର ଏକ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ କାହାଣୀ। ଯେତେବେଳେ ଗାଁରେ କ୍ରମାଗତ ଭାବରେ ଚୋରି ହେବାକୁ ଲାଗିଲା, ସେତେବେଳେ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଲୀଳା ରଚିଲେ। କିପରି ଅହଂକାର ଏବଂ ଲୋଭ ମଣିଷକୁ ପତନ ଆଡ଼କୁ ନେଇଯାଏ ଏବଂ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପା କିପରି ସଠିକ୍ ବାଟ ଦେଖାଏ, ତାହା ଏହି କାହାଣୀରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ✨ କିଛି ସମୟ ପୂର୍ବର କଥା। ଓଡ଼ିଶାର ଏକ ଛୋଟ ଗାଁର ନାମ ଥିଲା ସୁନ୍ଦରପୁର। କେବେ ଏହି ଗାଁ ସବୁଜ କ୍ଷେତ, ଲହଡ଼ି ମାରୁଥିବା ଫସଲ ଏବଂ ଭରି ରହିଥିବା ପୋଖରୀ ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଗତ ଦୁଇ ବର୍ଷ ହେବ ପ୍ରକୃତି ଯେପରି ତାଙ୍କ ଉପରେ ରୁଷି ଯାଇଥିଲା। ବାଦଲ ଆସୁଥିଲା, ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ବର୍ଷୁନଥିଲା। କ୍ଷେତ ଶୁଖି ଯାଇଥିଲା, କୂଅ ଖାଲି ହୋଇଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଲୋକଙ୍କ ଚେହେରାରେ ଚିନ୍ତାର ରେଖା ଗଭୀର ହେବାରେ ଲାଗିଥିଲା। ଏପରି କଠିନ ସମୟରେ ପୁରୀ ରାଜ୍ୟରୁ ସାହାଯ୍ୟ ପହଞ୍ଚାଯାଉଥିଲା। ଦିନେ ମହାରାଜାଙ୍କ ସେନାପତି ଗାଁରେ ଶସ୍ୟ ଏବଂ ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ ସାମଗ୍ରୀ ଧରି ପହଞ୍ଚିଲେ। ଗାଁର ମୁଖିଆ ହାତ ଯୋଡ଼ି କହିଲେ, "ଆପଣମାନଙ୍କୁ ବହୁତ ଧନ୍ୟବାଦ। ଆପଣ ଆମ ଗାଁକୁ ଭୋକମାରୀରୁ ବଞ୍ଚାଇ ନେଲେ।" ସେନାପତି ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ମୁଖିଆ ଜୀ, ଏସବୁ ମହାପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ କୃପା। ଆମେ ତ କେବଳ ତାଙ୍କର ଆଦେଶ ପାଳନ କରୁଛୁ।" କିନ୍ତୁ ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କ ମନରେ ଗୋଟିଏ ହିଁ ଚିନ୍ତା ଥିଲା। ଯଦି ଏହି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟ ବର୍ଷା ନହୁଏ ତେବେ କ'ଣ ହେବ? ସେହି ସମୟରେ ନୀଳାଚଳରେ ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥ ନିଜ ବଡ଼ ଭାଇ ବଳରାମଙ୍କ ସହ ବିରାଜମାନ ଥିଲେ। ବଳରାମ ଜୀ ତଳେ ପୃଥିବୀ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲେ ଏବଂ ସୁନ୍ଦରପୁର ଲୋକଙ୍କ ପୀଡ଼ା ଦେଖି ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ତରଳି ଗଲା। ସେ କହିଲେ, "କାହ୍ନା, ଏହି ଲୋକମାନେ ଦୁଇ ବର୍ଷ ହେବ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଖାଦ୍ୟ ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କ କ୍ଷେତ ଶୁଖି ଯାଇଛି। ଆମେ କ'ଣ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି କରିପାରିବା ନାହିଁ?" ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥ ମୃଦୁ ମୃଦୁ ହସିଲେ। "ଭାଇ, ସଂସାରରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପରୀକ୍ଷାର ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ କେହି ନିଜ ଦୁଃଖରେ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟର ଭଲ ଚିନ୍ତା କରେ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ନିଜେ ତାହାର ସାହାଯ୍ୟ କରେ।" ତା'ପରେ ସେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଲୀଳା ରଚିଲେ। ପରଦିନ ସକାଳେ ପୂରା ଗାଁରେ ଖବର ଖେଳିଗଲା ଯେ ଗାଁ ବାହାରେ ଥିବା ଏକ ଟିପା ଉପରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛି ଏବଂ ସେହି କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ମାଧ୍ୟମରେ ମହାପ୍ରଭୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପରିବାରର କେବଳ ଗୋଟିଏ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ। ଏହା ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ପୂରା ଗାଁରେ ଉତ୍ସାହ ଖେଳିଗଲା। କିଏ ଧନ ମାଗିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା, କିଏ ସୁନା, କିଏ ବଡ଼ ଘର, ତ କିଏ ବ୍ୟାପାରରେ ସଫଳତା। କିନ୍ତୁ ଭିଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଏପରି ଦୁଇଜଣ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ ଯାହାଙ୍କ ମନରେ ଭକ୍ତି ନଥିଲା, କେବଳ ଲୋଭ ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଘଟରୁ ଏବଂ ମଟରୁ। ଉଭୟେ ଭାବିଲେ, "ଯଦି ଲୋକମାନେ ଜଣ ଜଣ ହୋଇ ଯିବେ ତେବେ ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଶୁଣିନେବୁ ଏବଂ ତା'ପରେ କୌଣସି ନା କୌଣସି ଉପାୟରେ ସେମାନଙ୍କର ଲାଭ ଉଠାଇବୁ।" ତେଣୁ ସେମାନେ ଚତୁରତାର ସହ ପରାମର୍ଶ ଦେଲେ ଯେ ସମସ୍ତେ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଧାଡ଼ି ବାନ୍ଧି ଯାଆନ୍ତୁ। ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥ ଉପରେ ବସି ସେମାନଙ୍କ ଚତୁରତା ଦେଖି ହସୁଥିଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ ଗାଁରେ ଏକ ନୂଆ ସମସ୍ୟା ଉପୁଜିଲା। ହଠାତ୍ ଅନେକ ଘରେ ଚୋରି ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। କାହାର ଅଳଙ୍କାର ଗାୟବ ହୋଇଗଲା, କାହାର ଧନ, କାହାର ବର୍ଷ ବର୍ଷର ଜମା ପୁଞ୍ଜି। ପୂରା ଗାଁ ଭୟଭୀତ ହୋଇଗଲା। ଲୋକମାନେ ମହାରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ସାହାଯ୍ୟ ମାଗିଲେ। ମହାରାଜା ତୁରନ୍ତ ସୈନିକମାନଙ୍କୁ ତଦନ୍ତ ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ଏହା ଥିଲା ଯେ ଚୋର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଥର ଖସି ପଳାଉଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ଗାଁକୁ ଜଣେ ରହସ୍ୟମୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଆସିଲା। ସେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ବେଶ ବଦଳାଉଥିଲା, ଲୋକଙ୍କୁ କୌଶଳ ଦେଖାଉଥିଲା ଏବଂ ତା'ପରେ ଗାୟବ ହୋଇଯାଉଥିଲା। କାହାକୁ ବୁଝା ପଡ଼ୁନଥିଲା ଯେ ସେ କିଏ। କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବରେ ସେ କୌଣସି ସାଧାରଣ ମଣିଷ ନଥିଲା। ସେ ନିଜେ ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଲୀଳାର ଏକ ପାତ୍ର ଥିଲା। ସେପଟେ ବଳରାମ ଜୀ ପଚାରିଲେ, "କାହ୍ନା, ତୁମେ ସିଧା ଚୋରକୁ ଧରୁନାହଁ କାହିଁକି?" ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥ ହସିଲେ। "ଭାଇ, ବେଳେବେଳେ ଅପରାଧୀକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ପୂର୍ବରୁ ତାକୁ ତା'ର କର୍ମର ଦର୍ପଣ ଦେଖାଇବା ଆବଶ୍ୟକ ହୋଇଥାଏ।" ଏପଟେ ଚୋରି କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜକୁ ବହୁତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବୋଲି ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଥିଲା। ତାକୁ ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ସଂସାରରେ ତା'ଠାରୁ ଚତୁର କେହି ନାହାଁନ୍ତି। ଗୋଟିଏ ରାତିରେ ତାକୁ ଜଣାପଡ଼ିଲା ଯେ ଜଣେ ଧନୀ ବ୍ୟବସାୟୀ ଗାଁକୁ ଆସିଛନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ସାଥିରେ ବହୁତ ସୁନା ଆଣିଛନ୍ତି। ତା'ର ଲୋଭ ଜାଗ୍ରତ ହେଲା। ସେ ଲୁଚି ଲୁଚି ସେହି ବ୍ୟବସାୟୀଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଗଲା। କିନ୍ତୁ ସେ କ'ଣ ଜାଣିଥିଲା ଯେ ସେହି ବ୍ୟବସାୟୀ ବାସ୍ତବରେ ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଲୀଳାର ହିଁ ଏକ ରୂପ ଥିଲେ। ରାତିର ଅନ୍ଧାରରେ ଚୋର ସେହି ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚିଗଲା ଯେଉଁଠାରେ ସୁନା ଲୁଚାଯାଇଥିବା ଖବର ସେ ପାଇଥିଲା। ଯେମିତି ସେ ସିନ୍ଦୁକ ଖୋଲିଲା, ତା'ର ଆଖି ଝଲସି ଉଠିଲା। ଭିତରେ ସୁନାର ଗଦା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଖୁସିରେ ପାଗଳ ହୋଇଗଲା। କିନ୍ତୁ ସେ ଯେମିତି ସୁନା ଉଠାଇବା ପାଇଁ ହାତ ବଢ଼ାଇଲା, ହଠାତ୍ ସବୁକିଛି ବଦଳିଗଲା। ସୁନା ମାଟି ହୋଇଗଲା। ମୋତି ପଥର ହୋଇଗଲା। ଏବଂ ହୀରା ସାଧାରଣ ଗୋଡ଼ି ପାଲଟିଗଲା। ଚୋର ଭୟଭୀତ ହୋଇଗଲା। ସେହି ସମୟରେ ତା' ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ସେହି ଆଲୋକରେ ଦୁଇଜଣ ବାଳକ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିଲେ। ଜଣକ ଚେହେରାରେ ଅଦ୍ଭୁତ ହସ ଥିଲା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜଣକ ହାତରେ ଲଙ୍ଗଳ ଥିଲା। ଚୋର ବୁଝିଗଲା ଯେ ଏମାନେ କୌଣସି ସାଧାରଣ ବାଳକ ନୁହଁନ୍ତି। ତା'ର ଶରୀର ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥ କହିଲେ, "ତୁମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପରିଶ୍ରମର ଧନ ଚୋରାଇଲ। ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଭାଙ୍ଗିଲ। କିନ୍ତୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଅପରାଧ ହେଉଛି ଯେ ତୁମେ ନିଜ ଲୋଭକୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଉପରେ ହାବି ହେବାକୁ ଦେଲ।" ଚୋର କାନ୍ଦି ପକାଇଲା। ସେ ହାତ ଯୋଡ଼ି କହିଲା, "ପ୍ରଭୁ, ମୋର ଭୁଲ୍ ହୋଇଯାଇଛି। ମୋତେ କ୍ଷମା କରିଦିଅନ୍ତୁ।" ଭଗବାନ କହିଲେ, "କ୍ଷମା ସେତେବେଳେ ମିଳିବ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଧନ ଫେରାଇବ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ କ୍ଷମା ମାଗିବ ଏବଂ ଆଗକୁ ସଚ୍ଚୋଟତାର ଜୀବନ ବିତାଇବ।" ପରଦିନ ସକାଳେ ପୂରା ଗାଁ ସାମ୍ନାରେ ଚୋର ନିଜ ଅପରାଧ ସ୍ୱୀକାର କରିନେଲା। ସେ ଜଣ ଜଣ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଧନ ଫେରାଇଲା। ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ପ୍ରଥମେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ତା'ର ଅନୁତାପ ଦେଖିଲେ ତାକୁ କ୍ଷମା କରିଦେଲେ। ସେହି ଦିନ ଆକାଶରେ ବାଦଲ ଘୋଟି ଆସିଲା। ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଉପରକୁ ଚାହିଁଲେ। ଅନେକ ମାସ ପରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ବର୍ଷା ଟୋପା ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ଶୁଖିଲା ମାଟିର ବାସ୍ନା ପୂରା ଗାଁରେ ଖେଳିଗଲା। ଲୋକମାନେ ଖୁସିରେ ନାଚିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ମୁଖିଆଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଗଲା। ସେ ହାତ ଯୋଡ଼ି କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଆମକୁ କେବଳ ବର୍ଷା ଦେଲେ ନାହିଁ। ଆପଣ ଆମକୁ ଏହା ମଧ୍ୟ ଶିଖାଇଲେ ଯେ ଲୋଭ ମଣିଷକୁ ଅନ୍ଧ କରିଦିଏ ଏବଂ ପ୍ରକୃତ ସମୃଦ୍ଧି କେବଳ ସଚ୍ଚୋଟତା ଏବଂ ଭକ୍ତିରେ ରହିଥାଏ।" କୁହାଯାଏ ଯେ ସେହି ଦିନ ପରେ ସୁନ୍ଦରପୁର ଗାଁ ଆଉ କେବେ ପୂର୍ବ ପରି ରହିଲା ନାହିଁ। ଲୋକଙ୍କ କ୍ଷେତ ପୁଣି ସବୁଜ ହୋଇଗଲା। ପୋଖରୀ ଭରିଗଲା। କିନ୍ତୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କଥା ଏହା ହେଲା ଯେ ଲୋକମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ମଧ୍ୟ ବଦଳିଗଲା। ଆଉ ଆଜି ବି ଓଡ଼ିଶାର ଅନେକ ଗାଁରେ ଏହି କଥା କୁହାଯାଏ ଯେ ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଚୋର ନିଜ ଲୋଭରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେତେବେଳେ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥ ତାକୁ ଦଣ୍ଡ ନୁହେଁ, ବରଂ ସଠିକ୍ ମାର୍ଗ ଦେଖାଇ ତା'ର ଜୀବନ ବଦଳାଇ ଦେଇଥିଲେ। 👇 ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଠାକୁର କିଏ? ଯଦି ଆପଣ ବି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭକ୍ତ, ତେବେ କମେଣ୍ଟରେ 'ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ' ନିଶ୍ଚୟ ଲେଖନ୍ତୁ ଏବଂ ନିଜ ପରିବାର ସହ ଏହି ସୁନ୍ଦର କାହାଣୀକୁ ସେୟାର କରନ୍ତୁ। 🚩 #JayJagannath #JagannathLeela #OdiaStory #OdishaCulture #JagannathTemple #OdiaPost #PuriJagannath #Bhubaneswar #OdiaMotivation #SpiritualStory #ViralOdia #LordJagannath #Devotion #HinduMythology #OdiaBhakti #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🙏ପବନପୁତ୍ର ଶ୍ରୀ ହନୁମାନ🙏🏻