#🙏ପବନପୁତ୍ର ଶ୍ରୀ ହନୁମାନ🙏🏻 #ନମୋ ଭଗବତେ ବାସୁଦେବାୟ #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🤰ମୋ ମା'🤗 #📚 ମା'ଙ୍କ ଠାରୁ ଶିକ୍ଷା🌱 ଅମର କଥା* ================= *ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ସୀତାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ* ================= ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଆଗମନକୁ ଉତ୍ସୁକତାର ସହିତ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ ମହର୍ଷି ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ। ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଶ୍ରମର ଦ୍ଵାରଦେଶରୁ କୋଳେଇ ନେଲେ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ।ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସୀତା ମହର୍ଷିଙ୍କ ପାଦ ବନ୍ଦନା କରି ପଦରଜ ମସ୍ତକରେ ଲଗାଇଲେ। ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ସେମାନଙ୍କୁ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦିବ୍ୟ ମୃଗଚର୍ମ ଆସନରେ ଉପବେଶନ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଶ୍ରୀରାମ ବିନମ୍ରତା ସହିତ କହିଲେ..ହେ ମହାତ୍ମା,ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ! ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଭଳି କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କର ସ୍ଥାନ ଆପଣଙ୍କ ପାଦତଳେ। ଯେଉଁ ପଦରଜ ମସ୍ତକରେ ବୋଳିହୋଇ ପବିତ୍ର ହେବାପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆମର ଆଗମନ ସେହି ପାଦତଳେ ହିଁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାନ ଦିଅନ୍ତୁ। ମହର୍ଷି ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କୁ କଣ ବା ଅଜଣା?ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ର ଯେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅବତାର ଏବଂ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି ପୃଥିବୀର କଷ୍ଟ ନିବାରଣ କରିବାପାଇଁ ତାଙ୍କର ଧରାବତରଣ,ଏକଥା ସେ ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣିଥିଲେ। ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବିନମ୍ରତା ଜଗତରେ ଅନୁକରଣୀୟ। ବିଦ୍ୟା ଦଦାତି ବିନୟମ୍। ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ବଶିଷ୍ଠ ଯାହାଙ୍କର ଗୁରୁ, ତାଙ୍କଠାରେ ହିଁ ଏଭଳି ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଗୁଣ ଦେଖାଯିବା ସ୍ବାଭାବିକ।ଆନନ୍ଦାଶ୍ରୁ ଝରିଗଲା ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ନେତ୍ରରୁ। କହିଲେ... ଏପରି କାହିଁକି କହୁଛନ୍ତି ଆପଣ?ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଆଶାରେ ମୁଁ ବହୁଦିନରୁ ବ୍ୟାକୁଳତା ସହିତ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି। ଆଜି ମୋ ଅପେକ୍ଷାରେ ଅନ୍ତ ହୋଇଛି।ଆପଣ ତ୍ରିମୂର୍ତ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଖି ଚକ୍ଷୁ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି।ସାରା ଜୀବନ ଜପ ତପ କରି ଯେଉଁ ତପୋଶକ୍ତି ଓ ସୁକୃତ ମୁଁ ଅର୍ଜନ କରିଛି ତାହା ଆନନ୍ଦରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରି ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଗମନ କରିବି। ସେହି ଆଶାରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରି ରହିଛି।ଆପଣ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ମୋତେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଗତି କରିବାପାଇଁ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ। ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଶ୍ରୀରାମ କହିଲେ..ଆପଣ ମଧ୍ୟ ଶରଭଙ୍ଗ ମହର୍ଷିଙ୍କ ଭଳି ତପୋଶକ୍ତି ଦାନ କରିବା କଥା କହୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ମୋ ପକ୍ଷରେ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।ଦାନରେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଶକ୍ତିବଳରେ ଅଭିଷ୍ଟ ସାଧିତ ହୁଏ ନାହିଁ।ମୋ ନିଜ ଶକ୍ତି ମୁଁ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି କରିବି।ସଂସାରର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତପୋଶକ୍ତି ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ।ଆପଣ ନିଜର ତପୋଶକ୍ତିକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଛଳରେ ସଂସାରର ଶାନ୍ତି ଓ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପ୍ରୟୋଗ କରନ୍ତୁ।ସେ ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରତିଧ୍ବନିତ ହେବ ଶାନ୍ତି ଓ ମୈତ୍ରୀର ବେଣୁତାନରେ।ତପୋଶକ୍ତିକୁ ଯେଉଁମାନେ ଦାନ କରନ୍ତି ତାର ସଦୁପଯୋଗ ହୁଏ କି ନାହିଁ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।ଆପଣ ନିଜର ତପୋଶକ୍ତି ମୋତେ ଦାନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ଅଳ୍ପ ନିରବତା ପରେ ଶ୍ରୀରାମ କହିଲେ..ମୋତେ କେବଳ ଏଭଳି ଏକ ଶାନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନର ଠିକଣା ଦିଅନ୍ତୁ ଯେଉଁଠାରେ କୁଟୀରଟିଏ ନିର୍ମାଣ କରି ଅନୁଜ ଏବଂ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ କାଳାତିପାତ କରିପାରିବି।" ମହର୍ଷି ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶ୍ରୀରାମ,ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରମରେ ଭବ୍ୟ ଆତିଥ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ସେଠାରେ ରାତ୍ରି ଯାପନ କରି ତ୍ରିମୂର୍ତ୍ତି ପ୍ରଭାତରେ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତି ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ିଲେ। ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲାବେଳେ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ କହିଲେ..ଏଠାରୁ ଅନତି ଦୂରରେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମନୋରମ ସ୍ଥାନ ରହିଛି। ଅତି ସୁନ୍ଦର ସେ ସ୍ଥାନ।ନିକଟରେ ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀ କୁଳୁ କୁଳୁ ନାଦରେ ବହି ଯାଉଛି।ନାନା ଜାତିର ପଶୁପକ୍ଷୀଙ୍କର ସେଠାରେ ନିବାସ। ସେଠାରେ କୁଟୀର ନିର୍ମାଣ କରି ଆନନ୍ଦରେ ସମୟ ଅତିବାହିତ କରନ୍ତୁ। ମୁନିଋଷି ଓ ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟ ମାନଙ୍କ ସହିତ ଶତ୍ରୁତା ଆଚରଣ କରୁଥିବା ଅନେକ ଦାନବ ଏହି ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ରହିଛନ୍ତି।ସେମାନଙ୍କୁ ବିନାଶକରି ମୁନି ଋଷି ମାନଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଅରଣ୍ୟରେ ଶାନ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରନ୍ତୁ ଏବଂ ଅଶେଷ ଯଶ ଅର୍ଜନ କରନ୍ତୁ।" ନତମସ୍ତକ ହୋଇ ଶ୍ରୀରାମ କହିଲେ..ହେ ମହାତ୍ମା ! ଜନଜୀବନ ରକ୍ଷା କରିବା ଏବଂ ସଂସାର ମଙ୍ଗଳ ନିମନ୍ତେ ଯଜ୍ଞାନୁଷ୍ଠାନରେ ବ୍ରତୀ ଥିବା ମୁନି ଋଷି ମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା କରିବା ମୋ ଭଳି କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଧର୍ମ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କଥା ଦେଉଛି ଯଜ୍ଞ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା ଏବଂ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟାକରି ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସ ମାନଙ୍କୁ ଏହି ବନପ୍ରଦେଶରୁ ବିନାଶ କରି ମୁଁ ଏଠାରେ ଶାନ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବି।" ଋଷି ମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଦାସରଥିଙ୍କର ଏଭଳି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ସୀତାଙ୍କ ମନରେ କିଛି ଅଜ୍ଞାତ ଭୟର ରେଖାପାତ କଲା।ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ମହର୍ଷିଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ ବନପଥରେ ଆହୁରି ଆଗକୁ ଚାଲୁଥାନ୍ତି ଦାସରଥୀ;ପଥ ମଧ୍ୟରେ ଜାନକୀଙ୍କ ସହିତ କଥୋପକଥନ ଅବସରରେ ବିନମ୍ରତା ସହିତ ଜାନକୀ ପଚାରିଲେ.... ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାର ଧୃଷ୍ଟତା ମାର୍ଜନା କରିବେ ପ୍ରାଣେଶ ! ଧର୍ମ କଣ ଆପଣଙ୍କୁ ଭଲ ଭାବରେ ଜଣା।ସେ ବିଷୟରେ ମୁଁ ବା ଆପଣଙ୍କୁ ଅଧିକ କଣ କହିବି। କିନ୍ତୁ ଲୋକମତରେ ତିନୋଟି ଗୁଣ...ଅହଂକାର,ତୃଷ୍ଣା ଏବଂ ହିଂସା ପ୍ରାଣୀକୁ ଅଧର୍ମ ପଥଗାମୀ କରିଥାଏ। ଅଯୋଧ୍ୟାର ସିଂହାସନ ତ୍ୟାଗକରି ବଳିଦାନର ଯେଉଁ ନିଦର୍ଶନ ଆପଣ ଦେଖାଇଛନ୍ତି,ତାହା ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଦିଏ ଯେ ଅହଂକାର ଓ ତୃଷ୍ଣା ଠାରୁ ଆପଣ ନିଜକୁ ବହୁଦୂରରେ ରଖିପାରିଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ହିଂସାଠାରୁ କଣ ନିଜକୁ ଦୂରରେ ରଖିପାରିବେ ଆପଣ ? ଅରଣ୍ୟରେ ସନ୍ୟାସୀ ବେଶରେ ଆମ୍ଭେମାନେ ଭ୍ରମଣ କରୁଛନ୍ତି। ଅହିଂସାକୁ ପରମ ଧର୍ମ ଭାବରେ ସନ୍ୟାସୀମାନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ବେଶରେ ସନ୍ୟାସୀ ହୋଇ କର୍ମରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ହେବା କଣ ସମିଚୀନ ? ମୋ ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ, ଅରଣ୍ୟରେ ମୁନିଋଷି ମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା-ଦାୟିତ୍ଵ ଆପଣ ନିଜ ଉପରକୁ କାହିଁକି ନେଉଛନ୍ତି?ପିତୃସତ୍ୟ ପାଳନ ପାଇଁ ଆପଣ ସନ୍ୟାସ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି। ଆତ୍ମରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅବଶ୍ୟ ପାଖରେ ରଖିଛନ୍ତି ଧନୁର୍ବାଣ। ମୁନିଋଷି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସେ ଅସ୍ତ୍ର ଦୁର୍ଦ୍ଧାନ୍ତ ରାକ୍ଷସ ମାନଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରୟୋଗ କଲେ ତାହା ହିଂସ୍ରକାର୍ଯ୍ୟ ହେବନାହିଁ କି? ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଶତ୍ରୁତାକୁ ମଧ୍ୟ ଆପଣ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିବେ ନାହିଁ କି? ସ୍ମିତ ହସି ରାମଚନ୍ଦ୍ର କହିଲେ..ଜାନକୀ ! ତୁମ ମନର ଭୟକୁ ମୁଁ ଚିହ୍ନି ପାରିଛି।ବିରାଧ ରାକ୍ଷସର ଆକ୍ରମଣ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତୁମକୁ ଭୟଭୀତ କରିଛି। କିନ୍ତୁ କ୍ଷତ୍ରିୟର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିଷୟରେ ଥରେ ଚିନ୍ତାକରି ଦେଖ ଜାନକୀ।ବେଶ ପୁରୁଷାକାରର ପରିଚାୟକ ନୁହେଁ।ପିତୃସତ୍ୟ ପାଳନର ସର୍ତ୍ତ ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ ସନ୍ୟାସୀ ବେଶ ଧାରଣ କରିଛି, କିନ୍ତୁ କ୍ଷତ୍ରିୟର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିନାହିଁ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ହାତରେ ଶୋଭା ପାଉଥିବା ଧନୁ, କାନ୍ଧରେ ଥିବା ବାଣପୂର୍ଣ୍ଣ ତୂଣୀର ଏବଂ କଟିରେ ଝୁଲୁଥିବା ଖଡ୍ଗ କଣ କେବଳ ତାର ଅଙ୍ଗ ଅଳଙ୍କରଣ ପାଇଁ ? ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା କ୍ଷତ୍ରିୟର ଧର୍ମ,ସେ ପ୍ରଜା ନଗ୍ରରେ ର‌ହୁ କିମ୍ବା ଅରଣ୍ୟରେ।କ୍ଷତ୍ରିୟ ରାଜସିଂହାସନରେ ଥାଉ କିମ୍ବା ସନ୍ୟାସୀ ବେଶରେ ଅରଣ୍ୟରେ;ତାର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା। ଅରଣ୍ୟରେ ଥିବା ଏହି ମୁନିଋଷିମାନେ କ'ଣ ଅଯୋଧ୍ୟାର ପ୍ରଜା ନୁହଁନ୍ତି ଜାନକୀ !ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ସେମାନେ ଯେବେ ମୋତେ ଅନୁରୋଧ କଲେ ତାହା ମୁଁ କିପରି ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବି ? କେବଳ ନିଜର ସୁରକ୍ଷା କଥା ଚିନ୍ତା କରିବା କଣ କ୍ଷତ୍ରିୟର ଧର୍ମ ?ଆମ ଆଖି ଆଗରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳକୁ ଅପବିତ୍ରକରି ମୁନିଋଷିମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରୁଥିବେ,ଆମେ କ'ଣ ତାହା ନିରବରେ ଦେଖିପାରିବା ସୀତେ ! ତାହା କ୍ଷାତ୍ର-ଧର୍ମର ପରିପନ୍ଥୀ ! ସୀତେ ! ପିତୃସତ୍ୟ ପାଳନ କରିବା ଯେପରି ରାମଚନ୍ଦ୍ରର ଧର୍ମ, ମୁନିଋଷି ମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିକୁ ପାଳନ କରିବା ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ତାର ଧର୍ମ।ଏହା ଇକ୍ଷ୍ବାକୁ ବଂଶର ପରମ୍ପରା। ତୁମେ ମୋର ଅର୍ଦ୍ଧାଙ୍ଗିନୀ ପ୍ରିୟେ ! ମୋତେ ମୋ ଧର୍ମ ପାଳନ କରିବାରେ ସହାୟତା କର। ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣରେ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ସୀତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି କଥୋପକଥନ ଆଦିକବିଙ୍କ ଲେଖନୀ ନିସ୍ରୁତ କେବଳ ଏକ ସାଧାରଣ ବର୍ଣ୍ଣନା ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହା ଥିଲା ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟ ଆକାଶରେ ଉଠିବାକୁ ଯାଉଥିବା ଘୋର ଘନଘଟାର ପୂର୍ବମେଘ।