Bible reading: April 12th : First Reading The faithful all lived together and owned everything in common. A Reading from the Acts of Apostles 2: 42-47 The brethren devoted themselves to the apostles’ teaching and the fellowship, to the breaking of bread and the prayers. And awe came upon every soul, and many wonders and signs were being done through the apostles. And all who believed were together and had all things in common. And they were selling their possessions and belongings and distributing the proceeds to all, as any had need. And day by day, attending the temple together and breaking bread in their homes, they shared their food with glad and generous hearts, praising God and having favour with all the people. And the Lord added to their number day by day those who were being saved. The Word of the Lord. April 12th : Responsorial Psalm Psalm 118:2–4, 13–15ab, 22–24 (R. 1) Response : Give praise to the Lord, for he is good; his mercy endures forever. Let the house of Israel say, “His mercy endures forever.” Let the house of Aaron say, “His mercy endures forever.” Let those who fear the Lord say, “His mercy endures forever.” R.: Give praise to the Lord, for he is good; his mercy endures forever. I was thrust down, thrust down and falling, but the Lord was my helper. The Lord is my strength and my song; he was my saviour. There are shouts of joy and salvation in the tents of the just. R.: Give praise to the Lord, for he is good; his mercy endures forever. The stone that the builders rejected has become the cornerstone. By the Lord has this been done, a marvel in our eyes. This is the day the Lord has made; let us rejoice in it and be glad. R.: Give praise to the Lord, for he is good; his mercy endures forever. April 12th : Second Reading You did not see Christ, yet you love him. A Reading from the First Letter of St.Peter 1:3-9 Blessed be the God and Father of our Lord Jesus Christ! According to his great mercy, he has caused us to be born again to a living hope through the resurrection of Jesus Christ from the dead, to an inheritance that is imperishable, undefiled, and unfading, kept in heaven for you, who by God’s power are being guarded through faith for a salvation ready to be revealed in the last time. In this you rejoice, though now for a little while, if necessary, you have been grieved by various trials, so that the tested genuineness of your faith— more precious than gold that perishes though it is tested by fire— may be found to result in praise and glory and honour at the revelation of Jesus Christ. Though you have not seen him, you love him. Though you do not now see him, you believe in him and rejoice with joy that is inexpressible and filled with glory, obtaining the outcome of your faith, the salvation of your souls. The Word of the Lord. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. Have you believed, Thomas, because you have seen me? says the Lord; blessed are those who have not seen and yet have believed. R. Alleluia. April 12th : Gospel Eight days later, Jesus came again and stood among them. A Reading from the Holy Gospel according to St.John 20 : 19-31 On the evening of that day, the first day of the week, the doors being locked where the disciples were for fear of the Jews, Jesus came and stood among them and said to them, “Peace be with you.” When he had said this, he showed them his hands and his side. Then the disciples were glad when they saw the Lord. Jesus said to them again, “Peace be with you. As the Father has sent me, even so I am sending you.” And when he had said this, he breathed on them and said to them, “Receive the Holy Spirit. If you forgive the sins of any, they are forgiven them; if you withhold forgiveness from any, it is withheld.” Now Thomas, one of the twelve, called the Twin, was not with them when Jesus came. So the other disciples told him, “We have seen the Lord.” But he said to them, “Unless I see in his hands the mark of the nails, and place my finger into the mark of the nails, and place my hand into his side, I will never believe.” Eight days later, his disciples were inside again, and Thomas was with them. Although the doors were locked, Jesus came and stood among them and said, “Peace be with you.” Then he said to Thomas, “Put your finger here, and see my hands; and put out your hand, and place it in my side. Do not disbelieve, but believe.” Thomas answered him, “My Lord and my God!” Jesus said to him, “Have you believed because you have seen me? Blessed are those who have not seen and yet have believed.” Now Jesus did many other signs in the presence of the disciples, which are not written in this book; but these are written so that you may believe that Jesus is the Christ, the Son of God, and that by believing you may have life in his name. The Gospel of the Lord. ____________ Today's Gospel Reflection: Now Jesus did many other signs in the presence of his disciples that are not written in this book. But these are written that you may come to believe that Jesus is the Christ, the Son of God, and that through this belief you may have life in his name. John 20:30–31 Do you believe that Jesus is the Christ, the Son of God, and that through that belief you will inherit eternal life? Belief begins with an intellectual assent but must continuously deepen. The belief Saint John speaks of in today’s Gospel is one that draws us deeper into the mystery of Christ’s Paschal Mystery—His Life, Death, and Resurrection—so as to receive the gift of His abundant and transforming Mercy. Today is the eighth day of Easter. The Church, in Her wisdom, celebrates the most important days of the liturgical year for eight days. Historically, there were a number of feasts celebrated with octaves: Easter, Epiphany, Corpus Christi, Ascension, All Saints, and in some locales, the Sacred Heart and various Marian feasts. After Vatican II, the Church focused on two—Christmas and Easter—so as to give greater emphasis to the core of the Paschal Mystery. In the year 2000, the Octave of Easter took on a new focus when Saint Pope John Paul II instituted the Solemnity of Divine Mercy on the eighth day of Easter. This was done in response to Jesus’ personal request, communicated to the Church through a humble cloistered Polish nun. Canonized in 2000, she is known as Saint Maria Faustina Kowalska. Between 1931 and 1938, Sister Faustina received numerous mystical visions that she recorded in six notebooks, now referred to collectively as Divine Mercy in My Soul: Diary of Saint Maria Faustina Kowalska. Almost two years before her death, Sister Faustina recorded the following entry in her diary: On one occasion, I heard these words: “My daughter, tell the whole world about My inconceivable mercy. I desire that the Feast of Mercy be a refuge and shelter for all souls, and especially for poor sinners. On that day the very depths of My tender mercy are open. I pour out a whole ocean of graces upon those souls who approach the fount of My mercy. The soul that will go to Confession and receive Holy Communion shall obtain complete forgiveness of sins and punishment. On that day all the divine floodgates through which grace flows are opened. Let no soul fear to draw near to Me, even though its sins be as scarlet. My mercy is so great that no mind, be it of man or of angel, will be able to fathom it throughout all eternity. Everything that exists has come forth from the very depths of My most tender mercy. Every soul in its relation to Me will contemplate My love and mercy throughout eternity. The Feast of Mercy emerged from My very depths of tenderness. It is My desire that it be solemnly celebrated on the first Sunday after Easter. Mankind will not have peace until it turns to the Fount of My Mercy” (Diary #699). When we reflect on this beautiful private revelation in the light of today’s Gospel, we are invited to consider that even though the Gospels present us with all we need to know in order to come to faith in Christ and share in the new life He bestows, the treasure of His Divine Mercy is inexhaustible. Just as “Jesus did many other signs in the presence of his disciples that are not written in this book,” so also the depths of His ongoing work, His Divine Mercy, will only be seen in Heaven. Divine Mercy Sunday is a day on which we are to profess our belief in this Mercy. To do so, we must ponder these inexhaustible treasures, probe their depths with the aid of Saint Faustina’s private revelations, and then allow our Lord to reveal them to us within the depths of our souls. Reflect today on the infinite and inexhaustible treasures found in the Person of Christ and His Divine Mercy. His Mercy draws us into countless unrecorded and glorious graces that we are called to receive and rejoice in. Believe in His Mercy. Be open to it. Call upon it today, and receive it more abundantly. Most Merciful Jesus, Your mercy is so great that no mind, be it of man or of angel, will be able to fathom it throughout all eternity. On this Divine Mercy Sunday, I pray that You will pour out Your Mercy upon me and on the whole world. Fill us with the grace You won through Your Paschal Mystery so that all people will come to believe in You as their Lord and God. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: ஏப்ரல் 12 : முதல் வாசகம் நம்பிக்கை கொண்டோர் அனைவரும் ஒன்றாய் இருந்தனர்; எல்லா உடைமைகளையும் பொதுவாய் வைத்திருந்தனர். திருத்தூதர் பணிகள் நூலிலிருந்து வாசகம் 2: 42-47 அக்காலத்தில் திருமுழுக்குப் பெற்றவர்கள், திருத்தூதர் கற்பித்தவற்றிலும் நட்புறவிலும் அப்பம் பிடுவதிலும் இறைவேண்டலிலும் உறுதியாய் நிலைத்திருந்தார்கள். மக்கள் அனைவரிடமும் அச்சம் நிலவியது. திருத்தூதர் வழியாகப் பல அருஞ் செயல்களும் அடையாளங்களும் நிகழ்ந்தன. நம்பிக்கை கொண்டோர் அனைவரும் ஒன்றாய் இருந்தனர்; எல்லா உடைமைகளையும் பொதுவாய் வைத்திருந்தனர். நிலபுலங்களும் பிற உடைமைகளும் உடையோர் அவற்றை விற்று, அனைவருக்கும் அவரவர் தேவைகளுக்கு ஏற்பப் பகிர்ந்தளித்தனர். ஒவ்வொரு நாளும் அவர்கள் ஒரே மனத்தோடு கோவிலில் தவறாது கூடிவந்தார்கள்; பேருவகையோடும் எளிய உள்ளத்தோடும் வீடுகள் தோறும் அப்பத்தைப் பிட்டு, உணவைப் பகிர்ந்து உண்டு வந்தார்கள். அவர்கள் கடவுளைப் போற்றிவந்தார்கள்; எல்லா மக்களுடைய நல்லெண்ணத்தையும் பெற்றிருந்தார்கள்; ஆண்டவரும் தாம் மீட்டுக் கொண்டவர்களை நாள்தோறும் அவர்களோடு சேர்த்துக்கொண்டேயிருந்தார். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ஏப்ரல் 12 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 118: 2-4. 13-15. 22-24 (பல்லவி: 1) பல்லவி: ஆண்டவருக்கு நன்றி செலுத்துங்கள், ஏனெனில் அவர் நல்லவர்; என்றென்றும் உள்ளது அவரது பேரன்பு. அல்லது: அல்லேலூயா, அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! 2 ‘என்றென்றும் உள்ளது அவரது பேரன்பு’ என இஸ்ரயேல் மக்கள் சாற்றுவார்களாக! 3 ‘என்றென்றும் உள்ளது அவரது பேரன்பு’ என ஆரோனின் குடும்பத்தார் சாற்றுவார்களாக! 4 ‘என்றென்றும் உள்ளது அவரது பேரன்பு’ என ஆண்டவருக்கு அஞ்சுவோர் அனைவரும் சாற்றுவார்களாக! - பல்லவி 13 அவர்கள் என்னை வலுவுடன் தள்ளி வீழ்த்த முயன்றனர்; ஆனால், ஆண்டவர் எனக்குத் துணை நின்றார். 14 ஆண்டவரே என் ஆற்றல்; என் பாடல்; என் மீட்பும் அவரே. 15 நீதிமான்களின் கூடாரங்களில் வெற்றியின் மகிழ்ச்சிக் குரல் ஒலிக்கின்றது; ஆண்டவரது வலக்கை வலிமையாய்ச் செயலாற்றியுள்ளது. - பல்லவி 22 கட்டுவோர் புறக்கணித்த கல்லே கட்டடத்துக்கு மூலைக்கல் ஆயிற்று! 23 ஆண்டவரால் இது நிகழ்ந்துள்ளது! நம் கண்களுக்கு இது வியப்பாயிற்று! 24 ஆண்டவர் தோற்றுவித்த வெற்றியின் நாள் இதுவே; இன்று அக்களிப்போம்; அகமகிழ்வோம். - பல்லவி ஏப்ரல் 12 : இரண்டாம் வாசகம் இறந்த இயேசு கிறிஸ்துவைக் கடவுள் உயிர்த்தெழச் செய்து, நமக்குப் புதுப் பிறப்பு அளித்துள்ளார். இவ்வாறு குன்றா எதிர்நோக்குடன் நாம் வாழ்கிறோம். திருத்தூதர் பேதுரு எழுதிய முதல் திருமுகத்திலிருந்து வாசகம் 1: 3-9 நம் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்துவின் கடவுளும் தந்தையுமானவர் போற்றி! அவர் தம் பேரிரக்கத்தின்படி, இறந்த இயேசு கிறிஸ்துவை உயிர்த்தெழச் செய்து நமக்குப் புதுப் பிறப்பு அளித்துள்ளார். இவ்வாறு குன்றா எதிர்நோக்குடன் நாம் வாழ்கிறோம். அழியாத, மாசற்ற, ஒழியாத உரிமைப் பேறும் உங்களுக்கென விண்ணுலகில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. நீங்கள் கொண்டுள்ள நம்பிக்கையின் வழியாய் மீட்புக்காகக் கடவுளுடைய வல்லமையால் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகிறீர்கள். இம்மீட்பு இறுதிக் காலத்தில் வெளிப்பட ஆயத்தமாய் உள்ளது. இப்போது சிறிது காலம் நீங்கள் பல்வகைச் சோதனைகளால் துயருறவேண்டியிருப்பினும் அந்நாளிலே பேருவகை கொள்வீர்கள். அழியக்கூடிய பொன் நெருப்பினால் புடமிடப்படுகிறது. அதைவிட விலையுயர்ந்த உங்கள் நம்பிக்கையும் மெய்ப்பிக்கப்படவே துயருறுகிறீர்கள். இயேசு கிறிஸ்து வெளிப்படும்போது அந்நம்பிக்கை உங்களுக்குப் புகழும் மாண்பும் பெருமையும் தருவதாய் விளங்கும். நீங்கள் அவரைப் பார்த்ததில்லை; எனினும் அவர்மீது அன்பு செலுத்துகிறீர்கள். இப்பொழுதும் நீங்கள் அவரைக் கண்டதில்லை; எனினும் நம்பிக்கை கொண்டு சொல்லொண்ணா, ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சியடைந்து பேருவகை கொள்கிறீர்கள். இவ்வாறு உங்கள் நம்பிக்கையின் குறிக்கோளான ஆன்ம மீட்பையும் பெறுகிறீர்கள். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி யோவா 20: 29 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! “தோமா, என்னைக் கண்டதால் நம்பினாய். காணாமலே நம்புவோர் பேறுபெற்றோர்,” என்கிறார் ஆண்டவர். அல்லேலூயா. ஏப்ரல் 12 : நற்செய்தி வாசகம் எட்டு நாள்களுக்குப் பின் இயேசு சீடர்களுக்குத் தோன்றினார். ✠ யோவான் எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 20: 19-31 அன்று வாரத்தின் முதல் நாள். அது மாலை வேளை. யூதர்களுக்கு அஞ்சிச் சீடர்கள் தாங்கள் இருந்த இடத்தின் கதவுகளை மூடிவைத்திருந்தார்கள். அப்போது இயேசு அங்கு வந்து அவர்கள் நடுவில் நின்று, “உங்களுக்கு அமைதி உரித்தாகுக!” என்று வாழ்த்தினார். இவ்வாறு சொல்லியபின் அவர் தம் கைகளையும் விலாவையும் அவர்களிடம் காட்டினார். ஆண்டவரைக் கண்டதால் சீடர்கள் மகிழ்ச்சி கொண்டார்கள். இயேசு மீண்டும் அவர்களை நோக்கி, “உங்களுக்கு அமைதி உரித்தாகுக! தந்தை என்னை அனுப்பியதுபோல நானும் உங்களை அனுப்புகிறேன்” என்றார். இதைச் சொன்னபின் அவர் அவர்கள்மேல் ஊதி, “தூய ஆவியைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். எவருடைய பாவங்களை நீங்கள் மன்னிப்பீர்களோ, அவை மன்னிக்கப்படும். எவருடைய பாவங்களை மன்னியாதிருப்பீர்களோ, அவை மன்னிக்கப்படா” என்றார். பன்னிருவருள் ஒருவரான திதிம் என்னும் தோமா, இயேசு வந்தபோது அவர்களோடு இல்லை. மற்றச் சீடர்கள் அவரிடம், “ஆண்டவரைக் கண்டோம்” என்றார்கள். தோமா அவர்களிடம், “அவருடைய கைகளில் ஆணிகளால் ஏற்பட்ட தழும்பைப் பார்த்து, அதில் என் விரலை விட்டு, அவர் விலாவில் என் கையை இட்டாலன்றி நான் நம்பமாட்டேன்” என்றார். எட்டு நாள்களுக்குப்பின் அவருடைய சீடர்கள் மீண்டும் உள்ளே கூடியிருந்தார்கள். அன்று தோமாவும் அவர்களோடு இருந்தார். கதவுகள் பூட்டப்பட்டிருந்தும் இயேசு உள்ளே வந்து அவர்கள் நடுவில் நின்று, “உங்களுக்கு அமைதி உரித்தாகுக!” என்று வாழ்த்தினார். பின்னர் அவர் தோமாவிடம், “இதோ! என் கைகள். இங்கே உன் விரலை இடு. உன் கையை நீட்டி என் விலாவில் இடு. ஐயம் தவிர்த்து நம்பிக்கை கொள்” என்றார். தோமா அவரைப் பார்த்து, “நீரே என் ஆண்டவர்! நீரே என் கடவுள்!!” என்றார். இயேசு அவரிடம், “நீ என்னைக் கண்டதால் நம்பினாய். காணாமலே நம்புவோர் பேறுபெற்றோர்” என்றார். வேறு பல அரும் அடையாளங்களையும் இயேசு தம் சீடர்கள் முன்னிலையில் செய்தார். அவையெல்லாம் இந்நூலில் எழுதப்படவில்லை. இயேசுவே இறைமகனாகிய மெசியா என நீங்கள் நம்புவதற்காகவும், நம்பி அவர் பெயரால் வாழ்வு பெறுவதற்காகவுமே இந்நூலில் உள்ளவை எழுதப்பெற்றுள்ளன. ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. -------------------------------------------------------------- விண்ணகத் தந்தையைப் போல்! இறை இரக்கத்தின் ஞாயிறு (திப 2: 42-47; 1 பேது 1: 3-9; யோவா 20: 19-31) விண்ணகத் தந்தையைப் போல்! கடலை விடவும் பெரிது! ஒரு சிற்றூரிலிருந்து சிலர் இன்பச் சுற்றுலா சென்றனர். பல இடங்களையும் சுற்றிப் பார்த்த அவர்கள் மாலை வேளையில் கடற்கரைக்குச் சென்றனர். அது மிகவும் இரம்மியமாக இருந்தது. அப்போது அவர்களோடு சென்ற ஒரு மூதாட்டி சத்தமாக அழத் தொடங்கினாள். அதைப் பார்த்துவிட்டு அவளுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த பெரியவர் ஒருவர், ‘எல்லாரும் கடலைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியில் ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டிருக்கையில், இவள் மட்டும் எதற்கு இப்படி அழுகின்றாள்?’ என்று மனத்தில் நினைத்துக்கொண்டு, “இப்போது எதற்காக நீங்கள் இப்படி அழுகின்றீர்கள்?” என்றார். உடனே மூதாட்டி தன்னுடைய கண்களிலிருந்து வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்துகொண்டு, “என் வாழ்நாளில் இப்போதுதான் கடலை முதன்முறையாகப் பார்க்கின்றேன். அது இவ்வளவு பெரிதாக இருக்குமா? என்றுதான் எனக்கு அழுகை வந்துவிட்டது” என்றாள். சிறிது நேரத்திற்கு எதுவும் பேசாமல் இருந்தக பெரியவர், மூதாட்டியிடம், “கடல் இவ்வளவு பெரிது என்று வியக்கின்றீர்கள் அல்லவா! இந்தக் கடலை விடவும் பெரிது கடவுளின் இரக்கம்” என்றார். பெரியவர் மூதாட்டியிடம் சொன்னதுபோல, கடவுளின் இரக்கம் கடலை விடவும் பெரிது. இன்று நாம் இறை இரக்க ஞாயிறைச் சிறப்பிக்கின்றோம். 200௦, ஏப்ரல் 30 ஆம் நாள் திருத்தந்தை புனித இரண்டாம் ஜான் பவுல், பவுஸ்தினாவிற்குப் புனிதர் பட்டம் வழங்கும் திருச்சடங்கில், “ஒவ்வோர் ஆண்டும் உயிப்புப் பெருவிழாவிற்கு அடுத்து வரும் ஞாயிறு இறை இரக்கத்தின் ஞாயிறாகக் கொண்டாடப்படும்” என்று அறிவித்தார். அவர் சொன்னது போன்று, அன்றிலிருந்து இன்று வரை ஒவ்வோர் ஆண்டும் இறை இரக்கத்தின் ஞாயிறு கொண்டாடப்பட்டு வருகின்றது. இந்த நல்ல நாளில், இறை இரக்க ஞாயிறு நமக்கு உணர்த்தும் செய்தி என்ன என்பதை இன்று நாம் வாசிக்கக் கேட்ட இறைவார்த்தைப் பின்னணியில் சிந்திப்போம். அமைதியை வழங்கிய உயிர்த்த ஆண்டவர் மனிதர்கள் எல்லா நேரமும் ஒன்றுபோல் இருப்பதில்லை. அவர்கள் சந்திக்கும் சூழ்நிலையும் சவால்களும் அவர்களை மாற்றிவிடுகின்றன. இயேசுவின் சீடர்களைப் பொறுத்தவரையில், அவர்கள் அவரோடு மூன்றாண்டு காலம் உடனிருந்து, அவரோடு உண்டார்கள், அவரோடு பணிசெய்தார்கள். அவரிடமிருந்து பல நன்மைகளைப் பெற்றார்கள். என்றாலும், அவர்களின் உயிருக்கு ஆபத்து வந்தபோது அவர்கள் அவரைத் தனியே விட்டுவிட்டு ஓடினார்கள். பேதுரு அவரைத் தனக்குத் தெரியாது என்று மறுதலிக்கவும் செய்தார். தன்னிடமிருந்து ஏராளமான நன்மைகளைப் பெற்றுவிட்டு, ஆபத்து என்று வரும்போது தன்னைத் தனியே விட்டுவிட்டு ஓடிப்போன மனிதர்களை மீண்டுமாகச் சிந்திக்கும் ஒருவர் அவர்களைக் கடுமையாகத் திட்டலாம்; ஏன், பேசாமல் கூட இருக்கலாம்; ஆனால், ஆண்டவர் இயேசு தன்னைத் தனியே விட்டுவிட்டு ஓடிப்போன சீடர்களுக்குக் காட்சியளிக்கும்போது, அவர்களைக் கடிந்துகொள்ளவோ, திட்டவோ இல்லை. மாறாக, அவர் அவர்களை நோக்கி, “உங்களுக்கு அமைதி உரித்தாகுக” என்கிறார். இதை அவர் மும்முறை சொல்வதும் கவனத்திற்குரியது. இயேசு தரும் அமைதி என்பது இவ்வுலகம் தர முடியாத அமைதி (யோவா 14: 27); தவிர, அது எல்லா நலன்களையும் நன்மைகளையும் உள்ளடக்கியது. அத்தகைய அமைதியை இயேசு, தன்னை விட்டுவிட்டு ஓடிப்போன சீடர்களுக்குத் தருவதும், அவர்களை மீண்டுமாகப் பணியில் அமர்த்துவதும், அவர் எத்துணை இரக்கமும் அன்பும் கொண்டவர் என்பதை நமக்குத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன. இதையே இன்று நாம் பதிலுரைப்பாடலாகப் பாடக்கேட்ட திருப்பாடல் 118 இல் அதன் ஆசிரியர், “ஆண்டவருக்கு நன்றி செலுத்துங்கள், ஏனெனில், அவர் நல்லவர்; என்றென்றும் உள்ளது அவரது பேரன்பு” என்கிறார். தன்னை விட்டுவிட்டு ஓடிப்போனவர்களுக்கும் மறுதலித்தவருக்கும் ஆசி கூறிய வகையில் இயேசு உண்மையில் பேரிரக்கமுள்ளவரே! இரக்கத்தைப் பிறருக்கும் காட்டினார்கள்! இயேசு கிறிஸ்து தன்னுடைய பணிவாழ்வில் தன்னிடமிருந்து நலம்பெற்றவர்களிடம் அடிக்கடிச் சொல்வது, “இதை யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம்” என்பதுதான். விதிவிலக்காக, அவர் கெரசேனர் பகுதியில் இருந்த பேய் பிடித்திருந்த மனிதரிடம், “உமது வீட்டிற்குப் போய் ஆண்டவர் உம்மீது இரக்கம் கொண்டு, உமக்குச் செய்ததையெல்லாம் உம் உறவினருக்கு அறிவியும்” (மாற் 5:19) என்பார். உயர்த்த ஆண்டவர் இயேசு தம் சீடர்களைச் சந்திக்கும்போது மேலே உள்ள வார்த்தைகளை நேரடியாக அவர்களிடம் சொல்லியிருக்க மாட்டார். ஆனால், இயேசு தங்கள்மீது காட்டிய இரக்கத்தையும் பேரன்பையும் தங்கள் போதனையின் வாயிலாகவும், வாழ்வின் வாயிலாகவும் அவர்கள் மற்றவருக்கு வெளிப்படுத்தினார்கள். இன்றைய முதல வாசகத்தில், “திருமுழுக்குப் பெற்றவர்கள் திருத்தூதர் கற்பித்தவற்றிலும்... நிலைத்திருந்தார்கள்” என்றொரு குறிப்பு வருகின்றது. திருத்தூதர்கள் எதைக் கற்பித்திருப்பார்கள் என்று நாம் சிந்தித்துப் பார்க்கும்போது, அது அவர்கள் இயேசுவிடமிருந்து பெற்ற இரக்கமும் பேரன்புமாக இருக்கலாம். இவ்வாறு திருதூதர்கள் தாங்கள் இயேசுவிடமிருந்து பெற்ற இரக்கத்தையும் மன்னிப்பையும் பேரன்பையும் திருமுழுக்குப் பெற்றவர்களுக்குக் கற்பித்தார்கள். அவர்களோ அதை தங்களால் நற்செயல்களாலும் இரக்கச் செயல்களாலும் மற்றவருக்கு வெளிப்படுத்தினார்கள். ஆகவேதான் தொடக்க காலக் கிறிஸ்தவர்கள் தங்களிடம் இருந்ததை இல்லாதவருக்குப் பகிர்ந்தளித்து, தேவையில் உழல்வோர் யாருமின்றி பார்த்துக்கொண்டார்கள். எனில், கடவுளிடமிருந்து பெற்ற இரக்கத்தையும் பேரன்பையும் மற்றவருக்குக் காட்டுவதே நீதியும் நேர்மையுமாகும். இரக்கம் காட்டுவோருக்குக் கிடைக்கும் கைம்மாறு கடவுளின் இரக்கத்தையும் பேரன்பையும் மற்றவர்களுக்குக் காட்டும்போது துன்பங்கள் வராமல் இருப்பதில்லை; நிச்சயம் வரும். இதற்காக ஒருவர் இரக்கத்தையும் பேரன்பையும் மற்றவர்களுக்குக் காட்டாமல் இருந்துவிடக் கூடாது என்பதைப் பேதுரு இன்றைய முதல் வாசகத்தில் விளக்கிக் கூறுகின்றார். தொடக்க காலக் கிறிஸ்தவர்கள் இறையன்புக்கும் பிறரன்புக்கும் சாட்சிகளாய்த் திகழ்ந்தார்கள். இதனாலேயே அவர்கள் பல்வேறு துன்பங்களை அனுபவித்தார்கள். இப்படித் துன்பங்களை அனுபவித்த ஒருசிலர் மனம் சோர்ந்து போயிருந்த நிலையில்தான் பேதுரு அவர்களிடம், நீங்கள் அனுபவிக்கும் துன்பம் சிறு காலம்தான்; உங்கள் நம்பிக்கை மெய்ப்பிக்கப்படவே நீங்கள் துயருறுகின்றீர்கள் என்று சொல்லிவிட்டு, நீங்கள் பேருவகையும் ஆன்ம மீட்பையும் பெறுவீர்கள் என்கிறார். கடவுளின் பேரன்பையும் இரக்கத்தையும் அனுபவித்தவர்களாய், அதன்படி வாழும்போது துன்பம் வருவதைத் தவிர்க்க முடியாது. எனினும் அத்தகைய வாழ்க்கையில் நாம் நிலைத்திருக்கும்போது கடவுள் தரும் கைம்மாறு மிகுதியாக இருக்கும். நாம் கடவுளின் பேரன்பிற்கும் இரக்கத்திற்கும் சாட்சிகளாக வாழ்ந்து அவர் தரும் கைம்மாறினைப் பெற்று மகிழ்வோம். சிந்தனைக்கு “கடவுளின் இரக்கத்தைத் தவிர மானிடரின் வாழ்விற்கு எந்தவொரு நம்பிக்கை ஒளிக்கீற்றும் இல்லை” என்பார் திருத்தந்தை புனித இரண்டாம் ஜான் பால். நம்முடைய வாழ்விற்கு அடிப்படையும் ஆதாரமாகவும் இருக்கும் கடவுளின் இரக்கத்தை ஆழமாய் உணர்ந்தவர்களாய் நாம் அதை மற்றவருக்கும் காட்டுவோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: April 11th : First Reading We cannot promise to stop proclaiming what we have seen and heard A Reading from the Acts of Apostles 4:13-21 In those days: When the rulers and elders and scribes saw the boldness of Peter and John, and perceived that they were uneducated, common men, they were astonished. And they recognized that they had been with Jesus. But seeing the man who was healed standing beside them, they had nothing to say in opposition. But when they had commanded them to leave the Council, they conferred with one another, saying, “What shall we do with these men? For that a notable sign has been performed through them is evident to all the inhabitants of Jerusalem, and we cannot deny it. But in order that it may spread no further among the people, let us warn them to speak no more to anyone in this name.” So they called them and charged them not to speak or teach at all in the name of Jesus. But Peter and John answered them, “Whether it is right in the sight of God to listen to you rather than to God, you must judge, for we cannot but speak of what we have seen and heard.” And when they had further threatened them, they let them go, finding no way to punish them, because of the people, for all were praising God for what had happened. The Word of the Lord. April 11th : Responsorial Psalm Psalm 118:1 and 14–15ab, 15c–18, 19–21 (R. see 21a) Response : I will thank you, Lord, for you have answered me. Give praise to the Lord, for he is good; his mercy endures forever. The Lord is my strength and my song; he was my saviour. There are shouts of joy and salvation in the tents of the just. R.: I will thank you, Lord, for you have answered me. “The Lord’s right hand has done mighty deeds; his right hand is exalted. The Lord’s right hand has done mighty deeds.” I shall not die, I shall live and recount the deeds of the Lord. The Lord punished me, punished me severely, but did not hand me over to death. R.: I will thank you, Lord, for you have answered me. Open to me the gates of justice: I will enter and thank the Lord. This is the Lord’s own gate, where the just enter. I will thank you, for you have answered, and you are my saviour. R.: I will thank you, Lord, for you have answered me. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. This is the day the Lord has made; let us rejoice in it and be glad. R. Alleluia. April 11th : Gospel Go out to the whole world and proclaim the Good News A Reading from the Holy Gospel according to St.Mark 16:9-15 When Jesus rose early on the first day of the week, he appeared first to Mary Magdalene, from whom he had cast out seven demons. She went and told those who had been with him, as they mourned and wept. But when they heard that he was alive and had been seen by her, they would not believe it. After these things he appeared in another form to two of them, as they were walking into the country. And they went back and told the rest, but they did not believe them. Afterwards he appeared to the eleven themselves as they were reclining at table, and he rebuked them for their unbelief and hardness of heart, because they had not believed those who saw him after he had risen. And he said to them, “Go into all the world and proclaim the gospel to the whole creation.” The Gospel of the Lord. ____________ Today's Gospel Reflection: When Jesus had risen, early on the first day of the week, he appeared first to Mary Magdalene, out of whom he had driven seven demons. She went and told his companions who were mourning and weeping. When they heard that he was alive and had been seen by her, they did not believe. Mark 16:9–11 Today’s Gospel from Saint Mark offers a concise summary of three of Jesus’ resurrection appearances. Rather than presenting these appearances in detail or as separate encounters, Mark strings them together to convey one clear message: fear and despair resulting from suffering must give way to faith and hope because of the Resurrection. Mark’s Gospel begins with Jesus’ appearance to Mary Magdalene, simply stating that Jesus appeared to her. Immediately, Mark relates that Mary went to tell Jesus’ companions, including the eleven and some other followers. When Mary went to tell them Jesus had appeared to her, she found them “mourning and weeping.” After she told them Jesus had risen, “they did not believe.” “Mourning and weeping” are the result of fear, doubt, and despair. While mourning in the form of holy sorrow can arise from genuine charity, as taught in the Beatitudes, mourning as sadness stems from a heart overcome by fear, anxiety, or doubt—each of which can lead to despair. The fruit of despair, as Mark reveals here, is disbelief. After this account, Mark relates a shortened version of Jesus’ appearance to two disciples on the way to Emmaus. That same Easter day on which Jesus rose and appeared to Mary Magdalene, He appeared to these two disciples. They quickly returned to Jerusalem to share their experience with the eleven and other disciples, who had already disbelieved Mary Magdalene’s testimony. Once again, “they did not believe them either.” Finally, later on the same day, Mark states: “as the Eleven were at table, he appeared to them and rebuked them for their unbelief and hardness of heart because they had not believed those who saw him after he had been raised” (Mark 16:14). Saint Mark the Evangelist wants us to know that even the eleven remaining Apostles, along with the other disciples, did not immediately believe in the Resurrection. They did not believe until Jesus appeared before them, revealing their hardness of heart that prevented true faith in His word. Jesus rebuked them for this unbelief, showing that the heart closed to faith cannot receive the hope He offers. If Jesus’ closest companions struggled with faith in the Resurrection and the hope that such faith brings, then we should each prayerfully reflect upon the depth of faith—or lack thereof—we have in the Resurrection. Practically speaking, what does it mean to have faith in the Resurrection? It means that we will not face life’s crosses with self-pity, sadness, discouragement, or despair. If we understand the glory and transforming power of Christ’s Resurrection, we will immediately perceive every suffering we endure as an opportunity for grace and triumph, not defeat. Because the disciples did not yet understand the Resurrection, they were mourning without hope. Their minds could not comprehend that the death they had witnessed just days before was now transformed into the most glorious event in human history. When Jesus appeared to them as a group, His rebuke was an act of love, to teach them they must change their understanding of His death and see it through the lens of His Resurrection. We must do the same in our lives. Reflect today on any cross you carry or suffering you endure. Learn from the sadness and despair that led to disbelief among the disciples. Listen to our Resurrected Lord who lovingly rebukes you and invites you to see the great value in every suffering that you unite to His Cross. His Resurrection must bring a clarity that instills hope into our lives. Commit to live as the disciples did, after Jesus rebuked them, rejoicing that Jesus’ Resurrection conquers all. Most glorious Lord, Your Resurrection transformed Your suffering and death into the means of eternal salvation for all who believe in You. Help me to be open to that transforming grace and to unite my own sufferings with Yours so that all I endure will be transformed and so that I may share in the glory of Your Resurrection. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: ஏப்ரல் 11 : முதல் வாசகம் நாங்கள் கண்டதையும் கேட்டதையும் எடுத்துரைக்காமல் இருக்க, எங்களால் முடியாது. திருத்தூதர் பணிகள் நூலிலிருந்து வாசகம் 4: 13-21 அந்நாள்களில் பேதுருவும் யோவானும் கல்வியறிவு அற்றவர்கள் என்பதைத் தலைமைச் சங்கத்தார் அறிந்திருந்ததால், அவர்களது துணிவைக் கண்டு வியப் படைந்தனர்; அவர்கள் இயேசுவோடு இருந்தவர்கள் என்பதையும் உணர்ந்துகொண்டனர். நலம் பெற்ற மனிதர் அவர்களோடு நிற்பதைக் கண்டதால் அவர்களால் ஒன்றும் மறுத்துப் பேச முடியவில்லை. எனவே அவர்கள் பேதுருவையும் யோவானையும் சங்கத்தை விட்டு வெளியேறும்படி ஆணையிட்டு, பின்பு தங்களுக்குள் இது குறித்துக் கலந்து பேசினார்கள். “நாம் இந்த மனிதர்களை என்ன செய்யலாம்? ஏனென்றால் குறிப்பிடத்தக்க ஓர் அரும் அடையாளத்தை இவர்கள் செய்துள்ளார்கள்; இது எருசலேமில் வாழும் அனைவருக்கும் தெரியும். இதை நாம் மறுக்க முடியாது. ஆகவே இச்செய்தி மேலும் மக்களிடையே பரவாமலிருக்குமாறு இந்த இயேசுவைக் குறித்து யாரிடமும் பேசக்கூடாதென நாம் இவர்களை அச்சுறுத்தி வைப்போம்” என்று கூறினார்கள். அதன் பின்பு தலைமைச் சங்கத்தார் அவர்களை அழைத்து, “இயேசுவைப் பற்றி எதுவும் பேசவோ, கற்பிக்கவோ கூடாது” என்று கண்டிப்பாகக் கட்டளையிட்டனர். அதற்குப் பேதுருவும் யோவானும் மறுமொழியாக, “உங்களுக்குச் செவிசாய்ப்பதா? கடவுளுக்குச் செவிசாய்ப்பதா? இதில் கடவுள் பார்வையில் எது முறையானது என நீங்களே தீர்மானித்துக் கொள்ளுங்கள்; என்ன ஆனாலும் நாங்கள் கண்டதையும் கேட்டதையும் எடுத்துரைக்காமலிருக்க எங்களால் முடியாது” என்றனர். அவர்களைத் தண்டிப்பதற்கு வேறு வழி கண்டுபிடிக்க முடியாததாலும், மக்களுக்கு அஞ்சியதாலும் தலைமைச் சங்கத்தார் அவர்களை மீண்டும் அச்சுறுத்தி விடுதலை செய்தனர். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ஏப்ரல் 11 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 118: 1,14-15. 16,18. 19-21 (பல்லவி: 21a) பல்லவி: ஆண்டவரே, என் மன்றாட்டை நீர் கேட்டதால் நான் நன்றி செலுத்துகின்றேன். அல்லது: அல்லேலூயா, அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! 1 ஆண்டவருக்கு நன்றி செலுத்துங்கள், ஏனெனில் அவர் நல்லவர்; என்றென்றும் உள்ளது அவரது பேரன்பு. 14 ஆண்டவரே என் ஆற்றல்; என் பாடல்; என் மீட்பும் அவரே. 15 நீதிமான்களின் கூடாரங்களில் வெற்றியின் மகிழ்ச்சிக்குரல் ஒலிக்கின்றது; ஆண்டவரது வலக்கை வலிமையாய்ச் செயலாற்றி உள்ளது. - பல்லவி 16 ஆண்டவரது வலக்கை உயர்ந்தோங்கி உள்ளது; ஆண்டவரது வலக்கை வலிமையாய்ச் செயலாற்றியுள்ளது. 18 கண்டித்தார், ஆண்டவர் என்னைக் கண்டித்தார்; ஆனால் சாவுக்கு என்னைக் கையளிக்கவில்லை. - பல்லவி 19 நீதிமான்கள் செல்லும் வாயில்களை எனக்குத் திறந்துவிடுங்கள்; அவற்றினுள் நுழைந்து நான் ஆண்டவருக்கு நன்றி செலுத்துவேன். 20 ஆண்டவரது வாயில் இதுவே! இது வழியாய் நீதிமான்களே நுழைவர். 21 என் மன்றாட்டை நீர் கேட்டதால், எனக்கு நீர் வெற்றி அளித்ததால், உமக்கு நான் நன்றி செலுத்துகின்றேன். - பல்லவி நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி திபா 118: 24 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! ஆண்டவர் தோற்றுவித்த வெற்றியின் நாள் இதுவே; இன்று அக்களிப்போம்; அகமகிழ்வோம். அல்லேலூயா. ஏப்ரல் 11 : நற்செய்தி வாசகம் உலகெங்கும் சென்று நற்செய்தியைப் பறைசாற்றுங்கள். ✠ மாற்கு எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 16: 9-15 வாரத்தின் முதல்நாள் காலையில் இயேசு உயிர்த்தெழுந்த பின்பு அவர் முதலில் மகதலா மரியாவுக்குத் தோன்றினார். அவரிடமிருந்துதான் அவர் ஏழு பேய்களை ஓட்டியிருந்தார். மரியா புறப்பட்டுச் சென்று இயேசுவோடு இருந்தவர்களிடம் இதை அறிவித்தார். அவர்கள் துயருற்று அழுதுகொண்டிருந்தார்கள். அவர் உயிரோடு இருக்கிறார் என்றும் மரியா அவரைக் கண்டார் என்றும் கேட்டபோது அவர்கள் நம்பவில்லை. அதன்பிறகு அவர்களுள் இருவர் வயல்வெளிக்கு நடந்து சென்றபோது இயேசு அவர்களுக்கு வேற்று உருவில் தோன்றினார். அவர்கள் சென்று அதனை மற்றவர்களுக்கு அறிவித்தார்கள்; அவர்கள் சொன்னதையும் சீடர்கள் நம்பவில்லை. இறுதியாகப் பதினொருவரும் பந்தியில் அமர்ந்திருந்தபொழுது அவர்களுக்கு இயேசு தோன்றினார். உயிருடன் எழுப்பப்பட்ட தம்மைக் கண்டவர்கள் சொன்னதையும் நம்பாமல் அவர்கள் கடின உள்ளத்தோடு இருந்தமையால் அவர் அவர்களுடைய நம்பிக்கையின்மையைக் கண்டித்தார். இயேசு அவர்களை நோக்கி, “உலகெங்கும் சென்று படைப்பிற்கெல்லாம் நற்செய்தியைப் பறைசாற்றுங்கள்” என்றுரைத்தார். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. -------------------------------------------------------------- படைப்பிற்கெல்லாம் நற்செய்தி I திருத்தூதர் பணிகள் 4: 13-21 திருப்பாடல் 118: 1, 14-15, 16, 18, 19-21 (21a) II மாற்கு 16: 9-15 படைப்பிற்கெல்லாம் நற்செய்தி துணிவுடன் நற்செய்தி இயேசுவின் சீடர்களில் பெரும்பாலானோர் படிப்பறிவில்லாதவர்கள்; மீன் பிடிக்கும் தொழிலைச் செய்து வந்தவர்கள். அப்படிப்பட்டவர்கள் துணிவுடன் உயிர்த்த ஆண்டவர் இயேசுவைப் பற்றி அறிவித்ததைப் பார்த்து யூதர்களின் தலைமைச் சங்கத்தில் இருந்தவர்கள் வியந்து போகிறார்கள். மட்டுமல்லாமல், அவர்கள் திருத்தூதர்களிடம் இயேசுவைப் பற்றி அறிவிக்கக் கூடாது என்று எச்சரிக்கின்றார்கள். அப்போது பேதுருவும் யோவானும் சொல்லக்கூடிய, “நாங்கள் கண்டதையும் கேட்டதையும் எடுத்துரைக்காமலிருக்க எங்களால் முடியாது” என்ற வார்த்தைகள் மிகவும் துணிச்சலானவை. படிப்பறிவற்ற பாமரர்களான பேதுருவாலும் யோவானாலும் இவ்வளவு துணிச்சலாகப் பேச முடிந்தததற்குக் காரணம், உயிர்த்த ஆண்டவர் இயேசு தந்த வல்லமைதான். இன்றைய நற்செய்தியில் தம் சீடர்களுக்குத் தோன்றும் உயிர்த்த இயேசு, “உலகெங்கும் சென்று படைப்பிற்கெல்லாம் நற்செய்தியைப் பறைசாற்றுங்கள்” என்று அன்புக் கட்டளை கொடுக்கின்றார். அத்தோடு அவர் அவர்களுக்கு வல்லமையையும் ஆற்றலையும் தருகின்றார். இந்த வல்லமையைக் கொண்டுதான் திருத்தூதர்கள் இயேசுவைப் பற்றித் துணிவோடு நற்செய்தியை அறிவித்தார்கள். இயேசு கிறிஸ்து தன்னுடைய நற்செய்தியை மக்களுக்கு அறிவிக்க நமக்கு ஆற்றலைத் தருகின்றார் எனில், அவருக்கு நன்றி செலுத்துவதுதான் முறை, இன்று நாம் பதிலுரைப்பாடலாகப் பாடக்கேட்ட திருப்பாடல் 118 இல் அதன் ஆசிரியர், “ஆண்டவரே, என் மன்றாட்டை நீர் கேட்டதால், நான் நன்றி செலுத்துகின்றேன்” என்கிறார். கடவுள் நமக்கும் கிறிஸ்துவைப் பற்றிய நற்செய்தியை அறிவிக்க ஆற்றலையும் வல்லமையும் துணிவையும் தந்திருப்பதால், அவருக்கு நன்றி சொல்வோம். அவரது உண்மையான சீடர்களாவோம். நற்செய்தியை அறிவிப்பதே பெரிய ஆசி அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் இருபதாவது அதிபராகப் பதவி ஏற்றவர் ஜேம்ஸ் கார்பீல்ட். இவர் 1881 ஆம் ஆண்டு, மார்ச் 4 ஆம் நாள் அமெரிக்க அதிபராகப் பதவியேற்றுக்கொண்ட பிறகு. இவரைச் சந்திக்க ஒருவர் வந்தார். அவர் இவரிடம், “உலகிலேயே மிகப்பெரிய பொறுப்பு எது?” எனக் கேட்டார் அவர் இவ்வாறு கேட்டதற்குக் காரணம், ஜேம்ஸ் கார்பீல்ட். ‘அமெரிக்க அதிபர்’ என்று சொல்வார் என்பதால்தான்; ஆனால், ஜேம்ஸ் கார்பீல்ட், “நற்செய்திப் பணியாளராக இருப்பதுதான் உலகிலேயே மிகப்பெரிய பொறுப்பு” என்றார். இப்படியொரு பதிலை எதிர்பார்த்திராத அந்த மனிதர், “அமெரிக்க அதிபரால் , உலகையே கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்திருக்க முடியும்போது, அதுதானே பொறுப்பாக இருக்கும். அப்படியிருக்கையில், நற்செய்திப் பணியாளராய் இருப்பதுதான் பெரிய பொறுப்பு என்கிறீர்களே. அது எப்படி?” என்றார். உடனே ஜேம்ஸ் கார்பீல்ட், “அமெரிக்க அதிபர் என்பது பெரிய பொறுப்புதான். ஆனால், அவரை விடவும் பெரியவர் இயேசு. அதனால் அவரைப் பற்றி நற்செய்தி அறிவிப்பது பெரிய பொறுப்புதானே! ஒரு காலத்தில் நான் நற்செய்திப் பணியாளராகப் பெரிய பொறுப்பில் இருந்தேன். இப்போது நான் அமெரிக்க அதிபராகி, அந்தப் பொறுப்பிலிருந்து கீழே இறங்கிவிட்டேன்” என்றார். அமெரிக்க அதிபர் ஜேம்ஸ் கார்பீல்டைப் பொறுத்தவரையில் இயேசுவின் நற்செய்தியை மக்களுக்கு அறிவிப்பதுதான் மிகப்பெரிய பொறுப்பு, பதவி எல்லாம். அதனால் நாம் அதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து, இயேசுவின் நற்செய்தியை எல்லா மக்களுக்கும் அறிவிப்போம். ஆன்றோரின் வார்த்தை “என் சகோதர்களே! நான் உங்களுக்குச் சொல்வது இதுதான்: ‘எப்போதும் இயேசுவைப் பற்றிய நற்செய்தியை அறிவியுங்கள்” – சார்ல்ஸ் ஸ்பெர்ஜன். தீர்மானங்கள் 1) யாருக்கும் அஞ்சாமல் இயேசுவைப் பற்றி அறிவிப்போம். 2) வார்த்தையால் மட்டுமல்ல, வாழ்வாலும் நற்செய்தி அறிவிப்போம். 3) ஐயத்தை விலக்கி, ஆண்டவர்மீது உறுதியான நம்பிக்கை கொள்வோம். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: April 10th : First reading The name of Jesus Christ is the only one by which we can be saved A Reading from the Acts of Apostles 4:1-12 In those days: As Peter and John were speaking to the people, [after the lame man was healed,] the priests and the captain of the temple and the Sadducees came upon them, greatly annoyed because they were teaching the people and proclaiming in Jesus the resurrection from the dead. And they arrested them and put them in custody until the next day, for it was already evening. But many of those who had heard the word believed, and the number of the men came to about five thousand. On the next day their rulers and elders and scribes gathered together in Jerusalem, with Annas the high priest and Caiaphas and John and Alexander, and all who were of the high-priestly family. And when they had set them in the midst, they enquired, “By what power or by what name did you do this?” Then Peter, filled with the Holy Spirit, said to them, “Rulers of the people and elders, if we are being examined today concerning a good deed done to a crippled man, by what means this man has been healed, let it be known to all of you and to all the people of Israel that by the name of Jesus Christ of Nazareth, whom you crucified, whom God raised from the dead— by him this man is standing before you well. This Jesus is the stone that was rejected by you, the builders, which has become the cornerstone. And there is salvation in no one else, for there is no other name under heaven given among men by which we must be saved.” The Word of the Lord. April 10th : Responsorial Psalm Psalm 118:1–2 and 4, 22–24, 25–27a (R. 22) Response : The stone that the builders rejected has become the cornerstone. Give praise to the Lord, for he is good; his mercy endures forever. Let the house of Israel say, “His mercy endures forever.” Let those who fear the Lord say, “His mercy endures forever.” R.: The stone that the builders rejected has become the cornerstone. The stone that the builders rejected has become the cornerstone. By the Lord has this been done, a marvel in our eyes. This is the day the Lord has made; let us rejoice in it and be glad. R.: The stone that the builders rejected has become the cornerstone. O Lord, grant salvation; O Lord, grant success. Blest is he who comes in the name of the Lord. We bless you from the house of the Lord; the Lord is God, and has given us light. R.: The stone that the builders rejected has become the cornerstone. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. This is the day the Lord has made; let us rejoice in it and be glad. R. Alleluia. April 10th : Gospel Jesus stepped forward, took the bread and gave it to them, and the same with the fish. A Reading from the Holy Gospel according to St.John 21:1-14 At that time: Jesus revealed himself again to the disciples by the Sea of Tiberias, and he revealed himself in this way. Simon Peter, Thomas (called the Twin), Nathanael of Cana in Galilee, the sons of Zebedee, and two others of his disciples were together. Simon Peter said to them, “I am going fishing.” They said to him, “We will go with you.” They went out and got into the boat, but that night they caught nothing. Just as day was breaking, Jesus stood on the shore; yet the disciples did not know that it was Jesus. Jesus said to them, “Children, do you have any fish?” They answered him, “No.” He said to them, “Cast the net on the right side of the boat, and you will find some.” So they cast it, and now they were not able to haul it in, because of the quantity of fish. That disciple whom Jesus loved therefore said to Peter, “It is the Lord!” When Simon Peter heard that it was the Lord, he put on his outer garment, for he was stripped for work, and threw himself into the sea. The other disciples came in the boat, dragging the net full of fish, for they were not far from the land, but about a hundred yards off. When they got out on land, they saw a charcoal fire in place, with fish laid out on it, and bread. Jesus said to them, “Bring some of the fish that you have just caught.” So Simon Peter went aboard and hauled the net ashore, full of large fish, one hundred and fifty-three of them. And although there were so many, the net was not torn. Jesus said to them, “Come and have breakfast.” Now none of the disciples dared ask him, “Who are you?” They knew it was the Lord. Jesus came and took the bread and gave it to them, and so with the fish. This was now the third time that Jesus was revealed to the disciples after he was raised from the dead. The Gospel of the Lord. _____________ Today's Gospel Reflection: Simon Peter said to them, “I am going fishing.” They said to him, “We also will come with you.” So they went out and got into the boat, but that night they caught nothing. When it was already dawn, Jesus was standing on the shore; but the disciples did not realize that it was Jesus. Jesus said to them, “Children, have you caught anything to eat?” They answered him, “No.” So he said to them, “Cast the net over the right side of the boat and you will find something.” So they cast it, and were not able to pull it in because of the number of fish. John 21:3–6 In three of His resurrection appearances, Jesus did not immediately reveal His true presence to His disciples. He wanted to teach them—and us—important lessons on how we are to encounter Him. In each of these appearances, the same thing happened: Those to whom Jesus appeared did not recognize Him at first. Only after some interaction with Him were their eyes opened to discern that it was the Lord. The first of these encounters is recorded in John 20:11–18, when Mary Magdalene sat outside Jesus’ empty tomb, weeping at the thought that His body had been stolen. She remained there with profound devotion and love, revealing a model for our prayer. Only when Jesus called Mary by name did she recognize Him. This personal call opens her eyes, reminding us of the importance of a personal relationship with Christ. In imitation of Mary’s deep love and steadfast devotion, we are invited to remain vigilant in prayer, ready to hear Him call us by name. The second instance is in Luke 24:13-35, when two disciples journeying to Emmaus are joined by Jesus, though “their eyes were kept from recognizing Him.” As they walked, Jesus explained everything in the Scriptures that pointed to His messianic mission. This teaches us that we, too, encounter the Lord in the Word of God. By reading, pondering, and praying over Scripture, we open ourselves to meeting Jesus. Once the disciples understood the Scriptures, Jesus broke bread with them, and they recognized Him, but He vanished from their sight. Jesus’ disappearance at that moment reveals a profound truth: He remains truly present in the Eucharist, even though we do not physically see Him. Finally, in today’s Gospel passage from John 21:1–14, the disciples recognize Jesus only after the miraculous catch of fish. Having fished all night without success, they obey when Jesus tells them from the shore to “Cast the net over the right side of the boat,” resulting in an overwhelming catch. This reminds us of the moment when Jesus first called Simon Peter and Andrew, saying, “Come after me, and I will make you fishers of men” (Matthew 4:19). Here, Jesus reveals to the Apostles—and to us—that we will encounter Him in our apostolic works when done at His command. When we align our actions with His will, He blesses them, yielding an abundance of spiritual fruit. Thus, our apostolic efforts are another way in which the Risen Lord is present with us, working through us to draw souls to Himself. Reflect today on the longing of Jesus’ disciples to encounter His resurrected presence. Ponder the lessons He imparted by initially concealing His presence, then revealing Himself. Resolve to seek the living and resurrected Lord in your life. Through love and devotion, meet Him in prayer, where He calls you by name. In the Word of God and the Eucharist, recognize Him in your midst. And in fidelity to His guiding hand in your apostolic work, see His superabundant fruitfulness as a sign of His presence, drawing many souls to Himself through you. Jesus is not dead; He is alive and desires to continue appearing to us in hidden and mysterious ways. Anticipate His ongoing resurrection appearances in your life, knowing that He is always with you when you remain faithful, in imitation of these holy disciples. My ever-present Lord, You are always attentive to us, Your children, and never abandon us. You call each of us by name, come to us through Your Word and Sacraments, and direct our apostolic works. Help me to discern Your presence in my life, discovering You every day in the ways You desire to be present to me. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: ஏப்ரல் 10 : முதல் வாசகம் இயேசுவில் அன்றி, வேறு எவராலும் மீட்பு இல்லை. திருத்தூதர் பணிகள் நூலிலிருந்து வாசகம் 4: 1-12 அந்நாள்களில் பேதுருவும் யோவானும் மக்களோடு பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது குருக்களும் சதுசேயர்களும் கோவில் காவல் தலைவரும் அங்கு வந்தார்கள்; அவர்கள் மக்களுக்குக் கற்பிப்பதையும் இறந்தோர் இயேசுவின்மூலம் உயிர்த்தெழுவர் என்று அறிவித்ததையும் கண்டு எரிச்சல் அடைந்து, அவர்களைக் கைது செய்தார்கள்; ஏற்கெனவே மாலையாகி விட்டதால் மறுநாள்வரை காவலில் வைத்தார்கள். அவர்களுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்ட பலரும் நம்பிக்கை கொண்டனர். இவ்வாறு நம்பிக்கை கொண்ட ஆண்களது எண்ணிக்கை ஏறக்குறைய ஐயாயிரம். மறுநாள் தலைவர்களும் மூப்பர்களும் மறைநூல் அறிஞர்களும் எருசலேமில் ஒன்றுகூடினார்கள். அவர்களுடன் தலைமைக் குருவான அன்னாவும், கயபா, யோவான், அலக்சாந்தர் ஆகியோரும், தலைமைக் குருவின் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அனைவரும் கூடியிருந்தார்கள். அவர்கள் திருத்தூதர்களை நடுவில் நிறுத்தி, ‘‘நீங்கள் எந்த வல்லமையால், அல்லது எந்தப் பெயரால் இதனைச் செய்தீர்கள்?” என்று வினவினார்கள். அப்பொழுது பேதுரு தூய ஆவியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அவர்களுக்கு மறுமொழியாகக் கூறியது: ‘‘மக்கள் தலைவர்களே, மூப்பர்களே, உடல் நலமற்றிருந்த இவருக்கு நாங்கள் செய்த நற்செயல் எப்படி நிகழ்ந்தது என்பதைக் குறித்து நாங்கள் இன்று விசாரணை செய்யப்படுகிறோம். நாசரேத்து இயேசுவின் பெயரால் இவர் நலமடைந்து நம்முடன் நிற்கிறார். இது உங்கள் எல்லாருக்கும், இஸ்ரயேல் மக்கள் அனைவருக்கும் தெரிந்திருக்கட்டும். நீங்கள் இயேசுவைச் சிலுவையில் அறைந்தீர்கள். ஆனால் கடவுள் இறந்த அவரை உயிருடன் எழுப்பினார். இந்த இயேசுவே, ‘கட்டுகிறவர்களாகிய உங்களால் இகழ்ந்து தள்ளப்பட்ட கல். ஆனாலும் முதன்மையான மூலைக் கல்லாக விளங்குகிறார்.’ இவராலேயன்றி வேறு எவராலும் மீட்பு இல்லை. ஏனென்றால் நாம் மீட்புப் பெறுமாறு வானத்தின்கீழ், மனிதரிடையே இவரது பெயரன்றி வேறு எந்தப் பெயரும் கொடுக்கப்படவில்லை.” ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ஏப்ரல் 10 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 118: 1-2,4. 22-24. 25-27a (பல்லவி: 22) பல்லவி: கட்டுவோர் புறக்கணித்த கல்லே கட்டடத்தின் மூலைக்கல் ஆயிற்று! அல்லது: அல்லேலூயா, அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! 1 ஆண்டவருக்கு நன்றி செலுத்துங்கள். ஏனெனில் அவர் நல்லவர்; என்றென்றும் உள்ளது அவரது பேரன்பு. 2 ‘என்றென்றும் உள்ளது அவரது பேரன்பு’ என இஸ்ரயேல் மக்கள் சாற்றுவார்களாக! 4 ‘என்றென்றும் உள்ளது அவரது பேரன்பு’ என ஆண்டவருக்கு அஞ்சுவோர் அனைவரும் சாற்றுவார்களாக. - பல்லவி 22 கட்டுவோர் புறக்கணித்த கல்லே கட்டடத்துக்கு மூலைக்கல் ஆயிற்று! 23 ஆண்டவரால் இது நிகழ்ந்துள்ளது! நம் கண்களுக்கு இது வியப்பாயிற்று! 24 ஆண்டவர் தோற்றுவித்த வெற்றியின் நாள் இதுவே; இன்று அக்களிப்போம்; அகமகிழ்வோம். - பல்லவி 25 ஆண்டவரே! மீட்டருளும்! ஆண்டவரே! வெற்றி தாரும்! 26 ஆண்டவரின் பெயரால் வருபவர் ஆசி பெற்றவர்! ஆண்டவரது இல்லத்தினின்று உங்களுக்கு ஆசி கூறுகிறோம். 27a ஆண்டவரே இறைவன்; அவர் நம்மீது ஒளிர்ந்துள்ளார். - பல்லவி நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி திபா 118: 24 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! ஆண்டவர் தோற்றுவித்த வெற்றியின் நாள் இதுவே; இன்று அக்களிப்போம்; அகமகிழ்வோம். அல்லேலூயா. ஏப்ரல் 10 : நற்செய்தி வாசகம் இயேசு சீடர்கள் அருகில் வந்து, அப்பத்தை எடுத்து அவர்களிடம் கொடுத்தார்; மீனையும் அவ்வாறே கொடுத்தார். ✠ யோவான் எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 21: 1-14 அக்காலத்தில் இயேசு தம் சீடருக்குத் திபேரியக் கடல் அருகே மீண்டும் தோன்றினார். அவர் தோன்றியது இவ்வாறு: சீமோன் பேதுரு, திதிம் எனப்படும் தோமா, கலிலேயாவிலுள்ள கானாவைச் சேர்ந்த நத்தனியேல், செபதேயுவின் மக்கள் ஆகியோரோடு இயேசுவின் சீடர்களுள் வேறு இருவரும் கூடியிருந்தனர். அப்போது சீமோன் பேதுரு அவர்களிடம், “நான் மீன்பிடிக்கப் போகிறேன்” என்றார். அவர்கள் “நாங்களும் உம்மோடு வருகிறோம்” என்று, போய்ப் படகில் ஏறினார்கள். அன்று இரவு அவர்களுக்கு மீன் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை. ஏற்கெனவே விடியற்காலை ஆகியிருந்தது. இயேசு கரையில் நின்றார். ஆனால் அவர் இயேசு என்று சீடர்கள் அறிந்துகொள்ளவில்லை. இயேசு அவர்களிடம், “பிள்ளைகளே! மீன் ஒன்றும் படவில்லையா?” என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்கள், “இல்லை” என்றார்கள். அவர், “படகின் வலப்பக்கத்தில் வலை வீசுங்கள்; மீன் கிடைக்கும்” என்று அவர்களிடம் கூறினார். அவர்களும் அவ்வாறே வீசினார்கள். மீன்கள் மிகுதியாய் அகப்பட்டதால் அவர்களால் வலையை இழுக்க முடியவில்லை. இயேசுவின் அன்புச் சீடர் அதைக் கண்டு பேதுருவிடம், “அங்கு நிற்பவர் ஆண்டவர்தாம்” என்றார். அதைக் கேட்டவுடன் தம் ஆடையைக் களைந்திருந்த சீமோன் பேதுரு ஆடையை இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு கடலில் குதித்தார். மற்ற சீடர்கள் மீன்களுடன் வலையை இழுத்துக்கொண்டு படகிலேயே வந்தார்கள். அவர்கள் கரையிலிருந்து வெகு தொலையில் இல்லை; ஏறக்குறைய நூறு மீட்டர் தொலையில்தான் இருந்தார்கள். படகைவிட்டு இறங்கியவுடன் கரியினால் தீ மூட்டியிருப்பதையும் அதன்மீது மீன் வைத்திருப்பதையும் அவர்கள் கண்டார்கள். அங்கு அப்பமும் இருந்தது. இயேசு அவர்களிடம், “நீங்கள் இப்போது பிடித்தவற்றில் சில மீன்களைக் கொண்டு வாருங்கள்” என்றார். சீமோன் பேதுரு படகில் ஏறி, வலையைக் கரைக்கு இழுத்தார். வலை நிறைய பெரிய மீன்கள் இருந்தன. அவற்றின் எண்ணிக்கை நூற்று ஐம்பத்து மூன்று. இத்தனை மீன்கள் இருந்தும் வலை கிழியவில்லை. இயேசு அவர்களிடம், “உணவருந்த வாருங்கள்” என்றார். சீடர்களுள் எவரும், “நீர் யார்?” என்று இயேசுவிடம் கேட்கத் துணியவில்லை. ஏனெனில், அவர் ஆண்டவர்தாம் என்று அவர்கள் அறிந்துகொண்டார்கள். இயேசு அவர்கள் அருகில் வந்து, அப்பத்தை எடுத்து அவர்களிடம் கொடுத்தார்; மீனையும் அவ்வாறே கொடுத்தார். இவ்வாறு, இயேசு இறந்து உயிருடன் எழுப்பப்பட்ட பின்பு தம் சீடருக்கு இப்போது மூன்றாம் முறையாகத் தோன்றினார். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. --------------------------------------------------------------------------- இயேசுவாலேயே நமக்கு மீட்பு I திருத்தூதர் பணிகள் 4: 1-12 திருப்பாடல் 118: 1-2, 4, 22-24, 25-27a (22) II யோவான் 21: 1-14 இயேசுவாலேயே நமக்கு மீட்பு அறிவோம்; அறிவிப்போம் இயேசு கிறிஸ்து சிலுவையில் அறைந்து கொல்லப்பட்டதும், எல்லாம் முடிந்துவிட்டது என்று அவரது சீடர்கள் அவரவர் வேலையைப் பார்க்கக் கிளம்பிப் போய்விட்டார்கள். இந்நிலையில் உயிர்த்த ஆண்டவர் இயேசுவே அவர்கள் முன் தோன்றி அவர்களுக்கு நம்பிக்கை ஊட்டுகின்றார். இன்றைய நற்செய்தியில் திபேரியக் கடலருகே தம் சீடருக்கு மூன்றாம் முறையாகத் தோன்றுகின்ற அவர், தாம் மெய்யாகவே உயிர்த்துவிட்டதை உணர்த்தும் விதமாக அவர்களோடு சேர்ந்து உணவு உண்கின்றார்; அவர்களை நம்பிக்கையில் உறுதிப்படுத்துகின்றார். இயேசு தம் சீடர்களை நம்பிக்கையில் உறுதிப்படுத்திய பிறகு அவர்கள் யாருக்கும் அஞ்சாமல் இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றி அறிவிக்கின்றார்கள். இன்றைய முதல் வாசகத்தில் தலைமைச் சங்கத்தார் திருத்தூதர்களிடம் இயேசுவைப் பற்றி அறிவிக்கக் கூடாது என்று சொன்னாலும்கூட அவர்கள் அவரைப் பற்றித் துணிவோடு அறிவிக்கின்றார்கள். “இயேசுவாலன்றி வேறு எவராலும் மீட்பு இல்லை” என்று எடுத்துரைக்கின்றார்கள். இயேசுவை யூதர்கள் புறக்கணித்தார்கள். ஆனால், கடவுள் அவரை மூலைக் கல்லாக உயர்த்தினார். இன்று நாம் பதிலுரைப்பாடலாகப பாடக்கேட்ட திருப்பாடல் 118 யாரால் எப்போதும் பாடப்பட்டது என்பன பற்றிய சரியான குறிப்புகள் இல்லையென்றால், இயேசு மூலைக் கல்லாக உயர்த்தப்படுவார் என்ற செய்தியை முன்னறிவிக்கின்றது. ஆகையால், இயேசுதான் நமக்கு மீட்பினை வழங்குகின்றவர் என்ற உண்மையாய் ஆழமாய் உணர்ந்தவர்களாய் அவரைப் பற்றி மற்றவருக்கு மிகத் துணிவுடன் அறிவிப்போம். இயேசுவைத் தம் மீட்பராக ஏற்றுக்கொண்டவர் 1984 ஆண்டு இரண்டு கொலைகள் செய்ததற்காக அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த கர்லா ஃபயி டக்கர் (Karla Faye Tucker) என்ற பெண்மணி சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். அங்கே அவர் யாருடனும் பேசாமலும் பழகாமலும் அமைதியாக இருந்தார். இதற்கு நடுவில் அங்கே சிறைப்பணியாற்றி வந்த ஒரு சில கிறிஸ்தவர்கள் அவரிடம் ஒரு திருவிவிலியத்தைக் கொடுத்துவிட்டுச் சென்றார்கள். அதை வேண்டா வெறுப்பாக வைத்திருந்த அவர், நேரம் போகாததால் மெல்ல அதை வாசிக்கத் தொடங்கினார். திருவிவிலியத்தை வாசிக்க வாசிக்க அவருக்குள் பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டது. இதனால் அவர் கிறிஸ்துவை நம்பி ஏற்றுக்கொண்டார். மட்டுமல்லாமல், அவர் அங்கிருந்த சிறையதிகாரியை மணந்துகொண்டு, நல்லதொரு கிறிஸ்தவராக வாழத் தொடங்கினார். இப்படிக் கிறிஸ்து யாரென்றே தெரியாமல் வாழ்ந்து வந்த டக்கர் கிறிஸ்துவை நம்பி ஏற்றுக்கொண்டு புதிய வாழ்வு வாழத் தொடங்கியதும், “கிறிஸ்துவுக்கு மாட்சிக்கு உண்டாகுக. ஏனெனில், அவர்தான் எனக்குப் புதியதொரு வாழ்க்கையைத் தந்தார்” என்று அவரைப் பற்றி மற்றவருக்கு எடுத்துரைக்கத் தொடங்கினார். இரண்டு கொலைகளைச் செய்து பாவியாக இருந்த டக்கருக்குக் கிறிஸ்து மீட்பினை வழங்கினார். நாமும் கிறிஸ்துவை நம்பி ஏற்றுக்கொண்டு வாழும்போது, மீட்படைவோம் என்பது உறுதி. ஆண்டவரின் வார்த்தை “இயேசுவே ஆண்டவர் என வாயார அறிக்கையிட்டு, இறந்த அவரைக் கடவுள் உயிர்த்தெழச் செய்தார் என நீங்கள் உள்ளூர நம்பினால் மீட்புப் பெறுவீர்கள்” (உரோ 10:9). தீர்மானங்கள் 1) இயேசுவை ஆழமாக அறிவது மட்டுமல்லாமல், அவரை மற்றவருக்கு அறிவிப்போம். 2) ஆண்டவர் நமக்குத் துணையிருப்பதால், அவரைத் துணிவோடு அறிவிப்போம். 3) யாரையும் புறக்கணிக்க வேண்டாம். ஏனெனில், ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் கடவுள் குடிகொண்டிருக்கின்றார். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: April 9th : First Reading You killed the prince of life: God, however, raised him from the dead A Reading from the Acts of Apostles 3:11-26 In those days: While the lame man clung to Peter and John, all the people, utterly astounded, ran together to them in the portico called Solomon’s. And when Peter saw it he addressed the people: “Men of Israel, why do you wonder at this, or why do you stare at us, as though by our own power or piety we have made him walk? The God of Abraham, the God of Isaac, and the God of Jacob, the God of our fathers, glorified his servant Jesus, whom you delivered over and denied in the presence of Pilate, when he had decided to release him. But you denied the Holy and Righteous One, and asked for a murderer to be granted to you, and you killed the Author of life, whom God raised from the dead. To this we are witnesses. And his name—by faith in his name— has made this man strong whom you see and know, and the faith that is through Jesus has given the man this perfect health in the presence of you all. “And now, brothers, I know that you acted in ignorance, as did also your rulers. But what God foretold by the mouth of all the prophets, that his Christ would suffer, he thus fulfilled. Repent therefore, and turn back, that your sins may be blotted out, that times of refreshing may come from the presence of the Lord, and that he may send the Christ appointed for you, Jesus, whom heaven must receive until the time for restoring all the things about which God spoke by the mouth of his holy prophets long ago. Moses said, ‘The Lord God will raise up for you a prophet like me from your brothers. You shall listen to him in whatever he tells you. And it shall be that every soul who does not listen to that prophet shall be destroyed from the people.’ And all the prophets who have spoken, from Samuel and those who came after him, also proclaimed these days. You are the sons of the prophets and of the covenant that God made with your fathers, saying to Abraham, ‘And in your offspring shall all the families of the earth be blessed.’ God, having raised up his servant, sent him to you first, to bless you by turning every one of you from your wickedness.” The Word of the Lord. April 9th : Responsorial Psalm Psalm 8:2ab and 5, 6–7a, 7b–9 (R. 2ab) Response : O Lord, our Lord, how majestic is your name through all the earth! O Lord, our Lord, how majestic is your name through all the earth! what is man that you should keep him in mind, the son of man that you care for him? R.: O Lord, our Lord, how majestic is your name through all the earth! Yet you have made him little lower than the angels; with glory and honour you crowned him, gave him power over the works of your hands. R.: O Lord, our Lord, how majestic is your name through all the earth! You put all things under his feet, All of them, sheep and oxen, yes, even the cattle of the fields, birds of the air, and fish of the sea that make their way through the waters. R.: O Lord, our Lord, how majestic is your name through all the earth! Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. This is the day the Lord has made; let us rejoice in it and be glad. R. Alleluia. April 9th : Gospel It is written that the Christ would suffer and on the third day rise from the dead A Reading from the Holy Gospel according to St.Luke 24: 35-48 At that time: The two disciples told what had happened on the road to Emmaus, and how he was known to them in the breaking of the bread. As they were talking about these things, Jesus himself stood among them, and said to them, “Peace to you!” But they were startled and frightened and thought they saw a spirit. And he said to them, “Why are you troubled, and why do doubts arise in your hearts? See my hands and my feet, that it is I myself. Touch me, and see. For a spirit does not have flesh and bones as you see that I have.” And when he had said this, he showed them his hands and his feet. And while they still disbelieved for joy and were marvellling, he said to them, “Have you anything here to eat?” They gave him a piece of broiled fish, and he took it and ate before them. Then he said to them, “These are my words that I spoke to you while I was still with you, that everything written about me in the Law of Moses and the Prophets and the Psalms must be fulfilled.” Then he opened their minds to understand the Scriptures, and said to them, “Thus it is written, that the Christ should suffer and on the third day rise from the dead, and that repentance for the forgiveness of sins should be proclaimed in his name to all nations, beginning from Jerusalem. You are witnesses of these things.” The Gospel of the Lord. _____________ Today's Gospel Reflection: “These are my words that I spoke to you while I was still with you, that everything written about me in the law of Moses and in the prophets and psalms must be fulfilled.” Then he opened their minds to understand the Scriptures. Luke 24:44–45 Have you allowed God to open your mind? When you read through the Scriptures, are you able to comprehend the hidden yet glorious mysteries contained within them? The Scriptures are not only a historical book we interpret through the use of our intelligence alone. There is a layer of meaning within them that no human mind can penetrate without the assistance of grace. Today’s resurrection appearance in Luke’s Gospel took place later in the day on Easter Sunday. That morning, our resurrected Lord appeared in physical form to some of the holy women and then to Simon Peter. In the afternoon, Jesus appeared to two of the disciples as they journeyed to the town of Emmaus, several miles from Jerusalem. Those disciples did not recognize Jesus until He opened their minds and revealed Himself in the “breaking of the bread,” foreshadowing the Eucharist. After that appearance, those two disciples returned to Jerusalem to tell the eleven and the other disciples about their encounter. It was during that conversation, behind closed doors, that Jesus appeared to all of them Easter evening, except for Thomas who was absent. Jesus first said to them, “Peace be with you.” This was no ordinary greeting. In Hebrew, Jesus said, “Shalom.” The shalom Jesus spoke of was an imparting of His grace that brought about the tranquility that those who are united to God experience. The peace Jesus spoke of and imparted flowed from the power of His victory over sin and death, by His Passion and Resurrection. That same shalom is given to us when we worthily and fruitfully participate in the sacraments. Through these gifts, especially the Eucharist and Reconciliation, we receive the transforming power of the Paschal Mystery: His life, death, and Resurrection, bestowed through the Holy Spirit. Once the grace of peace was bestowed, Jesus instructed them to receive it without fear. As this peace rested upon them, Jesus was able to give them another gift: “Then he opened their minds to understand the Scriptures.” Throughout Jesus’ public ministry, He spoke about the necessity of His Passion, Death, and Resurrection. He pointed to the prophecies and promises about Him that were contained within the Law of Moses, the Prophets, and the Psalms. Until that moment, Jesus’ teaching had not fully penetrated their minds. They heard His perfect sermons, but the full meaning of what He said eluded them. During this resurrection appearance, however, they understood, as Jesus granted them the supernatural gift of Understanding—a gift of the Holy Spirit, who illuminates divine truths and helps us to perceive God’s mysteries in a way we could never achieve on our own. Our Lord wants to open your mind, just as He did for His disciples that Easter day. Too often, we go through life in a state of confusion. We easily misinterpret our joys and struggles, leaving us on our own to make sense of our lives. Jesus wants to remedy that. He wants us to understand everything as He sees it. He invites us to receive His peace, His shalom, that brings order and tranquility to our lives and unites us in communion with God and others. From there, the Holy Spirit opens our minds to see everything through the lens of divine truth. Reflect today on how God might be calling you to live in this peace and understanding, particularly by fostering a deeper relationship with Him in the sacraments, in prayer, and in daily reflection on the Scriptures. By receiving the grace of shalom and an understanding of divine truths, we are strengthened for our mission to witness to the Resurrection and to share Christ’s love with a world in need of His peace. Lord of all Understanding, there are many things in life that leave me confused. I often judge my hopes, joys, sorrows, and challenges by a worldly perspective that is devoid of Your Truth. Please grant me Your perfect peace so that I can rest in You. As Your peace, Your shalom, brings tranquility to my life, open my mind to know You and to understand everything from Your perspective, so that through me, You can bring Your peace and truth to the world. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: ஏப்ரல் 9 : முதல் வாசகம் வாழ்வுக்கு ஊற்றானவரை நீங்கள் கொன்றுவிட்டீர்கள். ஆனால் கடவுள் இறந்த அவரை உயிரோடு எழுப்பினார். திருத்தூதர் பணிகள் நூலிலிருந்து வாசகம் 3: 11-26 கால் ஊனமுற்றிருந்தவர் நலமடைந்தபின் பேதுருவையும் யோவானையும் விடாமல் பற்றிக்கொண்டிருக்க, எல்லா மக்களும் திகிலுற்றுச் சாலமோன் மண்டபம் என்னும் இடத்திற்கு ஒருசேர ஓடிவந்தனர். பேதுரு இதைக் கண்டு மக்களைப் பார்த்துக் கூறியது: “எருசலேம் மக்களே, நீங்கள் ஏன் இதைப் பார்த்து வியப்படைகிறீர்கள்? நாங்கள் எங்கள் சொந்த வல்லமையாலோ இறைப்பற்றாலோ இவரை நடக்கச் செய்துவிட்டதுபோல் ஏன் எங்களையே உற்றுப் பார்க்கிறீர்கள்? ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு என்னும் நம் மூதாதையரின் கடவுள் தம் ஊழியர் இயேசுவைப் பெருமைப்படுத்தினார். ஆனால் நீங்கள் அவரைப் புறக்கணித்துப் பிலாத்திடம் ஒப்புவித்து விட்டீர்கள். அவன் அவருக்கு விடுதலைத் தீர்ப்பு அளிக்க முயன்றபோதும் நீங்கள் அவரை மறுதலித்தீர்கள். நீங்கள் தூய்மையும் நேர்மையுமானவரை மறுதலித்துக் கொலையாளியை விடுதலை செய்யுமாறு வேண்டிக் கொண்டீர்கள். வாழ்வுக்கு ஊற்றானவரை நீங்கள் கொன்றுவிட்டீர்கள். ஆனால் கடவுள் இறந்த அவரை உயிரோடு எழுப்பினார். இதற்கு நாங்கள் சாட்சிகள். இதோ உங்கள் கண்முன் நிற்கிற இவர் உங்களுக்குத் தெரிந்தவர். இயேசுவின் பெயரே இவருக்கு வலுவூட்டியது. அவர் பெயர்மீது கொண்டிருந்த நம்பிக்கையால்தான் இது நடந்தது. இந்த நம்பிக்கையே உங்கள் அனைவர் முன்பாகவும் இவருக்கு முழுமையான உடல் நலனைக் கொடுத்துள்ளது. அன்பர்களே, நீங்களும் உங்கள் தலைவர்களும் அறியாமையினாலேயே இப்படிச் செய்துவிட்டீர்கள் என எனக்குத் தெரியும். ஆனால் கடவுள், தம் மெசியா துன்புற வேண்டும் என்று இறைவாக்கினர் அனைவர் வாயிலாகவும் முன்னறிவித்ததை இவ்வாறு நிறைவேற்றினார். எனவே உங்கள் பாவங்கள் போக்கப்படும்பொருட்டு மனம்மாறி அவரிடம் திரும்புங்கள். அப்பொழுது ஆண்டவர் புத்துயிர் அளிக்கும் காலத்தை அருளி உங்களுக்காக ஏற்படுத்திய மெசியாவாகிய இயேசுவை அனுப்புவார். விண்ணேற்றமடைந்த இயேசு யாவும் சீர்படுத்தப்படும் காலம்வரை விண்ணுலகில் இருக்கவேண்டும். பழங்காலத் தூய இறைவாக்கினர் வாயிலாகக் கடவுள் இந்தக் காலத்தைக் குறித்துக் கூறியிருந்தார். மோசேயும், ‘உங்கள் கடவுளாகிய ஆண்டவர் உங்கள் சகோதரரிடமிருந்து என்னைப்போல் ஓர் இறைவாக்கினரைத் தோன்றச் செய்வார். அவர் உங்களுக்குக் கூறும் எல்லாவற்றிற்கும் நீங்கள் செவிசாயுங்கள். அந்த இறைவாக்கினருக்குச் செவிசாய்த்துக் கீழ்ப்படியாத எவரும் மக்களினின்று அடியோடு அழிக்கப்படுவர்’ என்று கூறியுள்ளார். சாமுவேல் தொடங்கி இறைவாக்குரைத்த அனைவரும் இந்தக் காலத்தைப்பற்றி அறிவித்து வந்தனர். அந்த இறைவாக்கினர் உரைத்தவற்றை உரிமையாக்கிக்கொள்பவர்கள் நீங்கள். கடவுள் ஆபிரகாமிடம், ‘உன் மரபினர் வழியாக மண்ணின் மக்களினங்கள் அனைத்தும் ஆசி பெறும்’ என்று கூறி உடன்படிக்கை செய்தார். கடவுள் உங்கள் மூதாதையரோடு செய்த அந்த உடன்படிக்கையையும் உரிமையாக்கிக்கொள்பவர்கள் நீங்களே. ஆகையால், நீங்கள் அனைவரும் உங்கள் தீய செயல்களை விட்டு விலகி ஆசி பெற்றுக்கொள்வதற்காகவே, கடவுள் தம் ஊழியரைத் தோன்றச் செய்து முதன்முதல் உங்களிடம் அனுப்பினார்.” ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ஏப்ரல் 9 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 8: 1a,4. 5-6. 7-8 (பல்லவி: 1ab) பல்லவி: ஆண்டவரே! உமது பெயர் உலகெங்கும் எவ்வளவு மேன்மையாய் விளங்குகின்றது! அல்லது: அல்லேலூயா, அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! 1a ஆண்டவரே! எங்கள் தலைவரே! உமது பெயர் உலகெங்கும் எவ்வளவு மேன்மையாய் விளங்குகின்றது! 4 மனிதரை நீர் நினைவில் கொள்வதற்கு அவர்கள் யார்? மனிதப் பிறவிகளை நீர் ஒரு பொருட்டாக எண்ணுவதற்கு அவர்கள் எம்மாத்திரம்? - பல்லவி 5 ஆயினும், அவர்களைக் கடவுளாகிய உமக்குச் சற்றே சிறியவர் ஆக்கியுள்ளீர்; மாட்சியையும் மேன்மையையும் அவர்களுக்கு முடியாகச் சூட்டியுள்ளீர். 6 உமது கை படைத்தவற்றை அவர்கள் ஆளும்படிச் செய்துள்ளீர்; எல்லாவற்றையும் அவர்கள் பாதங்களுக்குக் கீழ்ப்படுத்தியுள்ளீர். - பல்லவி 7 ஆடுமாடுகள், எல்லா வகையான காட்டு விலங்குகள், 8 வானத்துப் பறவைகள், கடல் மீன்கள், ஆழ்கடலில் நீந்திச் செல்லும் உயிரினங்கள் அனைத்தையும் அவர்களுக்குக் கீழ்ப்படுத்தியுள்ளீர். - பல்லவி நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி திபா 118: 24 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! ஆண்டவர் தோற்றுவித்த வெற்றியின் நாள் இதுவே; இன்று அக்களிப்போம்; அகமகிழ்வோம். அல்லேலூயா. ஏப்ரல் 9 : நற்செய்தி வாசகம் மெசியா துன்புற்று இறந்து மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழ வேண்டும் என்று எழுதியுள்ளது. ✠ லூக்கா எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 24: 35-48 அக்காலத்தில் சீடர்கள் வழியில் நிகழ்ந்தவற்றையும், இயேசு அப்பத்தை பிட்டுக் கொடுக்கும்போது அவரைக் கண்டுணர்ந்துகொண்டதையும் அங்கு இருந்தவர்களுக்கு எடுத்துரைத்தார்கள். சீடர்கள் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்தபோது இயேசு அவர்கள் நடுவில் நின்று, ‘‘உங்களுக்கு அமைதி உரித்தாகுக!” என்று அவர்களை வாழ்த்தினார். அவர்கள் திகிலுற்று, அச்சம் நிறைந்தவர்களாய், ஓர் ஆவியைக் காண்பதாய் நினைத்தார்கள். அதற்கு அவர், ‘‘நீங்கள் ஏன் கலங்குகிறீர்கள்? ஏன் இவ்வாறு உங்கள் உள்ளத்தில் ஐயம் கொள்கிறீர்கள்? என் கைகளையும் என் கால்களையும் பாருங்கள், நானேதான். என்னைத் தொட்டுப் பாருங்கள்; எனக்கு எலும்பும் சதையும் இருப்பதைக் காண்கிறீர்களே; இவை ஆவிக்குக் கிடையாதே” என்று அவர்களிடம் கூறினார்; இப்படிச் சொல்லித் தம் கைகளையும் கால்களையும் அவர்களுக்குக் காண்பித்தார். அவர்களோ மகிழ்ச்சி மேலிட்டு, நம்பமுடியாதவர்களாய், வியப்புக்கு உள்ளாகி இருந்தார்கள். அப்போது அவர் அவர்களிடம், ‘‘உண்பதற்கு இங்கே உங்களிடம் ஏதேனும் உண்டா?” என்று கேட்டார். அவர்கள் வேகவைத்த மீன் துண்டு ஒன்றை அவரிடம் கொடுத்தார்கள். அதை அவர் எடுத்து அவர்கள்முன் அமர்ந்து உண்டார். பின்பு அவர் அவர்களைப் பார்த்து, ‘‘மோசேயின் சட்டத்திலும் இறைவாக்கினர் நூல்களிலும் திருப்பாடல்களிலும் என்னைப்பற்றி எழுதப்பட்டுள்ள அனைத்தும் நிறைவேற வேண்டும் என்று நான் உங்களோடு இருந்தபோதே உங்களுக்குச் சொல்லியிருந்தேனே” என்றார்; அப்போது மறைநூலைப் புரிந்துகொள்ளுமாறு அவர்களுடைய மனக் கண்களைத் திறந்தார். அவர் அவர்களிடம், ‘‘மெசியா துன்புற்று இறந்து மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழ வேண்டும் என்றும், பாவமன்னிப்புப் பெற மனம் மாறுங்கள் என எருசலேம் தொடங்கி அனைத்து நாடுகளிலும் அவருடைய பெயரால் பறைசாற்றப்பட வேண்டும் என்றும் எழுதியுள்ளது. இவற்றுக்கு நீங்கள் சாட்சிகள்” என்றார். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ------------------------------------------------------------------------ மனக் கண்களைத் திறந்த இயேசு I திருத்தூதர் பணிகள் 3: 11-26 திருப்பாடல் 8: 1a, 4, 5-6, 7-8 (1ab) II லூக்கா 24: 35-48 மனக் கண்களைத் திறந்த இயேசு அறியாமையை விலக்கி, அறிவொளி பெறுவோம் அறியாமை என்பது மிகக் கொடியது. அது ஒருவரை அழிவுக்கு இட்டுச் செல்லும். இதனால்தான் கடவுள் இறைவாக்கினர் ஓசேயா வழியாக, “அறிவின்மையால், என் மக்கள் அழிகின்றார்கள்” (ஓசே 4:6) என்கிறார். ஆண்டவராகிய இயேசு யூதர்கள் உட்பட அனைவருக்கும் வாழ்வு கொடுக்க வந்தார். அவர்களோ திருச்சட்டம் அறியாதவர்கள் வழியாக அவரைச் சிலுவையில் அறைந்து கொன்று போட்டார்கள். யூதர்கள்தான் அறியாமையில் இப்படியொரு செயலைச் செய்துவிட்டார்கள் என்றால், இயேசுவோடு மூன்று ஆண்டுகள் உடனிருந்த சீடர்கள்கூட அவர் ஏன் சிலுவையில் அறைந்து கொல்லப்படவேண்டும் என்று அறியாதவர்களாக இருந்தார்கள். இத்தனைக்கும் இயேசு தம் பாடுகளை அவர்களுக்குப் பலமுறை முன்னறிவித்திருந்தும்கூட! இந்நிலையில்தான் உயிர்த்த ஆண்டவர் இயேசு தம் சீடர்களுக்குத் தோன்றி, அவர்களது மனக் கண்களைத் திறக்கின்றார்; தான் இறந்து உயிர்த்தெழுவது பற்றி மறைநூலில் கூறப்பட்டிருப்பதைக் குறித்து, அவர்களுக்கு விளக்கிக் கூறுகின்றார். இதனால் அவர்கள் அறிவொளி பெறுகின்றார்கள். இதற்குப் பிறகு அறிவு தெளிந்தவர்களாய் உயிர்த்த ஆண்டவரைப் பற்றி அவர்கள் சான்று பகற்கின்றார்கள். இன்றைய முதல் வாசகத்தில் பேதுரு, பிறவியிலேயே கால் ஊனமுற்ற மனிதரை இயேசுவின் திருப்பெயரைச் சொல்லி, எழுந்து நடக்கச் செய்த பிறகு, திரண்டு வந்த மக்களைப் பார்த்து, “நீங்கள் அனைவரும் தீய செயல்களை விட்டுவிட்டு ஆசி பெற்றுக்கொள்வதற்காகவே கடவுள் தம் ஊழியரைத் தோன்றச் செய்து, முதன்முதலில் உங்களிடம் அனுப்பினார்” என்கிறார். இவ்வாறு சொல்லி, அவர்களின் மனக் கண்களைத் திறக்கின்றார் பேதுரு. கடவுள் அறியாமையில் இருக்கும் நமது மனக் கண்ணைத் திறக்கின்றார் எனில், நாம் கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லவேண்டும். இன்று நாம் பதிலுரைப்பாடலாகப் பாடக்கேட்ட திருப்பாடல் 8 ஒரு புகழ்ப்பாடலாகும். இப்பாடல், சாதாரண நிலையில் இருந்த மனிதரைப் படைப்பின் சிகரமாக உயர்த்தியதைக் குறித்துக் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துவதாக இருக்கின்றது. கடவுள் நம்மை மிகவும் உயர்த்தி இருக்கும்போது, நமது மனக் கண்ணைத் திறந்திருக்கும்போது அவரைப் போற்றிப் புகழ்வதுதான் நீதியானது. எனவே, நமது வாழ்வில் எத்தனையோ நன்மைகளைச் செய்த கடவுளை நாம் போற்றிப் புகழ்வோம், அவரது திருப்பெயரை உலகறிச் செய்வோம். மலையேறும் குழுவும் வழிகாட்டியும் ஒருசில இளைஞர்கள் சேர்ந்து மலையேறுவதற்குத் திட்டமிட்டார்கள். மலையேறும்போது தங்களை வழிகாட்டுவதற்கு ஒரு நல்ல வழிகாட்டி இருந்தால், நன்றாக இருக்குமே என்று அவர்களுக்குத் தோன்றியதால், அவர்கள் ஒரு கைதேர்ந்த வழிகாட்டியைத் தங்களோடு கூட்டிக்கொண்டு மலையேறத் தொடங்கினார்கள். வழிகாட்டி முன் செல்ல, இளைஞர்கள் அவர் பின்னால் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். மேலே ஏற ஏற காற்று மிகுதியாக இருந்தது. அதனால் அவர்கள் சற்று கவனமாகவே மலையேறினார்கள். ஒரு கட்டத்தில் அவர்கள் போன பாதை முடிவுற்று, அதற்கு மேல் ஓர் அடிகூட எடுத்து வைக்க முடியாத அளவுக்கு இருந்தது. அதைப் பார்த்துவிட்டு இளைஞர்கள் வழிகாட்டியைப் பார்த்து, “எங்களை இப்படித் தவறாக வழிநடத்தி வந்துவிட்டீர்களே!” என்று புலம்பத் தொடங்கினார்கள். அப்போது வழிகாட்டி அவர்களைப் பார்த்து, “எதையும் தெரியாமல் பேசாதீர்கள். நான் போகிற பாதையில் என்னைப் பின்தொடர்ந்து வாருங்கள். உங்களைப் பத்திரமாக மலை உச்சிக்குக் கூட்டிக்கொண்டு சென்று, பத்திரமாக கீழே கொண்டு போய்ச் சேர்க்கின்றேன்” என்றார். பின்னர் அவர் அவர்களிடம் சொன்னபோன்றே தனக்குத் தெரிந்த ஒரு பாதை வழியாக மலை உச்சிக்கு அவர்களைக் கூட்டிக்கொண்டு சென்று, பத்திரமாகக் கீழே இறக்கினார். இந்த நிகழ்வில் வரும் இளைஞர்களைப் போன்றுதான் பல நேரங்களில் நாம் எதுவும் தெரியாமல், அறியாமையில் இருக்கின்றோம். ஆனால், ஆண்டவர் இயேசு இதே நிகழ்வில் வரும் வழிகாட்டியைப் போன்று நமது மனக் கண்ணைத் திறந்து, நமக்கு வழிகாட்டக் காத்திருக்கின்றார். அவரிடம் நம்மை ஒப்படைத்து, அவர் காட்டும் பாதையில் நாம் நடப்போம். ஆண்டவரின் வார்த்தை “என் காலடிக்கு உன் வாக்கே விளக்கு! என் பாதைக்கு ஒளியும் அதுவே!” (திபா 119: 105). தீர்மானங்கள் 1) ஆண்டவரைப் பற்றிய அறிவில் வளருவோம் 2) பார்வையற்ற ஒருவரால் மற்றவருக்கு வழிகாட்ட முடியாது என்பதால், நாம் ‘பார்வை பெற்ற’ மனிதர்களாவோம். 3) உயிர்த்த ஆண்டவரைப் பற்றி உரக்க அறிவிப்போம். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: April 8th : First Reading I will give you what I have: in the name of Jesus, walk! A Reading from the Acts of Apostles 3: 1-10 In those days: Peter and John were going up to the temple at the hour of prayer, the ninth hour. And a man lame from birth was being carried, whom they laid daily at the gate of the temple that is called the Beautiful Gate to ask alms of those entering the temple. Seeing Peter and John about to go into the temple, he asked to receive alms. And Peter directed his gaze at him, as did John, and said, “Look at us.” And he fixed his attention on them, expecting to receive something from them. But Peter said, “I have no silver and gold, but what I do have I give to you. In the name of Jesus Christ of Nazareth, rise up and walk!” And he took him by the right hand and raised him up, and immediately his feet and ankles were made strong. And leaping up, he stood and began to walk, and entered the temple with them, walking and leaping and praising God. And all the people saw him walking and praising God, and recognized him as the one who sat at the Beautiful Gate of the temple, asking for alms. And they were filled with wonder and amazement at what had happened to him. The Word of the Lord. April 8th : Responsorial Psalm Psalm 105:1–2, 3–4, 6–7, 8–9 (R. 3b) Response : Let the hearts that seek the Lord rejoice. Give thanks to the Lord; proclaim his name. Make known his deeds among the peoples. O sing to him, sing his praise; tell all his wonderful works! R.: Let the hearts that seek the Lord rejoice. Glory in his holy name; let the hearts that seek the Lord rejoice. Turn to the Lord and his strength; constantly seek his face. R.: Let the hearts that seek the Lord rejoice. O children of Abraham, his servant, O descendants of the Jacob he chose, he, the Lord, is our God; his judgments are in all the earth. R.: Let the hearts that seek the Lord rejoice. He remembers his covenant forever: the promise he ordained for a thousand generations, the covenant he made with Abraham, the oath he swore to Isaac. R.: Let the hearts that seek the Lord rejoice. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. This is the day the Lord has made; let us rejoice in it and be glad. R. Alleluia. April 8th : Gospel They recognised him at the breaking of bread A reading from the Holy Gospel according to St.Luke 24: 13-35 That very day [the first day of the week,] two of the disciples of Jesus were going to a village named Emmaus, about seven miles from Jerusalem, and they were talking with each other about all these things that had happened. While they were talking and discussing together, Jesus himself drew near and went with them. But their eyes were kept from recognizing him. And he said to them, “What is this conversation that you are holding with each other as you walk?” And they stood still, looking sad. Then one of them, named Cleopas, answered him, “Are you the only visitor to Jerusalem who does not know the things that have happened there in these days?” And he said to them, “What things?” And they said to him, “Concerning Jesus of Nazareth, a man who was a prophet mighty in deed and word before God and all the people, and how our chief priests and rulers delivered him up to be condemned to death, and crucified him. But we had hoped that he was the one to redeem Israel. Yes, and besides all this, it is now the third day since these things happened. Moreover, some women of our company amazed us. They were at the tomb early in the morning, and when they did not find his body, they came back saying that they had even seen a vision of angels, who said that he was alive. Some of those who were with us went to the tomb and found it just as the women had said, but him they did not see.” And he said to them, “O foolish ones, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken! Was it not necessary that the Christ should suffer these things and enter into his glory?” And beginning with Moses and all the Prophets, he interpreted to them in all the Scriptures the things concerning himself. So they drew near to the village to which they were going. He acted as if he were going farther, but they urged him strongly, saying, “Stay with us, for it is towards evening and the day is now far spent.” So he went in to stay with them. When he was at table with them, he took the bread and blessed and broke it and gave it to them. And their eyes were opened, and they recognized him. And he vanished from their sight. They said to each other, “Did not our hearts burn within us while he talked to us on the road, while he opened to us the Scriptures?” And they rose that same hour and returned to Jerusalem. And they found the eleven and those who were with them gathered together, saying, “The Lord has risen indeed, and has appeared to Simon!” Then they told what had happened on the road, and how he was known to them in the breaking of the bread. The Gospel of the Lord. _____________ Today's Gospel Reflection: That very day, the first day of the week, two of Jesus’ disciples were going to a village seven miles from Jerusalem called Emmaus, and they were conversing about all the things that had occurred. And it happened that while they were conversing and debating, Jesus himself drew near and walked with them, but their eyes were prevented from recognizing him. Luke 24:13–16 Why were these two disciples prevented from recognizing Jesus when He appeared to them on Easter Sunday? Earlier that morning, as Luke recounts (Luke 24:1–12), Mary Magdalene, Joanna, Mary—the mother of James—and other unnamed disciples found the tomb empty. While they were there, “two men in dazzling garments appeared to them” proclaiming that Jesus had risen. When the women told the rest of the disciples, their story “seemed like nonsense, and they did not believe them.” Surprisingly, for some of the disciples, Jesus’ Resurrection was not immediately a cause for rejoicing—it was a cause for uncertainty and, sadly, disbelief. Today’s Gospel recounts what happened later that day when two disciples who had heard the women’s testimony took a seven-mile walk from Jerusalem to Emmaus. In John’s Gospel, when Jesus appeared to Mary Magdalene, she didn’t recognize Him until He said her name, “Mary!” (John 20:16). By speaking her name, Jesus not only showed He knew her but also revealed His resurrected presence to her. When Jesus appeared to the two disciples walking to Emmaus, He revealed Himself in a different way. He walked with them, allowed them to express their confusion and even doubt, and then interpreted the Scriptures to them, beginning with Moses, so they understood how the Scriptures pointed to Him as the Messiah. So back to our original question: Why were the eyes of these two disciples prevented from recognizing Jesus when He appeared to them? Because faith in the Resurrection doesn’t come from physical sight alone; it comes by hearing and understanding the Word of God, which opens our hearts to believe. Jesus preached the Gospel to these two disciples, and through that preaching, they came to believe. The story of Emmaus not only recounts an encounter with the risen Christ but also offers a model for our own encounter with Him in the Mass. First, the Word of God is read and preached. Then, the bread and wine are consecrated into the True Presence of Jesus, which we consume. In the story of Emmaus, Jesus’ preaching inspired faith in these disciples. Once they understood and believed, Jesus “took bread, said the blessing, broke it, and gave it to them. With that, their eyes were opened and they recognized him, but he vanished from their sight” (Luke 24:30–31). In this breaking of the bread, they recognized Him. Jesus had given them faith through the Word of God and nourished that faith with the Eucharist. Why did Jesus vanish at that moment? Because He now dwelled within their souls—a presence sustained each time we receive Him in the Eucharist, His True Presence entering our own hearts and lives. His bodily presence was no longer necessary for them; they now carried Him within. The Word of God instills faith, preparing our hearts, and the Eucharist brings us into intimate union with our Lord, who dwells within us. Reflect today on how you encounter Jesus in the Mass. At Mass, Jesus appears to us in the exact way we need Him, through Word and Sacrament. When we listen to the Word of God, internalize it, and let it spark deeper faith in our hearts, we have truly met our Lord. When we kneel before the Eucharist and consume Him in Holy Communion, Jesus is even more intimately present to us than if He were physically before us. Each Communion infinitely blesses our souls, for through this gift, Jesus enters and makes our souls His sanctuary. My Eucharistic Lord, You truly come to us every time we participate in the Mass. Please help me to make my participation in the Mass a reflection of the encounter of these two disciples on the way to Emmaus. Open my mind to the gift of faith as I hear Your Word proclaimed and preached. With faith, may I then receive You openly in Holy Communion, so that my soul will become a sanctuary in which Your resurrected presence may dwell. Jesus, I trust in You and welcome You with all my heart. #Bible reading