#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ ഊട്ടിയിൽ പോയ ആശാൻ ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ………………………………………… നിലമ്പൂരിന്റെ പച്ചപ്പിൽ നിന്ന് ഊട്ടിയുടെ തണുപ്പിലേക്ക് ഒരു യാത്ര പോകുമ്പോൾ സജിത്ത് എന്ന ആശാൻഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല, ആ യാത്ര തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ താളം തെറ്റിക്കുമെന്ന്. പ്രായം നാല്പത് കഴിഞ്ഞിട്ടും കല്യാണം കഴിക്കാതെ, സുഹൃത്തുക്കളുടെയും അവരുടെ കുടുംബങ്ങളുടെയും കൂടെ കറങ്ങി നടക്കാനായിരുന്നു ആശാന് എന്നും ഇഷ്ടം. വീട്ടുകാർക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ അങ്ങനെയുള്ള ആശാനെ കൂട്ടുകാരായ ആദർശും സുരേഷും ചേർന്നാണ് നിർബന്ധിച്ച് ഈ ഊട്ടി ട്രിപ്പിലേക്ക് കൂട്ടിയത്. ആദർശും സുരേഷും അവരുടെ ഭാര്യമാരെയും കുട്ടികളെയും കൂട്ടിയപ്പോൾ, ഗ്രൂപ്പിലെ ഏക സിംഗിൾ ആശാൻ മാത്രമായിരുന്നു. പകൽ മുഴുവൻ ഊട്ടിയിലെ തണുപ്പും ആസ്വദിച്ച്, ബൊട്ടാണിക്കൽ ഗാർഡനിലും തടാകക്കരയിലും നടന്ന് എല്ലാവരും തളർന്നിരുന്നു. വൈകുന്നേരത്തോടെയാണ് അവർ ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്ന ആ പഴയ ഹെറിറ്റേജ് ഹോട്ടലിലേക്ക് എത്തിയത് ഫേൺഹിൽ പാലസ് പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ മൈസൂർ മഹാരാജാവ് നിർമ്മിച്ച, പൈതൃകവും പ്രൗഢിയും ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച ഒരു കൂറ്റൻ കൊട്ടാരം. കൊട്ടാരത്തിന്റെ പ്രധാന കവാടം കടന്ന് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ തന്നെ വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പ് ആശാന്റെ അസ്ഥികൾക്കുള്ളിലേക്ക് അരിച്ചുകയറി. അത് വെറുമൊരു മഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പല്ലെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന എന്തോ ഒന്ന് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് കാലഘട്ടത്തിലെ ആഡംബരവും ഒപ്പം ഒരു നിഗൂഢതയും ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചതായിരുന്നു ആ കൊട്ടാരം. മരപ്പണികൾ ചെയ്ത വലിയ ജനാലകളും, നീണ്ട ഇടനാഴികളും, ചുവരുകളിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പഴയ രാജാക്കന്മാരുടെ ജീവൻ തുടിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളും അവിടെയൊരു പ്രത്യേക അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു. ആദർശും സുരേഷും കുടുംബത്തോടൊപ്പം താഴത്തെ നിലയിലെ ഫാമിലി റൂമുകൾ എടുത്തു. സിംഗിൾ ആയതുകൊണ്ട് തന്നെ ആശാന് കിട്ടിയത് കൊട്ടാരത്തിന്റെ ഒന്നാം നിലയുടെ അറ്റത്തുള്ള, വിസ്താരമേറിയ ഒരു വലിയ മുറിയായിരുന്നു. "എടാ ആശാനേ, തനിച്ചാട്ടോ... രാത്രി വല്ല പേടിയും തോന്നിയാൽ താഴേക്ക് പോര്," സുരേഷ് കളിയാക്കി പറഞ്ഞു. "പോടാ പുല്ലേ, ഈ ആശാന് ഇതുവരെ പേടിച്ച ചരിത്രമില്ല. നീ നിന്റെ കാര്യം നോക്ക്," ആശാൻ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി നൽകി. യാത്രയുടെ ക്ഷീണം കാരണം രാത്രി ഒൻപത് മണിയോടെ തന്നെ എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. ആശാൻ തന്റെ വലിയ മുറിയിലെ തേക്ക് തടിയിൽ തീർത്ത ഭീമാകാരമായ കട്ടിലിലേക്ക് വീണു. ജനലിന് പുറത്ത് കാറ്റ് ആർത്തലയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തണുത്ത മൂടൽമഞ്ഞ് കൊട്ടാരത്തിന്റെ ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ വന്ന് മുട്ടിവിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. നല്ല ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും ആശാന് ഉറക്കം വന്നില്ല. വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത അയാളെ അലട്ടി. മുറിയിലെ ക്ലോക്കിലെ സെക്കൻഡ് സൂചിയുടെ ശബ്ദം പോലും ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഭയാനകമായി മുഴങ്ങി. ....... രാത്രി കൃത്യം രണ്ട് മണി. പെട്ടെന്നാണ് ആശാന് ഉറക്കം ഉണർന്നത്. കട്ടിലിനരികിലെ മേശപ്പുറത്തുനിന്ന് ചായ കുടിക്കുന്ന കപ്പിന്റെയും സോസറിന്റെയും നേർത്ത ശബ്ദം "കിംഗ്... കിംഗ്..." കണ്ണ് തുറന്ന ആശാൻ അമ്പരന്നുപോയി. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന വെള്ളി ചായപ്പാത്രങ്ങൾ തനിയെ അനങ്ങുന്നു! ആരോ ഇരുന്ന് ചായ പകരുന്നത് പോലെ പാത്രങ്ങൾ വായുവിൽ നേരിയതായി ഉയരുന്നുണ്ട്. കാറ്റാണെന്ന് കരുതി സമാധാനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം മുറിയിലെ തണുപ്പ് അസഹനീയമായി മാറി. മുറിയിലെ പ്രകാശത്തിന് പെട്ടെന്ന് ഒരു മങ്ങൽ ബാധിച്ചു. ആശാൻ ബെഡിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു, നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു. തന്റെ ഭ്രമമാണെന്ന് കരുതി അയാൾ എഴുന്നേറ്റ് ജനൽ അടയ്ക്കാനായി നടന്നു. ജനലിനടുത്തേക്ക് എത്തിയതും ആശാന്റെ ചോര മരവിച്ചു പോയി. കണ്ണാടി ചില്ലിലൂടെ പുറത്തെ മൂടൽമഞ്ഞിലേക്ക് നോക്കിയ അയാൾ കണ്ടത്, കൊട്ടാരത്തിന്റെ പുൽത്തകിടിയിലൂടെ വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരാൾ അതിവേഗം നടന്നു നീങ്ങുന്നതാണ്. "ഈ അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഇതാരാണാവോ?" ആശാൻ സ്വയം പിറുപിറുത്തു. പെട്ടെന്ന്, ആ രൂപം നടപ്പ് നിർത്തി. സാവധാനം അത് തല തിരിച്ചു. ജനലിനപ്പുറം നിന്നിരുന്ന ആ രൂപത്തിന്റെ മുഖത്ത് കണ്ണുകളോ മൂക്കോ വായോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല! വെറുമൊരു മാംസക്കഷ്ണം പോലെ ശൂന്യമായ ഒരിടം. ഭയം കൊണ്ട് വിറച്ച ആശാൻ ഒരടി പിന്നോട്ട് വെച്ചു. തിരികെ കട്ടിലിലേക്ക് ഓടാൻ തുടങ്ങിയതും, അയാളുടെ കാതുകളിൽ ആ ശബ്ദം പതിഞ്ഞു... ഒരു സ്ത്രീയുടെ നേർത്ത പൊട്ടിച്ചിരി. വിറയാർന്ന ശബ്ദത്തിൽ ആശാൻ മുറിയുടെ കോണുകളിലേക്ക് നോക്കി. താൻ തനിച്ചാണെന്ന് ഉറപ്പുള്ള ആ മുറിയിൽ, കട്ടിലിന്റെ മുകളിലെ വായുവിൽ ഒഴുകിനടക്കുന്ന ഒരു കറുത്ത നിഴൽരൂപം അയാൾ കണ്ടു. ആ രൂപത്തിന്റെ നീളമുള്ള വിരലുകൾ കട്ടിലിന്റെ വിരികളിൽ അമരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വായുവിന് പെട്ടെന്ന് കരിഞ്ഞ മണവും ചോരയുടെ കനത്ത ഗന്ധവും കൈവന്നു. അടുത്ത നിമിഷം, ആ നിഴൽരൂപം അതിവേഗത്തിൽ ആശാന്റെ നേർക്ക് പാഞ്ഞു വന്നു! “ ഹയ്യോ ഓ “ ഭയം അതിന്റെ പരകോടിയിലെത്തിയ നിമിഷം,അയാൾ നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് മുറിയുടെ വാതിൽ ബലമായി തുറന്ന് പുറത്തെ ഇടനാഴിയിലേക്ക് ഓടി. ..... താഴത്തെ നിലയിലേക്ക് ഓടി സുഹൃത്തുക്കളെ വിളിച്ചുണർത്താനായിരുന്നു അയാൾ ശ്രമിച്ചത്. എന്നാൽ നീണ്ട ആ ഇടനാഴിയിലൂടെ അയാൾ എത്രയോടിയിട്ടും കോണിപ്പടികളുടെ അടുത്തെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇടനാഴി നീണ്ടുനീണ്ടു പോകുന്നതായി അയാൾക്ക് തോന്നി. കൊട്ടാരത്തിന്റെ ചുവരുകളിലെ പഴയ ചിത്രങ്ങളിലെ രാജാക്കന്മാരുടെ കണ്ണുകൾ തനിക്കൊപ്പം ചലിക്കുന്നതായും, അവരുടെ മുഖങ്ങൾ വക്രമായി പല്ലിളിക്കുന്നതായും ആശാൻ കണ്ടു. ചുവരുകളിൽ നിന്ന് ചോര ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ആശാനേ... എങ്ങോട്ടാ ഈ രാത്രിയിൽ തനിച്ച് ഓടുന്നത്?" പിറകിൽ നിന്ന് കൂട്ടുകാരൻ ആദർശിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. ആശാൻ ആശ്വാസത്തോടെ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അതാ ആദർശ് ഒരു ടോർച്ചും പിടിച്ച് നിൽക്കുന്നു. "എടാ ആദർശേ... ആ മുറിയിൽ... എന്റെ മുറിയിൽ എന്തോ ഒരു സാധനമുണ്ട്! നമുക്ക് ഇവിടെന്ന് മാറണം, എന്നെ കൊന്നുകളയും അത്!" ആശാൻ ആദർശിന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ച് വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ആദർശ് ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു. അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ഭാവഭേദവുമില്ലായിരുന്നു. ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആശാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.ആദർശിന്റെ നിഴൽ ചുവരിലുണ്ടായിരുന്നില്ല! പെട്ടെന്ന് ആദർശിന്റെ ശരീരം അതേപിടി നിൽക്കെ, അയാളുടെ തല മാത്രം വശങ്ങളിലേക്ക് തിരിയാൻ തുടങ്ങി... ഒരു മനുഷ്യന് തിരിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര കോണിൽ, മരക്കഷ്ണങ്ങൾ ഒടിയുന്ന ശബ്ദത്തോടെ മുന്നൂറ്റി അറുപത് ഡിഗ്രിയിൽ അയാളുടെ തല കറങ്ങി! ആദർശിന്റെ വായ അസാധാരണമാംവിധം വലുതായി തുറന്നു, അതിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നത് ആ കൊട്ടാരത്തിലെ പ്രേതത്തിന്റെ അതേ ഭീകരമായ പൊട്ടിച്ചിരിയായിരുന്നു! " ആ ആ അയ്യോ എന്നെ കൊല്ലല്ലേ " അത് തന്റെ കൂട്ടുകാരനല്ല, മറിച്ച് തന്നെ കെണിയിലാക്കാൻ വന്ന രൂപമാണെന്ന് മനസ്സിലായ നിമിഷം ആശാൻ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് സ്റ്റെയർ കേസിൽ കാൽ വഴുതി തറയിലേക്ക് വീണു. ബോധം മറയുന്നതിന് മുൻപ്, ആ ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്തുനിന്ന് വെള്ള വസ്ത്ര ധാരിയായ രൂപം തനിക്ക് നേരെ വായുവിൽ ഒഴുകി വരുന്നത് ആശാൻ കണ്ടു. ഭയത്തിന്റെ ആധിക്യത്താൽ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ഇരുണ്ടുപോയി. ......... പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കനത്ത വെയിൽ മുഖത്ത് അടിച്ചപ്പോഴാണ് ആശാൻ കണ്ണ് തുറന്നത്. അയാൾ കിടക്കുന്നത് കൊട്ടാരത്തിന്റെ സ്വീകരണമുറിയിലെ തറയിലായിരുന്നു. ചുറ്റും ഭയത്തോടെയും ആശങ്കയോടെയും നോക്കുന്ന ആദർശും സുരേഷും അവരുടെ കുടുംബവും. "എന്താ ആശാനേ പറ്റിയത്? രാത്രി നിന്റെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഭയങ്കര നിലവിളി കേട്ടാ ഞങ്ങൾ ഓടി വന്നത്. നോക്കുമ്പോൾ നീ ഇടനാഴിയിൽ ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുന്നു," സുരേഷ് ചോദിച്ചു. ആദർശ് തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ പൂർണ്ണമായും സാധാരണ നിലയിൽ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ആശാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അയാൾക്ക് നന്നായി പനി ബാധിച്ചിരുന്നു, കാലും കൈയ്യും പൊട്ടി ചോര ഒലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശരീരം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നുറക്കെ സംസാരിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്തത്ര ഭയം അയാളെ വിഴുങ്ങിയിരുന്നു. ഇനി ഒരു നിമിഷം പോലും ഈ കൊട്ടാരത്തിൽ നിൽക്കരുതെന്ന് ആശാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അവർ പെട്ടെന്ന് തന്നെ റൂം വെക്കേറ്റ് ചെയ്ത് വണ്ടി കയറി. നിലമ്പൂരിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയിൽ, വണ്ടിയുടെ പിൻസീറ്റിലിരുന്ന് തനിച്ചായ ആശാൻ ആ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് ജനലിലൂടെ ഒന്നുക്കൂടി നോക്കി. മൂടൽമഞ്ഞിനിടയിലൂടെ ആ കൊട്ടാരത്തിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിലെ, താൻ കിടന്നിരുന്ന മുറിയുടെ ജനലിൽ നിന്ന്, ആ കറുത്ത നിഴൽരൂപം തനിക്ക് നേരെ കൈവീശിക്കാണിക്കുന്നത് ആശാൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു. ഊട്ടിയുടെ കൊടും തണുപ്പിലും പനിച്ചിട്ടും ആശാൻ വിയർത്തു കുളിച്ചു, ഇനി ഒരിക്കലും താൻ ഊട്ടിയിലേക്ക് ഇല്ലെന്ന് അയാൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു. ……. End