🙏🏻ଆପଣ କେବେ ଭାବିଛନ୍ତି କି ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତିଠାରୁ ଏତେ ଅଲଗା କାହିଁକି ଦେଖାଯାଏ? ପ୍ରକୃତରେ ତାଙ୍କର ହାତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାହିଁକି ନୁହେଁ, ପାଦ କାହିଁକି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ଅଧୁରା କାହିଁକି ଲାଗେ? କ’ଣ ଏହା କୌଣସି କାରିଗରର ଭୁଲ ଥିଲା ନା ଏହା ପଛରେ ଏପରି କୌଣସି ରହସ୍ୟ ଲୁଚି ରହିଛି ଯାହା ଶୁଣିଲେ ଆପଣଙ୍କ ଲୋମ ଟାଙ୍କୁରି ଉଠିବ? ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି, ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଅସଲି ସ୍ୱରୂପ କ'ଣ ସତରେ ଏହି କାଠର ମୂର୍ତ୍ତି ନା ସେହି ଦିବ୍ୟ ନୀଳମାଧବ, ଯିଏ କେବେ ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲର ଏକ ଗୁପ୍ତ ଗୁମ୍ଫାରେ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକଟ ହୋଇଥିଲେ? ଆଜିର ଏହି କାହାଣୀ ଆପଣଙ୍କୁ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ପଛକୁ ସେହି ସମୟକୁ ନେଇଯିବ, ଯେତେବେଳେ ଭଗବାନ ସ୍ୱୟଂ ନିଜର ସ୍ୱରୂପ ବଦଳାଇ ଇତିହାସର ସବୁଠାରୁ ରହସ୍ୟମୟ ଲୀଳା ରଚିଥିଲେ। ବହୁ ସମୟ ପୂର୍ବେ ମାଳବରେ ଜଣେ ମହାନ୍ ତଥା ଧର୍ମପରାୟଣ ରାଜା ରାଜତ୍ୱ କରୁଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ। ରାଜା ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ଭକ୍ତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ହିଁ ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା ଯେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନଙ୍କର ଏପରି ସ୍ୱରୂପର ଦର୍ଶନ ମିଳୁ, ଯାହାକୁ ସଂସାରରେ ବହୁତ କମ୍ ଲୋକ ଦେଖିଥିବେ। ଦିନେ ତାଙ୍କ ଦରବାରକୁ ଜଣେ ସାଧୁ ଆସିଲେ। ସାଧୁ ଜଣକ ରାଜାଙ୍କୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରହସ୍ୟ କହିଲେ। ସେ କହିଲେ ଯେ ଓଡ଼ିଶାର ଘଞ୍ଚ ଏବଂ ଦୁର୍ଗମ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଏପରି ଏକ ଗୁପ୍ତ ଗୁମ୍ଫା ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ନୀଳମାଧବ ରୂପରେ ବିରାଜମାନ ଅଛନ୍ତି। ସେଠାରେ କୌଣସି ମନ୍ଦିର ନାହିଁ, କୌଣସି ପ୍ରାସାଦ ନାହିଁ, କେବଳ ପ୍ରକୃତି ମଧ୍ୟରେ ଭଗବାନଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ରହିଛି। କୁହାଯାଏ ଯେ ପ୍ରତିଦିନ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଗାଈ ସେଠାକୁ ଆସେ ଏବଂ ବିନା କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟର ସ୍ପର୍ଶରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦୁଗ୍ଧାଭିଷେକ କରେ। ଏହା ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ରାଜାଙ୍କ ମନରେ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ତୀବ୍ର ଇଚ୍ଛା ଜାଗ୍ରତ ହେଲା। ସେ ତୁରନ୍ତ ନିଜର ସବୁଠାରୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମନ୍ତ୍ରୀ ବିଦ୍ୟାପତିଙ୍କୁ ସେହି ରହସ୍ୟମୟ ସ୍ଥାନର ସନ୍ଧାନରେ ପଠାଇଲେ। ବିଦ୍ୟାପତି ମାସ ମାସ ଧରି ଜଙ୍ଗଲ, ପାହାଡ଼ ଏବଂ ନଦୀ ପାର ହେଉଥିଲେ। ଅନେକ କଠିନ ପରିସ୍ଥିତିର ସାମ୍ନା କରି ଶେଷରେ ସେ ଶବର ଜନଜାତିର ମୁଖିଆ ବିଶ୍ୱାବସୁଙ୍କ ପଲ୍ଲୀରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ବିଶ୍ୱାବସୁ କୌଣସି ସାଧାରଣ ବନବାସୀ ନଥିଲେ। ସେ ନୀଳମାଧବଙ୍କର ପରମ ଭକ୍ତ ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ପୂଜକ ଥିଲେ। ଆରମ୍ଭରେ ବିଶ୍ୱାବସୁ କାହା ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିନଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସମୟ ସହିତ ବିଦ୍ୟାପତିଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ ଦେଖି ତାଙ୍କ ମନ ବଦଳିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଧୀରେ ଧୀରେ ଉଭୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଧୁତା ହୋଇଗଲା। ଏତିକି ନୁହେଁ, ବିଶ୍ୱାବସୁ ନିଜର ପ୍ରିୟ କନ୍ୟା ଲଳିତାଙ୍କ ବିବାହ ମଧ୍ୟ ବିଦ୍ୟାପତିଙ୍କ ସହ କରାଇଦେଲେ। ବିବାହ ପରେ ବିଦ୍ୟାପତି ନିଜ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ନୀଳମାଧବଙ୍କ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ। ସେତେବେଳେ ସେ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ଶ୍ୱଶୁର ପ୍ରତିଦିନ କୌଣସି ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନକୁ ଭଗବାନଙ୍କ ପୂଜା କରିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଦିନେ ବିଦ୍ୟାପତି ବିଶ୍ୱାବସୁଙ୍କୁ ବିନତୀ କଲେ ଯେ ସେ ମଧ୍ୟ ଭଗବାନ ନୀଳମାଧବଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି। ପ୍ରଥମେ ତ ବିଶ୍ୱାବସୁ ମନା କରିଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ବହୁତ ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ ସେ ରାଜି ହୋଇଗଲେ। ତଥାପି ସେ ଗୋଟିଏ ସର୍ତ୍ତ ରଖିଲେ। ସେ କହିଲେ ଯେ ପୁରା ରାସ୍ତା ବିଦ୍ୟାପତିଙ୍କ ଆଖିରେ ପଟି ବନ୍ଧା ହୋଇ ରହିବ, ଯାହାଦ୍ୱାରା କେହି ବି ସେହି ଗୁମ୍ଫାର ରହସ୍ୟ ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲ, ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଏବଂ କଠିନ ରାସ୍ତା ଦେଇ ବିଶ୍ୱାବସୁ ବିଦ୍ୟାପତିଙ୍କୁ ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। କିନ୍ତୁ ଲଳିତା ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଜାଣିଥିଲେ। ସେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ବିଦ୍ୟାପତିଙ୍କୁ କିଛି ସୋରିଷ ମଞ୍ଜି ଦେଇଥିଲେ। ବାଟ ସାରା ବିଦ୍ୟାପତି ଚୁପଚାପ୍ ସେହି ମଞ୍ଜିଗୁଡ଼ିକୁ ପକାଇ ପକାଇ ଗଲେ। କାହାକୁ ଏହାର ଟେର୍ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଗୁମ୍ଫା ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ବିଦ୍ୟାପତିଙ୍କ ଆଖିରୁ ପଟି ଖୋଲାଗଲା, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା, ତାହା ଦେଖି ସେ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲେ। ପୁରା ଗୁମ୍ଫା ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକରେ ଝଲସୁଥିଲା। ମଝିରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ନୀଳ ରଙ୍ଗର ଆଲୋକମୟ ସ୍ୱରୂପ ବିରାଜମାନ ଥିଲେ। ଏପରି ଲାଗୁଥିଲା ଯେପରି ହଜାର ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ତେଜ ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରେ ସମାହିତ ହୋଇଯାଇଛି। ଏହି ଥିଲେ ଭଗବାନ ନୀଳମାଧବ। ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଏପରି ଏକ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ବ୍ୟାପି ରହିଥିଲା, ଯାହା କୌଣସି ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଲୋକର ଅନୁଭବ କରାଉଥିଲା। ବିଦ୍ୟାପତି ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହ ଭଗବାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ କଲେ ଏବଂ ଫେରି ଆସିଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ ବର୍ଷା ହେଲା ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲରେ ପଡ଼ିଥିବା ସୋରିଷ ମଞ୍ଜିଗୁଡ଼ିକ ଗଜା ହୋଇଗଲା। ବର୍ତ୍ତମାନ ଗୁମ୍ଫା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିବାର ରାସ୍ତା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ବିଦ୍ୟାପତି ଫେରିଯାଇ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ପୁରା କାହାଣୀ ଶୁଣାଇଦେଲେ। ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେ ତୁରନ୍ତ ନିଜର ସୈନ୍ୟବାହିନୀ ଏବଂ ଅନେକ ଋଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ ସେମାନେ ସେହି ଗୁମ୍ଫା ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିବା ମାତ୍ରେ ଏପରି ଏକ ଚମତ୍କାର ହେଲା ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିଦେଲା। ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ନୀଳମାଧବ ବିରାଜମାନ ଥିଲେ, ସେହି ସ୍ଥାନ ଖାଲି ଥିଲା। ଭଗବାନ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆକାଶରୁ ଚନ୍ଦନ ବର୍ଷା ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ଏବଂ ଚାରିଆଡ଼େ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଖେଳିଗଲା। ରାଜାଙ୍କ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସେ ସେହିଠାରେ ଭୂମି ଉପରେ ବସିପଡ଼ିଲେ। ସେ ଅନ୍ନ ଏବଂ ଜଳ ତ୍ୟାଗ କଲେ ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଡାକିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଦିନ ବିତିଗଲା, ରାତି ବିତିଗଲା, କିନ୍ତୁ ରାଜା ନିଜ ସଂକଳ୍ପରୁ ହଟିଲେ ନାହିଁ। ଶେଷରେ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଭଗବାନ ତାଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଆବିର୍ଭାବ ହେଲେ। ଭଗବାନ କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ମୋର ବନ ଲୀଳା ବର୍ତ୍ତମାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି। ଏବେ ମୁଁ ଆଉ ନୀଳମାଧବ ରୂପରେ ରହିବି ନାହିଁ। ମୁଁ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଦିବ୍ୟ ଦାରୁ ବ୍ରହ୍ମ, ଅର୍ଥାତ୍ ପବିତ୍ର କାଠ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେବି। ସେହିଠାରୁ ହିଁ ମୋର ନୂତନ ସ୍ୱରୂପ ସଂସାର ସାମ୍ନାକୁ ଆସିବ।" କିଛି ସମୟ ପରେ ସମୁଦ୍ରର ଲହରୀ ସହିତ ଏକ ବିଶାଳ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ କାଠ ଗଣ୍ଡି କୂଳରେ ଆସି ଲାଗିଲା। ସେଥିରୁ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ବାହାରୁଥିଲା ଏବଂ ତା' ଚାରିପାଖରେ ଅଲୌକିକ ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ରାଜା ବୁଝିଗଲେ ଯେ ଏହା ହିଁ ଭଗବାନଙ୍କର ଆଦେଶିତ ସ୍ୱରୂପ। ସେ ତୁରନ୍ତ ଦେଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାରିଗରମାନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। କିନ୍ତୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ଏହା ଥିଲା ଯେ, ଯେମିତି କେହି ସେହି କାଠ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଚଳାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଭାଙ୍ଗି ଯାଉଥିଲା। କେହି ବି ତା' ଉପରେ ଟିକିଏ ଦାଗ ମଧ୍ୟ କରିପାରୁନଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଥିଲେ। ସେତିକିବେଳେ ଦିନେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ବଢ଼େଇ ରାଜଦରବାରକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜ ଥିଲା। ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି କାଠରୁ ଭଗବାନଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରିପାରିବି। କିନ୍ତୁ ମୋର ଗୋଟିଏ ସର୍ତ୍ତ ଅଛି। ୨୧ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି ବି ସେହି କୋଠରୀର କବାଟ ଖୋଲିବେ ନାହିଁ। ଯଦି କେହି ଉଙ୍କି ମାରିବେ, ତେବେ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟ ଅଧୁରା ରହିଯିବ।" ରାଜା ତାଙ୍କ ସର୍ତ୍ତ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ବୃଦ୍ଧ ଜଣକ ଭିତରକୁ ଗଲେ ଏବଂ କବାଟ ବନ୍ଦ କରିଦିଆଗଲା। ଅନେକ ଦିନ ଧରି ଭିତରୁ ନିହାଣ ଏବଂ ହାତୁଡ଼ିର ଶବ୍ଦ ଆସୁଥିଲା। ସମସ୍ତଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା ଯେ ଭଗବାନଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଆକାର ନେଉଛି। କିନ୍ତୁ କିଛି ଦିନ ପରେ ହଠାତ୍ ସବୁ ଶବ୍ଦ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା। ରାଣୀ (ଗୁଣ୍ଡିଚା) ଚିନ୍ତିତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା କାଳେ ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ସହ କିଛି ଅଘଟଣ ଘଟିନାହିଁ ତ। ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ଅନୁରୋଧ କଲେ ଯେ କବାଟ ଖୋଲି ଦେଖାଯାଉ। ଶେଷରେ ଚିନ୍ତା କାରଣରୁ ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରାଗଲା ଏବଂ କୋଠରୀର କବାଟ ଖୋଲି ଦିଆଗଲା। କବାଟ ଖୋଲିବା ମାତ୍ରେ ସମସ୍ତେ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲେ। ବୃଦ୍ଧ ବଢ଼େଇ ସେଠାରେ ନଥିଲେ। ସେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଏବଂ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥ, ବଳଭଦ୍ର ଏବଂ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ବିରାଜମାନ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ଅଧୁରା ପ୍ରତୀତ ହେଉଥିଲା। ହାତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଥିଲା, ପାଦ ଦେଖାଯାଉ ନଥିଲା ଏବଂ ଶରୀର ସାଧାରଣ ମୂର୍ତ୍ତି ପରି ନଥିଲା। ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ଯେ ତାଙ୍କର ଅଧୈର୍ଯ୍ୟତା କାରଣରୁ ଭଗବାନଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଅଧୁରା ରହିଗଲା। ସେତିକିବେଳେ ଆକାଶରେ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ଖେଳିଗଲା ଏବଂ ଶୂନ୍ୟବାଣୀ ହେଲା- "ହେ ରାଜନ୍, ଶୋକ କର ନାହିଁ। ଏହା କୌଣସି ଅଧୁରା ସ୍ୱରୂପ ନୁହେଁ, ବରଂ ମୋ ଇଚ୍ଛାରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଥିବା ମୋର ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱରୂପ। କଳିଯୁଗରେ ମୁଁ ଏହି ରୂପରେ ହିଁ ମୋର ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେବି। ମୋର ପ୍ରେମ ବାହ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ନୁହେଁ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଭାବନାରେ ବାସ କରେ।" ଏହା ଶୁଣି ରାଜାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ବୋହିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେ ସେହି ସ୍ୱରୂପକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏବଂ ଭବ୍ୟ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣର ସଂକଳ୍ପ ନେଲେ। ସେବେଠାରୁ ନୀଳମାଧବଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ବନ ଲୀଳା ସମାପ୍ତ ହେଲା ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ସନାତନ ପରମ୍ପରାର ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏବଂ ବୋଧହୁଏ ଏହି କାରଣରୁ ହିଁ ଆଜି ବି କୋଟି କୋଟି ଭକ୍ତ ସେହି ଅଧୁରା ଦିଶୁଥିବା ସ୍ୱରୂପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭଗବାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି। କାରଣ ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥ ଆମକୁ ଏହା ଶିଖାନ୍ତି ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପାଇଁ ହାତ-ଗୋଡ଼ ନୁହେଁ, ବରଂ ପ୍ରେମ ଏବଂ ଭକ୍ତିର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଥାଏ। ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି କାହାଣୀ ଭଲ ଲାଗିଲା, ତେବେ କମେଣ୍ଟରେ ନିଶ୍ଚୟ ଲେଖନ୍ତୁ "ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ" 🙏 ଆପଣଙ୍କ ପରିବାର ଏବଂ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହିତ ଏହି ଦିବ୍ୟ କାହାଣୀକୁ ନିଶ୍ଚୟ ସେୟାର କରନ୍ତୁ। #JagannathTemple #JaiJagannath #PuriJagannath #LordJagannath #Puri #OdiaStory #OdishaCulture #HistoricalStories #Nilamadhaba #SanatanDharma #OdishaHistory #JagannathDham #SpiritualStory #Mythology #StoryTelling #FacebookViral #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🙏ପବନପୁତ୍ର ଶ୍ରୀ ହନୁମାନ🙏🏻 #🌹🌹good morning 🌹🌹