Bible reading: January 26th : First reading Fan into a flame the gift God gave you A Reading from the Second letter of St.Paul to Timothy 1:1-8 From Paul, appointed by God to be an apostle of Christ Jesus in his design to promise life in Christ Jesus; to Timothy, dear child of mine, wishing you grace, mercy and peace from God the Father and from Christ Jesus our Lord. Night and day I thank God, keeping my conscience clear and remembering my duty to him as my ancestors did, and always I remember you in my prayers; I remember your tears and long to see you again to complete my happiness. Then I am reminded of the sincere faith which you have; it came first to live in your grandmother Lois, and your mother Eunice, and I have no doubt that it is the same faith in you as well. That is why I am reminding you now to fan into a flame the gift that God gave you when I laid my hands on you. God’s gift was not a spirit of timidity, but the Spirit of power, and love, and self-control. So you are never to be ashamed of witnessing to the Lord, or ashamed of me for being his prisoner; but with me, bear the hardships for the sake of the Good News, relying on the power of God who has saved us and called us to be holy. The Word of the Lord. January 26th : Responsorial Psalm Psalm 95(96):1-3,7-8,10 Proclaim the wonders of the Lord among all the peoples. O sing a new song to the Lord, sing to the Lord all the earth. O sing to the Lord, bless his name. Proclaim the wonders of the Lord among all the peoples. Proclaim his help day by day, tell among the nations his glory and his wonders among all the peoples. Proclaim the wonders of the Lord among all the peoples. Give the Lord, you families of peoples, give the Lord glory and power; give the Lord the glory of his name. Proclaim the wonders of the Lord among all the peoples. Proclaim to the nations: ‘God is king.’ The world he made firm in its place; he will judge the peoples in fairness. Proclaim the wonders of the Lord among all the peoples. Gospel Acclamation Ps118:27 Alleluia, alleluia! Make me grasp the way of your precepts, and I will muse on your wonders. Alleluia! January 26th : Gospel Your peace will rest on that man A reading from the Holy Gospel according to St.Luke 10:1-9 The Lord appointed seventy-two others and sent them out ahead of him, in pairs, to all the towns and places he himself was to visit. He said to them, ‘The harvest is rich but the labourers are few, so ask the Lord of the harvest to send labourers to his harvest. Start off now, but remember, I am sending you out like lambs among wolves. Carry no purse, no haversack, no sandals. Salute no one on the road. Whatever house you go into, let your first words be, “Peace to this house!” And if a man of peace lives there, your peace will go and rest on him; if not, it will come back to you. Stay in the same house, taking what food and drink they have to offer, for the labourer deserves his wages; do not move from house to house. Whenever you go into a town where they make you welcome, eat what is set before you. Cure those in it who are sick, and say, “The kingdom of God is very near to you.”’ The Word of the Lord. ____________ Today's Gospel Reflection: Amen, I say to you, all sins and all blasphemies that people utter will be forgiven them. But whoever blasphemes against the Holy Spirit will never have forgiveness, but is guilty of an everlasting sin.” For they had said, “He has an unclean spirit.” Mark 3:28–30 Consider the sobering reality of suffering the guilt of everlasting sin. Though alarming and unpleasant, understanding this possibility is foundational to a healthy spiritual life. This is best illustrated in the Spiritual Exercises of Saint Ignatius of Loyola, one of the co-founders of the Jesuits. The Spiritual Exercises are considered one of the most transforming retreat formats ever written. They guide spiritual directors who lead retreatants through a thirty-day retreat, helping them experience profound conversion and make major life decisions. The first week of those exercises contains various meditations on the horror of hell and the seriousness of one mortal sin. Today’s Gospel is not only ideal for those beginning a thirty-day retreat, but also for everyone serious about spiritual growth. On our spiritual journey, we often must do that which is initially difficult and unpleasant so as to reap the fruit of that exercise. One such exercise is to meditate on our Lord’s words: “But whoever blasphemes against the Holy Spirit will never have forgiveness, but is guilty of an everlasting sin.” In commenting on this, the Catechism of the Catholic Church states, “There are no limits to the mercy of God, but anyone who deliberately refuses to accept his mercy by repenting, rejects the forgiveness of his sins and the salvation offered by the Holy Spirit. Such hardness of heart can lead to final impenitence and eternal loss” (#1864). Traditionally, the sin this Gospel refers to has been called the “Sin Against the Holy Spirit.” Saint Thomas Aquinas, in the Summa Theologica (II-II, Question 14, Articles 1–3), articulates six ways that one can be guilty of this sin: Despair: rejecting God’s mercy and refusing to believe one’s sins can be forgiven. Presumption: believing one can attain salvation without grace or repentance. Impenitence: a refusal to repent for past sins. Obstinacy: a hardened resolve to remain in sin. Resisting the Known Truth: deliberately rejecting the truths of the faith to justify sin. Envy of Another’s Grace: resenting the Holy Spirit’s work in others. God alone knows the depths of our human heart and comprehends our guilt or mitigating circumstances. God alone is the perfect Judge. He judges with divine equity, His perfect justice and mercy united as one. Though God’s mercy is limitless, this does not mean that everyone goes to Heaven. Recall Jesus’ teaching: “Enter through the narrow gate; for the gate is wide and the road broad that leads to destruction, and those who enter through it are many. How narrow the gate and constricted the road that leads to life. And those who find it are few” (Matthew 7:13–14). The common thread in the ways Saint Thomas articulates this “everlasting sin” is an obstinate refusal to see our sins in the light of eternal Truth and then to repent and change. When properly understood, attaining Heaven is easy! All we need to do is be honest, turn from sin, and abandon ourselves to our loving God—especially in the Sacrament of Reconciliation. A thorough and honest confession is a sure path through the narrow gate that leads to eternal life. Reflect today on the serious and consequential demands God places on us. His generosity knows no bounds, but we must receive that generosity on His terms. Ideally, today’s Gospel will inspire us with the spiritual gift of Fear of the Lord. The perfection of this gift is not a fear of punishment, but a deep reverence and love for God that moves us to avoid anything that might offend Him. It deepens our relationship with Him and strengthens our resolve to walk the narrow path. If you find yourself obstinate at times, beware of the danger of that interior disposition. Most merciful Lord, please free me from all obstinacy and help me to see my sin as You see it. I repent of my sin and profess my need for Your Divine Mercy. Please open the gate to that Mercy so that I can be with You forever in Heaven. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: சனவரி 26 : முதல் வாசகம் வெளிவேடமற்ற உன் நம்பிக்கையை நினைத்துப் பார்க்கிறேன். திருத்தூதர் பவுல் திமொத்தேயுவுக்கு எழுதிய இரண்டாம் திருமுகத்திலிருந்து வாசகம் 1: 1-8 என் அன்பார்ந்த பிள்ளை திமொத்தேயுவுக்கு, கடவுளின் திருவுளத்தால் கிறிஸ்து இயேசு அருளும் வாழ்வு பற்றிய வாக்குறுதிக்கு ஏற்ப அவருடைய திருத்தூதனான பவுல் எழுதுவது: தந்தையாம் கடவுளிடமிருந்தும் நம் ஆண்டவராம் கிறிஸ்து இயேசுவிடமிருந்தும் அருளும் இரக்கமும் அமைதியும் உரித்தாகுக! என் முன்னோரைப் போன்று தூய்மையான மனச்சான்றுடன் கடவுளுக்குப் பணியாற்றும் நான் அவருக்கு நன்றி கூறுகிறேன். இரவும் பகலும் இடைவிடாமல் என் மன்றாட்டுகளில் உன்னை நினைவு கூருகின்றேன். உன் கண்ணீரை நினைவிற்கொண்டு உன்னைக் காண ஏங்குகின்றேன்; கண்டால் என் மகிழ்ச்சி நிறைவடையும். வெளிவேடமற்ற உன் நம்பிக்கையை நினைத்துப் பார்க்கிறேன். இத்தகைய நம்பிக்கை முதலில் உன் பாட்டி லோயி மற்றும் உன் தாய் யூனிக்கி ஆகியோரிடம் விளங்கியது. இப்போது உன்னிடமும் உள்ளதென உறுதியாக நம்புகிறேன். உன்மீது என் கைகளை வைத்துத் திருப்பணியில் அமர்த்தியபோது உனக்குள் எழுந்த கடவுளின் அருள்கொடையினைத் தூண்டி எழுப்புமாறு நினைவுறுத்துகிறேன். கடவுள் நமக்குக் கோழை உள்ளத்தினை அல்ல, வல்லமையும் அன்பும் கட்டுப்பாடும் கொண்ட உள்ளத்தையே வழங்கியுள்ளார். எனவே நம் ஆண்டவருக்கு நீ சான்று பகர்வதைக் குறித்தோ அவர் பொருட்டு நான் கைதியாக இருப்பதைக் குறித்தோ வெட்கமடையத் தேவை இல்லை; கடவுளின் வல்லமைக்கேற்ப நற்செய்தியின் பொருட்டுத் துன்பத்தில் என்னுடன் பங்குகொள். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. சனவரி 26 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 96: 1-2a. 2b-3. 7-8a. 10 (பல்லவி: 3a) பல்லவி: பிற இனத்தார்க்கு ஆண்டவரது மாட்சியை எடுத்துரையுங்கள். 1 ஆண்டவருக்குப் புதியதொரு பாடல் பாடுங்கள்; உலகெங்கும் வாழ்வோரே, ஆண்டவரைப் போற்றிப் பாடுங்கள். 2a ஆண்டவரைப் போற்றிப் பாடுங்கள்; அவர் பெயரை வாழ்த்துங்கள். - பல்லவி 2b அவர் தரும் மீட்பை நாள்தோறும் அறிவியுங்கள். 3 பிற இனத்தார்க்கு அவரது மாட்சியை எடுத்துரையுங்கள்; அனைத்து மக்களினங்களுக்கும் அவர்தம் வியத்தகு செயல்களை அறிவியுங்கள். - பல்லவி 7 மக்களினங்களின் குடும்பங்களே, ஆண்டவருக்குச் சாற்றுங்கள். மாட்சியையும் ஆற்றலையும் ஆண்டவருக்குச் சாற்றுங்கள். 8a ஆண்டவரின் பெயருக்குரிய மாட்சியை அவருக்குச் சாற்றுங்கள். - பல்லவி 10 வேற்றினத்தாரிடையே கூறுங்கள்: ஆண்டவரே ஆட்சி செய்கின்றார்; பூவுலகு உறுதியாக நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது; அது அசைவுறாது; அவர் மக்களினங்களை நீதி வழுவாது தீர்ப்பிடுவார். - பல்லவி நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி லூக் 4: 18-19 காண்க அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! ஏழைகளுக்கு நற்செய்தியை அறிவிக்கவும் சிறைப்பட்டோர் விடுதலை அடைவர், என முழக்கமிடவும் ஆண்டவர் என்னை அனுப்பியுள்ளார். அல்லேலூயா. சனவரி 26 : நற்செய்தி வாசகம் அறுவடை மிகுதி; வேலையாள்களோ குறைவு. ✠ லூக்கா எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 10: 1-9 அக்காலத்தில் ஆண்டவர் வேறு எழுபத்திரண்டு பேரை நியமித்து, அவர்களைத் தாம் போக இருந்த எல்லா ஊர்களுக்கும் இடங்களுக்கும் தமக்கு முன்னே இருவர் இருவராக அனுப்பினார். அப்போது அவர் அவர்களை நோக்கிக் கூறியது: “அறுவடை மிகுதி; வேலையாள்களோ குறைவு. ஆகையால் தமது அறுவடைக்குத் தேவையான வேலையாள்களை அனுப்பும்படி அறுவடையின் உரிமையாளரிடம் மன்றாடுங்கள். புறப்பட்டுப் போங்கள்; ஓநாய்களிடையே ஆட்டுக் குட்டிகளை அனுப்புவதுபோல் உங்களை நான் அனுப்புகிறேன். பணப் பையோ வேறு பையோ மிதியடிகளோ எதுவும் நீங்கள் எடுத்துச் செல்ல வேண்டாம்; வழியில் எவருக்கும் வணக்கம் செலுத்த வேண்டாம். நீங்கள் எந்த வீட்டுக்குள் சென்றாலும், ‘இந்த வீட்டுக்கு அமைதி உண்டாகுக!’ என முதலில் கூறுங்கள். அமைதியை விரும்புபவர் அங்கு இருந்தால், நீங்கள் வாழ்த்திக் கூறிய அமைதி அவரிடம் தங்கும்; இல்லாவிட்டால் அது உங்களிடமே திரும்பிவிடும். அவர்களிடம் உள்ளதை நீங்கள் உண்டு குடித்து அந்த வீட்டிலேயே தங்கியிருங்கள். ஏனெனில் வேலையாளர் தம் கூலிக்கு உரிமை உடையவரே. வீடு வீடாய்ச் செல்ல வேண்டாம். நீங்கள் செல்லும் ஊரில் உங்களை ஏற்றுக்கொண்டால் உங்களுக்குப் பரிமாறுவதை உண்ணுங்கள். அங்கு உடல் நலம் குன்றியோரைக் குணமாக்கி, இறையாட்சி அவர்களை நெருங்கி வந்துவிட்டது எனச் சொல்லுங்கள்.” ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ------------------------------------------------- தூய தீமோத்தேயு, தீத்து விழா (ஜனவரி 26) நிகழ்வு பவுலடியாரின் அன்பிற்குரிய உடன்பணியாளராகிய தூய தீமோத்தேயு எபேசு நகரில் ஆயராக இருந்தபோது, “ஆண்டவர் இயேசு ஒருவரே மெசியா, அவரே உண்மையான கடவுள்” என்று எல்லா மக்களுக்கும் எடுத்துத்துரைத்து வந்தார். கிபி. 97 ஆம் ஆண்டில் ஒருநாள் எபேசு நகரில் போலி தெய்வங்களை வழிபடுவோர் சிலர் தங்களுடைய தெய்வங்களுக்கு Feast of Katakogigian எனப்படும் விழா எடுத்துக் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். இதை அறிந்த திமோத்தேயு அங்கு சென்று, ஆண்டவர் இயேசுவே உண்மையான கடவுள் என மிகத்துணிவோடு எடுத்துரைத்தார். அவருடைய போதனையைக் கேட்ட மக்கள் அனைவரும் வியப்பில் ஆழ்ந்தார்கள், இயேசுவின்மீது நம்பிக்கை கொள்ளத் தொடங்கினார்கள். இது பிடிக்காத கயவர்கள் சிலர் அவரைக் கல்லால் எரிந்து கொன்று போட்டார்கள். வாழ்க்கை வரலாறு 1. தூய தீமோத்தேயு திமோத்தேயு பவுலடியாரால் ‘என் அன்பிற்குரிய மகன்’ என்றே அழைக்கப்படுகின்றார் (1திமோ 1:1). இவர் லிஸ்திராவில் வாழ்ந்த ஒரு புறவினத்து தந்தைக்கும் யூத தாய்க்கும் மகனாகப் பிறந்தார். கி.பி. 47 ஆம் ஆண்டு பவுலடியார் தன்னுடைய முதல் திருத்தூது பயணத்தை மேற்கொண்டபோது, அவரால் திருமுழுக்குப் பெற்றார். அதன்பிறகு இவர் தன்னுடைய தாய் ஐனிகேயாள் என்பவராலும், இவருடைய பாட்டி லோவிசாள் என்பவராலும் நம்பிக்கையில் உறுதியடைந்தார். இப்படி இறைநம்பிக்கையில் உறுதியடைந்த தீமோத்தேயு பவுலடியாருடைய பயணங்களிலும், அவருடைய பணிகளிலும் உறுதுணையாக இருந்தார். இதனால் பவுலடியார் இவரை எபேசு நகரின் ஆயராகத் திருப்பொழிவு செய்கிறார். எபசு நகரின் ஆயராக உயர்ந்தபிறகு இவர் ஆற்றிய பணிகள் ஏராளம். குறிப்பாக இவர் ஆண்டவர் இயேசு பற்றிய நற்செய்தியை மிகத் துணிச்சலாக அறிவித்தார். பவுலடியாரோடும் ஏறக்குறைய 13 ஆண்டுகள் உறுதுணையாக இருந்து பணியாற்றி வந்தார். இந்த காலகட்டத்தில் போலி தெய்வங்களை வழிபடுவோருக்கும் இவருக்கும் வாக்குவாதம் முற்றியது. அதன்விளைவாக கி.பி. 97 ஆம் ஆண்டு கயவர்கள் சிலரால் இவர் கல்லால் எறிந்து கொல்லப்பட்டார். 2. தீத்து தீத்து அந்தியோக்கியா நகரைச் சேர்ந்த ஒரு புறவினத்துப் பெற்றோருக்கு மகனாகப் பிறந்தார். ஒருசில திருச்சபை மரபுகளின்படி இவர் ஆண்டவர் இயேசுவின் எழுபத்தி இரண்டு சீடர்களில் ஒருவராகவும் இருக்கலாம் என்றும் அறியப்படுகின்றார். தீமோத்தேயுவை போன்று இவரும் பவுலடியாரின் அன்பிற்கு உரிய பிள்ளையாக, உடன் உழைப்பாளராக இருந்து பணியாற்றி இருக்கிறார். கி.பி. 52 ஆம் ஆண்டு தூய பவுல் எருசலேமிற்குச் சென்று, அங்கே நடந்த எருசலேம் பொதுச்சங்கத்தில் கலந்துகொண்டபோது, அவருக்கு உறுதுணையாக இவர் இருந்திருக்கின்றார். தீத்து, பிரச்சனைகளை தீர்த்து வைப்பத்தில் கைதேர்ந்தவராக இருந்திருந்தார். ஒருசமயம் கொரிந்து நகரிலே பிரச்சனை ஏற்பட்டபோது, பவுலடியார் தீத்துவைத்தான் அங்கே அனுப்பி வைத்து, பிரச்சனைகளைத் தீர்த்து வைக்க வழிவகை செய்திருக்கிறார். அதேபோன்று இவர் ஏழை எளியவருக்கு உதவிசெய்யும் நல்ல மனத்தையும் கொண்டவராக விளங்கி இருக்கிறார். எருசலேமில் பஞ்சம் ஏற்பட்டபோது இவர் கொரிந்து போன்று நகர்களுக்குச் சென்று அங்கே இருந்தவர்களிடம் நிதி திரட்டி தேவையானவர்களுக்கு உதவி இருக்கிறார். கி.பி.64 ஆம் ஆண்டு இவர் கிரிட் என்ற நகரின் ஆயராக உயர்த்தப்பட்டார். அங்கே இறைசமூகங்களை சிறப்பாகக் கட்டி எழுப்பும் பணியினைச் செய்து வந்தார். அப்படிப்பட்டார் தனது 94 வயதில் தன்னுடைய மண்ணுலக வாழ்வைத் துறந்தார். கி.பி.823 ஆண்டு இவருடைய உடல் தூய கேத்ரீனா பேராலயத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அதன்பிறகு தூய மாற்குவின் பேராலயத்திற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டு, இன்றுவரை அது அங்கேயே பத்திரமாக இருக்கின்றது. கற்றுக்கொள்ளவேண்டிய பாடம் தூய தீமோத்தேயு மற்றும் தீத்து ஆகியோரின் விழாவைக் கொண்டாடும் இந்த நல்ல நாளில் அவர்களிடமிருந்து என்ன பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்ளலாம் என நாம் சிந்தித்துப் பார்த்து நிறைவுசெய்வோம். 1. பொறுப்புகளில் உண்மையாக இருத்தல் தூய தீமோத்தேயுவாக இருக்கட்டும், தூய தீத்துவாக இருக்கட்டும் இரண்டு பேருமே தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பொறுப்புகளில் மிகவும் உண்மையாகவும் கடமை உணர்வோடும் இருந்தார்கள் என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது. இருவருமே பவுலடியாரின் உடன்உழைப்பாளர்களாக இருந்து, அதன்பிறகு ஆயர்களாக உயர்ந்தவர்கள். அவர்கள் எத்தகைய சூழ்நிலையிலும் தங்களுடைய பொறுப்புகளிலிருந்து, கடமை உணர்விலிருந்து தவறி நடக்கவே இல்லை. இதுதான் நாம் கற்றுக்கொள்ளவேண்டிய பாடமாக இருக்கின்றது. தூய பவுல் தீமோத்தேயுவுக்கு எழுதிய இரண்டாம் திருமுகம் 4:2 ல் தீமோத்தேயுவைப் பார்த்துக் கூறுவார், “இறைவார்த்தையை அறிவி. வாய்ப்புக் கிடைத்தாலும் கிடைக்காவிட்டாலும் இதைச் செய்வதில் நீ கருத்தாய் இரு. கண்டித்துப் பேசு; கடிந்துகொள்; அறிவுரை கூறு; மிகுந்த பொறுமையோடு இரு”. இவற்றையெல்லாம் தீமோத்தேயுவும் தீத்துவும் சிறப்பாகக் கடைப்பிடித்து, தங்களுடைய வாழ்வில் மிகவும் பொறுப்போடு இருந்தார்கள். அதனால்தான் பவுலடியார் இருவரையும் தன்னுடைய அன்புக்குரிய பிள்ளைகள் என்று அழைக்கின்றார். கடவுள் நமக்குக் கொடுத்திருக்கும் பொறுப்புகளில் உண்மையுள்ளவராக, நம்பிக்கைக்குரியவர்களாக இருக்கின்றோமா? என சிந்தித்துப் பார்க்கவேண்டும். நாம் எந்த பொறுப்பை வகித்தாலும் அது ஆசிரியப் பணியோ, குருத்துவப் பணியோ, நாட்டை வழிநடத்தும் தலைமைப்பணியோ எதுவாக இருந்தாலும், அதில் உண்மையாக இருக்கின்றோமா? என்று சிந்தித்துப் பார்த்து, அதன்படி வாழ்வது நமது கடமையாகும். நற்செய்தியில் ஆண்டவர் இயேசு கூறுவார், “நன்று, நம்பிக்கைக்குரிய நல்ல பணியாளரே, சிறிய பொறுப்புகளில் நம்பிக்கைக்குரியவராய் இருந்தீர். எனவே, பெரிய பொறுப்புகளில் உம்மை அமர்த்துவேன் (மத் 25:23). ஆகவே, நாம் நமக்குக் கொடுப்பப்பட்ட பொறுப்புகளில் தூய தீமோத்தேயுவைப் போன்று, தீத்துவைப் போன்று உண்மையுள்ளவர்களாக இருப்போம். 2. இயேசுவுக்காக உயிரையும் இழக்கத் துணிதல் “கிறிஸ்துவை ஆதாயமாக்கிக்கொள்ள எல்லாவற்றையும் குப்பையாகக் கருதுகிறேன்” என்பார் தூய பவுல் (பிலி 3:8). அதைப்போன்று தான் தீமோத்தேயுவும் தீத்துவும் கிறிஸ்துவை ஆதாயமாக்கிக் கொள்ள தங்களுடைய உயிரையே துச்சமாகக் கருதினார்கள். கிறிஸ்துவுக்காக தங்களுடைய உயிரையும் இழந்தார்கள். தீத்து இயற்கையான முறையில் உயிர் துறந்தாலும், தீமோத்தேயுவோ கல்லால் எறிந்து கொல்லப்பட்டார். அந்தளவுக்கு அவர் இயேசுவுக்காக எதையும் இழக்கத் துணிந்தார். கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் இயேசுவுக்காக நம்முடைய உயிரை இழக்கத் தயாராக இருக்கின்றோமா? என சிந்தித்துப் பார்க்கவேண்டும். வட கொரியாவில் கம்யூனிச ஆட்சி வந்தபோது கிறிஸ்தவர்கள் அதிகமாக கொடுமைப்படுத்தப்பட்டார்கள், சித்ரவதை செய்யப்பட்டார்கள். ஒருசமயம் கிறிஸ்தவர்கள் அனைவரும் ஓர் ஆலயத்திற்குள் ஒன்றாகக் கூடி ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தபொது ஆயுதம் தாங்கிய சிலர் அந்த ஆலயத்திற்குள் நுழைந்து, பீடத்தில் இருந்த இயேசுவின் பாடுபட்ட சிரூபத்தைக் கீழே இழுத்துப் போட்டு, அதில் அனைவரையும் எச்சில் துப்பச் சொன்னார்கள். அப்படி யாராரெல்லாம் பாடுபட்ட சிரூபத்தில் எச்சில் துப்புகிறார்களோ அவர்கள் விடுவிக்கப்படுவதாகவும், எச்சில் துப்பாதவர்கள் துப்பாக்கிக் குண்டுகளுக்கு இரையாவார்கள் என்று சொல்லி அவர்கள் அவர்களை எச்சரித்தார்கள். நிறைய கிறிஸ்தவர்கள் தங்களுடைய உயிருக்குப் பயந்து இயேசுவின் பாடுபட்ட சிரூபத்தின்மீது எச்சில் துப்பிச் சென்றார்கள். இறுதியாக வந்த ஒரு பெண்மணி எதற்கும் பயப்படாமல் சிரூபத்தின் மீது இருந்த எச்சில் அனைத்தையும் துடைத்துவிட்டு, “இயேசுவே நான் உன்னை முழுவதும் அன்புசெய்கிறேன்” என்றாள். இதைக் கண்ட ஆயுதம் தாங்கி முரடன் ஒருவன், பாடுபட்ட சிரூபத்தின்மீது எச்சில் துப்பிய மற்ற எல்லா கிறிஸ்தவர்களையும் ஆலயத்திற்கு உள்ளே போகச் சொல்லிவிட்டு, அந்தப் பெண்மணியை மட்டும் வெளியே இழுத்துச் சென்று துப்பாக்கிக் குண்டுக்கு அவளை இரையாக்கினான். அந்தப் பெண்மணியோ கிறிஸ்துவுக்காக சாவைத் துணிவோடு ஏற்றுக்கொண்டாள். “தம் உயிரைக் காத்துக்கொள்ள விரும்பும் எவரும் அதை இழந்துவிடுவர், மாறாக, என் பொருட்டுத் தம்மையே அழித்துக்கொள்கிற எவரும் வாழ்வடைவார்” என்பார் இயேசு (மத் 16: 25). இயேசுவுக்காக அந்த வட கொரியப் பெண்மணியும், தீமோத்தேயுவும் தங்களுடைய உயிரை இழந்தார்கள். அதனால் காத்துக்கொண்டார்கள். நாமும் இயேசுவுக்காக நம் உயிரை இழக்கத் துணியும்போது அதனைக் காத்துகொள்வோம் என்பது உறுதி. ஆகவே, தூய தீமோத்தேயு, தீத்து ஆகியோரின் விழாவைக் கொண்டாடும் இந்த நல்லநாளில் அவர்களிடம் இருந்த நல்ல பண்புகளை நமதாக்குவோம். இயேசுவுக்காக நம் உயிரையும் இழக்கத் துணிவோம். அதன்வழியாக இறையருள் நிறைவாய் பெறுவோம். - Fr. Maria Anontyraj, Palayamkottai. #பைபிள் வசனங்கள்

பைபிள் வாசகங்கள்: சனவரி 25 : முதல் வாசகம் பிற இனத்தார் வாழும் கலிலேயாவில் மக்கள் பேரொளியைக் கண்டார்கள். இறைவாக்கினர் எசாயா நூலிலிருந்து வாசகம் 9: 1-4 முற்காலத்தில் செபுலோன் நாட்டையும், நப்தலி நாட்டையும் ஆண்டவர் அவமதிப்புக்கு உட்படுத்தினார்; பிற்காலத்திலோ, பெருங்கடல் வழிப் பகுதி, யோர்தானுக்கு அப்பாலுள்ள நிலப்பரப்பு, பிற இனத்தார் வாழும் கலிலேயா நாடு ஆகிய பகுதிகளுக்கு மேன்மை வரச் செய்வார். காரிருளில் நடந்துவந்த மக்கள் பேரொளியைக் கண்டார்கள்; சாவின் நிழல் சூழ்ந்துள்ள நாட்டில் குடியிருப்போர்மேல் சுடர் ஒளி உதித்துள்ளது. ஆண்டவரே! அந்த இனத்தாரைப் பல்கிப் பெருகச் செய்தீர்; அவர்கள் மகிழ்ச்சியை மிகுதிப்படுத்தினீர்; அறுவடை நாளில் மகிழ்ச்சியுறுவதுபோல் உம் திருமுன் அவர்கள் அகமகிழ்கிறார்கள்; கொள்ளைப் பொருளைப் பங்கிடும்போது அக்களிப்பதுபோல் களிகூர்கிறார்கள். மிதியான் நாட்டுக்குச் செய்ததுபோல அவர்களுக்குச் சுமையாக இருந்த நுகத்தை நீர் உடைத்தெறிந்தீர்; அவர்கள் தோளைப் புண்ணாக்கிய தடியைத் தகர்த்துப் போட்டீர்; அவர்களை ஒடுக்குவோரின் கொடுங்கோலை ஒடித்தெறிந்தீர். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. சனவரி 25 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 27: 1. 4. 13-14 (பல்லவி: 1a) பல்லவி: ஆண்டவரே என் ஒளி; அவரே என் மீட்பு. 1 ஆண்டவரே என் ஒளி; அவரே என் மீட்பு; யாருக்கு நான் அஞ்சவேண்டும்? ஆண்டவரே என் உயிருக்கு அடைக்கலம்; யாருக்கு நான் அஞ்சி நடுங்க வேண்டும்? - பல்லவி 4 நான் ஆண்டவரிடம் ஒரு விண்ணப்பம் செய்தேன்; அதையே நான் நாடித் தேடுவேன்; ஆண்டவரின் இல்லத்தில் என் வாழ்நாள் எல்லாம் நான் குடியிருக்க வேண்டும், ஆண்டவரின் அழகை நான் காண வேண்டும்; அவரது கோவிலில் அவரது திருவுளத்தைக் கண்டறிய வேண்டும். - பல்லவி 13 வாழ்வோரின் நாட்டினிலே ஆண்டவரின் நலன்களைக் காண்பேன் என்று நான் இன்னும் நம்புகின்றேன். 14 நெஞ்சே! ஆண்டவருக்காகக் காத்திரு; மன உறுதிகொள்; உன் உள்ளம் வலிமை பெறட்டும்; ஆண்டவருக்காகக் காத்திரு. - பல்லவி சனவரி 25 : இரண்டாம் வாசகம் நீங்கள் ஒத்த கருத்துடையவர்களாய் இருங்கள். உங்களிடையே பிளவுகள் வேண்டாம். திருத்தூதர் பவுல் கொரிந்தியருக்கு எழுதிய முதல் திருமுகத்திலிருந்து வாசகம் 1: 10-13, 17 சகோதரர் சகோதரிகளே, நம் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்துவின் பெயரால் நான் உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்வது இதுவே: நீங்கள் ஒத்த கருத்துடையவர்களாய் இருங்கள். உங்களிடையே பிளவுகள் வேண்டாம். ஒரே மனமும் ஒரே நோக்கமும் கொண்டிருங்கள். என் அன்பர்களே, உங்களிடையே சண்டை சச்சரவுகள் இருப்பதாகக் குலோயி வீட்டார் எனக்குத் தெரிவித்துள்ளனர். நான் இதைச் சொல்லக் காரணம், உங்களுள் ஒவ்வொருவரும் ‘நான் பவுலைச் சார்ந்துள்ளேன்’ என்றோ ‘நான் அப்பொல்லோவைச் சார்ந்துள்ளேன்’ என்றோ ‘நான் கேபாவைச் சார்ந்துள்ளேன்’ என்றோ, ‘நான் கிறிஸ்துவைச் சார்ந்துள்ளேன்’ என்றோ சொல்லிக்கொள்கிறீர்களாம். கிறிஸ்து இப்படிப் பிளவுபட்டுள்ளாரா? அல்லது பவுலா உங்களுக்காகச் சிலுவையில் அறையப்பட்டான்? அல்லது பவுலின் பெயரிலா நீங்கள் திருமுழுக்குப் பெற்றுக்கொண்டீர்கள்? திருமுழுக்குக் கொடுப்பதற்கு அல்ல, நற்செய்தியை அறிவிக்கவே கிறிஸ்து என்னை அனுப்பினார். மனித ஞானத்தின் அடிப்படையிலான சொற்களில் இந்நற்செய்தியை அறிவித்தல் ஆகாது. அவ்வாறு அறிவித்தால் கிறிஸ்துவின் சிலுவை பொருளற்றுப் போய்விடும். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி மத் 4: 23 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! இயேசு விண்ணரசு பற்றிய நற்செய்தியைப் பறைசாற்றினார்; மக்களிடையே இருந்த நோய் நொடிகள் அனைத்தையும் குணமாக்கினார். அல்லேலூயா. சனவரி 25 : நற்செய்தி வாசகம் இயேசு கப்பர்நாகுமுக்குச் சென்றார்; எசாயா இறைவாக்கு இவ்வாறு நிறைவேறியது. ✠ மத்தேயு எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 4: 12-23 அக்காலத்தில் யோவான் கைது செய்யப்பட்டதை இயேசு கேள்விப்பட்டுக் கலிலேயாவுக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார். அவர் நாசரேத்தை விட்டு அகன்று செபுலோன், நப்தலி ஆகிய இடங்களின் எல்லையில் கடலோரமாய் அமைந்திருந்த கப்பர்நாகுமுக்குச் சென்று குடியிருந்தார். இறைவாக்கினர் எசாயா உரைத்த பின்வரும் வாக்கு இவ்வாறு நிறைவேறியது: ‘‘செபுலோன் நாடே! நப்தலி நாடே! பெருங்கடல் வழிப் பகுதியே! யோர்தானுக்கு அப்பாலுள்ள நிலப்பரப்பே! பிற இனத்தவர் வாழும் கலிலேயப் பகுதியே! காரிருளில் இருந்த மக்கள் பேரொளியைக் கண்டார்கள். சாவின் நிழல் சூழ்ந்துள்ள நாட்டில் குடியிருப்போர்மேல் சுடரொளி உதித்துள்ளது.” அதுமுதல் இயேசு, ‘‘மனம் மாறுங்கள், ஏனெனில் விண்ணரசு நெருங்கி வந்துவிட்டது” எனப் பறைசாற்றத் தொடங்கினார். இயேசு கலிலேயக் கடலோரமாய் நடக்கும்போது, சகோதரர் இருவரைக் கண்டார். ஒருவர் பேதுரு எனப்படும் சீமோன், மற்றவர் அவர் சகோதரரான அந்திரேயா. மீனவரான அவ்விருவரும் கடலில் வலை வீசிக் கொண்டிருந்தனர். இயேசு அவர்களைப் பார்த்து, ‘‘என் பின்னே வாருங்கள்; நான் உங்களை மனிதரைப் பிடிப்பவர் ஆக்குவேன்” என்றார். உடனே அவர்கள் வலைகளை விட்டுவிட்டு அவரைப் பின்பற்றினார்கள். அங்கிருந்து அப்பால் சென்றபோது வேறு இரு சகோதரர்களைக் கண்டார். அவர்கள் செபதேயுவின் மகன் யாக்கோபும் அவர் சகோதரரான யோவானும் ஆவர். அவர்கள் தங்கள் தந்தை செபதேயுவுடன் படகில் வலைகளைப் பழுது பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இயேசு அவர்களையும் அழைத்தார். உடனே அவர்கள் தங்கள் படகையும் தந்தையையும் விட்டுவிட்டு அவரைப் பின்பற்றினார்கள். அவர் கலிலேயப் பகுதி முழுவதும் சுற்றி வந்தார்; அவர்களுடைய தொழுகைக்கூடங்களில் கற்பித்தார்; விண்ணரசு பற்றிய நற்செய்தியைப் பறைசாற்றினார்; மக்களிடையே இருந்த நோய் நொடிகள் அனைத்தையும் குணமாக்கினார். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ---------------------------------- பொதுக் காலத்தின் மூன்றாம் ஞாயிறு (25-01-2026) I எசாயா 9: 1-4 II 1கொரிந்தியர் 1: 10-13,17 III மத்தேயு 4: 12-23 “மனிதர்களைப் பிடிப்பவர்களாக” நிகழ்வு ஒருசமயம் இறைநம்பிக்கையில்லாத நாத்திகன் ஒருவன் பழங்குடி மக்கள் மிகுதியாக வாழ்ந்து வந்த பிஜி தீவுக்குச் சென்றான். அந்தத் தீவில் இருந்த மக்கள் யாவரும் கிறிஸ்தவர்களாக இருந்ததைக் கண்டு, அவன் மிகவும் வியந்தான். பின்னர் அவன் அந்த மக்களின் தலைவரைச் சந்தித்து, அவரோடு பேசத் தொடங்கினான்: “அது எப்படி இந்தத் தீவில் இருக்கின்ற எல்லாரும் கிறிஸ்தவர்களாக இருக்கின்றார்கள்?”. “இங்கொரு மறைப்பணியாளர் இருக்கின்றார். அவரால்தான் நான் உட்பட இந்தத் தீவில் இருக்கின்ற எல்லாரும் கிறிஸ்தவர்கள் ஆனோம்” என்றார் மக்கள் தலைவர். தலைவர் இவ்வாறு சொன்னது நாத்திகனுக்கு மிகுந்த எரிச்சலைத் தந்தது. “இன்னுமா இந்த மறைப்பணியாளர்களின் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கின்றார்கள். இவர்கள் ஏமாற்றுக்காரர்கள். இவர்கள் போதிக்கப் பயன்படுத்தும் திருவிவிலியம் காலாதியான ஒரு நூல். இவர்கள் போதிக்கக்கூடிய இயேசுவோ எப்போதோ வாழ்ந்தவர். இப்படியிருக்கையில் இந்த மறைப்பணியாளரின் பேச்சைக் கேட்டு, நீங்கள் அனைவரும் கிறிஸ்தவர்களாக மாறியிருக்கின்றீர்களே! உங்களைப் போன்ற முட்டாள்களை இவ்வுலகத்தில் நான் பார்த்ததே இல்லை” என்றான். நாத்திகன் சொன்னதை அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டுவிட்டு, மக்கள் தலைவர் அவனிடம் மிகவும் பொறுமையாகப் பேசத் தொடங்கினார்: “நீ சொல்வதுபோன்றே என்றோ வாழ்ந்த இயேசுவைக் காலாவாதியான நூலின் வழியாக எங்களுக்குப் போதித்த மறைப்பணியாளர் ஏமாற்றுக்காரராக இருக்கட்டும்; ஆனால் ஒன்று மட்டும் உண்மை. இந்த மறைப்பணியாளர் மட்டும் இயேசுவின் வார்த்தையை எங்களுக்கு அறிவிக்காமல் இருந்திருந்தால், அதோ தெரிகின்றதே ஒரு பெரிய கல். அந்த கல்லில் உன் மண்டையை உடைத்து, இதோ தெரிகின்றதே ஒரு பெரிய அடுப்பு. இதில் போட்டு உன்னை வேகவைத்துச் சாப்பிட்டிருப்போம். இவ்வளவு நேரம் நீ உயிரோடு இருந்து, என்னோடு பேசிக்கொண்டிருக்க முடியாது. இப்பொழுது நீ உயிரோடு இருப்பதற்குக் காரணமே, இந்த மறைப்பணியாளர்தான். அதனால் இந்த மறைப்பணியாளருக்கு, இவரை இங்கு அனுப்பி வைத்த இயேசுவுக்கு நன்றி சொல்.” மக்கள் தலைவர் பேசியதை வியப்போடு கேட்டுக்கொண்டிருந்த நாத்திகன், அதன்பிறகு எதுவும் பேசாமல், அங்கிருந்து நகர்ந்துசென்றான். மனிதர்களைப் பிடித்து உண்ணும் ஒரு பெருங்கூட்டத்தையே முழு மனிதர்களாக மாற்றிய பெருமை மறைப்பணியாளரையே சாரும். ஆம், இந்த நிகழ்வில் வருகின்ற மறைப்பணியாளர் இயேசு சொல்வதுபோன்று ‘மனிதர்களைப் பிடிப்பவராக’ மாறினார். அதனால்தான் அவரால் பிஜி தீவில் வாழ்ந்த பழங்குடி மக்களை முழு மனிதர்களாக மாற்ற முடிந்தது. ஆண்டவர் இயேசு நம் ஒவ்வொருவரையும் பார்த்து, நீங்கள் மனிதர்களைப் பிடிப்பவர்களாகுங்கள் என்கின்றார். இயேசு விடுக்கும் இந்த அழைப்பிற்கு நாம் எப்படிப் பணிந்து வாழ்வது என்று சிந்தித்துப் பார்ப்போம். தொடர்ந்து நடைபெறவேண்டிய இறையாட்சிப் பணி திருமுழுக்கு யோவான் கைதுசெய்யப்பட்டபின்பு இயேசு தன்னுடைய பணியைத் தொடங்குகின்றார் (மத் 4:12) திருமுழுக்கு யோவான் மெசியாவாம் இயேசுவுக்காக மக்களை ஆயத்தம் செய்தார். அவர், இயேசு வந்ததும் பொறுப்பினை அவரிடம் கொடுத்துவிட்டு விலகிக்கொள்கின்றார். இவ்வாறு நற்செய்திப் பணி அல்லது இறையாட்சிப் பணி ஒருவருக்குப் பின் ஒருவராகத் தொடர்ந்து நடைபெறுகின்றது. இயேசு தன்னுடைய பணியைத் தொடங்கும்பொழுது, தன் சொந்த ஊராகிய நாசரேத்தைவிட்டு, செபுலோன், நப்தலி ஆகிய இடங்களின் எல்லையில் கடலோரமாய் இருந்த கப்பர்நாகுமுக்கு வருகின்றார். இது பிறவினத்தார் மிகுதியாக வாழும் பகுதி. இயேசு தன் சொந்த ஊரைவிட்டுப் பிறவினத்தார் வாழும் பகுதிக்கு வந்து நற்செய்திப் பணிசெய்தார் எனில், அவர் எல்லா மக்களுக்கும் பணிசெய்து, எல்லா மக்களுக்கும் மீட்பரானார் என்ற செய்தியை மத்தேயு நற்செய்தியாளர் மிக அழகாக எடுத்துரைக்கின்றார். இயேசு, கப்பர்நாகுமுக்கு வந்து இறையாட்சிப் பணி செய்யத் தொடங்குவதைக் குறிப்பிடுகின்றபொழுது, மத்தேயு நற்செய்தியாளர் இறைவாக்கினர் எசாயா நூல் 9:2 இல் இடம்பெறுகின்ற, “காரிருளில் இருந்த மக்கள் பேரொளியைக் கண்டார்கள்...” என்ற இறைவார்த்தையைக் குறிப்பிடுகின்றார். இதன்மூலம் எல்லா மக்களுக்கும் பணிசெய்யத் தொடங்கும் இயேசு, அவர்கள் அனைவருக்கும் ஒளியாக இருக்கப்போகிறார் என்பதையும் குறிப்பிடுகின்றார். ஆம், உலகின் ஒளியான இயேசு (யோவா 8:12), திருமுழுக்கு யோவான் தன்னுடைய பணியிலிருந்து விலகியபின்பு அல்லது ஓய்ந்த பின்பு, அங்கிருந்து தன்னுடைய இறையாட்சிப் பணியைத் தொடங்குகின்றார். சீடர்களை அழைக்கும் இயேசு நற்செய்திப் பணியை ஒரு தொடர் ஓட்டத்திற்கு ஒப்பிடுவார்கள். தொடர் ஓட்டத்தில் பங்கேற்கின்ற போட்டியாளர் தன்னிடம் ஒப்படைக்கப்படும் கோலினை எடுத்துச் சென்று இன்னொருவரிடம் ஒப்படைப்பார். அவர் அதனை எடுத்துச்சென்று இன்னொருவரிடம் ஒப்படைப்பார். இவ்வாறு அணியில் இருக்கின்ற எல்லாருடைய கூட்டு முயற்சியின் காரணமாக இலக்கினை அடைவர். ஆண்டவர் இயேசு இறையாட்சிப் பணியைச் செய்தபொழுது, அவர் மட்டும் செய்துகொண்டிருக்கவில்லை. தனக்குப் பின் அப்பணி தொடர்ந்து நடைபெறவேண்டும் என்பதற்காக முதலில் அந்திரேயாவையும், அவர் சகோதரர் பேதுருவையும், அவர்களுக்குப் பின் யாக்கோபையும் யோவானையும் தொடர்ந்து மற்றவர்களையும் அழைத்தார். இதன்மூலம் இறையாட்சிப் பணி தொடர்ந்து நடைபெறவேண்டும் என்பதற்கான விதையினை இயேசு விதைத்தார். இங்கு நாம் கருத்தில் கொள்ளவேண்டிய ஒரு முக்கியமான செய்தி, ‘இறையாட்சிப் பணி ஒருகூட்டு முயற்சி’ என்பதைத்தான். ஆம். ஆண்டவர் தொடங்கி, விட்டுச் சென்ற இறையாட்சிப் பணி தொடர்ந்து நடைபெற ஒவ்வொருவரும் தன்னுடைய பங்களிப்பைச் செய்யவேண்டும். இதில் எந்தவொரு மாற்றுக் கருத்தும் கிடையாது. ‘மனிதர்களைப் பிடிக்க’ அழைக்கும் இயேசு இயேசு முதல் சீடர்களை அழைத்த பின்பு, அவர்களிடம் சொல்லக்கூடிய வார்த்தைகள், “என் பின்னே வாருங்கள். நான் உங்களை மனிதர்களைப் பிடிப்பவர்கள் ஆக்குவேன்” என்பதாகும். இயேசு சொல்லும் இவ்வார்த்தைகள் நமது ஆழமான சிந்தனைக்குரியவையாக இருக்கின்றன. இயேசு சீடர்களிடம் சொன்னதுபோன்றே அவர்களுக்கு அவர் உரிய பயிற்சி தந்து மனிதர்களைப் பிடிப்பவர் ஆக்கினார். சீடர்களும் இயேசு தங்களை எதற்காக அழைத்தாரோ, அந்த அழைப்பினை உணர்ந்து மனிதர்களைப் பிடிப்பவர்கள் ஆனார்கள். இயேசுவின் சீடர்கள் மனிதர்களைப் பிடிப்பவர்களாக ஆனதுபோல் நாம் ஒவ்வொருவரும் மனிதர்களைப் பிடிப்பவர்களாக மாறவேண்டும். இது ஒவ்வொருவருடைய கடமை. நற்செய்திப் பணி தொடர்பாக அண்மையில் வெளிவந்த ஓர் ஆய்வு இவ்வாறு சொல்கின்றது: “உலக மக்களில் பத்தில் ஒன்பது பேர் தங்களுடைய வாழ்வைத் தொலைத்தவர்களாக இருக்கின்றார்கள். இந்த ஒன்பது பேரில் ஆறு பேர் இயேசு கிறிஸ்துவைக் குறித்து முழுமையாக அறிந்துகொள்ளாமல் இருக்கின்றார்கள். இந்த ஆறு பேரிலும் மூன்று பேர் இயேசுவைப் பற்றி இதுவரைக்கும் கேள்விப்படாதவர்களாக இருக்கின்றார்கள்.” இந்த ஆய்வுமுடிவின் படி பார்த்தால், பத்துக்கு மூன்று பேர் இயேசுவைக் குறித்து கேள்விப்படாதவர்களாகவே இருக்கின்றார்கள். இவர்களிடம் இயேசுவைக் கொண்டு செல்லும் ‘மனிதர்களைப் பிடிப்பவர்களாக’ மாறவேண்டியது திருமுழுக்குப் பெற்ற ஒவ்வொருவரின் கடமை (1 கொரி 9:16). இக்கடமையை நாம் உணர்ந்து செய்கின்றபொழுது, இயேசுவின் அன்பிற்கு உரியவர்களாவோம் என்பது உறுதி. எனவே, நாம் இயேசு விட்டுச் சென்ற பணி இப்புவியில் தொடர்ந்து நடைபெற மனிதர்களைப் பிடிப்பவர்களாக மாறுவோம். சிந்தனை ‘அன்பில்லாமல் செய்யப்படும் மறைப்பணி. அன்பே இல்லாத தாய்மைக்கு ஒப்பாக இருக்கும்’ என்பார் சுக் ஸ்விண்டோல் என்ற அறிஞர். தாய்மைக்கு அழகே அன்புதான். அதுபோன்றுதான் மறைப்பணிக்கும் அன்பே அழகு. ஆகையால், நாம் அன்போடு மறைப்பணி செய்வோம் அல்லது மனிதர்களைப் பிடிப்பவர்கள் ஆவோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம். Maria Antonyraj Diocese of Palayamkottai #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: January 24th : First reading David's lament over Saul and Jonathan A Reading from the Second book of Samuel 1:1-4,11-12, 17,19, 23-27 In those days: After the death of Saul, when David had returned from striking down the Amalekites, David remained two days in Ziklag. And on the third day, behold, a man came from Saul’s camp, with his clothes torn and dirt on his head. And when he came to David, he fell to the ground and paid homage. David said to him, “Where do you come from?” And he said to him, “I have escaped from the camp of Israel.” And David said to him, “How did it go? Tell me.” And he answered, “The people fled from the battle, and also many of the people have fallen and are dead, and Saul and his son Jonathan are also dead.” Then David took hold of his clothes and tore them, and so did all the men who were with him. And they mourned and wept and fasted until evening for Saul and for Jonathan his son and for the people of the Lord and for the house of Israel, because they had fallen by the sword. [And David said:] “Your glory, O Israel, is slain on your high places! How the mighty have fallen! “Saul and Jonathan, beloved and lovely! In life and in death they were not divided; they were swifter than eagles; they were stronger than lions. “You daughters of Israel, weep over Saul, who clothed you luxuriously in scarlet, who put ornaments of gold on your apparel. “How the mighty have fallen in the midst of the battle! “Jonathan lies slain on your high places. I am distressed for you, my brother Jonathan; very pleasant have you been to me; your love to me was extraordinary, surpassing the love of women. “How the mighty have fallen, and the weapons of war perished!” The Word of the Lord. January 24th : Responsorial Psalm Psalm 80:2-3, 5-7 (R. 4b) Response : Let your face shine on us, Lord, and we shall be saved. O shepherd of Israel, hear us, you who lead Joseph like a flock: enthroned on the cherubim, shine forth upon Ephraim, Benjamin, Manasseh. Rouse up your might and come to save us. R.: Let your face shine on us, Lord, and we shall be saved. How long, O Lord, God of hosts, will you be angry at the prayer of your people? You have fed them with tears for their bread, an abundance of tears for their drink. You have made us the taunt of our neighbours; our foes mock us among themselves. R.: Let your face shine on us, Lord, and we shall be saved. Gospel Acclamation Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. Open our hearts, O Lord, that we may pay attention to the words of your Son. R. Alleluia. January 24th : Gospel Jesus' relatives were convinced he was out of his mind A Reading from the Holy Gospel according to St.Mark 3: 20-21 At that time: Jesus went home with his disciples, and the crowd gathered again, so that they could not even eat. And when his family heard it, they went out to seize him, for they were saying, “He is out of his mind.” The Gospel of the Lord. ______________ Today's Gospel Reflection: Jesus came with his disciples into the house. Again the crowd gathered, making it impossible for them even to eat. When his relatives heard of this they set out to seize him, for they said, “He is out of his mind.” Mark 3:20–21 Today’s Gospel is among the shortest passages read at Mass throughout the Liturgical Year, yet it conveys a profound message. The scene opens with Jesus and His disciples—likely the newly appointed Twelve Apostles—taking a moment of rest in a house to eat. Jesus had been tirelessly traveling from village to village, preaching the Kingdom of God and healing many. His reputation had spread far and wide, and people were seeking Him with urgency. As the crowd discovered where He was, they surrounded the house so closely that even basic necessities like eating became impossible. This detail highlights not a lament over the demands on Jesus’ time but the fervent excitement and longing that drew so many to Him. Jesus welcomed this with open arms, as He always does, moved by the profound needs of the human heart. Though the disciples might have felt overwhelmed, Jesus’ heart, as Matthew’s Gospel later records, was “moved with pity for them because they were troubled and abandoned, like sheep without a shepherd” (Matthew 9:36). His compassion for the crowd reveals the depth of God’s love and His readiness to meet every human longing. The reaction of Jesus’ relatives offers another important lesson for reflection. Some of His extended family—cousins, aunts, uncles, or others—were alarmed at the crowds He was attracting. They might have been troubled by the growing tension between Jesus and the Pharisees and Herodians, fearing for His safety. Perhaps they struggled to reconcile the stories of miracles and teachings with the humble, quiet Jesus they had known for decades. Since Jesus had not revealed His divine mission during His early life, His sudden manifestation of power likely left them confused and seeking to intervene. This familial tension reveals an important truth: when God acts powerfully in our lives, we too will change, and those close to us may struggle to understand. Though Jesus did not experience conversion as we do, His family witnessed a profound “change” in that He began to publicly manifest His divinity in a way that they had not seen before. As we seek to follow Christ more radically, we might encounter doubt or even resistance from family or friends. Jesus’ example teaches us to face these tensions with courage and love, trusting that fidelity to God’s will is always the highest priority. Like Jesus, we must persevere, offering a gentle but firm witness to the transformative power of God in our lives. As you ponder this Gospel, consider the following: Do you, like the crowd, need to pursue our Lord more fervently, seeking Him with urgency and persistence in prayer? Are you, like the disciples, sometimes overwhelmed by the demands of Christian discipleship? Do you see yourself in Jesus’ extended family, questioning or struggling to understand the radical conversion of someone close to you? Or are you more like our Lord, experiencing the tension of family misunderstanding as you strive to live more fully in conformity with God’s will? Reflect today on this emotional and multifaceted scene. As you identify with the lessons of this short Gospel, renew your resolve to seek Jesus with all your heart, embrace the conversion to which He calls you, and allow His transformative power to shine through your life. Finally, strive to help others understand and support the new life you have chosen, offering a gentle and loving witness to the joy and peace found in Christ. My tireless Lord, the demands placed on You during Your public ministry were great, yet You ministered to all with unfailing compassion. Please grant me the zeal I need to always seek You in my life. As I encounter You and am transformed by Your grace, give me the wisdom and patience to be a faithful witness to others, especially my family. Jesus, I trust in You. #Bible reading

Bible reading: January 23rd : First Reading I will not raise my hand against the Lord's anointed A Reading from the first book of Samuel 24: 3-21 In those days: Saul took three thousand chosen men out of all Israel and went to seek David and his men in front of the Wildgoats’ Rocks. And he came to the sheepfolds by the way, where there was a cave, and Saul went in to relieve himself. Now David and his men were sitting in the innermost parts of the cave. And the men of David said to him, “Here is the day of which the Lord said to you, ‘Behold, I will give your enemy into your hand, and you shall do to him as it shall seem good to you.’” Then David arose and stealthily cut off a corner of Saul’s robe. And afterwards David’s heart struck him, because he had cut off a corner of Saul’s robe. He said to his men, “The Lord forbid that I should do this thing to my lord, the Lord’s anointed, to put out my hand against him, seeing he is the Lord’s anointed.” So David persuaded his men with these words, and did not permit them to attack Saul. And Saul rose up and left the cave and went on his way. Afterwards David also arose, and went out of the cave, and called after Saul, “My lord the king!” And when Saul looked behind him, David bowed with his face to the earth and paid homage. And David said to Saul, “Why do you listen to the words of men who say, ‘Behold, David seeks your harm’? Behold, this day your eyes have seen how the Lord gave you today into my hand in the cave. And some told me to kill you, but I spared you. I said, ‘I will not put out my hand against my lord, for he is the Lord’s anointed.’ See, my father, see the corner of your robe in my hand. For by the fact that I cut off the corner of your robe, and did not kill you, you may know and see that there is no wrong or treason in my hands. I have not sinned against you, though you hunt my life to take it. May the Lord judge between me and you, may the Lord avenge me against you, but my hand shall not be against you. As the proverb of the ancients says, ‘Out of the wicked comes wickedness.’ But my hand shall not be against you. After whom has the king of Israel come out? After whom do you pursue? After a dead dog! After a flea! May the Lord therefore be judge and give sentence between me and you, and see to it and plead my cause and deliver me from your hand.” As soon as David had finished speaking these words to Saul, Saul said, “Is this your voice, my son David?” And Saul lifted up his voice and wept. He said to David, “You are more righteous than I, for you have repaid me good, whereas I have repaid you evil. And you have declared this day how you have dealt well with me, in that you did not kill me when the Lord put me into your hands. For if a man finds his enemy, will he let him go away safe? So may the Lord reward you with good for what you have done to me this day. And now, behold, I know that you shall surely be king, and that the kingdom of Israel shall be established in your hand.” The Word of the Lord. January 23rd : Responsorial Psalm Psalm 57:2, 3–4, 6 and 11 (R. 2a) Response : Have mercy on me, God, have mercy. Have mercy on me, God, have mercy, for in you my soul has taken refuge. In the shadow of your wings I take refuge, till the storms of destruction pass by. R.: Have mercy on me, God, have mercy. I call to you, God the Most High, to God who provides for me. May he send from heaven and save me, and put to shame those who assail me. May God send his loving mercy and faithfulness. R.: Have mercy on me, God, have mercy. Be exalted, O God, above the heavens; may your glory shine on earth! for your mercy reaches to the heavens, and your truth to the skies. R.: Have mercy on me, God, have mercy. Gospel Acclamation Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. In Christ, God was reconciling the world to himself, and entrusting to us the message of reconciliation. R. Alleluia. January 23rd : Gospel He appointed twelve to be his companions A Reading from the Holy Gospel according to St.Mark 3:13-19 At that time: Jesus went up on the mountain and called to him those whom he desired, and they came to him. And he appointed twelve (whom he also named apostles) so that they might be with him, and he might send them out to preach and have authority to cast out demons. He appointed the twelve: Simon (to whom he gave the name Peter); James the son of Zebedee and John the brother of James (to whom he gave the name Boanerges, that is, Sons of Thunder); Andrew, and Philip, and Bartholomew, and Matthew, and Thomas, and James the son of Alphaeus, and Thaddaeus, and Simon the Zealot, and Judas Iscariot, who betrayed him. The Gospel of the Lord. ____________ Today's Gospel Reflection: He appointed the Twelve: Simon, whom he named Peter; James, son of Zebedee, and John the brother of James, whom he named Boanerges, that is, sons of thunder; Andrew, Philip, Bartholomew, Matthew, Thomas, James the son of Alphaeus; Thaddeus, Simon the Cananean, and Judas Iscariot who betrayed him. Mark 3:16–19 Though Jesus called many disciples, He chose Twelve, representing the Twelve Tribes of Israel, and entrusted them with a unique mission. He named them Apostles, meaning “one who is sent” or “messenger,” and gave them His authority as the first bishops of His Church. Among them was the betrayer, Judas Iscariot. Did Jesus make a mistake when He called Judas to be an Apostle? Certainly not. Jesus’ actions were perfect in every way and fully in accord with the Father’s will. Why did He pick Judas, even though He knew he would betray Him? Saint Thomas Aquinas teaches that Jesus possessed the Beatific Vision and infused knowledge from the moment of His conception (Summa Theologiae, III.9.2&3). Therefore, He comprehended all things with God’s eternal knowledge, including the future role each Apostle would play. When He chose Judas Iscariot, He knew the path Judas would take, yet He called him anyway. An important theological principle to understand is that God’s foreknowledge of our future does not interfere with our free will. Some philosophers have argued that God’s foreknowledge means the path we walk is predetermined and cannot change. While it is true that what God knows will not change, it is also true that His knowledge does not force or determine what we freely choose. God’s knowledge simply transcends and encompasses all time. When pondering the sorrowful betrayal of one of Jesus’ intimate friends, there are important lessons we can learn from this permissive act of evil. God permits evil because He permits good. If He were to prohibit evil—an act of free will—He would be prohibiting the use of free will itself, thwarting our ability to freely love. This reveals the incredible gift that God has given us: the ability to love or not. This gift is essential to who we are, enabling us to share in God’s abundant and overflowing love and mercy, freely bestowed and freely received. God’s permissive will also reflects the mysterious relationship between Divine Providence and human action. God, Who is All-Powerful, can bring good even out of the gravest sins. This is not a credit to us but to God’s might. In the case of Judas, God used his betrayal to set in motion the very act of redemption. The same is true in our lives. When we experience betrayal, or betray another, God is able to bring good out of that act. If we are guilty of betrayal and fail to repent, God’s justice will prevail, and we will be condemned. Though our sins against others are damaging, God can use even our sins for good in their lives. He can foster mercy and forgiveness in others’ hearts and unite them more fully with Himself, Who was betrayed. When another sins against us, the impulse to judge and condemn is a common temptation. Yet, the lesson we must learn from Judas is recorded beautifully by Saint Paul: “We know that all things work for good for those who love God, who are called according to his purpose” (Romans 8:28). Even injustice and sins committed against us are not reasons for despair but for hope—hope in the sinner’s repentance and hope that God will transform evil into good for those who love Him and unite themselves with Jesus’ betrayal by Judas. Reflect today on God’s almighty power to work all things for good in your life, even sin. Though the sinner who refuses to repent will experience the fullness of God’s justice, profound good can come from our repentance and from imitating Jesus, Who endured cruel betrayal. Trust in His power and allow Him to bring good out of evil in your life. Doing so not only lifts the heavy burden of anger, it also infuses God’s perfect charity into any and everything we encounter or endure in life. My triumphant Lord, You were cruelly treated by one of Your closest companions, yet in Your almighty power You transformed that evil, bringing from it the greatest good ever known—our redemption. Please give me the grace to repent when I sin, and when I am sinned against, help me to unite that injustice to the betrayal You endured so that Your grace will triumph. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: சனவரி 23 : முதல் வாசகம் ஆண்டவரால் திருப்பொழிவு செய்யப்பட்டவர்மேல் நான் கை வைக்கக்கூடாது. சாமுவேல் முதல் நூலிலிருந்து வாசகம் 24: 2-20 அந்நாள்களில் சவுல் இஸ்ரயேல் முழுவதிலுமிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மூவாயிரம் பேருடன் தாவீதையும் அவர்தம் ஆள்களையும் தேடி வரையாடுகளின் பாறைகளுக்கு எதிர்ப்புறம் சென்றார். அவர் சென்றபோது வழியோரத்தில் ஆட்டுப் பட்டிகளைக் கண்டார்; அதனருகில் ஒரு குகை இருந்தது. இயற்கைக்கடன் கழிப்பதற்கு சவுல் அதனுள் சென்றார். அப்பொழுது தாவீதும் அவர்தம் ஆள்களும் அக்குகையின் உட்பகுதியில் இருந்தனர். தாவீதின் ஆள்கள் அவரிடம், “ ‘இதோ! உன் எதிரியை உன்னிடம் ஒப்புவிப்பேன்; உன் விருப்பத்திற்கேற்ப அவனுக்குச் செய்,’ என்று ஆண்டவர் சொன்ன நாள் இதுவே!” என்றனர். உடனே தாவீது தவழ்ந்து சென்று சவுலின் மேலங்கியின் தொங்கலை அவருக்குத் தெரியாமல் அறுத்தார். தாவீது சவுலின் தொங்கலை அறுத்தபின் அதற்காக மனம் வருந்தினார். அவர் தம் ஆள்களைப் பார்த்து, “ஆண்டவர் திருப்பொழிவு செய்த என் தலைவருக்கு எத்தீங்கும் செய்யாதவாறு ஆண்டவர் என்னைக் காப்பாராக! அவர் ஆண்டவரால் திருப்பொழிவு செய்யப்பட்டவரானதால் நான் அவர்மேல் கை வைக்கக் கூடாது” என்றார். ஆதலின் தம் ஆள்கள் சவுலைத் தாக்காதவாறு தாவீது இவ்வார்த்தைகளால் அவர்களைத் தடைசெய்தார். பின்பு சவுல் எழுந்து குகையை விட்டுத் தம் வழியே சென்றார். அதன் பின் தாவீதும் எழுந்து குகையிலிருந்து வெளியேறிச் சவுலைப் பின்தொடர்ந்து, “அரசே, என் தலைவரே!” என்று அழைத்தார். சவுல் பின்புறம் திரும்பியபோது தாவீது தரையில் முகம் குப்புற வீழ்ந்து வணங்கினார். பின்பு தாவீது சவுலை நோக்கி, “ ‘தாவீது உமக்குத் தீங்கு செய்யத் தேடுகிறான்’ என்று சொல்லும் மனிதனின் வார்த்தைகளை நீர் கேட்கலாமா? இதோ! குகையில் ஆண்டவர் உம்மை என்னிடம் ஒப்புவித்தார் என்பதை இன்று உம் கண்களே கண்டன; உம்மைக் கொல்ல வேண்டுமெனச் சிலர் என்னை வற்புறுத்தினார்கள்; ஆனால், ‘அவர் ஆண்டவரால் திருப்பொழிவு செய்யப்பெற்றவர்; என் தலைவருக்கு எதிராக நான் கை ஓங்கக் கூடாது’ என்று சொல்லி நான்தான் உம்மைக் காப்பாற்றினேன். என் தந்தையே, பாரும்! என் கையிலிருக்கும் உம் மேலங்கியின் தொங்கலைப் பாரும். உம்மைக் கொல்லாமல் உம் மேலங்கியின் தொங்கலை மட்டும் அறுத்து எடுத்துள்ள என் செயலைப் பார்த்தாலே என்னிடம் யாதொரு குற்றமோ துரோகமோ இல்லை என்பதை நீர் அறிவீர்! நீர் என் உயிரைப் பறிக்கத் தேடினாலும், உமக்கெதிராக நான் ஒரு குற்றமும் செய்யவில்லை. உமக்கும் எனக்கும் ஆண்டவர் நடுவராய் இருப்பாராக! என் பொருட்டு ஆண்டவரே உமக்கு நீதி வழங்கட்டும்; ஆனால் உமக்கெதிராக என் கை எழாது. முன்னோரின் வாய்மொழிக்கேற்ப, ‘தீயோரிடமிருந்தே தீமை பிறக்கும்’. ஆதலால் உம்மேல் நான் கைவைக்க மாட்டேன். இஸ்ரயேலின் அரசர் யாரைத் தேடிப் புறப்பட்டார்? யாரைப் பின்தொடர்கிறீர்? ஒரு செத்த நாயை அன்றோ? ஒரு தெள்ளுப் பூச்சியை அன்றோ? ஆண்டவர் நடுவராயிருந்து உமக்கும் எனக்கும் நீதி வழங்குவாராக! அவரே எனக்காக வழக்காடி உம் கையினின்று என்னை விடுவிப்பாராக!” என்றார். தாவீது இவ்வாறு சவுலிடம் பேசி முடித்தபின் சவுல், “என் மகன் தாவீதே! இது உன் குரல்தானா?” என்று சொல்லி உரத்த குரலில் அழுதார். அவர் தாவீதிடம், “நீ என்னிலும் நீதிமான்; நீ எனக்கு நன்மை செய்தாய்; ஆனால் நானோ உனக்குத் தீங்கு செய்தேன். ஆண்டவர் என்னை உன்னிடம் ஒப்புவித்திருந்தும் நீ என்னைக் கொல்லவில்லை. இதனால் நீ எனக்கு நன்மையே செய்து வந்திருப்பதை இன்று நீ வெளிப்படுத்தியிருக்கிறாய். ஏனெனில் ஒருவன் தன் எதிரியைக் கண்டபின் அவன் நலமுடன் செல்ல அனுமதிப்பானா? இன்று நீ எனக்குச் செய்த நன்மைக்கு ஈடாக, ஆண்டவரும் உனக்கு நன்மை செய்வாராக! இதோ, நீ திண்ணமாய் அரசனாவாய் என்றும் இஸ்ரயேலின் அரசை நீ உறுதிப்படுத்துவாய் என்றும் இப்பொழுது நான் அறிகிறேன். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. சனவரி 23 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 57: 1. 2-3. 5,10 (பல்லவி: 1a) பல்லவி: கடவுளே! எனக்கு இரங்கும், எனக்கு இரங்கும். 1 கடவுளே! எனக்கு இரங்கும், எனக்கு இரங்கும்; நான் உம்மிடம் தஞ்சம் புகுகின்றேன்; இடர் நீங்கும்வரை உம் இறக்கைகளின் நிழலையே எனக்குப் புகலிடமாகக் கொண்டுள்ளேன். - பல்லவி 2 உன்னதரான கடவுளை நோக்கி, எனக்காக யாவையும் செய்து முடிக்கும் இறைவனை நோக்கியே நான் மன்றாடுகின்றேன். 3 வானகத்தினின்று அவர் எனக்கு உதவி அனுப்பி என்னைக் காத்தருள்வார்; என்னை நசுக்குவோரை இழிவுபடுத்துவார். கடவுள் தம் பேரன்பையும் வாக்குப் பிறழாமையையும் வெளிப்படுத்துவார். - பல்லவி 5 கடவுளே! வானங்களுக்கு மேலாக நீர் உயர்த்தப்பெறுவீராக! பாரெங்கும் உமது மாட்சி விளங்குவதாக! 10 ஆண்டவரே! உமது பேரன்பு வானளவு உயர்ந்துள்ளது! உமது வாக்குப் பிறழாமை முகில்களைத் தொடுகின்றது! - பல்லவி நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி 2 கொரி 5: 19 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! உலகினரின் குற்றங்களைப் பொருட்படுத்தாமல் கடவுள் கிறிஸ்துவின் வாயிலாக அவர்களைத் தம்மோடு ஒப்புரவாக்கினார். அந்த ஒப்புரவுச் செய்தியை அவரே எங்களிடம் ஒப்படைத்தார். அல்லேலூயா. சனவரி 23 : நற்செய்தி வாசகம் தம்மிடம் இருக்கும்படி தாம் விரும்பியவர்களை அழைத்தார். ✠ மாற்கு எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 3: 13-19 இயேசு மலைமேல் ஏறித் தாம் விரும்பியவர்களைத் தம்மிடம் வரவழைத்தார். அவர்களும் அவரிடம் வந்தார்கள். தம்மோடு இருக்கவும் நற்செய்தியைப் பறைசாற்ற அனுப்பப்படவும் பேய்களை ஓட்ட அதிகாரம் கொண்டிருக்கவும் அவர் பன்னிருவரை நியமித்தார்; அவர்களுக்குத் திருத்தூதர் என்றும் பெயரிட்டார். அவர் ஏற்படுத்திய பன்னிருவர் முறையே, பேதுரு என்று அவர் பெயரிட்ட சீமோன், செபதேயுவின் மகன் யாக்கோபு, யாக்கோபின் சகோதரரான யோவான் - இவ்விருவருக்கும் ‘இடியைப் போன்றோர்’ எனப் பொருள்படும் பொவனேர்கேசு என்று அவர் பெயரிட்டார் - அந்திரேயா, பிலிப்பு, பர்த்தலமேயு, மத்தேயு, தோமா, அல்பேயுவின் மகன் யாக்கோபு, ததேயு, தீவிரவாதியாய் இருந்த சீமோன், இயேசுவைக் காட்டிக்கொடுத்த யூதாசு இஸ்காரியோத்து என்போர் ஆவர். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ---------------------------------------------------------------------------- “தீமைக்கு நன்மை” பொதுக்காலத்தின் இரண்டாம் வாரம் வெள்ளிக்கிழமை I 1சாமுவேல் 24:2-20 II மாற்கு 3:13-19 “தீமைக்கு நன்மை” கொல்ல வந்தவர்களுக்கு உணவு: ஜெர்மனியில் உள்ள ஒரு சிற்றூரில் எல்லாரும் பிற சமயத்தைச் சார்ந்தவர்களாக இருக்க, ஒரே ஒரு குடும்பத்தைச் சார்ந்தவர்கள் மட்டும் கிறிஸ்தவர்களாக இருந்தார்கள். இவர்கள் ஞாயிற்றுக்கிழமை என்றால், தங்கள் இல்லத்தில் பாடல் பாடி இறைவனிடம் வேண்டுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்கள். இது மற்றவர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அதிலும் குறிப்பாக, அவ்வூரில் இருந்த ஒருசில மதவெறியர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை. ஆகவே, அவர்கள் கிறிஸ்தவக் குடும்பத்தை ‘ஒரு வழி பண்ண’ விரும்பினார்கள். ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில், கிறிஸ்தவக் குடும்பத்தில் இருந்த யாவரும், கதவைத் தாழிட்டுக்கொண்டு பாடல்பாடி, இறைவனை வழிபடத் தொடங்கினர். அப்போது அங்கு வந்த மதவெறியர்கள், கதவு பூட்டப்பட்டிருப்தைப் பார்த்துவிட்டு, வீட்டின் கூரையை உடைத்துக்கொண்டு வீட்டிற்கு உள்ளே இறங்க முயற்சி செய்தனர். இதையெல்லாம் பார்த்த அந்த வீட்டில் இருந்த பெண்மணி, நம்மைத் தாக்க வரும் இவர்களுக்கு என்ன செய்வது என்று யோசித்தார். அப்போது அவருக்கு பவுல் உரோமையருக்கு எழுதிய திருமுகத்தில் வரும், “வறுமையுற்ற இறைமக்களோடு உங்களிடமுள்ளதைப் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்; விருந்தோம்பலில் கருத்தாய் இருங்கள்” (உரோ 12:13) என்ற வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தன. உடனே அவர் உணவு தயாரித்து, அவர்கள் வீட்டிற்கு உள்ளே வந்ததும் அவர்களுக்கு உணவு பரிமாறினார். இதனால் அந்தக் கிறிஸ்தவக் குடும்பத்தைத் தாக்க வந்தவர்கள் தங்கள் எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்டு, தாங்கள் உடைத்த கூரையைச் சரிசெய்து விட்டுத் திரும்பிச் சென்றனர். ஆம், இந்த நிகழ்வில் வருகின்ற கிறிஸ்தவக் குடும்பம், தங்களைத் தாக்க வந்தவர்களுக்கு உணவு தந்து நன்மை செய்தது. இன்றைய முதல் வாசகத்தில், தாவீது தன்னைக் கொல்ல நினைத்த சவுலுக்கு நன்மை செய்கின்றார். அது குறித்து நாம் சிந்திப்போம். திருவிவிலியப் பின்னணி: ஒருவரிடம் இருக்கும் பொறாமை, காழ்ப்புணர்வு அவரை எந்த எல்லைக்கும் கொண்டு செல்லும் என்பதற்குச் சவுல் பெரிய எடுத்துக்காட்டு. தாவீது அடைந்த பெயரையும் புகழையும் வெற்றியையும் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத சவுல் அவரைக் கொல்ல, இஸ்ரயேலிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மூவாயிரம் பேருடன் அவரைத் தேடித் போகிறார். ஆனால், தாவீது தன்னைக் கொல்ல வந்த சவுலைக் கொல்வதற்கு வாய்ப்பிருந்தும், அவரைக் கொல்லாமல் விட்டுவிடுகின்றார். அப்போதுதான் சவுல் தாவீதை நோக்கி, “நீ எனக்கு நன்மை செய்தாய்; ஆனால், நானோ, உனக்குத் தீமை செய்தேன்” என்கிறார். பின்னர் அவர் தாவீதை நோக்கி, “நீ திண்ணமாய் அரசனவாய்” என்கின்றார். நற்செய்தியில் இயேசு பன்னிருவைத் தனது பணிக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கின்றார். இந்தப் பன்னிருவரும் இயேசுவைப் போன்று தீமை செய்தவர்களுக்கு நன்மை செய்ய அழைக்கப்படுகின்றார்கள். எனவே, இயேசுவின் வழி நடக்கின்ற நாம் அவரைப் போன்று தீமை செய்கின்றவர்களுக்கும் நன்மை செய்து, அவரது உண்மையான சீடர்கள் என்பதை நமது வாழ்வால் நிரூபிப்போம். சிந்தனைக்கு:  பொறாமை எல்லாத் தீமைகளுக்கும் வழிவகுக்கும்  வெறுப்பு அல்ல, அன்பே உயர்வுக்கு வழி  நமது வாழ்வே நாம் அறிவிக்கும் மிகப்பெரிய நற்செய்தி இறைவாக்கு: ‘தீமைக்குப் பதில் தீமை செய்யாதீர்கள்’ (1பேது 3:9) என்பார் புனித பேதுரு. எனவே, நாம் தீமைப் பதில் தீமை செய்யாமல், இயேசுவைப் போன்று தீமைக்குப் பதில் நன்மை செய்து, இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்