അധ്യായം 2: ഉടയുന്ന ബന്ധങ്ങൾ
മാധവൻ ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേരയിൽ കണ്ണടച്ചിരുന്നു. അകത്ത് നിന്ന് സുനിതയുടെ പിറുപിറുപ്പ് നിന്നിട്ടില്ല. ഭാരതിയമ്മ അടുക്കളയിൽ മീനാക്ഷിയോട് കല്പനകൾ പുറപ്പെടുവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
"മാധവേട്ടാ... ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?" സുനിത ഉമ്മറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. അവളുടെ കൈകൾ ഇടുപ്പിലായിരുന്നു, മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു വാശി.
മാധവൻ സാവധാനം കണ്ണുതുറന്നു. "എന്താ സുനിതേ? ഈ സന്ധ്യാസമയത്തെങ്കിലും ഒന്ന് സമാധാനമായി ഇരിക്കാൻ സമ്മതിക്കില്ലേ?"
"സമാധാനമോ? ഈ തറവാട്ടിൽ പിറന്നവർക്ക് മാത്രമേ സമാധാനം പാടുള്ളൂ എന്നുണ്ടോ? എന്റെ അച്ഛൻ തന്ന പത്തുപവൻ പണയം വെച്ചല്ലേ മാധവേട്ടൻ കഴിഞ്ഞ മാസം ആ പറമ്പ് വാങ്ങിയത്? എന്നിട്ടിപ്പോ അമ്മ പറയുന്നത് ആ പറമ്പ് മീനാക്ഷിയുടെ കല്യാണത്തിന് കൊടുക്കണമെന്നാണ്. അതെന്താ ഈ വീട്ടിൽ എനിക്ക് അവകാശമില്ലേ?"
അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഭാരതിയമ്മ പാഞ്ഞെത്തി. "അവകാശത്തെക്കുറിച്ച് നീ സംസാരിക്കണ്ട സുനിതേ. എന്റെ മകൻ ഉണ്ടാക്കിയത് എന്റെ മകൾക്ക് കൊടുക്കാൻ എനിക്ക് ആരോടും ചോദിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. നീ ഈ വീട്ടിലേക്ക് വന്നവളാണ്, മീനാക്ഷി ഇവിടെ ജനിച്ചവളും!"
"അമ്മേ..." മീനാക്ഷി ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു. "എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ടമ്മേ... നിങ്ങൾ ദയവുചെയ്ത് തല്ലുകൂടരുത്."
"നീ മിണ്ടാതിരിക്കെടി!" ഭാരതിയമ്മയും സുനിതയും ഒരേ സ്വരത്തിൽ മീനാക്ഷിയെ ശകാരിച്ചു.
മാധവൻ എഴുന്നേറ്റു. അയാളുടെ ക്ഷമ നശിച്ചിരുന്നു. "നിർത്തുന്നുണ്ടോ രണ്ടുപേരും? മീനാക്ഷിയുടെ കല്യാണം നടത്തേണ്ടത് എന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. പക്ഷേ സുനിതയുടെ സ്വർണ്ണത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ അവൾ പറയുന്നത് ഭാഗികമായി ശരിയുമാണ്."
മാധവന്റെ ആ വാചകം ഭാരതിയമ്മയെ ചൊടിപ്പിച്ചു. "അപ്പൊ നിനക്ക് ഇപ്പോൾ പെണ്ണും അവളുടെ സ്വർണ്ണവുമാണ് വലുത്, അല്ലേടാ? നിന്നെ പോറ്റിവളർത്തിയ എന്നെക്കാളും നിന്റെ കൂടെപ്പിറപ്പിനേക്കാളും വലുത് അവളാണല്ലേ?" അവർ മാറത്തടിച്ചു കരയാൻ തുടങ്ങി.
ഇതുകണ്ട് സുനിത ചിരിച്ചു. "ഈ അഭിനയം കണ്ടു മടുത്തു. മാധവേട്ടാ, ഒന്നെങ്കിൽ ഈ വീട്ടിൽ കാര്യങ്ങൾ കൃത്യമായി തീരുമാനിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകും. മീനാക്ഷിയെ ഇവിടെ പിടിച്ചിരുത്തി എന്റെ ജീവിതം കളയാൻ എനിക്ക് സൗകര്യമില്ല."
മീനാക്ഷി തളർന്ന് അടുക്കളവാതിൽക്കൽ ഇരുന്നുപോയി. സ്നേഹിക്കേണ്ടവർ ലാഭവിഹിതം പങ്കുവെക്കുന്ന കച്ചവടക്കാരെപ്പോലെ തർക്കിക്കുന്നത് അവൾക്ക് കണ്ടുനിൽക്കാനായില്ല. ആ തറവാടിന്റെ ഐശ്വര്യം പടിയിറങ്ങിപ്പോകുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
രാത്രി വൈകിയിട്ടും ആ വീട്ടിൽ ആരും ആഹാരം കഴിച്ചില്ല. വിളക്കണഞ്ഞെങ്കിലും എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിൽ പകയുടെയും വാശിയുടെയും കനലുകൾ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ കനലിൽ വെണ്ണീറാകുന്നത് തന്റെ ജീവിതമാണെന്ന് മീനാക്ഷി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.നോവൽ തുടരും അധ്യായം 3: പടിയിറങ്ങുന്ന നിഴൽ
അന്ന് രാത്രി ആ വീട്ടിൽ ആരും ഉറങ്ങിയില്ല. ഉമ്മറത്ത് മാധവൻ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു. അകത്ത് സുനിതയും ഭാരതിയമ്മയും ശീതയുദ്ധം തുടരുകയാണ്. നേരം വെളുത്തപ്പോൾ എല്ലാവരെയും ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് മീനാക്ഷി ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളുടെ കയ്യിൽ പഴയൊരു മുഷിഞ്ഞ ബാഗുണ്ടായിരുന്നു.
"നീ എങ്ങോട്ടാ ഈ വെളുപ്പാൻ കാലത്ത് ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുന്നത്?" ഭാരതിയമ്മ അധികാരത്തോടെ ചോദിച്ചു.
മീനാക്ഷി ശാന്തതയോടെ മാധവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ നിസ്സഹായത ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. "ഏട്ടാ... എനിക്ക് വേണ്ടി ഈ വീട്ടിൽ ഇനി ഒരു തല്ലുപിടുത്തം ഉണ്ടാകരുത്. എന്റെ വിവാഹത്തെ ചൊല്ലി ഏട്ടത്തിക്കും ഏട്ടനും ഇടയിൽ ഒരു മതിൽ ഉയരുന്നത് എനിക്ക് കണ്ടുനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല."
സുനിത പുച്ഛത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "ഓ... അപ്പൊ ഇനി പുതിയ നാടകമാണോ? ഇറങ്ങിപ്പോകുകയാണെന്ന് കാണിച്ച് ഇവനെക്കൊണ്ട് വീണ്ടും സ്വർണ്ണം വാങ്ങിക്കാനാണോ പരിപാടി?"
മീനാക്ഷി സുനിതയെ നേരെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ സുനിത ഒന്ന് പതറിപ്പോയി. "ഇല്ല ഏട്ടത്തി... എനിക്ക് ഈ വീട്ടിലെ ഒരു തരി മണ്ണോ സ്വർണ്ണമോ വേണ്ട. അത് വാങ്ങാൻ എനിക്ക് താല്പര്യവുമില്ല. ഞാൻ ജോലിക്ക് പോവുകയാണ്. പട്ടണത്തിൽ ഹോസ്റ്റലിൽ നിൽക്കാൻ എനിക്ക് സൗകര്യം ശരിയായിട്ടുണ്ട്."
"ജോലിക്കോ? ആരോട് ചോദിച്ചിട്ടാടീ?" ഭാരതിയമ്മ അലറി. "ഈ തറവാട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങൾ പണിക്കുപോയി കുടുംബം പുലർത്തേണ്ട ഗതികേട് വന്നിട്ടില്ല."
"അത് അന്തസ്സിന്റെ പേര് പറഞ്ഞു എന്നെ ഇവിടെ അടച്ചിടാനാണ് അമ്മ പറയുന്നതെന്ന് എനിക്കറിയാം." മീനാക്ഷി തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ എന്റെ അന്തസ്സ് ഇവിടുത്തെ അടിയും വഴക്കും കേട്ട് കണ്ണീർ കുടിച്ചു കഴിയുന്നതിലല്ല. സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കുന്നതിലാണ്. മാധവേട്ടാ... ഞാൻ പോകുന്നു."
മാധവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ കുറ്റബോധം തിരതല്ലി. സ്വന്തം അനിയത്തിയെ ഒന്ന് സംരക്ഷിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത ഭീരുവാണല്ലോ താൻ എന്ന സത്യം അയാളെ ചുട്ടുപൊള്ളിച്ചു.
മീനാക്ഷി തറവാടിന്റെ പടികൾ ഇറങ്ങി. പണ്ട് പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ കരയാറുള്ള പെങ്ങൾ ആയിരുന്നില്ല അവൾ. മുറ്റത്തെ തുളസിത്തറയെ ഒന്ന് തൊട്ടു വന്ദിച്ച്, തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ അവൾ നടന്നു.
"പോകട്ടെ... അവൾ പോയി അവളുടെ ഗതി കാണട്ടെ. നാലു ദിവസം കഴിയുമ്പോൾ പിച്ചച്ചട്ടിയുമായി അവൾ ഇങ്ങോട്ട് തന്നെ വരും." ഭാരതിയമ്മ പിന്നിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ മീനാക്ഷി അത് കേട്ടില്ല. അവളുടെ കാതുകളിൽ വരാനിരിക്കുന്ന പുതിയൊരു ലോകത്തിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു. അവൾ ഇപ്പോൾ വെറും പാവം പെങ്ങളല്ല, സ്വന്തം ജീവിതം സ്വയം എഴുതാൻ പോകുന്ന ഒരു പെണ്ണാണ്.തുടരും അധ്യായം 4: പുതിയ ആകാശം
പട്ടണത്തിലെ തിരക്കിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ മീനാക്ഷിയുടെ ഉള്ളിൽ ആധിയായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ നിശബ്ദത ശീലിച്ച അവൾക്ക് നഗരത്തിന്റെ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങൾ അപരിചിതമായി തോന്നി. കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന തുച്ഛമായ പണം തീരുന്നതിന് മുൻപ് ഒരു ജോലി കണ്ടെത്തുക എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ഏക ലക്ഷ്യം.
പ്രധാന നിമിഷങ്ങൾ:
അതിജീവനത്തിന്റെ തുടക്കം: തുടക്കത്തിൽ ഒരു ചെറിയ തുണിക്കടയിൽ സെയിൽസ് ഗേൾ ആയിട്ടാണ് മീനാക്ഷി ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചത്. രാവിലെ മുതൽ രാത്രി വരെ നിൽക്കണം, തുച്ഛമായ ശമ്പളം. ഒരു ചെറിയ ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലെ അഞ്ചുപേർക്കൊപ്പമുള്ള താമസം അവൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും വീട്ടിലെ മാനസിക പീഡനത്തേക്കാൾ എത്രയോ ഭേദമാണെന്ന് അവൾ ആശ്വസിച്ചു.
പഠനവും ഉയർച്ചയും: ജോലിക്കിടയിലും മീനാക്ഷി തന്റെ പഠനം തുടർന്നു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കമ്പ്യൂട്ടർ ക്ലാസുകൾക്ക് പോയി. അവളുടെ കഠിനാധ്വാനം കണ്ട കടയുടമ അവൾക്ക് അക്കൗണ്ട്സ് വിഭാഗത്തിലേക്ക് മാറ്റം നൽകി. മീനാക്ഷിയുടെ കൃത്യനിഷ്ഠയും സത്യസന്ധതയും അവളെ ആ സ്ഥാപനത്തിലെ വിശ്വസ്തയാക്കി മാറ്റി.
വെല്ലുവിളികൾ: ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു പെൺകുട്ടി പട്ടണത്തിൽ നേരിടേണ്ടി വരുന്ന മോശം നോട്ടങ്ങളെയും സംസാരങ്ങളെയും അവൾ ധൈര്യത്തോടെ നേരിട്ടു. ഇടയ്ക്ക് മാധവൻ അവളെ വിളിക്കുമായിരുന്നു. വീട്ടിൽ തർക്കങ്ങൾ മുറപോലെ നടക്കുന്നുണ്ടെന്നും, അമ്മായിയമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ലെന്നും അയാൾ പറയും. തിരിച്ചു വരാൻ ആവശ്യപ്പെടുമെങ്കിലും മീനാക്ഷി വഴങ്ങിയില്ല. "ഏട്ടാ, ഞാൻ ഇപ്പൊ ശ്വസിക്കുന്നുണ്ട്," എന്നവൾ മറുപടി നൽകി.
വിജയം: രണ്ട് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. മീനാക്ഷി ഇപ്പോൾ ഒരു പ്രമുഖ കമ്പനിയിൽ മാനേജർ പദവിയിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. സ്വന്തമായി ഒരു ചെറിയ ഫ്ലാറ്റ് അവൾ വാടകയ്ക്കെടുത്തു. അവൾ പണ്ട് ഉപേക്ഷിച്ചുപോന്ന ആ പാവം പെങ്ങളല്ല ഇന്ന്; ആത്മവിശ്വാസം തുളുമ്പുന്ന, സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കാൻ കെൽപ്പുള്ള ഒരു സ്ത്രീയാണ്.അധ്യായം 4: പുതിയ ആകാശം
പട്ടണത്തിലെ തിരക്കിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ മീനാക്ഷിയുടെ ഉള്ളിൽ ആധിയായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ നിശബ്ദത ശീലിച്ച അവൾക്ക് നഗരത്തിന്റെ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങൾ അപരിചിതമായി തോന്നി. കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന തുച്ഛമായ പണം തീരുന്നതിന് മുൻപ് ഒരു ജോലി കണ്ടെത്തുക എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ഏക ലക്ഷ്യം.
പ്രധാന നിമിഷങ്ങൾ:
അതിജീവനത്തിന്റെ തുടക്കം: തുടക്കത്തിൽ ഒരു ചെറിയ തുണിക്കടയിൽ സെയിൽസ് ഗേൾ ആയിട്ടാണ് മീനാക്ഷി ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചത്. രാവിലെ മുതൽ രാത്രി വരെ നിൽക്കണം, തുച്ഛമായ ശമ്പളം. ഒരു ചെറിയ ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലെ അഞ്ചുപേർക്കൊപ്പമുള്ള താമസം അവൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും വീട്ടിലെ മാനസിക പീഡനത്തേക്കാൾ എത്രയോ ഭേദമാണെന്ന് അവൾ ആശ്വസിച്ചു.
പഠനവും ഉയർച്ചയും: ജോലിക്കിടയിലും മീനാക്ഷി തന്റെ പഠനം തുടർന്നു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കമ്പ്യൂട്ടർ ക്ലാസുകൾക്ക് പോയി. അവളുടെ കഠിനാധ്വാനം കണ്ട കടയുടമ അവൾക്ക് അക്കൗണ്ട്സ് വിഭാഗത്തിലേക്ക് മാറ്റം നൽകി. മീനാക്ഷിയുടെ കൃത്യനിഷ്ഠയും സത്യസന്ധതയും അവളെ ആ സ്ഥാപനത്തിലെ വിശ്വസ്തയാക്കി മാറ്റി.
വെല്ലുവിളികൾ: ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു പെൺകുട്ടി പട്ടണത്തിൽ നേരിടേണ്ടി വരുന്ന മോശം നോട്ടങ്ങളെയും സംസാരങ്ങളെയും അവൾ ധൈര്യത്തോടെ നേരിട്ടു. ഇടയ്ക്ക് മാധവൻ അവളെ വിളിക്കുമായിരുന്നു. വീട്ടിൽ തർക്കങ്ങൾ മുറപോലെ നടക്കുന്നുണ്ടെന്നും, അമ്മായിയമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ലെന്നും അയാൾ പറയും. തിരിച്ചു വരാൻ ആവശ്യപ്പെടുമെങ്കിലും മീനാക്ഷി വഴങ്ങിയില്ല. "ഏട്ടാ, ഞാൻ ഇപ്പൊ ശ്വസിക്കുന്നുണ്ട്," എന്നവൾ മറുപടി നൽകി.
വിജയം: രണ്ട് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. മീനാക്ഷി ഇപ്പോൾ ഒരു പ്രമുഖ കമ്പനിയിൽ മാനേജർ പദവിയിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. സ്വന്തമായി ഒരു ചെറിയ ഫ്ലാറ്റ് അവൾ വാടകയ്ക്കെടുത്തു. അവൾ പണ്ട് ഉപേക്ഷിച്ചുപോന്ന ആ പാവം പെങ്ങളല്ല ഇന്ന്; ആത്മവിശ്വാസം തുളുമ്പുന്ന, സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കാൻ കെൽപ്പുള്ള ഒരു സ്ത്രീയാണ്. #📙 നോവൽ
