एक गावात गणेश नावाचा रिक्षा चालक राहत होता. खूप मेहनती माणूस. सकाळी ६ वाजता रिक्षा घेऊन बाहेर पडायचा आणि रात्री उशिरा घरी यायचा. त्याची बायको, दोन मुलं आणि छोटंसं घर—इतकंच त्याचं जग होतं. सुरुवातीला सगळं ठीक होतं. रोजची कमाई, मुलांचं शिक्षण, घरखर्च—सगळं चाललं होतं. पण रिक्षा स्टँडवर काही मित्रांच्या संगतीत गणेशला दारूची सवय लागली. “थोडी घेतली तर काही होत नाही,” असं तो म्हणायचा. पहिले आठवड्यातून एकदा, मग रोज रात्री, आणि नंतर दिवसभरच दारू. कमाईपेक्षा खर्च जास्त होऊ लागला. घरात भांडणं सुरू झाली. मुलं बाबांपासून घाबरू लागली. बायको रडायची, पण गणेशच्या कानावर काही पडत नव्हतं. एक दिवस त्याने दारूच्या नशेत रिक्षा चालवली. रस्त्यावर त्याचं लक्ष नव्हतं. अपघात झाला. तो वाचला, पण रिक्षा पूर्ण मोडली. तीच त्याच्या घराची शेवटची कमाई होती. रिक्षा गेली, पैसे गेले, मित्रही गेले. ज्यांनी त्याला व्यसन लावलं, तेच आता त्याच्यापासून दूर राहू लागले. घरात खायला काही नव्हतं. मुलांनी शाळा सोडली. बायको कामाला जाऊ लागली. एक रात्री गणेश घराबाहेर बसला होता. त्याच्या मुलाने त्याला विचारलं, “बाबा, तुम्ही आधीसारखे का नाही?” ते शब्द त्याच्या मनात घुसले. त्याला समजलं—दारूने त्याचं आयुष्य, घर, मुलांचं भविष्य सगळं संपवलं. दुसऱ्या दिवशी त्याने दारू सोडायचा निर्णय घेतला. खूप त्रास झाला, पण बायको आणि मुलांनी त्याला साथ दिली. काही महिन्यांनी त्याने पुन्हा एक जुनी रिक्षा भाड्याने घेतली. हळूहळू आयुष्य परत उभं राहू लागलं. गणेश आता प्रत्येकाला एकच सांगतो— “व्यसन माणसाला एकदम संपवत नाही, ते रोज थोडं थोडं संपवतं.” #😑एकटेपणा