കാലഭൈരവൻ: രക്തനക്ഷത്രത്തിന്റെ ശാപം
ഭാഗം 7:
മുൻപിൽ കിണറിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു വരുന്ന നീലക്കണ്ണുകളുള്ള ആ ഭീകരരൂപം, പുറകിൽ അന്തകനെപ്പോലെ വാളോങ്ങി നിൽക്കുന്ന രക്തഭൈരവൻ. മാധവൻ ആയുസ്സിന്റെ നൂൽപ്പാലത്തിലായിരുന്നു. കിണറ്റിലെ തിളയ്ക്കുന്ന രക്തത്തിന് മുകളിൽ ഒഴുകി നടന്ന ആ സ്വർണ്ണപ്പെട്ടിയിൽ രക്തഭൈരവന്റെ ഹൃദയം മിടിക്കുന്നത് അവന് വ്യക്തമായി കേൾക്കാം. പക്ഷേ, ആ കിണറിന് കാവൽ നിൽക്കുന്ന രൂപം പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ മാധവന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി.
അതൊരു 'രക്തപിശാച്' ആയിരുന്നു—മനുഷ്യന്റെ ഉടലും വവ്വാലിന്റെ ചിറകുകളും സർപ്പത്തിന്റെ തലയുമുള്ള ഭീകരജീവി. അതിന്റെ നാവായി പുറത്തേക്ക് വന്ന പാമ്പുകൾ വിഷം ചീറ്റിക്കൊണ്ട് മാധവന്റെ മുഖത്തിന് നേരെ ആഞ്ഞടുത്തു. മാധവൻ മെയ്വഴക്കത്തോടെ പുറകോട്ട് മറിഞ്ഞെങ്കിലും, രക്തഭൈരവന്റെ ഭീമാകാരമായ വാൾ ആ നിമിഷം അവന്റെ തോളിൽ സ്പർശിച്ചു. മാധവന്റെ ഷർട്ട് കീറി ചോര വാർന്നൊഴുകി.
"മുത്തച്ഛാ... നിങ്ങൾ എന്നെ മരണത്തിലേക്കാണോ തള്ളിയിട്ടത്?" മാധവൻ ദയനീയമായി ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു.
പക്ഷേ മറുപടി വന്നത് കിണറ്റിൽ നിന്നായിരുന്നു. ആ രക്തപിശാച് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. "നിന്റെ പൂർവ്വികർ ഈ ഹൃദയം ഇവിടെ ഒളിപ്പിച്ചത് മറ്റാരും കാണാതിരിക്കാനല്ല മാധവാ, ഇത് സംരക്ഷിക്കാനാണ്! നീ അന്വേഷിക്കുന്ന സത്യം നിന്റെ വംശത്തിന്റെ നാശമാണ്."
ആ രൂപം ഒരു ഭീകരമായ അലർച്ചയോടെ കിണറ്റിൽ നിന്ന് വായുവിലേക്ക് ഉയർന്നു. അതിന്റെ ചിറകുകൾ വീശിയപ്പോൾ ഉണ്ടായ കാറ്റിൽ മനയുടെ മുറ്റത്തെ വലിയ മരങ്ങൾ പോലും കടപുഴകി വീണു. മാധവൻ തന്റെ ലോഹച്ചരട് നിലത്ത് കുത്തി ആഞ്ഞു പിടിച്ചു. പെട്ടെന്ന്, അവന് ഒരു കാര്യം ഓർമ്മ വന്നു. തന്റെ സഞ്ചിയിൽ ഗുരുനാഥൻ നൽകിയ ഒരു ചെറിയ കുപ്പി 'മൃതസഞ്ജീവനി തീർത്ഥം' ഉണ്ട്. അത് ജീവൻ നൽകാനല്ല, മറിച്ച് അശുദ്ധമായതിനെ ഭസ്മമാക്കാനാണ്.
മാധവൻ ആ കുപ്പി പുറത്തെടുത്ത് പല്ലുകൊണ്ട് അതിന്റെ അടപ്പ് തുറന്നു. എന്നിട്ട് അവൻ തന്റെ ലോഹച്ചരടിന്റെ അറ്റത്ത് ആ തീർത്ഥം പുരട്ടി.
"ഭൈരവന്റെ ആജ്ഞ... ശമിക്കൂ!"
മാധവൻ ആ ചരട് വായുവിൽ ചുഴറ്റി കിണറിനുള്ളിലെ ആ സ്വർണ്ണപ്പെട്ടി ലക്ഷ്യമാക്കി എറിഞ്ഞു. ചരട് പെട്ടിയിൽ ചുറ്റിയ നിമിഷം, കിണറ്റിലെ രക്തം അഗ്നിയായി മാറി ആളിപ്പടർന്നു. രക്തപിശാച് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് താഴേക്ക് പതിച്ചു. രക്തഭൈരവന്റെ വാൾ ഉയർത്തിയ കൈകൾ വായുവിൽ മരവിച്ചു നിന്നു. ഹൃദയത്തിന് വേദന അനുഭവപ്പെട്ടതുപോലെ അവൻ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് മുട്ടുകുത്തി വീണു.
മാധവൻ തന്റെ സർവ്വ ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് ആ ചരട് വലിച്ചു. സ്വർണ്ണപ്പെട്ടി അവന്റെ കൈകളിലെത്തി. പക്ഷേ, അത് തുറക്കാൻ നോക്കിയ മാധവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. പെട്ടിയിൽ ഒരു പൂട്ടുമില്ല, പകരം അതിൽ ഒരു ചെറിയ ദ്വാരമുണ്ട്. ആ ദ്വാരത്തിൽ മാധവന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ ഭൈരവ മുദ്ര കൃത്യമായി പതിപ്പിച്ചാൽ മാത്രമേ അത് തുറക്കൂ.
മാധവൻ തന്റെ കൈത്തണ്ട പെട്ടിക്ക് മുകളിൽ വെക്കാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ, ദൂരേക്ക് തെറിച്ചു വീണ മന്ത്രവാദി അട്ടഹസിച്ചു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. അവൻ തന്റെ വെള്ളിദണ്ഡ് മാളവികയ്ക്ക് നേരെ ചൂണ്ടി.
"മാധവാ! നീ ആ പെട്ടി തുറന്നാൽ... ഈ നിമിഷം ഈ പെൺകുട്ടിയുടെ തല ചിതറിപ്പോകും!" മന്ത്രവാദി മന്ത്രിച്ചു.
മാളവികയുടെ തലയ്ക്ക് ചുറ്റും കറുത്ത മിന്നൽ പിണറുകൾ വട്ടം ചുറ്റാൻ തുടങ്ങി. അവൾ വേദന കൊണ്ട് പിടയുകയാണ്. മാധവൻ ഒരു ധർമ്മസങ്കടത്തിലായി. ഹൃദയം തകർത്താൽ രക്തഭൈരവൻ നശിക്കും, പക്ഷേ മന്ത്രവാദി മാളവികയെ കൊല്ലും. ഹൃദയം തകർക്കാതിരുന്നാൽ രക്തഭൈരവൻ എഴുന്നേറ്റ് മാധവനെ കൊല്ലും.
മാധവൻ തന്റെ കൈത്തണ്ട പെട്ടിയിലേക്ക് പതുക്കെ താഴ്ത്തി. മാളവികയുടെ നിലവിളി കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി. പെട്ടെന്ന്, മനയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു സ്ത്രീ രൂപം പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച, മുഖം മറച്ച ആ സ്ത്രീയുടെ കയ്യിൽ ഒരു പഴയ വിളക്കുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു: "മാധവാ... പെട്ടി തുറക്കൂ. അവൾ മരിക്കില്ല. കാരണം, നീ സംരക്ഷിക്കുന്ന ഈ മാളവിക യഥാർത്ഥ മാളവികയല്ല!"
മാധവൻ നടുക്കത്തോടെ ആ സ്ത്രീയെ നോക്കി. "അമ്മേ...?"
ആ സ്ത്രീ തന്റെ മുഖപടം മാറ്റി. അത് മാധവന്റെ അമ്മയായിരുന്നു! മരിച്ചുപോയെന്ന് താൻ കരുതിയ തന്റെ അമ്മ. പക്ഷേ, അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് രക്തമാണ് ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നത്.
"തുറക്കൂ മകനേ... ഈ മായാലോകം അവസാനിപ്പിക്കൂ!" അമ്മ അലറി.
മാധവൻ ഒട്ടും വൈകിയില്ല. അവൻ തന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ മുദ്ര പെട്ടിയിൽ അമർത്തി. ഒരു വൻ സ്ഫോടനത്തോടെ ആ പെട്ടി തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ കണ്ട കാഴ്ച മാധവനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. അതിൽ ഒരു ഹൃദയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മാധവന്റെ തന്നെ ഒരു ചെറിയ പ്രതിമയായിരുന്നു!
ആ നിമിഷം, മാധവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കഠിനമായ വേദന അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൻ താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ തന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് രക്തം പുറത്തേക്ക് ചീറ്റുന്നത് കണ്ടു. രക്തഭൈരവന്റെ ഹൃദയമല്ല തകർക്കപ്പെട്ടത്, മറിച്ച് മാധവന്റെ തന്നെ ജീവനാഡിയാണ്!
മന്ത്രവാദി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. "മണ്ടനായ മാധവാ... രക്തഭൈരവൻ വേറെയാരുമല്ല, അത് നിന്റെ തന്നെ പൂർവ്വികരുടെ പാപത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച നിന്റെ തന്നെ അപരരൂപമാണ്! നീ നിന്നെത്തന്നെയാണ് കൊന്നത്!"
മാധവന്റെ കാഴ്ച മങ്ങി. അവൻ മണ്ണിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ, ആ സ്ത്രീരൂപം (അമ്മ) പതുക്കെ ഒരു ഭീകരമായ യക്ഷിയായി മാറുന്നത് അവൻ കണ്ടു. മന്ത്രവാദിയും യക്ഷിയും ചേർന്ന് മാധവനെ വളഞ്ഞു. മാളവികയുടെ രൂപം വായുവിൽ അലിഞ്ഞു പോയി. എല്ലാം ഒരു കെണിയായിരുന്നു!
പക്ഷേ, മാധവന്റെ ബോധം മറയുന്നതിന് മുൻപ്, അവൻ തന്റെ കയ്യിലെ ലോഹച്ചരട് കിണറ്റിലെ ആ കത്തുന്ന തീയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു
#കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #വിരഹം