Bible reading: August 9th : First reading The Lord was not in the wind, or the earthquake, or the fire. A Reading from the First Book of Kings 19: 9a,11-13a In those days: Elijah came to a cave [on Horeb the mount of God,] and lodged in it. And behold, the word of the Lord came to him. And he said, “Go out and stand on the mount before the Lord.” And behold, the Lord passed by, and a great and strong wind tore the mountains and broke in pieces the rocks before the Lord, but the Lord was not in the wind. And after the wind an earthquake, but the Lord was not in the earthquake. And after the earthquake a fire, but the Lord was not in the fire. And after the fire the sound of a low whisper. And when Elijah heard it, he wrapped his face in his cloak and went out and stood at the entrance of the cave. The word of the Lord. August 9th : Responsorial Psalm Psalm 85:9ab and 10, 11–12, 13–14 (R. 8) Response : Let us see, O Lord, your mercy, and grant us your salvation. I will hear what the Lord God speaks; he speaks of peace for his people and his faithful, His salvation is near for those who fear him, and his glory will dwell in our land. R.: Let us see, O Lord, your mercy, and grant us your salvation. Merciful love and faithfulness have met; justice and peace have kissed. Faithfulness shall spring from the earth, and justice look down from heaven. R.: Let us see, O Lord, your mercy, and grant us your salvation. Also the Lord will bestow his bounty, and our earth shall yield its increase. Justice will march before him, and guide his steps on the way. R.: Let us see, O Lord, your mercy, and grant us your salvation. August 9th : Second reading I would willingly be condemned if it could help my brothers A reading from the letter of St.Paul to the Romans 9:1-5 Brethren: I am speaking the truth in Christ— I am not lying; my conscience bears me witness in the Holy Spirit— that I have great sorrow and unceasing anguish in my heart. For I could wish that I myself were accursed and cut off from Christ for the sake of my brothers, my kinsmen according to the flesh. They are Israelites, and to them belong the adoption, the glory, the covenants, the giving of the law, the worship, and the promises. To them belong the patriarchs, and from their race, according to the flesh, is the Christ, who is God over all, blessed for ever. Amen. The Word of the Lord. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. I long for you, O Lord, my soul longs for his word. R. Alleluia. August 9th : Gospel Jesus walks on the water A Reading from the Holy Gospel according to St.Matthew 14:22-33 [After the crowd was satisfied,] Jesus made the disciples get into the boat and go before him to the other side, while he dismissed the crowds. And after he had dismissed the crowds, he went up on the mountain by himself to pray. When evening came, he was there alone, but the boat by this time was a long way from the land, beaten by the waves, for the wind was against them. And in the fourth watch of the night he came to them, walking on the sea. But when the disciples saw him walking on the sea, they were terrified, and said, “It is a ghost!” and they cried out in fear. But immediately Jesus spoke to them, saying, “Take heart; it is I. Do not be afraid.” And Peter answered him, “Lord, if it is you, command me to come to you on the water.” He said, “Come.” So Peter got out of the boat and walked on the water and came to Jesus. But when he saw the wind, he was afraid, and beginning to sink he cried out, “Lord, save me.” Jesus immediately reached out his hand and took hold of him, saying to him, “O you of little faith, why did you doubt?” And when they got into the boat, the wind ceased. And those in the boat worshipped him, saying, “Truly you are the Son of God.” The Gospel of the Lord. ____________ Today's Gospel Reflection: “Take courage, it is I; do not be afraid.” Peter said to him in reply, “Lord, if it is you, command me to come to you on the water.” He said, “Come.” Peter got out of the boat and began to walk on the water toward Jesus. But when he saw how strong the wind was he became frightened; and, beginning to sink, he cried out, “Lord, save me!” Immediately Jesus stretched out his hand and caught Peter, and said to him, “O you of little faith, why did you doubt?” Matthew 14:27–31 Fear always clouds our vision. Today’s Gospel takes place the night after Jesus fed 5,000 on a mountain near the northern shore of the Sea of Galilee, using only five barley loaves and two fish. Afterward, He withdrew to pray alone and sent the disciples ahead of Him by boat, directing them toward the town of Gennesaret, just south of Capernaum. While great miracles occurred the next day in Gennesaret, something just as remarkable took place during the night’s journey across the sea. The disciples found themselves rowing against a strong headwind, making the journey slow, arduous, and perilous This scene is a vivid image of our journey through life. Life is rarely “a bowl of cherries,” as the saying goes. It often feels laborious, filled with hardships, and some trials may seem never-ending. If life feels this way, today’s Gospel is especially for you. During the fourth watch of the night, between 3 and 6 a.m., as the disciples continued struggling against the waves, they saw a figure walking on the sea, coming toward them. While we may be familiar with the idea of Jesus walking on water, for the disciples, this would have been an unimaginable and terrifying sight. They did not recognize Him—not because His appearance had changed, but because fear blinded them. This still happens in our lives. We can misinterpret suffering or divine silence as abandonment. But Jesus allowed their fear precisely so He could confront it directly: “Take courage, it is I; do not be afraid.” In His divine wisdom, Jesus knew that countless disciples would read this story and ponder this moment until the end of time. What message is He giving us? The courage that comes from recognizing God in our midst allows us to conquer fear—especially in our moments of suffering, when the path ahead seems hard, dangerous, and without end. By a supernatural instinct, Peter utters the perfect prayer in this moment of uncertainty: “Lord, if it is you, command me to come to you…” When we recognize God amid our trials, focus our gaze on Him, and pray this prayer, God will always answer, “Come.” Peter sets the pattern for this bold, trusting prayer, but he falters in remaining faithful to it. Yet even this is allowed by God, for our instruction. Making an act of courageous faith does not guarantee we will not stumble. Peter sank not because he lacked faith entirely, but because fear began to overwhelm his trust. And in this, Jesus teaches us another lesson: Even when our faith wavers, we must not give in to despair. Peter did not drown—he cried out once more, “Lord, save me!” and Jesus immediately reached out His hand. Despair is the true enemy of faith. Though fear and the growing force of the wind weakened Peter’s faith, he remained hopeful even in his weakness. And it was this hope—however trembling—that moved Jesus to stretch out His divine hand and save him. Reflect today on any trial or suffering you endure that tempts you to fear. Confront that fear head-on. Rebuke it. Look for Jesus, who comes to you in the midst of the trial, walking on and through that very storm. Know that it is truly Him, drawing near. As you overcome fear, keep your eyes fixed on Him, not on the storm. This is what strengthens our faith and enables us to keep moving forward toward the goal: Jesus’ hand of divine grace. My saving Lord, though You permit trials in our lives, You always offer the grace we need to endure them patiently and to overcome them with trust and hope in You. Help me, Lord, to always see You in my suffering and confusion. May I never give in to despair, but instead grow in faith as I walk toward You. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: ஆகஸ்ட் 9 : முதல் வாசகம் மலைமேல் என் திருமுன் வந்து நில். அரசர்கள் முதல் நூலிலிருந்து வாசகம் 19: 9a, 11-13a அந்நாள்களில் எலியா ஓரேபு என்ற கடவுளின் மலையை அடைந்தபின் அங்கிருந்த குகைக்கு வந்து, அதில் இரவைக் கழித்தார். அப்போது ஆண்டவர், “வெளியே வா; மலைமேல் என் திருமுன் வந்து நில். இதோ! ஆண்டவராகிய நான் கடந்து செல்ல இருக்கிறேன்” என்றார். உடனே ஆண்டவர் திருமுன் பெரும் சுழற்காற்று எழுந்து மலைகளைப் பிளந்து பாறைகளைச் சிதறடித்தது. ஆனால் ஆண்டவர் அந்தக் காற்றில் இல்லை. காற்றுக்குப் பின் நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டது. நிலநடுக்கத்திலும் ஆண்டவர் இருக்கவில்லை. நிலநடுக்கத்திற்குப் பின் தீ கிளம்பிற்று. தீயிலும் ஆண்டவர் இருக்கவில்லை. தீக்குப்பின் அடக்கமான மெல்லிய ஒலி கேட்டது. அதை எலியா கேட்டவுடன் போர்வையினால் தம் முகத்தை மூடிக்கொண்டு வெளியே வந்து குகையின் வாயிலில் நின்றார். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ஆகஸ்ட் 9 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 85: 8ab,9. 10-11. 12-13 (பல்லவி: 7) பல்லவி: ஆண்டவரே, உம் பேரன்பையும் மீட்பையும் எங்களுக்குத் தந்தருளும். 8ab ஆண்டவராம் இறைவன் உரைப்பதைக் கேட்பேன்; தம் மக்களுக்கு, தம் பற்றுமிகு அடியார்க்கு நிறைவாழ்வை அவர் வாக்களிக்கின்றார்; 9 அவருக்கு அஞ்சி நடப்போர்க்கு அவரது மீட்பு அண்மையில் உள்ளது என்பது உறுதி; நம் நாட்டில் அவரது மாட்சி குடிகொள்ளும். - பல்லவி 10 பேரன்பும் உண்மையும் ஒன்றையொன்று சந்திக்கும்; நீதியும் நிறைவாழ்வும் ஒன்றையொன்று முத்தமிடும். 11 மண்ணினின்று உண்மை முளைத்தெழும்; விண்ணினின்று நீதி கீழ்நோக்கும். - பல்லவி 12 நல்லதையே ஆண்டவர் அருள்வார்; நல்விளைவை நம் நாடு நல்கும். 13 நீதி அவர்முன் செல்லும்; அவர்தம் அடிச்சுவடுகளுக்கு வழி வகுக்கும். - பல்லவி ஆகஸ்ட் 9 : இரண்டாம் வாசகம் என் சகோதரர் சகோதரிகளுக்கு மீட்பு கிடைப்பதற்காக நான் கிறிஸ்துவைப் பிரிந்து சாபத்துக்கு உள்ளாகக்கூட விரும்பியிருப்பேன். திருத்தூதர் பவுல் உரோமையருக்கு எழுதிய திருமுகத்திலிருந்து வாசகம் 9: 1-5 சகோதரர் சகோதரிகளே, கிறிஸ்துவைச் சார்ந்த நான் சொல்வது உண்மை, பொய்யல்ல. தூய ஆவியால் தூண்டப்படும் என் மனச்சான்றே நான் சொல்வதற்குச் சாட்சி. உள்ளத்தில் எனக்குப் பெருந்துயரமும் இடைவிடாத வேதனையும் உண்டு. என் சொந்த இனத்தைச் சேர்ந்த என் சகோதரர் சகோதரிகளுக்கு மீட்பு கிடைப்பதற்காக நான் கிறிஸ்துவைப் பிரிந்து சாபத்துக்கு உள்ளாகக்கூட விரும்பியிருப்பேன். அவர்கள்தாம் இஸ்ரயேல் மக்கள்; அவர்களையே கடவுள் தம் மக்களாக ஏற்றுக்கொண்டார். அவர்கள் நடுவில்தான் கடவுள் தம் மாட்சியை விளங்கச் செய்தார். உடன்படிக்கைகளும் திருச்சட்டமும் திருவழிபாடும் வாக்குறுதிகளும் அவர்களிடமே ஒப்படைக்கப்பட்டன. குலமுதல்வர்களின் வழிவந்தவர்கள் அவர்கள்; மனிதர் என்னும் முறையில் கிறிஸ்துவும் அவர்களிடமிருந்தே தோன்றினார். இவரே எல்லாவற்றுக்கும் மேலான கடவுள்; என்றென்றும் போற்றுதற்குரியவர். ஆமென். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி திபா 130: 5 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! ஆண்டவருக்காக ஆவலுடன் நான் காத்திருக்கின்றேன். என் நெஞ்சம் காத்திருக்கின்றது. அவரது சொற்களுக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கின்றேன். அல்லேலூயா. ஆகஸ்ட் 9 : நற்செய்தி வாசகம் நானும் கடல்மீது நடந்து உம்மிடம் வர ஆணையிடும். ✠ மத்தேயு எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 14: 22-33 அக்காலத்தில் இயேசு கூட்டத்தினரை அவ்விடத்திலிருந்து அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது சீடரையும் உடனே படகேறித் தமக்கு முன் அக்கரைக்குச் செல்லுமாறு அவர் கட்டாயப்படுத்தினார். மக்களை அனுப்பிவிட்டு, அவர் தனியே இறைவனிடம் வேண்டுவதற்காக ஒரு மலையின் மேல் ஏறினார். பொழுது சாய்ந்த பிறகும் அங்கே அவர் தனியே இருந்தார். அதற்குள் படகு கரையிலிருந்து நெடுந்தொலை சென்றுவிட்டது. மேலும் எதிர்க்காற்று அடித்துக் கொண்டிருந்ததால் அலைகளால் படகு அலைக்கழிக்கப்பட்டது. இரவின் நான்காம் காவல் வேளையில் இயேசு அவர்களை நோக்கிக் கடல்மீது நடந்து வந்தார். அவர் கடல்மீது நடப்பதைக் கண்ட சீடர் கலங்கி, “ஐயோ, பேய்” என அச்சத்தினால் அலறினர். உடனே இயேசு அவர்களிடம் பேசினார். “துணிவோடிருங்கள்; நான்தான், அஞ்சாதீர்கள்” என்றார். பேதுரு அவருக்கு மறுமொழியாக, “ஆண்டவரே, நீர்தாம் என்றால் நானும் கடல்மீது நடந்து உம்மிடம் வர ஆணையிடும்” என்றார். அவர், “வா” என்றார். பேதுருவும் படகிலிருந்து இறங்கி, இயேசுவை நோக்கிக் கடல்மீது நடந்து சென்றார். அப்பொழுது பெருங்காற்று வீசியதைக் கண்டு அஞ்சி அவர் மூழ்கும்போது, “ஆண்டவரே, என்னைக் காப்பாற்றும்” என்று கத்தினார். இயேசு உடனே தம் கையை நீட்டி அவரைப் பிடித்து, “நம்பிக்கை குன்றியவனே, ஏன் ஐயம் கொண்டாய்?” என்றார். அவர்கள் படகில் ஏறியதும் காற்று அடங்கியது. படகில் இருந்தோர் இயேசுவைப் பணிந்து, “உண்மையாகவே நீர் இறைமகன்” என்றனர். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. -------------------------------------------------------------------- துணிவோடிருங்கள்; நான்தான்; அஞ்சாதீர்கள்” பொதுக்காலம் பத்தொன்பதாம் ஞாயிறு I அரசர்கள் 19: 9a, 11-13a II உரோமையர் 9: 1-5 III மத்தேயு 14: 22-33 “துணிவோடிருங்கள்; நான்தான்; அஞ்சாதீர்கள்” நிகழ்வு அந்த ஊருக்கு வெளியே ஒரு துறவுமடம் இருந்தது. அந்தத் துறவுமடத்தில் ஒரு துறவியும், ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட துறவிகளும் இருந்தார்கள். ஒருநாள் துறவுமடம் இருந்த பகுதியில் பெரிய நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டது. இதில் அப்பகுதியில் இருந்த பல கட்டடங்கள் இடிந்துவிழுந்து தரைமட்டமாயின; துறவுமடத்தில் இருந்த கோயிலும்கூட இடிந்து விழுந்து தரைமட்டமானது. இதனால் சீடர்கள் யாவரும் அச்சத்தில் உறைந்து போயிருந்தார்கள். அப்பொழுது அவர்கள்முன் வந்த துறவி, “இதற்கெல்லாமா அஞ்சி நடுங்குவது...? உண்மையான துறவி எதற்கும் அஞ்சுவதில்லை” என்றார். இப்படிச் சொல்லிவிட்டுத் தொடர்ந்து பேசினார்: “நீங்களெல்லாம் அஞ்சி நடுஞ்சிக் கொண்டிருந்தபொழுது, நானோ கொஞ்சம்கூட அஞ்சாமல், சமயலறைக்குச் சென்று, நீர்க்குவளையை எடுத்து, அதிலிருந்த நீர் முழுவதையும் குடித்து முடித்தேன். அப்படி நான் குடிக்கும்பொழுது, என்னுடைய கைகள் கொஞ்சம்கூட நடுங்கவில்லை. இதை யாராவது கவனித்திருந்தால் எனக்குக் கொஞ்சம்கூட அச்சமில்லை என்பது புரிந்திருக்கும்.” துறவி இப்படிச் சொல்லி முடித்ததும், அவருக்கு முன்பு நின்றுகொண்டிருந்த சீடன் ஒருவன், தன் கையால் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு சிரித்தான். அதைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடைந்த துறவி அந்தச் சீடனிடம், “சீடனே! இப்பொழுது நீ எதற்காகச் சிரித்தாய் என்று நான் தெரிந்துகொள்ளலாமா?” என்றார். அதற்குச் சீடன், “குருவே! நீங்கள் சமயலறைக்குச் சென்று உங்களுடைய கையில் எடுத்தது, நீர்க்குவளை அல்ல; சாம்பார் சட்டி. உண்மையில் நீங்கள் குடித்தது நீர் அல்ல; சாம்பார். அச்சத்தில் எதையெதையோ செய்துவிட்டு, அஞ்சவே இல்லை என்று சொல்கின்றீர்களே!” என்றான். இதைச் சுற்றியிருந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்த சீடர்கள் அனைவரும் சத்தமாகச் சிரித்துவிட்டு அங்கிருந்து தெறித்து ஓடிவிட்டனர். ஆம், இந்த நிகழ்வில் துறவியையும், அவருடைய சீடர்களையும் போன்றுதான் நாம் ஏதோ ஒன்றுக்கு அஞ்சி அஞ்சி வாழ்ந்துகொண்டிருக்கின்றோம். பொதுக்காலம் பத்தொன்பதாம் ஞாயிறான இன்று நாம் வாசிக்கக்கேட்ட நற்செய்தியில், சீடர்கள் அஞ்சி நடுங்கிக் கொண்டிருக்கும்பொழுது, இயேசு அவர்களிடம், “துணிவோடிருங்கள்; நான்தான்; அஞ்சாதீர்கள்” என்கின்றார். இயேசு தன்னுடைய சீடர்களுக்குச் சொல்லக்கூடிய இந்த வார்த்தைகளின் பொருளென்ன என்பதைக் குறித்து இப்பொழுது நாம் சிந்தித்துப் பார்ப்போம். மலைமீது ஏறிய இயேசு கடந்த வார நற்செய்தி வாசகத்தில் (மத் 14: 13-21) இயேசு ஐந்து அப்பங்களையும் இரண்டு மீன்களையும் கொண்டு, ஐயாயிரம் பேருக்கு உணவளித்திருப்பார். அந்த நிகழ்வைத் தொடர்ந்து, இயேசு மக்கள்கூட்டத்தையும், பின் தன் சீடர்களையும் அங்கிருந்து அனுப்பிவிட்டு மலைமேல் ஏறுகின்றார். இயேசு ஏன் மக்கள் கூட்டத்தையும், தன் சீடர்களையும் அனுப்பிவிட்டு, மலைமேல் ஏறினார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்வது அவசியம். அரசர்கள் முதல் நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட முதல் வாசகத்தில், ஈசபேல் அரசி இறைவாக்கினர் எலியாவைக் கொன்றுபோட்டுவிடுவதாகச் சொன்னதும் (1 அர 19: 2), அவர் உயிருக்குப் பயந்து கடவுளின் மலையான ஒரேபு மலைமேல் ஏறுவார். இயேசு ஐந்து அப்பங்களையும் இரண்டு மீன்களையும் கொண்டு ஐயாயிரம் பேருக்கு உணவளித்த பிறகு, அவருடைய உயிருக்கு ஆபத்து வர, அதனால்தான் அவர் மலைமேல் ஏறினாரா? என்றால், நிச்சயமாக இல்லை. மாறாக, மக்கள் இயேசு செய்த அருமடையாளத்தைப் பார்த்துவிட்டு ‘உலகிற்கு வரவிருந்த இறைவாக்கினர் உண்மையில் இவரே’ என்று அவரைப் பிடித்து அரசராக்க முயன்றார்கள் (யோவா 6: 15) அதனால்தான் அவர் மலைமேல் ஏறுகின்றார். மலைமேல் ஏறிய இயேசு, தந்தைக் கடவுளிடம் வேண்டுவதற்குத் தன்னுடைய நேரத்தைச் செலவிடுகின்றார். இயேசு தந்தைக் கடவுளிடம் வேண்டுகின்றபொழுது, அவர் தனக்காக மட்டும் வேண்டினாரா? அல்லது தன்னுடைய சீடர்களுக்கும் சேர்த்து வேண்டியிருப்பாரா? என்ற கேள்வி எழலாம். இயேசு தனக்காக மட்டுமல்ல, தன்னுடைய சீடர்களுக்காகவும் வேண்டியிருப்பார். இதைப் பெரிய குருவாம் இயேசுவின் இறைவேண்டலில் இடம்பெறும், “...தீயோனிடமிருந்து அவர்களைக் காத்தருள வேண்டுமென வேண்டுகிறேன்” (யோவா 17: 15) என்ற சொற்களில் மிக அழகாகக் காணலாம். இன்றும் கூட, இயேசு தந்தையின் வலப்பக்கம் அமர்ந்து நமக்காகப் பரிந்து பேசுகின்றார் (எபி 7: 25) என்பதை நாம் அறிகின்றபொழுது, இயேசு தன் சீடர்களாகிய நம்மீது எந்தளவுக்கு அக்கறை கொண்டிருக்கின்றார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். கடலில் நடந்து வந்த இயேசு மலைமேல் ஏறிய இயேசு, தனக்காக மட்டுமல்ல, தன்னுடைய சீடர்களுக்காகவும் இறைவனிடம் வேண்டி, அவர்கள்மீது தனக்கிருந்த கரிசனையும் அன்பையும் வெளிப்படுத்தினார். இயேசுவின் அன்பும் கரிசனையும் அத்தோடு நின்றுவிடாமல், சீடர்கள் தொடர்ந்து வெளிப்படுகின்றது. அதை இன்றைய நற்செய்தியின் இரண்டாவது பகுதியில் காணலாம். இறைவனிடம் வேண்டிக்கொண்டிருந்த இயேசு, கடலில் பயணம் செய்துகொண்டிருந்த தன்னுடைய சீடர்கள், எதிர்க்காற்று அடித்து அலைகழிக்கப்படுவதையும், அவர்கள் தண்டு வலிக்கப் பெரிதும் வருந்தியதையும் அறிந்து (மாற் 6: 48) கடல்மீது நடந்து வருகின்றார். இதற்கு முன்பு ஒருமுறை சீடர்கள் கடலில் பயணம்செய்தபொழுது, இயேசு அவர்களோடு இருந்தார் (மத் 8: 23-27). ஆகையால், கடலில் கொந்தளிப்பு ஏற்பட்டத்தைக் கண்டு சீடர்கள் பதறினாலும், அவர் பதறாமல் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்; ஆனால், இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு தன்னுடைய சீடர்களோடு இல்லை. அதனால்தான் அவர் சீடர்கள் ஆபத்தில் இருக்கின்றார்கள் என்பதை உணர்ந்து, அவர்களுக்கு உதவக் கடலில் நடந்து வருகின்றார். இயேசு கடல்மீது நடந்து வருவதைக் கண்டு சீடர்கள், “ஐயோ, பேய்’ என்று அச்சத்தில் அலறியபொழுது, இயேசு அவர்களிடம், “துணிவோடிருங்கள்; நான்தான்; அஞ்சாதீர்கள்” என்கின்றார். இயேசு சீடர்களிடம் “நான்தான்” என்று சொல்வது, கடவுளாகிய நான் உங்களோடு என்றும் இருக்கின்றேன் என்ற உண்மையை உணர்த்துவதாக இருக்கின்றது (விப 3: 14; எசா 41:4, 43:10, 52:6). ஆம், கடல் உட்பட எல்லாவற்றின்மீதும் அதிகாரம் கொண்டிருக்கும் கடவுள் (யோபு 9:9; திபா 77: 19), நம்மோடு இருக்கின்றபொழுது நாம் எதற்கு அஞ்சவேண்டும்! துணிவோடு இருப்பதுதானே முறை! தன்மீது – கடவுள்மீது - கண்களைப் பதிய வைக்கச் சொல்லும் இயேசு கடல்மீது நடந்து வந்த இயேசுவைப் பார்த்துவிட்டு பேதுரு, “ஆண்டவரே நீர்தாம் என்றால் நானும் கடல்மீது நடந்து உம்மிடம் வர ஆணையிடும்” என்கிறார். இயேசுவும், “வா” என்கிறார். இதைத் தொடர்ந்து பேதுரு கடல்மீது நடந்து நட, பெருங்காற்று வீசியதைக் கண்டு, அவர் கடலில் மூழ்கத் தொடங்குகின்றார். உடனே இயேசு அவருடைய கையைப் பிடித்து அவரைப் படகில் ஏற்றுகொள்கின்றார். கடலில்மீது நடந்த பேதுரு திடீரென்று கடலுக்குள் மூழ்கக் காரணம், அவர் இயேசுவின் வைத்த பார்வையைப் பெருங்காற்றின்மீது வைத்ததுதான். நாம் நம்முடைய வாழ்க்கையில் எப்பொழுதும் ஆண்டவர்மீது கண்களைப் பதிய வைத்து வாழவேண்டும். ஏனெனில், நமக்கு வருகின்ற ஆபத்துகளை விடவும் ஆண்டவர் பெரியவர். எனவே, நாம் ஆண்டவர்மீது நம் கண்களைப் பதிய வைத்து, அவரிடம் நம்பிக்கை வைத்து வாழ்வோம். அதன்மூலம் எல்லா வகையான அச்சத்திலிருந்தும் விடுதலை பெறுவோம். சிந்தனை ‘நம்பிக்கை கொண்டோன் பதற்றமடையான்’ (எசா 28: 16) என்று ஆண்டவராகிய கடவுள் இறைவாக்கினர் எசாயா வழியாக உரைப்பார். ஆதலால், நாம் ஆண்டவர்மீது நமது கண்களைப் பதிய வைத்து, அவர்மீது நம்பிக்கை கொண்டு வாழ்வோம். அதனால் அச்சமில்லா வாழ்க்கை வாழ்ந்து, இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: August 8th : First Reading A Reading from the book of Habakkuk 1:12–2:4 Are you not from everlasting, O Lord my God, my Holy One? We shall not die. O Lord, you have ordained them as a judgment, and you, O Rock, have established them for reproof. You who are of purer eyes than to see evil and cannot look at wrong, why do you idly look at traitors and remain silent when the wicked swallows up the man more righteous than he? You make mankind like the fish of the sea, like crawling things that have no ruler. He brings all of them up with a hook; he drags them out with his net; he gathers them in his dragnet; so he rejoices and is glad. Therefore he sacrifices to his net and makes offerings to his dragnet; for by them he lives in luxury, and his food is rich. Is he then to keep on emptying his net and mercilessly killing nations for ever? I will take my stand at my watchpost and station myself on the tower, and look out to see what he will say to me, and what I will answer concerning my complaint. And the Lord answered me: “Write the vision; make it plain on tablets, so he may run who reads it. For still the vision awaits its appointed time; it hastens to the end—it will not lie. If it seems slow, wait for it; it will surely come; it will not delay. “Behold, his soul is puffed up; it is not upright within him, but the righteous shall live by his faith.” The Word of the Lord. August 8th : Responsorial Psalm Psalm 9:8–9, 10–11, 12–13 (R. 11b) Response : You will not forsake those who seek you, O Lord. But the Lord sits enthroned forever; he has set up his throne for judgment. He will judge the world with justice; he will govern the peoples with equity. R.: You will not forsake those who seek you, O Lord. For the oppressed, the Lord will be a stronghold, a stronghold in times of distress. Those who know your name will trust you; you will not forsake those who seek you, O Lord. R.: You will not forsake those who seek you, O Lord. Sing Psalms to the Lord who dwells in Sion. Tell his mighty works among the peoples, for the Avenger of Blood has remembered them, has not forgotten the cry of the poor. R.: You will not forsake those who seek you, O Lord. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. Our Saviour Christ Jesus abolished death and brought life and immortality to light through the gospel. R. Alleluia. August 8th : Gospel A Reading from the Holy Gospel according to St.Matthew 17:14–20 At that time: A man came up to Jesus and, kneeling before him, said, “Lord, have mercy on my son, for he has seizures and he suffers terribly. For often he falls into the fire, and often into the water. And I brought him to your disciples, and they could not heal him.” And Jesus answered, “O faithless and twisted generation, how long am I to be with you? How long am I to bear with you? Bring him here to me.” And Jesus rebuked the demon, and it came out of him, and the boy was healed instantly. Then the disciples came to Jesus privately and said, “Why could we not cast it out?” He said to them, “Because of your little faith. For truly, I say to you, if you have faith like a grain of mustard seed, you will say to this mountain, ‘Move from here to there’, and it will move, and nothing will be impossible for you.” The Gospel of the Lord. ___________ Today's Gospel Reflection: A man came up to Jesus, knelt down before him, and said, “Lord, have pity on my son, who is a lunatic and suffers severely; often he falls into fire, and often into water. I brought him to your disciples, but they could not cure him.” Jesus said in reply, “O faithless and perverse generation, how long will I be with you? How long will I endure you? Bring the boy here to me.” Matthew 17:14–17 Before this encounter, Jesus had sent His disciples out two by two to preach, heal, and cast out demons in His name, preparing the way for His own visits. They returned amazed at how the power of God had worked through them. They preached with authority, commanded demons, and healed the sick. In today’s Gospel, a man brings his demon-afflicted son to these same disciples for help, but this time they are unable to heal him. Jesus had gone up the mountain with Peter, James, and John where the three apostles witnessed His Transfiguration, while the other nine remained below. As Jesus returns, He is approached by a desperate father who kneels in reverence and pleads for mercy. The boy is described in Greek as selēniazetai, “moonstruck,” often translated “lunatic,” but more accurately referring to epileptic-like seizures. The word reflects the ancient belief that the moon could influence behavior. However, in this case, the Gospel makes clear the cause is demonic. The violence of the boy’s symptoms—falling into fire and water—underscores the destructive aim of the evil one: to harm and destroy what God has made good. Jesus’ response is striking: “O faithless and perverse generation, how long will I be with you?” This is a divine lament. His sorrow is not directed solely at the disciples but at the broader spiritual blindness of the people. Though the disciples had previously cast out demons, something had gone wrong this time. Jesus’ words reveal the disciples’ lack of spiritual depth and persevering faith. His frustration flows from love and a longing for His people to grow into the faith they are called to live. Still, Jesus does not withhold His power. He commands, “Bring the boy here to me,” and with a word, rebukes the demon. The child is cured instantly. What the disciples could not do by their own strength, Jesus accomplishes with ease. He alone delivers from evil, and He does so with divine compassion. Later, when the disciples ask why they failed, Jesus tells them it was “because of your little faith”—that is, a lack of true trust in God working through them. He then offers a powerful truth: “If you have faith the size of a mustard seed, you will say to this mountain, ‘Move from here to there,’ and it will move. Nothing will be impossible for you.” Do you long to cast out demons or heal the sick? Such charisms are not given to all, but every disciple is called to move mountains through faith. This is no magical power by which you can enact your own will. Moving mountains means cooperating with the will of God by bringing about His plan on earth as in Heaven. God always wills what is good, and He accomplishes it through those whose faith is strong enough to unite their hearts to His. The key is detachment from our will, unwavering trust in Him, and a love that seeks only His glory. Reflect today on the quality and depth of your faith. Do you trust more in God’s power than in your own efforts? Are you willing to surrender your desires so His will may be done through you? Even a mustard seed of humble, trusting, selfless faith can accomplish what seems impossible when it is united to the God for whom nothing is impossible. He wills to do great things through each one of us, if we but let Him. Pray for the faith that moves mountains, for when we see mountains move by allowing God to use us, we will be amazed and humble before His greatness. God all-powerful, You desire to do great things through us—to move mountains and remove every obstacle to grace—so that Your most glorious and perfect will may be fulfilled. I pray for this depth of faith, so that through me, You may touch many lives and draw me into Your glorious and eternal Kingdom. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: ஆகஸ்ட் 8 : முதல் வாசகம் நேர்மையுடையவரோ தம் நம்பிக்கையினால் வாழ்வடைவர். இறைவாக்கினர் அபக்கூக்கு நூலிலிருந்து வாசகம் 1: 12- 2: 4 ஆண்டவரே, என் கடவுளே, என் தூயவரே, தொன்றுதொட்டே இருப்பவர் நீர் அல்லவா? நீர் சாவைக் காண்பதில்லை; ஆண்டவரே, அவர்களை எங்கள் தண்டனைத் தீர்ப்பாய் ஏற்படுத்தியவர் நீரே; புகலிடமே, எங்களைச் சாடும் சாட்டையாய் அவர்களை ஆக்கியவரும் நீரே. தீமையைக் காண நாணும் தூய கண்களை உடையவரே, கொடுமையைப் பார்க்கத் தாங்காதவரே, கயவர்களை நீர் ஏன் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறீர்? பொல்லாதவர் தம்மைவிட நேர்மையாளரை விழுங்கும்போது நீர் ஏன் மௌனமாய் இருக்கின்றீர்? நீர் மானிடரைக் கடல் மீன்கள் போலும் தலைமை இல்லா ஊர்வன போலும் நடத்துகின்றீர். கல்தேய இனத்தார் மற்றெல்லாரையும் தூண்டிலால் பிடிக்கின்றார்கள்; வலையால் வாரி இழுக்கின்றார்கள்; தங்கள் பறியிலே சேர்த்துக்கொண்டு அகமகிழ்ந்து களிப்புறுகின்றார்கள். ஆதலால், தங்கள் வலைக்குப் பலி செலுத்துகின்றார்கள்; பறிக்குத் தூபம் காட்டுகின்றார்கள்; ஏனெனில் அவற்றாலேயே இன்பமான வாழ்வை அடைகின்றார்கள்; அறுசுவை உணவைப் பெறுகின்றார்கள். அப்படியானால் அவர்கள் தங்கள் வலையில் இருப்பவற்றை ஓயாமல் வெளியே கொட்டி, மக்களினங்களை இரக்கமின்றி இடைவிடாமல் கொன்று குவிக்கவும் வேண்டுமோ? நான் காவல் மாடத்தில் நிற்பேன்; கோட்டைமேல் நின்று காவல் புரிவேன்; என் வாயிலாக ஆண்டவர் என்ன கூறப்போகின்றார் என்றும் என் முறையீட்டுக்கு என்ன விடையளிப்பார் என்றும் கண்டறிவதற்காகக் காத்திருப்பேன். ஆண்டவர் எனக்கு அளித்த மறுமொழி இதுவே: “காட்சியை எழுதிவை; விரைவாய் ஓடுகிறவனும் படிக்கும் வண்ணம் பலகைகளில் தெளிவாய் எழுது. குறித்த காலத்தில் நிறைவேறுவதற்காகக் காட்சி இன்னும் காத்திருக்கின்றது; முடிவை நோக்கி விரைந்து செல்கின்றது. ஒருக்காலும் பொய்க்காது. அது காலந்தாழ்த்தி வருவதாகத் தோன்றினால், எதிர்பார்த்துக் காத்திரு; அது நிறைவேறியே தீரும்; காலம் தாழ்த்தாது. இதை நம்பாதவரோ உள்ளத்திலே நேர்மையற்றவராய் இருப்பர்; நேர்மையுடையவரோ தம் நம்பிக்கையினால் வாழ்வடைவர். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ஆகஸ்ட் 8 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 9: 7c-8. 9-10. 11-12 (பல்லவி: 10b) பல்லவி: உம்மை நாடி வருவோரை ஆண்டவரே, நீர் கைவிடமாட்டீர். 7c ஆண்டவர் அரியணையில் என்றென்றும் வீற்றிருக்கின்றார்; நீதி வழங்குவதற்கென்று அவர் தம் அரியணையை அமைத்திருக்கின்றார். 8 உலகிற்கு அவர் நீதியான தீர்ப்பு வழங்குவார்; மக்களினத்தார்க்கு நேர்மையான தீர்ப்புக் கூறுவார். - பல்லவி 9 ஒடுக்கப்படுவோர்க்கு ஆண்டவரே அடைக்கலம்; நெருக்கடியான வேளைகளில் புகலிடம் அவரே. 10 உமது பெயரை அறிந்தோர் உம்மில் நம்பிக்கை கொள்வர்; ஆண்டவரே, உம்மை நாடி வருவோரை நீர் கைவிடுவதில்லை. - பல்லவி 11 சீயோனில் தங்கியிருக்கும் ஆண்டவரைப் புகழ்ந்து பாடுங்கள்; அவருடைய செயல்களை மக்களினத்தாரிடையே அறிவியுங்கள்; 12 ஏனெனில், இரத்தப் பழி வாங்கும் அவர் எளியோரை நினைவில் கொள்கின்றார்; அவர்களின் கதறலை அவர் கேட்க மறவார். - பல்லவி நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி 2 திமொ 1: 10b அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! நம் மீட்பராகிய கிறிஸ்து இயேசு சாவை அழித்து, அழியா வாழ்வை நற்செய்தியின் வழியாக ஒளிரச் செய்தார். அல்லேலூயா. ஆகஸ்ட் 8 : நற்செய்தி வாசகம் ஒருவர் தம் வாழ்வுக்கு ஈடாக எதைக் கொடுப்பார்? ✠ மத்தேயு எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 17: 14-20 அக்காலத்தில் இயேசுவும் சீடர்களும் மக்கள் கூட்டத்தினரிடம் வந்தபோது ஒருவர் இயேசுவை அணுகி அவர் முன் முழந்தாள்படியிட்டு, “ஐயா, என் மகனுக்கு இரங்கும்; அவன் வலிப்பு நோயால் பெரிதும் துன்புறுகிறான். அடிக்கடி தீயிலும் தண்ணீரிலும் விழுகிறான். உம் சீடர்களிடம் அவனைக் கொண்டு வந்தேன்; அவனைக் குணமாக்க அவர்களால் முடியவில்லை” என்றார். அதற்கு இயேசு, “நம்பிக்கையற்ற சீரழிந்த தலைமுறையினரே, எவ்வளவு காலம் நான் உங்களோடு இருக்க இயலும்? எவ்வளவு காலம் நான் உங்களைப் பொறுத்துக்கொள்ள இயலும்? அவனை என்னிடம் இங்கே கொண்டு வாருங்கள்” என்று கூறினார். கொண்டு வந்ததும் இயேசு அப்பேயைக் கடிந்துகொள்ளவே, அது அவனை விட்டு வெளியேறியது. அந்நேரமே சிறுவன் குணமடைந்தான். பின்பு சீடர்கள் தனிமையாக இயேசுவை அணுகி வந்து, “அதை ஏன் எங்களால் ஓட்ட இயலவில்லை?” என்று கேட்டார்கள். இயேசு அவர்களைப் பார்த்து, “உங்கள் நம்பிக்கைக் குறைவுதான் காரணம். உங்களுக்கு கடுகளவு நம்பிக்கை இருந்தால் நீங்கள் இம்மலையைப் பார்த்து ‘இங்கிருந்து பெயர்ந்து அங்குப் போ’ எனக் கூறினால், அது பெயர்ந்து போகும். உங்களால் முடியாதது ஒன்றும் இராது என நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்” என்றார். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: August 7 : First Reading Nahum 1:15; 2:2; 3:1–3, 6–7 Behold, upon the mountains, the feet of him who brings good news, who publishes peace! Keep your feasts, O Judah; fulfil your vows, for never again shall the worthless pass through you; he is utterly cut off. For the Lord is restoring the majesty of Jacob as the majesty of Israel, for plunderers have plundered them and ruined their branches. Woe to the bloody city, all full of lies and plunder—no end to the prey! The crack of the whip, and rumble of the wheel, galloping horse and bounding chariot! Horsemen charging, flashing sword and glittering spear, hosts of slain, heaps of corpses, dead bodies without end— they stumble over the bodies! I will throw filth at you and treat you with contempt and make you a spectacle. And all who look at you will shrink from you and say, “Wasted is Nineveh; who will grieve for her?” Where shall I seek comforters for you? The word of the Lord. August 7 : Responsorial Psalm Deuteronomy 32:35cd–36ab, 39abcd, 41 (R. 39c) It is I who deal death and give life. For the day of their calamity is at hand, and their doom comes swiftly.’ For the Lord will vindicate his people and have compassion on his servants. It is I who deal death and give life. “See now that I, even I, am he, and there is no god beside me; I kill and I make alive; I wound and I heal.” It is I who deal death and give life. If I sharpen my flashing sword and my hand takes hold on judgment, I will take vengeance on my adversaries and will repay those who hate me. It is I who deal death and give life. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. Blessed are those who are persecuted for righteousness’ sake, for theirs is the kingdom of heaven. R. Alleluia. August 7 : Gospel Matthew 16:24–28 At that time: Jesus told his disciples, “If anyone would come after me, let him deny himself and take up his cross and follow me. For whoever would save his life will lose it, but whoever loses his life for my sake will find it. For what will it profit a man if he gains the whole world and forfeits his soul? Or what shall a man give in return for his soul? For the Son of Man is going to come with his angels in the glory of his Father, and then he will repay each person according to what he has done. Truly, I say to you, there are some standing here who will not taste death until they see the Son of Man coming in his kingdom.” The Gospel of the Lord. ___________ Today's Gospel Reflection: Jesus said to his disciples, “Whoever wishes to come after me must deny himself, take up his cross, and follow me. For whoever wishes to save his life will lose it, but whoever loses his life for my sake will find it.” Matthew 16:24–25 Today’s Gospel begins with a triple command that forms the foundation of authentic Christian living: We must deny ourselves, take up our cross, and follow Jesus. Let us consider the implications of these commands. First, it is important to note that Jesus uses the word “must.” This is more than an invitation—it is a divine law, given for our eternal good. The Greek word for “must” is “dei,” a term that carries the connotation of necessity, obligation, and divine appointment. It is frequently used in Scripture to express what is required by God’s saving plan. More than a suggestion or an ideal for devout souls, it is an absolute necessity for all who wish to follow Christ. Jesus never asks anything of us that He Himself has not already done. Just prior to today’s Gospel, Jesus declared that “the Son of Man must suffer greatly” (Matthew 16:21)—and He did. In the same way, we must deny ourselves, take up our cross, and follow Him. This is the narrow path that leads to life, the only path that conforms us to Christ and brings us to the glory of His Resurrection. To ignore this necessity is to reject the path of true discipleship. Denying ourselves is, first and foremost, a renunciation of self-centeredness. We must get out of the way so that Christ may reign in us. This means placing God’s will above our preferences, ambitions, and desires. Such self-denial is not an end in itself but is a necessary clearing of the soul, making room for divine love to govern our lives. In Heaven, this purification will be complete, making it easy to choose God’s will alone. But during our earthly pilgrimage, we face a continual interior battle in which we must repeatedly renounce all that is not of God’s will. Today, Christians rightly venerate the Cross as a sacred image of our salvation. However, in Jesus’ time, the cross was seen only as a brutal Roman instrument of execution—an image of excruciating suffering and utter humiliation. To take up our cross, therefore, is to embrace what naturally repels us, what evokes fear, and what requires courage, sacrifice, and surrender. This embrace also demands supernatural trust. Only God can bring forth good from such suffering. When we understand this and entrust ourselves to Him, we are able to accept—without rebellion—all that He permits: sufferings, trials, sacrifices, and even death itself, uniting these with the redemptive suffering of Christ. Of the three “musts,” following Jesus might seem the easiest, at least on the surface. Yet true discipleship goes far deeper than simply walking behind Him, being kind, and enjoying life. To follow Christ is to walk in Him, allowing our lives to be conformed to His. It is a lifelong journey of transformation—a participation in His life, death, and resurrection. It requires the daily decision to walk the narrow path of fidelity, humility, and love. Because this triple command is challenging, Jesus offers a divine paradox to help: “For whoever wishes to save his life will lose it, but whoever loses his life for my sake will find it.” This offers immediate hope in the face of following Jesus’ commands. He further softens the challenge by asking, “What profit would there be for one to gain the whole world and forfeit his life?” The “world” and all its enticements cannot compare to the glory achieved by the sacrificial life to which we are called. Reflect today on Jesus lovingly telling you what you must do to inherit eternal life. Once we understand the reward, the means become much easier to accept. Deny yourself, take up your cross, and follow Jesus. Do it today and every day of your life and you will find your life alive and glorified in Christ for all eternity. My selfless and sacrificial Lord, You not only commanded us to deny ourselves and take up our crosses, You first walked that path Yourself, enabling us to follow You as we live in union with You. Free me from every fear of the Cross. Help me to see beyond the immediate hardships it brings, to the glory that awaits those who live a life of sacrifice with You. Jesus, I trust in You. #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: August 6th : First Reading His robe was white as snow A Reading from the book of the Prophet Daniel 7: 9-10, 13-14 “As I looked, thrones were placed, and the Ancient of Days took his seat; his clothing was white as snow, and the hair of his head like pure wool; his throne was fiery flames; its wheels were burning fire. A stream of fire issued and came out from before him; a thousand thousands served him, and ten thousand times ten thousand stood before him; the court sat in judgment, and the books were opened. “I saw in the night visions, and behold, with the clouds of heaven there came one like a son of man, and he came to the Ancient of Days and was presented before him. And to him was given dominion and glory and a kingdom, that all peoples, nations, and languages should serve him; his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom one that shall not be destroyed.” The Word of the Lord. August 6th : Responsorial Psalm Psalm 97:1–2, 5–6, 9 (R. see 1a, 9b) Response : The Lord is king, most high above all the earth. The Lord is king, let earth rejoice; let the many islands be glad. Cloud and darkness surround him; justice and right are the foundation of his throne. R.: The Lord is king, most high above all the earth. The mountains melt like wax before the face of the Lord, before the face of the Lord of all the earth. The skies proclaim his justice; all peoples see his glory. R.: The Lord is king, most high above all the earth. For you indeed are the Lord, most high above all the earth, exalted far above all gods. R.: The Lord is king, most high above all the earth. August 6th : Second Reading We heard this ourselves, spoken from heaven. A Reading from the Second Letter of St.Peter 1:16-19 Beloved: We did not follow cleverly devised myths when we made known to you the power and coming of our Lord Jesus Christ, but we were eyewitnesses of his majesty. For when he received honour and glory from God the Father, and the voice was borne to him by the Majestic Glory, “This is my beloved Son, with whom I am well pleased”, we ourselves heard this very voice borne from heaven, for we were with him on the holy mountain. And we have the prophetic word more fully confirmed, to which you will do well to pay attention as to a lamp shining in a dark place, until the day dawns and the morning star rises in your hearts.” The Word of the Lord. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. This is my beloved Son, with whom I am well pleased; listen to him. R. Alleluia. August 6th : Gospel His face shone like the sun A Reading from the Holy Gospel according to St.Matthew 17:1-9 At that time: Jesus took with him Peter and James, and John his brother, and led them up a high mountain by themselves. And he was transfigured before them, and his face shone like the sun, and his clothes became white as light. And behold, there appeared to them Moses and Elijah, talking with him. And Peter said to Jesus, “Lord, it is good that we are here. If you wish, I will make three tents here, one for you and one for Moses and one for Elijah.” He was still speaking when, behold, a bright cloud overshadowed them, and a voice from the cloud said, “This is my beloved Son, with whom I am well pleased; listen to him.” When the disciples heard this, they fell on their faces and were terrified. But Jesus came and touched them, saying, “Rise, and have no fear.” And when they lifted up their eyes, they saw no one but Jesus only. And as they were coming down the mountain, Jesus commanded them, “Tell no one the vision, until the Son of Man is raised from the dead.” The Gospel of the Lord. ___________ Today's Gospel Reflection: Jesus took Peter, James, and his brother, John, and led them up a high mountain by themselves. And he was transfigured before them; his face shone like the sun and his clothes became white as light. And behold, Moses and Elijah appeared to them, conversing with him. Matthew 17:1–3 Jesus’ Transfiguration, which we celebrate today, is cloaked in glory and mystery. Only Peter, James, and John were invited to witness the event. One might think that if our Lord were going to do something so spectacular, He would have invited great crowds to ascend the mountain and witness the splendor of His divine glory. Such a public manifestation would surely convince all who saw it that Jesus was indeed the Christ, the Son of God, the promised Messiah. But that’s not what He did. Why not? It is also quite mysterious that both Moses and Elijah were present. These two figures were among the greatest spiritual giants in the history of Israel. Why would they appear and converse with Jesus? And why, when the voice of the Father spoke from the cloud, were the apostles “very much afraid”? One might think that the voice of God would inspire jubilation, not fear. Though we often seek answers to such questions, it is sometimes more fruitful to approach the mysterious aspects of Christ’s life not as a problem solver, but in wonder and awe—acknowledging the mystery as something glorious that will never be solved, only entered into with admiration and love. Let us consider these three mysteries of the Transfiguration through that lens. First, consider the great blessing these three apostles received in spending this sacred time with Jesus. They were given a glimpse of His divine glory that undoubtedly strengthened their faith for what lay ahead. Rather than focus on why others were not present, we are invited to stand in awe of the grace shown to them and to recognize that we, too, are invited through faith, contemplation, and the Sacraments to ascend the mountain of prayer and behold the Lord’s glory in hidden ways God ordains. Second, rather than trying to figure out why Moses and Elijah were present, consider the Transfiguration from their perspective. They were privileged to speak to the Son of God face-to-face. Both had encountered God on Mount Sinai (also known as Horeb), and now, once again, they found themselves on a mountain, summoned by God, in the Person of the Incarnate Son of God, to behold the fulfillment of all they had proclaimed. It must have been an unspeakable joy to witness firsthand the glory of the One whom they had foreshadowed. Finally, consider the holy fear that overtook the apostles at the sound of the Father’s voice. Though fear may seem contrary to joy, this was not fear of punishment but of overwhelming awe before the mystery and holiness of God. It was the fear that arises when one realizes he is standing in the presence of the Eternal. And when Jesus touched them and said, “Rise, and do not be afraid,” He was not dismissing that awe but transforming it into a confident love. The mystery remained, but now it was a mystery embraced. When you read Scripture, do you approach it more as a problem solver or as a contemplative? While both approaches have their place, the contemplative always draws us more deeply into communion with God. Why? Because God is the greatest Mystery of all. He cannot be reduced to concepts or fully grasped by reason alone. We will never “figure out” God; we can only come to know and love Him as He chooses to reveal Himself. Reflect today on how you approach divine mysteries. Receive them not merely with your intellect but with your heart. Savor what He gives, treasure the glimpses of His glory, and remain in humble awe before the mystery. For in reverent contemplation, we are not solving God, we are being drawn into His divine life. My Transfigured Lord, I stand in awe before You—before Your majesty, Your glory, and the radiant splendor of Your divine presence. I rejoice in the great Mystery of who You are. Grant me the gifts of wisdom, knowledge, and understanding, so that I may enter more deeply into all the mysteries of faith. But above all, fill my soul with wonder and awe, so that I may never cease to marvel at You, now and for all eternity. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: ஆகஸ்ட் 6 : ஆண்டவரின் தோற்றமாற்றம் விழா முதல் வாசகம் அவருடைய ஆடை வெண்பனி போல இருந்தது. இறைவாக்கினர் தானியேல் நூலிலிருந்து வாசகம் 7: 9-10, 13-14 நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், அரியணைகள் அமைக்கப்பட்டன; தொன்மை வாய்ந்தவர் அங்கு அமர்ந்தார்; அவருடைய ஆடை வெண்பனி போலவும், அவரது தலைமுடி தூய பஞ்சு போலவும் இருந்தன; அவருடைய அரியணை தீக்கொழுந்துகளாயும் அதன் சக்கரங்கள் எரி நெருப்பாயும் இருந்தன. அவர் முன்னிலையிலிருந்து நெருப்பாலான ஓடை தோன்றிப் பாய்ந்தோடி வந்தது; பல்லாயிரம் பேர் அவருக்குப் பணி புரிந்தார்கள்; பல கோடிப் பேர் அவர்முன் நின்றார்கள்; நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்க அமர்ந்தது; நூல்கள் திறந்து வைக்கப்பட்டன. இரவில் நான் கண்ட காட்சியாவது; வானத்தின் மேகங்களின் மீது மானிடமகனைப் போன்ற ஒருவர் தோன்றினார்; இதோ! தொன்மை வாய்ந்தவர் அருகில் அவர் வந்தார்; அவர் திருமுன் கொண்டுவரப்பட்டார். ஆட்சியுரிமையும் மாட்சியும் அரசும் அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்டன; எல்லா இனத்தாரும் நாட்டினரும் மொழியினரும் அவரை வழிபட வேண்டும்; அவரது ஆட்சியுரிமை என்றுமுளதாகும்; அதற்கு முடிவே இராது; அவரது அரசு அழிந்துபோகாது. ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ஆகஸ்ட் 6 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 97: 1-2. 5-6. 9 (பல்லவி: 9a, 1a) பல்லவி: உலகனைத்தையும் ஆளும் உன்னதராம் ஆண்டவர் ஆட்சி செய்கின்றார். 1 ஆண்டவர் ஆட்சி செய்கின்றார்; பூவுலகம் மகிழ்வதாக! திரளான தீவு நாடுகள் களிகூர்வனவாக! 2 மேகமும் காரிருளும் அவரைச் சூழ்ந்துள்ளன; நீதியும் நேர்மையும் அவரது அரியணையின் அடித்தளம். - பல்லவி 5 ஆண்டவர் முன்னிலையில், அனைத்துலகின் தலைவர் முன்னிலையில், மலைகள் மெழுகென உருகுகின்றன. 6 வானங்கள் அவரது நீதியை அறிவிக்கின்றன; அனைத்து மக்களினங்களும் அவரது மாட்சியைக் காண்கின்றன. - பல்லவி 9 ஏனெனில், ஆண்டவரே! உலகனைத்தையும் ஆளும் உன்னதர் நீர்; தெய்வங்கள் அனைத்திற்கும் மேலானவர் நீரே! - பல்லவி ஆகஸ்ட் 6 : இரண்டாம் வாசகம் விண்ணிலிருந்து வந்த இக்குரலொலியை நாங்களே கேட்டோம். திருத்தூதர் பேதுரு எழுதிய இரண்டாம் திருமுகத்திலிருந்து வாசகம் 1: 16-19 சகோதரர் சகோதரிகளே, நம் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்துவின் வல்லமையையும் வருகையையும் பற்றி நாங்கள் உங்களுக்குத் தெரிவித்தபோது சூழ்ச்சியாகப் புனைந்த கதைகளை ஆதாரமாகக் கொண்டு பேசவில்லை. நாங்கள் அவரது மாண்பை நேரில் கண்டவர்கள். “என் அன்பார்ந்த மைந்தர் இவரே. இவர் பொருட்டு நான் பூரிப்படைகிறேன்” என்று மாட்சிமிகு விண்ணகத்திலிருந்து அவரைப் பற்றிய குரல் ஒலித்தபோது, தந்தையாகிய கடவுளிடமிருந்து மதிப்பும் மாட்சியும் பெற்றார். தூய மலையில் அவரோடு இருந்தபோது விண்ணிலிருந்து வந்த இக்குரலொலியை நாங்களே கேட்டோம். எனவே, இறைவாக்கினர் கூறியது இன்னும் உறுதியாயிற்று. அவர்கள் கூறியதை நீங்கள் கருத்திற் கொள்வது நல்லது; ஏனெனில் பொழுது புலர்ந்து விடிவெள்ளி உங்கள் இதயங்களில் தோன்றும் வரை அது இருண்ட இடத்தில் ஒளிரும் விளக்கைப் போன்றது. ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி மத் 17: 5c அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! என் அன்பார்ந்த மைந்தர் இவரே. இவர் பொருட்டு நான் பூரிப்படைகிறேன். அல்லேலூயா. ஆகஸ்ட் 6 : நற்செய்தி வாசகம் அவரது முகம் கதிரவனைப் போல் ஒளிர்ந்தது. மத்தேயு எழுதிய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 17: 1-9 அக்காலத்தில் இயேசு பேதுருவையும் யாக்கோபையும் அவர் சகோதரரான யோவானையும் ஓர் உயர்ந்த மலைக்குத் தனிமையாகக் கூட்டிக்கொண்டு போனார். அங்கே அவர்கள்முன் அவர் தோற்றம் மாறினார். அவரது முகம் கதிரவனைப் போல் ஒளிர்ந்தது. அவருடைய ஆடைகள் ஒளி போன்று வெண்மையாயின. இதோ! மோசேயும் எலியாவும் அவர்களுக்கு முன் தோன்றி இயேசுவோடு உரையாடிக் கொண்டிருந்தனர். பேதுரு இயேசுவைப் பார்த்து, “ஆண்டவரே, நாம் இங்கேயே இருப்பது நல்லது. உமக்கு ஒன்றும் மோசேக்கு ஒன்றும் எலியாவுக்கு ஒன்றுமாக மூன்று கூடாரங்களை அமைக்கட்டுமா? இது உமக்கு விருப்பமா?” என்றார். அவர் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்த போது ஒளிமயமான மேகம் ஒன்று அவர்கள் மேல் நிழலிட்டது. அந்த மேகத்தினின்று, “என் அன்பார்ந்த மைந்தர் இவரே. இவர் பொருட்டு நான் பூரிப்படைகிறேன். இவருக்குச் செவிசாயுங்கள்” என்று ஒரு குரல் ஒலித்தது. அதைக் கேட்டதும் சீடர்கள் மிகவும் அஞ்சி முகங்குப்புற விழுந்தார்கள். இயேசு அவர்களிடம் வந்து அவர்களைத் தொட்டு, “எழுந்திருங்கள், அஞ்சாதீர்கள்” என்றார். அவர்கள் நிமிர்ந்து பார்த்தபோது இயேசு ஒருவரைத் தவிர வேறு எவரையும் காணவில்லை. அவர்கள் மலையிலிருந்து இறங்கிவந்த போது இயேசு, “மானிடமகன் இறந்து உயிருடன் எழுப்பப்படும் வரை இக்காட்சியைப் பற்றி எவருக்கும் சொல்லக் கூடாது” என அவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டார். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ------------------------------------------- மத்தேயு 16: 13-23 நம்முடைய விருப்பமல்ல, இறை விருப்பம் நிறைவேற உழைப்போம் நிகழ்வு ‘சிறுமலர்’ என அன்போடு அழைக்கப்படும் குழந்தை இயேசுவின் புனித தெரேசா பிரான்ஸ் நாட்டில் உள்ள அலென்கோன் என்ற இடத்தில் 1873 ஆண்டு பிறந்தார். இவரோடு பிறந்தவர்கள் மொத்தம் ஒன்பது பேர், இதில் நான்கு பேர் சிறுவயதிலேயே இறந்து போனார்கள். இது ஒருபுறம் இருக்க, தெரேசாவிற்கு நான்கு வயது நடக்கும்பொழுது, இவருடைய தாயார் இறந்து போனார். இதனால் இவருடைய தந்தை லூயிஸ்தான் எல்லாரையும் வளர்க்க வேண்டி வந்தது. பிள்ளைகள் வளர வளர ஒவ்வொருவராகக் கார்மல் சபையில் போய்ச் சேர்ந்தார்கள். தெரேசா மட்டுமே தன் தந்தையோடு இருந்தார். தெரசாவின் தந்தைக்கு வயது ஏறிக்கொண்டு சென்றது. அதேநேரத்தில் அவர் அடிக்கடி நோய்வாய்ப்படவும் செய்தார். இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் தெரேசாவின் தந்தை, ‘தெரேசா என்னோடு இருப்பதால், கடைசிக் காலத்தில் அவர் என்னைப் பார்த்துக்கொள்வார்’ என்ற எண்ணத்தில் இருந்தார். இந்த நேரத்தில் ஒருநாள் தெரேசா தன் தந்தையிடம் வந்து, “அப்பா! நான் என் மூத்த சகோதரிகளைப் போன்று கார்மல் சபையில் சேர்ந்து, துறவியாகப் போகிறேன்” என்று தன்னுடைய விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தினார். இது லூயிஸின் மனத்தில் பேரிடியாக இறங்கியது. இருந்தாலும், லூயிஸ் தன்னுடைய மகளின் விருப்பத்திற்கு மறுப்பேதும் சொல்லாமல், அவரை அவருடைய மூத்த சகோதரிகளைப் போன்று கார்மல் சபைக்குப் போக அனுமதித்தார். தன்னுடைய பிள்ளைகளையெல்லாம் கார்மல் துறவற சபைக்கு அனுப்பிய பின்பு லூயிஸ் தனித்து விடப்பட்டார்; அந்தக் கவலையாலேயே அவர் நோய்வாய்ப்பட்டார். அப்பொழுது அவர் வாழ்ந்துவந்த பகுதியில் இருந்த மக்களெல்லாம், “பெற்ற பிள்ளைகளையெல்லாம் துறவிமடத்திற்கு அனுப்பிவிட்டு, இப்படி நோய்வாய்ப்பட்டுக் கிடக்கும் மனிதரை எங்காவது பார்த்ததுண்டா...?” என்று சாடை மாடையாக அவரைத் திட்டித் தீர்த்தார்கள். இதற்காகவெல்லாம் லூயிஸ் கவலைப்படவில்லை. மாறாக, தான் தன்னுடைய பிள்ளைகளின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றியதன் வழியாகக் கடவுளின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றிவிட்டேன் என நினைத்து மகிழ்ச்சியடைந்தார். நாம் ஒவ்வொருவரும் நம்முடைய விருப்பம் அல்ல, இறை விருப்பம் நிறைவேற உழைக்கவேண்டும். அதைத்தான் இந்த நிகழ்வு நமக்கு எடுத்துக் கூறுகின்றது. இன்றைய நற்செய்தி வாசகமும் நமக்கு இதே செய்தியைத்தான் எடுத்துக் கூறுகின்றது. நாம் அதைக் குறித்து இப்பொழுது சிந்தித்துப் பார்ப்போம். இயேசு பாடுகள் படக்கூடாது என விரும்பிய பேதுரு இன்றைய நற்செய்தி வாசகம் இரண்டு பகுதிகளை உள்ளடக்கி இருக்கின்றது. முதற்பகுதியில் இயேசு தன்னைப் பற்றி மக்கள் என்ன சொல்கின்றார்கள்...சீடர்களாகிய நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள் என்று கேட்பதாகவும், இரண்டாவது பகுதியில் இயேசு தன்னுடைய பாடுகளை முதன்முறையாகத் தன் சீடர்களிடம் எடுத்துச் சொல்வதாகவும் இருக்கின்றது. நாம் நம்முடைய சிந்தனைக்கு, இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தின் இரண்டாவது பகுதியை எடுத்துக்கொள்வோம். தாம் மெசியா என்பதை எவரிடமும் சொல்லவேண்டாம் என்று தன் சீடர்களிடம் சொல்லிவிட்டு, இயேசு அவர்களிடம் தன்னுடைய பாடுகள், இறப்பு, உயிர்ப்பு ஆகியவற்றை முதன்முறையாக எடுத்துச் சொல்கின்றார். இயேசு இவ்வாறு சொல்லி முடித்ததும், பேதுரு இயேசுவைத் தனியாக அழைத்துக்கொண்டு போய், “ஆண்டவரே, இது வேண்டாம்” என்கின்றார். பேதுருவின் விருப்பமெல்லாம், மெசியா மக்களை ஆளக்கூடியவர், அப்படிப்பட்டவர் பாடுகள் படக்கூடாது என்பதாகவே இருந்தது. அதனால்தான் இயேசு தன் பாடுகளை முன்னறிவித்த பொழுது, வேண்டாம் என்று சொல்கின்றார். இறைத்திருவுளம் நிறைவேற்றிய இயேசு பேதுரு இயேசுவிடம், பாடுகள் வேண்டாம் என்று சொன்னபொழுது, இயேசு அவரிடம், “என் கண்முன் நில்லாதே சாத்தானே...” என்கின்றார். இயேசு பேதுருவிடம் சொன்ன இந்த வார்த்தைகள், தன்னை நெடுஞ்சாண் கிடையாக வணங்கினாலே போதும்... பாடுகள் படத் தேவையில்லை... உலக அரசுகள் அத்தனையும் தருவதாகச் சொன்ன சாத்தானிடம் இயேசு சொன்ன வார்த்தைகளை நினைவுபடுத்துபவையாக இருக்கின்றன (மத்4: 8-9). பேதுரு விரும்பியதுபோல் இயேசு பாடுகள் படவில்லை என்றால், அவருடைய பாவம் உட்பட யாருடைய பாவமும் போக்கப்படாது. ஏனெனில், இயேசு இந்த உலகின் பாவம் போக்கவந்த கடவுளின் ஆட்டுக்குட்டி (யோவா 1: 29). எனவேதான் இயேசு பேதுருவிடம், “நீ எனக்குத் தடையாய் இருக்கிறாய்; ஏனெனில் நீ கடவுளுக்கு ஏற்றவை பற்றி எண்ணாமல், மனிதருக்கு ஏற்றவை பற்றியே எண்ணுகிறாய்” என்கின்றார். ஆம், நாம் ஒவ்வொருவரும் பேதுருவைப் போன்று அல்ல, இயேசுவைப் போன்று கடவுளுக்கு ஏற்றவை பற்றி எண்ணி, அதன்படி நடக்க முயற்சி எடுக்கவேண்டும். இயேசுவைப் போன்று கடவுளின் திருவுளத்தின்படி நடக்கத் தயாரா? சிந்திப்போம். சிந்தனை ‘என் கடவுளே! உமது திருவுளம் நிறைவேற்றுவதில் நான் மகிழ்ச்சி அடைகின்றேன்’ (திபா 40: 8) என்பார் திருப்பாடல் ஆசிரியர். ஆகையால், நாம் திருப்பாடல் ஆசிரியர் போன்று, இயேசுவைப் போன்று கடவுளின் திருவுளத்தை நிறைவேற்றுவதில் மகிழ்ச்சி அடைவோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்