മഴവില്ല് പോലെ ഒരു പെങ്ങൾ
ആകാശത്ത് കാർമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾത്തന്നെ മാധവന്റെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. സ്കൂൾ വിടുന്ന സമയമാണ്. അനു വിന്റെ കയ്യിൽ കുടയില്ലെന്ന് അവന് ഉറപ്പാണ്. രാവിലെ നിർബന്ധിച്ച് കൊടുത്തുവിട്ടതാണ്, പക്ഷേ "ചേട്ടാ, ഇത് ബാഗിൽ വെക്കാൻ സ്ഥലമില്ല" എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ അത് ഉമ്മറത്ത് തന്നെ ഇട്ടു.
മാധവൻ കുടയുമെടുത്ത് സ്കൂളിലേക്ക് നടന്നു. പകുതി ദൂരം എത്തിയപ്പോഴേക്കും പേമാരി പെയ്തുതുടങ്ങി. സ്കൂൾ ഗേറ്റിനടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ അവൻ കണ്ട കാഴ്ച അവന്റെ ദേഷ്യം അലിയിച്ചു കളഞ്ഞു.
മറ്റുള്ള കുട്ടികളെല്ലാം വരാന്തയിൽ മഴ നനയാതെ നിൽക്കുമ്പോൾ, അനു മാത്രം മുറ്റത്തെ ചെമ്പരത്തിച്ചെടിയുടെ ചുവട്ടിൽ നിന്ന് തുള്ളിച്ചാടുകയാണ്. അവളുടെ യൂണിഫോം പാവാട മുഴുവൻ നനഞ്ഞു കുതിർന്നിരിക്കുന്നു. കയ്യിലുള്ള പുസ്തകസഞ്ചി നനയാതിരിക്കാൻ അവൾ അത് തന്റെ ചെറിയ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിനുള്ളിലാക്കി നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്.
"അനു!" മാധവൻ ഗർജ്ജിച്ചു.
അവൾ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി. മുഖത്ത് ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "ചേട്ടാ... നോക്ക്, ഈ മഴവെള്ളത്തിന് എന്ത് തണുപ്പാണെന്നോ!"
"നിനക്ക് പനി വരും എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ? കുടയെവിടെ?" അവൻ അവളുടെ അരികിലെത്തി കുട ചൂടിച്ചു.
"സാരമില്ല ചേട്ടാ, മഴ നനയുന്നത് ഒരു രസമല്ലേ? പിന്നെ... ചേട്ടൻ വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. ചേട്ടന്റെ കുടക്കീഴിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ഒരു സുഖം ഉണ്ടല്ലോ, അത് വേറെ ഒന്നിനും കിട്ടില്ല."
അവളുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ മാധവന് ഒന്നും പറയാൻ തോന്നിയില്ല. വീട്ടിലേക്കുള്ള നടത്തത്തിനിടയിൽ അവൻ കുട കൂടുതൽ അവളുടെ ഭാഗത്തേക്ക് ചരിച്ചുപിടിച്ചു. സ്വന്തം തോൾ നനയുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞതേയില്ല.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മ വഴക്ക് പറയാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും മാധവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു പറഞ്ഞു, "സാരമില്ലമ്മേ, അവളൊന്ന് നനഞ്ഞോട്ടെ. ഈ മഴ കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഒരു മഴവില്ല് വിരിയുമല്ലോ, അത് കാണാൻ ഇവൾ കൂടെ വേണ്ടേ?"
വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം, മറ്റൊരു മഴക്കാലത്ത് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ മാധവൻ ഓർത്തു— ഇന്ന് അവൾ ദൂരെയെവിടെയോ ആണ്. എങ്കിലും മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ഇപ്പോഴും ഉള്ളിൽ ആ ചെറിയ പെങ്ങളുടെ ചിരിയും നനഞ്ഞ പാവാടയുടെ മണവും മായാതെ നിൽക്കുന്നു.
#കഥ #കഥ
