"சொல்ல முடியாத பசி" சுமிதாவுக்கு வயது முப்பத்தி எட்டு. கணவன் இறந்து ஐந்து வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. ஊர் மக்கள் பார்வையில் அவள் ஒரு நல்ல பெண். குழந்தைகளை நன்றாக வளர்க்கிறாள். வேலைக்குப் போகிறாள். யாரிடமும் சிரித்துப் பேசுவதில்லை. எந்த ஆணிடமும் நெருங்கிப் பழகுவதில்லை. "பாருங்க... கணவன் போன பிறகும் எவ்வளவு கண்ணியமா இருக்கா!" என்று பலர் பாராட்டுவார்கள். ஆனால் அவர்கள் பார்த்தது சுமிதாவின் வாழ்க்கையின் வெளிப்பக்கம் மட்டுமே. உள்ளே நடந்த போராட்டத்தை யாரும் பார்க்கவில்லை. இரவு பத்து மணிக்குப் பிறகு, குழந்தைகள் தூங்கியதும், வீடு முழுவதும் அமைதியாகிவிடும். அந்த அமைதிதான் அவளுக்கு பயமாக இருந்தது. பகலில் வேலை அவளை பிஸியாக வைத்துவிடும். ஆனால் இரவில்... அவள் ஒரு மனைவியாக வாழ்ந்த வருடங்கள் நினைவுக்கு வரும். ஒருவரின் அருகாமை நினைவுக்கு வரும். தன்னை அழகாகப் பார்த்த கண்கள் நினைவுக்கு வரும். தன்னை பெண்ணாக உணர வைத்த தருணங்கள் நினைவுக்கு வரும். அந்த நினைவுகள் வந்தாலே, அவள் மனம் மட்டும் அல்ல, உடலும் தனிமையை உணரத் தொடங்கும். அதைப் பற்றி யாரிடமும் பேச முடியாது. ஏனென்றால் பெண்களின் துக்கத்தைப் பற்றி பேசும் உலகம், பெண்களின் உடல் ஏக்கத்தைப் பற்றி பேச விரும்புவதில்லை. ஒருநாள் கண்ணாடி முன் நின்று தன் முகத்தை பார்த்தாள். கண்களில் சோர்வு இருந்தது. ஆனால் இன்னும் உயிர் இருந்தது. இன்னும் ஆசைகள் இருந்தன. இன்னும் அன்பு வேண்டும் என்ற தாகம் இருந்தது. அப்போது அவளுக்கு ஒரு கேள்வி தோன்றியது. "நான் இன்னும் உயிரோட இருக்கும்போது, ஏன் இறந்தவள் மாதிரி வாழணும்?" அந்த கேள்வி அவளை அழ வைத்தது. ஏனெனில் ஐந்து வருடங்களாக அவள் கணவனை மட்டும் இழந்து துக்கப்படவில்லை. தன் தேவைகளையும், ஆசைகளையும், உணர்வுகளையும் பூட்டி வைத்திருந்தாள். தனக்கு அருகில் யாராவது வேண்டும் என்று நினைத்த ஒவ்வொரு முறையும், தன்னையே குற்றவாளியாக உணர்ந்திருந்தாள். ஆனால் அந்த இரவு அவள் ஒரு உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டாள். துணையைத் தேடுவது துரோகம் அல்ல. மீண்டும் காதலிப்பது பாவம் அல்ல. ஒரு பெண்ணாக தன் உடலும் மனமும் ஏங்குவதை ஒப்புக்கொள்வது வெட்கப்பட வேண்டிய விஷயம் அல்ல. அது வாழ்க்கை இன்னும் தன்னுள் இருக்கிறது என்பதற்கான சாட்சி. அன்று முதல் அவள் தனிமையை மறுக்கவில்லை. தன் உணர்வுகளிடம் பொய் சொல்லவில்லை. ஏனெனில் சில நேரங்களில் குணமடைவது என்பது வலியை மறைப்பது அல்ல. "எனக்கும் அன்பு தேவை. எனக்கும் அருகாமை தேவை. எனக்கும் முழுமையான வாழ்க்கை வாழ உரிமை இருக்கிறது." என்று தன்னிடம் நேர்மையாக ஒப்புக்கொள்வதுதான். அந்த இரவில் சுமிதா யாரையும் கண்டுபிடிக்கவில்லை. காதலும் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, தன்னையே மீண்டும் கண்டுபிடித்தாள். அதுதான் அவளுடைய புதிய வாழ்க்கையின் தொடக்கம். ❤️ #👉வாழ்க்கை பாடங்கள் #📺வைரல் தகவல்🤩 #⏱ஒரு நிமிட கதை📜 #😍குட்டி கதை📜 #💪ஊக்குவிக்கும் கதைகள்