सगळी कडे ब्लॉक करून ठेवलेला माणूस प्रत्यक्ष भेटल्यावर तुम्ही काय करणार केवळ विनोदी उत्तरे द्या 🤔 😂😂😂😂😂😂 #🤣कॉमेडी नॉनस्टॉप😜

*निवृत्ती नंतरचे मनाचे श्लोक* *!! पहाटे उठावे स्वतः चहा करावा !!* *!! झोप मोडेल असा आवाज नसावा !!* *!! प्राणायम करावा योग साधावा !!* *!! हाडे मोडतील इतपत तो नसावा !!* *!! फिरायला जावे प्रमाणात असावे !!* *!! सोबत मोबाईल खिशात असावा !!* *!! पडाल कोठे तर नक्की सापडाल !!* *!! आंघोळीला तुमचा नंबर शेवटचा !!* *!! न रागावता गोड मानुन घ्यावा !!* *!! किराणा भाजी पोस्ट बँक !!* *!! फिरणे समजुन आनंद घ्यावा !!* *!! ज्येष्ठ मंडळीचा कट्टा असावा !!* *!! पण त्यात कुठला वाद नसावा !!* *!! मनमुराद गप्पांचा आनंद घ्यावा !!* *!! लिहीणे वाचणे वाजवणे गाणे !!* *!! एखादा तरी छंद नक्की असावा !!* *!! मी कोणी मोठा होतो हे विसरा !!* *!! मोठेपणाची झुल खुंटीवर ठेवा !!* *!! मित्रमंडळी सगे सोयरे नातीगोती !!* *!! लक्षात ठेवा हीच कामाला येती !!* *!! आता काय राहलयं ? म्हणू नका !!* *!! कुणाला उपदेश करत सुटू नका !!* *!! पर्यटन चित्रपट नाटक !!* *!! राहुन गेले असेल तर उरका !!* *!! पत्नीला सोबत घ्या विसरु नका !!* *!! प्रकृती आणि पैसा येती कामा !!* *!! या दोघाना सांभाळून ठेवा !!* *!! संध्याछाया भिववती हृदया !!* *!! हे विसरण्याची साधावी किमया !!* *!! सर्व सेवानिवृत्त मित्रां साठी !! 🙏* #🤣कॉमेडी नॉनस्टॉप😜

चला एक विनोदी कविता... फक्त तुमच्यासाठी (ढापूनच आणलीबर का ) निंबोणीच्या झाडामागे सेल्फी घेतला गं बाई आज माझ्या फोटोला या लाईक्स का गं येत नाही ? लाज दाबली ओठात मान मुरडून पाही एकाच या फोटोमध्ये लपल्यात जाईजुई नीट पाकळ्या डोळ्यांच्या 'ॲप'ने केल्या गं बाई आज माझ्या फोटोला या लाईक्स का गं येत नाही ? मेकअपचा व्याप सारा ॲप सांभाळतो बाई चेहऱ्याला निरागस भाव मात्र देत नाही मेहनत माझी कुणी लक्षात का घेत नाही आज माझ्या फोटोला या लाईक्स का गं येत नाही ? वेळ चुकली का माझी फोटो पोस्ट करण्याची ? किंवा माझे फाॅलोअर्स कंटाळले का एकाएकी फेसबुक अल्गोरिदम कोळून प्यायले मीही पाहतेच आता कसे लाईक्स कमेंट्स येत नाही. निंबोणीच्या झाडामागे सेल्फी घेतला गं बाई आज माझ्या फोटोला या लाईक्स का गं येत नाही....... #🤣कॉमेडी नॉनस्टॉप😜

मराठीत अनुवाद : काठीच्या आधाराने चालणाऱ्या वृद्ध पुरुषांचा एक गट एका घरात शिरला… आणि आठवड्याभराने ते धावत बाहेर पडले! ना औषध, ना शस्त्रक्रिया. फक्त त्यांच्या मेंदूतला एक छोटासा स्विच ‘ऑन’ केल्यामुळे. कसे? ही घटना १९७९ साली घडली. हार्वर्ड विद्यापीठातील एक अत्यंत बुद्धिमान मानसशास्त्रज्ञ – डॉ. एलेन लॅंगर – यांनी काहीतरी विलक्षण करण्याचा निर्णय घेतला. त्यांना टाइम ट्रॅव्हल करायचे होते, पण कोणत्याही मशीनशिवाय. त्यांनी जवळजवळ ८० वर्षांचे आठ वृद्ध पुरुष निवडले. काहींना काठीशिवाय चालता येत नव्हते, काहींचे हात थरथरत होते, काहींना मोतीबिंदू होता, तर काहींना स्वतःचे नावसुद्धा नीट आठवत नव्हते. त्यांच्या मुलांना वाटले की त्यांच्या वडिलांना वृद्धाश्रमात पाठवले जात आहे. पण त्यांना हे माहीत नव्हते की त्यांच्या वडिलांना १९५९ साली पाठवले जात होते! नाही, कोणतेही जादुई जग नव्हते. डॉ. लॅंगर यांनी बोस्टनमधील एका जुन्या मठाची सजावट पूर्णपणे १९५९ च्या शैलीत केली होती. तिथे १९७९ चा कसलाही मागमूस नव्हता. टीव्ही काळा-पांढरा होता, त्यावर १९५९ मधील बातम्या आणि Ed Sullivan Show चालू होते. रेडिओवर त्या काळातील गाणी होती. मासिके, वर्तमानपत्रे—सगळेच वीस वर्षे जुने! आता कथेतला पहिला धक्का… ते आठ वृद्ध पुरुष तिथे पोहोचल्यावर त्यांना वाटले की कोणी तरी येऊन त्यांचे सामान खोलीत नेऊन देईल—जसं त्यांच्या घरी होत असे. पण डॉ. लॅंगर ठामपणे म्हणाल्या, “इथे कोणीही तुमची मदत करणार नाही. तुम्हालाच तुमच्या बॅगा उचलून न्याव्या लागतील.” ते चिडले, कुरकुरले. पण पर्याय नसल्यामुळे जड सूटकेसेस घेऊन जिना चढले. आणि तिथेच त्यांच्या मेंदूला पहिला संदेश गेला— “मी असहाय नाही… मी हे करू शकतो.” एकच अट होती—या एका आठवड्यासाठी त्यांना असे वागायचे होते की साल १९५९ आहे. त्यांना भूतकाळात बोलायचे नव्हते, फक्त वर्तमानकाळात. उदा. “आत्ता राष्ट्राध्यक्ष आयझनहॉवर काय करत आहेत?” किंवा “हवाना मध्ये कास्त्रो काय करत आहेत?” त्या काळातील राजकारण, खेळ, चित्रपट—सगळ्यांवर चर्चा करायची होती, जणू ते अजूनही तिथेच जगत होते. ज्या वयात त्यांच्यात जी ऊर्जा होती—५५–६० वर्षांची—त्याच ऊर्जेने बोलायचे होते. पहिले दोन दिवस फार अवघड गेले. पण तिसऱ्या दिवसापासून एक विचित्र जादू सुरू झाली. संधिवातामुळे सरळ बसू न शकणारा माणूस आता जेवणाच्या टेबलावर ताठ बसून राजकारणावर वाद घालत होता. ज्याला नीट ऐकू येत नव्हते, तो रेडिओचा आवाज कमी करून गाणी ऐकत होता. तो संपूर्ण वातावरणच त्यांना सांगत होते— “तुम्ही म्हातारे नाही… तुम्ही अजूनही मजबूत, मध्यमवयीन आहात.” सर्वात मोठा धक्का आठवड्याच्या शेवटच्या दिवशी बसला. आश्रमासमोरील मैदानातले दृश्य पाहून डॉ. लॅंगर यांना स्वतःच्या डोळ्यांवर विश्वास बसत नव्हता. आठवडाभरापूर्वी बसमधून उतरताना इतरांची मदत घेणारे हे वृद्ध पुरुष आता मैदानात ‘टच फुटबॉल’ खेळत होते! हो, फुटबॉल! त्यांना धावताना पाहून असं वाटत होतं, जणू त्यांचे वय खरंच २० वर्षांनी कमी झाले आहे. प्रयोगाच्या शेवटी जेव्हा त्यांची शारीरिक तपासणी झाली, तेव्हा डॉक्टरही थक्क झाले. त्यांची पकड (grip strength) वाढली होती, सांध्यांची लवचिकता सुधारली होती, दृष्टी आणि श्रवणशक्तीही सुधारली होती! चष्म्याशिवाय लहान अक्षरे वाचता येत होती. त्यांचा IQ स्कोअरही वाढला होता. सगळ्यात रंजक गोष्ट म्हणजे— प्रयोगापूर्वी आणि नंतरचे फोटो जेव्हा अशा लोकांना दाखवले गेले ज्यांना या प्रयोगाबद्दल काहीच माहीत नव्हते, ते म्हणाले, “नंतरच्या फोटोमध्ये हे लोक खूपच तरुण दिसतात!” म्हणजे फक्त त्यांची भावना नाही, तर चेहऱ्यावरील सुरकुत्याही कमी झाल्या होत्या. जैविकदृष्ट्याही त्यांचे वय मागे गेले होते! डॉ. एलेन लॅंगर यांनी हे सिद्ध केले की जेव्हा आपण स्वतःला सांगतो— “मी म्हातारा झालोय, आता माझ्याकडून होत नाही”— तेव्हा आपले शरीर ते मान्य करते आणि हळूहळू बंद पडू लागते. आपला समाज आपल्याला शिकवतो की म्हातारपण म्हणजे आजारपण. आणि आपण तेच स्क्रिप्ट फॉलो करतो. पण जेव्हा त्या वृद्ध लोकांचे वातावरण बदलले आणि त्यांना अजूनही तरुण आहोत असे वाटायला लावले, तेव्हा त्यांच्या शरीरानेही तसाच प्रतिसाद दिला. यालाच म्हणतात “Mind–Body Connection” — किंवा अंतिम प्लेसिबो इफेक्ट! म्हणून मित्रांनो, कधी कधी म्हणता “मूड नाहीये, थकवा आलाय, माझ्याकडून नाही होणार…” जरा विचार करा ८० वर्षांचे लोक फक्त विचार बदलून काठ्या फेकून देतात आणि फुटबॉल खेळतात, तर तू काय नाही करू शकणार? तुझ्या मर्यादा शरीरात नाहीत, त्या मनात आहेत. जेव्हा तू स्वतःला कमकुवत समजतोस, तेव्हा तू कमकुवत होतोस. आणि जेव्हा तू स्वतःला सुपरहिरो समजतोस, तेव्हा मेंदू शरीराला तसा सिग्नल देतो. फोन बाजूला ठेव, आरशात बघ आणि म्हण— “मी बॉस आहे. माझ्या ऊर्जेला मर्यादा नाहीत.” माझ्यावर विश्वास ठेव— तुझं शरीर ते ऐकायलाच लागेल. सुरुवात कर. जग तुझी वाट पाहत आहे! ❤️ #🙏 प्रेरणादायक बॅनर

*लिंबू मिरची* नुकतीच स्वच्छ धुवून त्याची पांढरीशुभ्र कार धावत गावाबाहेरच्या सिग्नलला थांबली. बाजुच्या सोबत थांबलेल्या वाहनांना आधी बांधलेले लिंबू मिरची सोडून नवं लिंबू मिरची बांधत एक जख्खड म्हातारा त्याच्या कार जवळं येवून थांबला. वाढलेल्या पांढ-या दाढिच्या केसांत हडकुळी बोटं रुतवत म्हणाला "साहेब नवी दिसतेय गाडी. कोणाची नजर नको लागायला... लिंबू मिरची बांधून देतो." तो काही म्हणायच्या आत काळा धागा गाडीला अडकवून बोटानेच पाच रुपये झाल्याची खुण केली त्यानं. खिशातून पाच रुपयांची नोट काढून त्या वृद्धांच्या हातावर टेकवत तो म्हणाला "बाबा उद्या ह्यापेक्षा भारी लिंबू मिरची बनवून आणा. माझ्या एका अनमोल नात्याला बांधायचं. कोणाची नजर लागलीय माहीत नाहीये." खोल गेलेल्या डोळ्यातून तो वृद्ध मिश्कीलपणे हसत म्हणाला "का थट्टा करताय गरीबाची? अहो नातं असं नाही सांभाळलं जात. दोघांत एखादा मिरची झालाच तर दुसर्‍यानं लिंबू बनुन त्यांचा तिखटपणा कमी करायचा असतो. आपलं नातं आपणचं सांभाळावं लागतं." बोलता बोलता तो वृद्ध दुसऱ्या गाडीकडे निघून गेलाही. अवघड प्रश्न किती सोपा करून सांगितला त्या वृद्धानं! कॉपी पेस्ट #🙏 प्रेरणादायक बॅनर