ഇതൊരു സാങ്കൽപ്പിക കഥയാണ് ഇഷ്ടമായാൽ ലൈക്കും കമൻ്റും വാരിക്കോരി തരിക/ മഴ പെയ്യുന്ന രാത്രി. സെല്ലിനകത്ത് ഉറക്കം വരാത്ത കുറച്ച് തടവുകാർ കഥ പറഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആദ്യം ചെറിയ ചെറിയ മോഷണകഥകളായിരുന്നു. “അത് എന്ത് കളവാടാ…” എന്ന് പറഞ്ഞ് കള്ളൻ കരിം സെല്ലിന്റെ ചുമരിൽ ചാരി ഇരുന്നു. “ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കൂ…” എല്ലാവരും അവനെ നോക്കി. കരിം പതുക്കെ തുടങ്ങി. “ഇത് ഞാൻ ചെറുപ്പത്തിലായിരുന്ന കാലത്തെ കാര്യമാണ്. മോഷണ പരിപാടി ഒക്കെ തുടങ്ങുന്ന സമയം. അന്ന് അധിക ബുദ്ധിയൊന്നുമില്ല, ധൈര്യം മാത്രം. എവിടെയെങ്കിലും പണമോ സ്വർണമോ ഉണ്ടെന്ന് കേട്ടാൽ രാത്രി തന്നെ ഇറങ്ങും. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് കാട്ടിനുള്ളിലെ ഒരു പഴയ തറവാടിനെക്കുറിച്ച് കേൾക്കുന്നത്. വീട് വലിയതായിരുന്നു. ചുറ്റും പറമ്പും മരങ്ങളും. വർഷങ്ങളായി അടഞ്ഞുകിടക്കുകയാണ്. നാട്ടുകാരിൽ നിന്ന് അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ മനസിലായി — വീട്ടുകാർ അമേരിക്കയിലാണ്. രണ്ട് വർഷമായി ആരും വന്നിട്ടില്ല. ഇടയ്ക്ക് ഒരാൾ വന്ന് മുറ്റം വൃത്തിയാക്കി പോകുമത്രേ. അത് കേട്ടപ്പോഴേ എന്റെ മനസിൽ ആ വീട് കയറി. രണ്ട് ദിവസം ഞാൻ ദൂരെ നിന്ന് സ്ഥലം നോക്കി. രാത്രിയിൽ വെളിച്ചമില്ല. ആളുകളുടെ വരവും പോക്കും ഇല്ല. പിറ്റേ ദിവസം തന്നെ പണിക്ക് ഇറങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. രാത്രിയോടെ കനത്ത മഴ തുടങ്ങി. പലരും അത്തരം രാത്രിയിൽ പുറത്തിറങ്ങില്ല. പക്ഷേ എനിക്ക് അതായിരുന്നു ധൈര്യം. മഴ പെയ്ത് വെള്ളം നിറഞ്ഞ പാടത്തൂടെ ഞാൻ നടന്നു. കാലിൽ ചെളി ഒട്ടുന്നു. തവളകളുടെ ശബ്ദം മാത്രം. ഇടയ്ക്ക് മിന്നൽ തെളിയുമ്പോൾ കാട്ടിനുള്ളിലെ ആ തറവാട് ദൂരെയായി കാണാം. വീട്ടിന്റെ പിന്നിലൂടെയാണ് ചെന്നത്. ജനലിൽ മരത്തിന്റെ അഴിയുണ്ടായിരുന്നു. ചെറിയ അരിവാൾ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അധിക സമയം എടുത്തില്ല. മുറിച്ചുമാറ്റി അകത്ത് കയറി. അകത്ത് മുഴുവൻ ഇരുട്ട്. പഴയ വീടിന്റെ മണം. ചുമരുകളിൽ പൊടി. ചില ഇടങ്ങളിൽ മാറാല. ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ മുറികൾ നോക്കി നടന്നു. ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ ധൈര്യം കൂടി. ഒരു വലിയ മുറിയിൽ പഴയ മര അലമാര കണ്ടു. തുറക്കാൻ കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടി. പക്ഷേ തുറന്നപ്പോൾ ഞാൻ തന്നെ ഒന്ന് അമ്പരന്നു. സ്വർണാഭരണങ്ങൾ. കുറെ പണം. ആർക്കോ മറന്നുവെച്ചതുപോലെ. ഞാൻ കിട്ടിയത് ഒരു തുണിയിൽ കെട്ടി ചുമലിലിട്ടു. ‘ഇന്നത്തെ പണി കൊള്ളാം,’ എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. പിന്നെ വന്ന വഴിയിലൂടെ പുറത്തിറങ്ങി. മുറ്റത്ത് എത്തിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ നിൽക്കിപ്പോയത്. മാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു. ആദ്യം നെഞ്ച് ഒന്ന് കുത്തിപ്പോയി. ‘പിടിക്കപ്പെട്ടോ…?’ ചുമലിലെ കെട്ട് ഞാൻ അറിയാതെ മുറുകെ പിടിച്ചു. ഇത്ര നേരം വീടിനകത്ത് ആരെയും കണ്ടില്ല. പിന്നെ ഈ നേരത്ത് മുറ്റത്ത് നിൽക്കുന്നത് ആരാ? മിന്നൽ ഒരിക്കൽ തെളിഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് കണ്ടത്. ഒരു സ്ത്രീ. വെളുത്ത മുണ്ട്. നീണ്ട മുടി. മുഖം വ്യക്തമായി കാണാനാവുന്നില്ല. ഞാൻ അനങ്ങാതെ നിന്നു. രണ്ട് നിമിഷം തലക്കുള്ളിൽ പല കണക്കുകളും ഓടി. വീട്ടുകാരിൽ ആരെങ്കിലും വന്നതാണോ? അയൽവീട്ടിൽ നിന്ന് ആരെങ്കിലും കണ്ടിറങ്ങിയതോ? അല്ലെങ്കിൽ… കള്ളനെ പിടിക്കാൻ നിൽക്കുന്ന ആരെങ്കിലും? ഓടി രക്ഷപ്പെടണോ, അതോ ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ നടന്ന് കടന്നുപോകണോ എന്ന് പോലും എനിക്ക് മനസിലായില്ല. പക്ഷേ അവൾ അനങ്ങിയില്ല. മഴ ഇലകളിൽ നിന്ന് വീഴുന്നുണ്ട്. മാവിന്റെ കൊമ്പുകൾ കാറ്റിൽ ആടുന്നു. അവൾ മാത്രം നിശ്ചലമായി നിൽക്കുന്നു. മിന്നൽ ഒരിക്കൽ തെളിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ രൂപം ഒന്ന് വ്യക്തമായി. നീണ്ട മുടി. വെളുത്ത മുണ്ട്. മുഖം മുഴുവൻ കാണുന്നില്ല. ഞാൻ അവളെ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. ‘ഇവൾ ആരാ…?’ അപ്പോഴാണ് മറ്റൊരു ചിന്ത തലയിൽ വന്നത്. ഇത്ര രാത്രി… ആളൊഴിഞ്ഞ വീട്ടുമുറ്റത്ത്… ഇങ്ങനെ നിൽക്കുന്ന സ്ത്രീ… എന്തെങ്കിലും രഹസ്യ കൂടിക്കാഴ്ചക്കോ വന്ന ആരെങ്കിലുമാണോ? ചെറുപ്പമായിരുന്നല്ലോ. സത്യം പറയട്ടെ… ആ ഒരു നിമിഷം പേടിയേക്കാൾ കൂടുതൽ കൗതുകമായിരുന്നു. അവളുടെ നിൽപ്പ് പോലും വേറെയായിരുന്നു. വിളിച്ചാൽ അടുത്തുവരുമെന്ന തോന്നൽ. ഞാൻ ഒന്ന് ധൈര്യം കാണിച്ചു. ‘ആരാ അവിടെ?’ ഞാൻ ചോദിച്ചു. മറുപടി ഇല്ല. ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. ‘ഈ വീട്ടിലെ ആളാണോ?’ അപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി. മുഖം ഇപ്പോഴും ഇരുട്ടിൽ. പക്ഷേ ശബ്ദം കേട്ടു. ‘ഇത്ര രാത്രി… ഇവിടെ എന്താ പണി…?’ ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ പരുങ്ങൽ കൂടി. സാധാരണ ചോദ്യം തന്നെയായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ ശബ്ദത്തിൽ എന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് കാറ്റിനൊപ്പം വരുന്ന പോലെ തോന്നി. ഞാൻ ഉടനെ കള്ളം പറഞ്ഞു. ‘വഴി തെറ്റി വന്നതാ.’ അവൾ കുറച്ച് നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു— ‘വഴി തെറ്റി വന്നവന്റെ ചുമലിൽ കെട്ട് എന്തിനാ…?’ എന്റെ ശരീരം തണുത്തു. ഞാൻ മറുപടി പറയാതെ നിന്നു. അവൾ പതിയെ എന്റെ നേരെ ഒരു ചുവടുവെച്ചു. അപ്പോഴാണ് ഞാൻ താഴേക്ക് നോക്കിയത്. മുറ്റം മുഴുവൻ മഴനനഞ്ഞ മണ്ണ്. എന്റെ കാലടികൾ തെളിഞ്ഞുകാണാം. പക്ഷേ അവൾ നിൽക്കുന്നിടത്ത്… ഒരു പാടുപോലുമില്ല. എന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടു. ഞാൻ പിന്നോട്ടടി വെച്ചു. അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചു. ആ ചിരി സാധാരണയല്ലായിരുന്നു. പിന്നെ അവൾ ചോദിച്ചു— ‘അകത്ത് നിന്ന് എന്തൊക്കെയാ എടുത്തത്…?’ മിന്നൽ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. ആ വെളിച്ചത്തിലാണ് ഞാൻ അത് കണ്ടത്. അവളുടെ കാലുകൾ… പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ടോർച്ച് താഴെ വീണു. അവൾ ഒരടി കൂടി മുന്നോട്ട് വന്നു. ഇപ്പോൾ മുഖം കുറച്ച് തെളിഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ അസാധാരണമായി തിളങ്ങുന്നു. ചിരി നീളുന്നു. പല്ലുകൾ വെളുത്ത് പുറത്തേക്ക് തെളിഞ്ഞു. ‘ഓടണ്ട…’ അവൾ പറഞ്ഞു. ‘ഇത്ര ദൂരം വന്നതല്ലേ…’ അത് കേട്ടതും എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ പൊട്ടി. ഞാൻ തിരിഞ്ഞ് ഓടി. പിന്നിൽ അവളുടെ ചിരി. അതോടൊപ്പം എവിടെ നിന്നോ നായ്ക്കളുടെ കുര. ഞാൻ പാടത്തേക്ക് ചാടി. ചെളിയിൽ കാലുകൾ പൂഴ്ന്നു. പിന്നിൽ ചിലങ്കയുടെ ശബ്ദം. ചിങ്ക്… ചിങ്ക്… ചിങ്ക്… അത് അടുത്തുവരുന്നു. നായ്ക്കളുടെ കുര കൂടി. കുറുക്കൻ കരച്ചിൽ. മരങ്ങളിൽ നിന്ന് വവ്വാലുകൾ പറക്കുന്ന ശബ്ദം. ഞാൻ ജീവൻകൊണ്ട് ഓടി. ഒരിക്കൽ ധൈര്യമായി തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അത് നോക്കണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ഓടുന്നില്ല. നിലം തൊടാതെ വരുന്നു. അവളുടെ പിന്നിൽ കറുത്ത നായ്ക്കൾ. മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുന്നു. ‘നിർത്ത്…’ എന്ന ശബ്ദം പിന്നിൽ കേട്ടു. ഞാൻ പിന്നെ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. ചുമലിലെ കെട്ട് മുറുകെ പിടിച്ച് ഓടി. ചെളിയിൽ വഴുതി വീണു. എഴുന്നേറ്റു. വീണ്ടും ഓടി. അങ്ങനെ ഓടിയെത്തി ഒടുവിൽ റോഡിൽ കയറി. അതേ നിമിഷം… എല്ലാ ശബ്ദവും നിന്നു. നായ്ക്കളുടെ കുര ഇല്ല. ചിലങ്ക ഇല്ല. ഞാൻ ശ്വാസം കിട്ടാതെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. റോഡിന് അപ്പുറം ഇരുട്ട് മാത്രം. മഴ. കാറ്റിൽ ആടുന്ന മരങ്ങൾ. പക്ഷേ അവളില്ല. നായ്ക്കളില്ല. ഒന്നുമില്ല. ഞാൻ കുറച്ച് നേരം റോഡരികിൽ ഇരുന്ന് ശ്വാസം വിട്ടു. പിന്നെ ചുമലിൽ കൈവെച്ചു നോക്കി. കെട്ട് അവിടെയുണ്ട്. സ്വർണവും പണവും അതേപടി. പക്ഷേ ആ രാത്രി കഴിഞ്ഞ് ഒരു കാര്യം ഞാൻ പഠിച്ചു…” കരിം അവിടെ നിർത്തി. സെല്ലിനകത്ത് ആരും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു. “അടഞ്ഞ വീട്ടിൽ കയറുമ്പോൾ അകത്ത് ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കാം… പക്ഷേ പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ മുറ്റത്ത് ആരാണ് കാത്തുനിൽക്കുന്നത് എന്ന് ഒരിക്കലും ഉറപ്പിക്കാനാവില്ല…” കണ്ണൂർകാരൻ 👽👽👽👽👽👽 #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ