मगध देशाचा राजा सम्राट अशोक.याचे एका मुलीवर प्रेम होते.ती  मुलगी नेहमीच सम्राट अशोकाला त्यांच्या लग्नाबाबत सांगत असे. की आपण लग्न कधी करूॽमला तुझ्यासोबत तुझ्या सहवासात राहायचे आहे.पण सम्राट अशोक नेहमीच तिला सांगत असे की थांब मला ही लढाई जिंकू दे .ती लढाई जिंकू दे. करीत करीत  तो लढाईत आणि जग जिंकण्यातच बिझी झाला..ईकडे ती मुलगी  तिच्या मनात अशोका विषयी उत्पन्न होणाऱ्या तारुण्य सुलभ भावना इच्छा साहजिकच अशोक जवळ नसल्याने ती त्या इच्छा मारायला शिकली.आणि एक दिवस असा आला की तिला आता तपस्वी जीवन जगण्याची इच्छा झाली.तिच्या जीवनाला भगवान गौतम बुद्धांचा स्पर्श झाला आणि त्या स्पर्शाने ती पावन झाली.कारण आजपर्यंतच्या अनुभवातून ती शिकली होती की सारेच म्रुगजळ आहे. प्रेम म्रुगजळ आहे.ज्या व्यक्ती साठी आजवर ती झुरत आली होती त्या व्यक्तीला तिची पडलेलीच नव्हती.तो तर जग जिंकण्यात व्यस्त होता.काय उपयोग अशा म्रुगजळाचा की आपण त्याच्या जवळ जावे आणि त्याने दूर दूर पळावे..ती मुलगी आता थकली होती.आणि तिला आता शांतता हवी होती.ती जाणून चुकली होती की सर्व नाशवंत आहे . आणि एके दिवशी ती भगवान बुद्धांना शरण गेली.आपले सुंदर केस तिने धम्माच्या चरणी अर्पण केले.आणि भगवी वस्त्रे चिवर धारण केले.आणि धम्माचरण करू लागली. जेव्हा रणांगणावर विश्वविजेता होऊन आणि प्रचंड नरसंहार करून अशोकाचेच ह्रदय तो नरसंहार पाहून द्रवले. युध्दात आलेला थकवा त्याला जाणवला.तेव्हा तो आपल्या प्रेयसीसाठी तरसला.तिने आपल्याला बाहू पाशात घ्यावे.आणि वर्षानुवर्षांच्या युध्दाचा थकवा आपण तिच्या मिठीत विसरून जावा.तिच्या कोमल हातांच्या स्पर्शात आपल्याला प्रेमाची ऊब मिळावी.आणि नविन उर्जेने आपण प्रफुल्लित व्हावे. म्हणून जेव्हा तो तिच्या कडे परतला.तेव्हा तिचे ते वैरागीणी रुप पाहून तो पुरता कोसळला.तिचा सुकुमार चेहरा आता कोमेजला होता.मात्र चेहर्यावर वैराग्याचे तेज होते.तिच्या काळ्याभोर केससंभारातून त्याला हळूवार हाताने बोटे फिरवायची होती. त्या केससंभाराचा तो सुगंधी सुवास त्याला आपल्या श्वासात भरून घ्यायचा होता.पण आता तिथे केशसंभार होता कुठेॽ तिचे ते रुप पाहून त्याला रडूकोसळले.आणी तो तिला बोलला की तू हे काय केलेसॽमी येणार होतो हे तुला माहीत होते नाॽ ती बोलली की हो मला माहित होते पण कधी येणार हे माहित नव्हते.तारुण्य ओसरल्यावर येण्याचा काय फायदा. आता खूप उशीर झालाय.प्रत्येक लढाई जिंकल्यानंतर मी तुझी आर्जवे करत होते. की आता आपण लग्न करू. सोबत राहू.पण तुला जग जिंकायचे होते.आलास जिंकूनॽ पण माझे तारूण्य संपत चालले होते.मनात इच्छा व्हायची तुला भेटू ,तुला डोळे भरून पाहू.पण...पण तू नसायचास.मग हळूहळू मनातील भावना इच्छा मारत गेले मी.आणि नंतर  एक दिवशी इच्छाच संपली......ईच्छांनी उत्पन्न व्हायचे संपविले होते. होतही असतील इच्छा उत्पन्न पण मन मारण्याच्या सवयीने त्या कळत नव्हत्या,किंवा उत्पन्न व्हायच्या आधीच त्या  मरत असतील... अशोका बोलला की अंग मी हे सर्व तुझ्याचसाठी करीत होतो.खूप सारे वैभव तुझ्या चरणी असावे म्हणूनच तर मी युद्ध करीत होतो जिंकत होतो. माघारी ये माझ्यासाठी.ती म्हणाली मला हे वैभव ,राज नको होते रे मला तू हवा होतास तुच माझे राज,वैभव सारे काही तुच होतास माझ्यासाठी.पण आता खरंच खूप वेळ झालीय आता मी सर्व भावना इच्छांच्या पलीकडे गेलीय.आता मला फक्त अन् फक्त ध्यानातून, त्यागातून आनंद मिळतो.आता सारी सुख माझ्यासाठी दुःख आहेत कारण प्रत्येक गोष्टीचे विशिष्ट वय असते.कालावधी असतो. तिचे हे उत्तर ऐकून तो पूर्ण गार झाला..तसाच माघारी परतला.परतताना तो विचार करू लागला की मी जिच्या साठी हे सर्व केले.आज तिच माझ्या सोबत नाही तर मी या साम्राज्याचे काय करूॽ आणि तो ही भगवान बुद्धांना शरण गेला.आपले डोक्यावरील केस धम्माला अर्पण केले भगवी वस्त्रे, चिवर धारण केली.. आणि सर्व वैभव त्यागून वैरागी झाला .व धम्माचरण करू लागला. सारेच म्रुगजळ असते.थोड्या क्षणासाठी आपल्याला त्याची #🎭Whatsapp status भुरळ पडते आणि लोभ, मोह उत्पन्न होतो.पूर्ण जीवन निघून गेल्यावर कळते की मी चांगले जगू शकले असते.चांगले जगू शकलो असतो सुखाने.पण मी तर म्रुगजळामागे धावून जीवन व्यर्थ घालविले. सुवार्ता सुधाकर धिवरे

#🎭Whatsapp status वडिलच माझे आभाळ होते.त्यांच्या कुशीत  हसत खिदळत मुक्त आनंदी संचार मी करीतसे.आधार अन् संरक्षण ते माझे. खूप गोड  स्वभाव अन् वेळप्रसंगी कडक शिस्तही त्यांची असे. माणुसकी सोबत संवेदनशील मनाची देवाने दिली देण असे त्यांना.तहानल्याला पाणी अन् भुकेल्यांचे नेहमीच पोट ते भरत असत.याच सदगुणांनी आवडले ते आभाळातल्या देवालाही.अन नेले सोबत त्याने आभाळात माझे आभाळ,.सुखी ठेव देवा तिथे माझ्या आभाळाला.मी कातर वेळी दररोज आभाळात पाहातसे शोधतसे माझ्या आभाळाला. सुवार्ता सुधाकर धिवरे

#🎭Whatsapp status वर्ष येते अन् जाते .पण  प्रत्येक वर्ष आपल्या ज्ञानात भर पाडून जाते.आयुष्यात असलेली आणि नसलेली लोकं नातेवाईकां कडून आपल्याला अनुभव आणि ज्ञानाची शिदोरी म्हणून प्रत्येक व्यक्ती,प्रत्येक नाती काही तरी नक्कीच धडे शिकवून जातात. यात कोणी प्रेमाचा,कोणी तिरस्काराचा ,कोणी हास्याचा धडा शिकवून जाते.कोणी मनाला भावते चांगला धडा शिकवून ,तर काही वाईट लोक असा काही वाईट अनुभव देऊन जातात की तो धडा आठविला तरी रडू येते..कोणी सरड्या सारखा रंग बदलून दाखविते.तर कोणी नागा सारखे दंश करून दाखविते..आपण कुणाच्या वाट्याला गेलो नसल्यावरही  काही  व्रुत्ती आपल्या वाट्याला येऊन दाखवितात. मग मात्र अशा व्रुत्तींना सोडायचं नसतं. त्यांनाही आपल्या कडून धडा शिकविणे तितकेच गरजेचे असते.. आणि वेळ प्रसंगी विंचू सापांसारख्या लोकांच्या नांग्या ठेचता येणे  ही गरजेचे असते.आपल्याशी निष्ठूरांशी तितकंच निष्ठूरपणे वागणे शिकले पाहिजे.ही काळाची गरज झाली आहे.नाहीतर लोक आपल्याला हलक्यात घेतात.आपल्या भावनांशी खेळतात. नविन वर्षी जसा आपण संकल्प करतो तसा संकल्प या वर्षीही केलाय पण जरा हटके केलाय.आता जशास तसे वागायचे.तू शेर तर मी सव्वाशेर नाही...माझी व्याख्याच वेगळी आहे.आधीच मी एक नम्र व्यक्ती आहे.आणि कुणी माज दाखविला तर तू शेर तर मी  दहा शेर असे आपले तत्व आहे. आणि हो आता कोणीही कितीही आपले रंग दाखविले तर रडू न येता वाईट न वाटता हसू येते.कारण आता लढायचे कसे हे माहित आहे. सुवार्ता सुधाकर धिवरे

हरवलेली नाती (कविता) नाती हरवतात जमिनीत तर कधी शेतीत नाती हरवतात नोकरीला असलेल्या भावावर तर कधी आपल्यापेक्षा सुंदर असलेल्या बहिणीवर जळून हरवतात नाती आपल्यांनीच केलेल्या कट कारस्थानात तर कधी दुश्मनांनी रचलेल्या चक्रव्यूहात... हरवतात नाती स्वार्थात तर कधी नाती नावाच्या गोंडस शब्दा म्रुगजळात बळी पडतात नाती हरविलेली नाती हरवू द्यावी शोधून उपयोग नसतो सापडल्यावर कुठे राहिलेला त्यात आधी सारखा विश्वास असतो.. . सुवार्ता सुधाकर धिवरे #🎭Whatsapp status

#🎭Whatsapp status मंथन एक तक्रार विद्यार्थ्यांच्या आत्महत्या रोकण्यासाठी आणि मानसिक आरोग्यासाठी व ताणतणावावर बंगळुरू येथील (SPIF )suicid prevention india foundation (टास्क फोर्स )ही संस्था काम करीत आहे.चांगली गोष्ट आहे. सर्वात आधी या संस्थेचे मनापासून अभिनंदन आणि आभार.जे भारताच्या भविष्यासाठी चांगले काम करीत आहेत. यातून ही संस्था उच्च शैक्षणिक संस्थांमध्ये विद्यार्थ्यांना होणारा त्रास व त्यास कारणीभूत घटक कोणते व कारणे काय यांचे सर्वेक्षण करीत आहे. पण मला वाटते या मुलांना घडविणारे जे शिक्षक आहेत,त्यांच्यासाठीही असे सर्वेक्षण केले तर?शिक्षकांचे मानसिक आरोग्य घरी कसे असते? आणि शाळेत गेल्यानंतर बदलते का? का बदलते?कारण काय आहे त्या बदलास कारणीभूत कोण??त्यांना त्यांच्या वरिष्ठां कडून कशी वागणूक दिली जाते, सहकारी वर्ग कसे वागतात?भेदभाव करतात का? पुरुष -पुरूष ,स्री-पुरूष, स्रि -स्रि शिक्षिका मधे गट पडलेत का?पडलेत तर कोणी पाडले?का पाडले? कोणी होतकरू शिक्षकांचे खेकड्या सारखे पाय खेचते का? आपल्यात नसलेल्या पण आपल्या सहकारी शिक्षक शिक्षिकेची असलेल्या सुप्त गुणांवर जळतात का? त्यावरून त्यांना पाठिंबा तर नाही पण टोमणे मारले जातात का? असे दर्शविले जाते का की ते सुप्त गुण नसून दोष आहेत?कमी उंची जास्त उंची वरून टिंगल टवाळी वेळ प्रसंगी सहकारी शिक्षक शिक्षिकांचा अपमान केला जातो का?यातून त्या शिक्षक शिक्षिकेची मानसिक अवस्था काय होते?ते आत्महत्येचे विचार करतात का?की त्यांनी आत्महत्या करावी म्हणून त्यांना भेदभावाची वागणूक दिली जाते या गोष्टीचे सर्वेक्षण व्हावे. कारण जर विद्यार्थ्यांना ज्ञान देणारे सांभाळणार्या शिक्षकांचेच मानसिक आरोग्य स्वस्थ नसेल तर ते कोणत्या मानसिकतेत ते विद्यार्थ्यांना शिकवितील? म्हणून भेदभावाची वागणूक देणार्यांना ,दोषींना शिक्षा व्हावी जेणेकरून ती लोक माणसाशी माणसासारखे वागतील. सुवार्ता सुधाकर धिवरे