PART-6 കോഫി ഷോപ്പ് ------------- അഭിരാമി മെല്ലെ അച്ഛന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. "അച്ഛാ..." അവൾ വിളിച്ചു. രാഘവൻ തലയുയർത്തി നോക്കിയില്ല. "എന്റെ ഇത്രയും കാലത്തെ അന്തസ്സാണ് നീ ആ വന്നവരുടെ മുന്നിൽ കളഞ്ഞത്. നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും വേണമെങ്കിൽ അത് നേരത്തെ എന്നോട് പറഞ്ഞുകൂടായിരുന്നോ? ഇങ്ങനെ നാണം കെടുത്തണമായിരുന്നോ?" "അച്ഛാ, ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ അച്ഛൻ അത് കേൾക്കുമായിരുന്നോ? അശ്വിൻ നല്ല ഒരാളായിരിക്കാം, പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് മറ്റൊരിടത്താണ്. ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒരാൾക്കൊപ്പം ജീവിച്ച് അച്ഛനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് സത്യം പറയുന്നതാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി." ഈ സമയം സിദ്ധാർത്ഥ് ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി വന്നു. അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ അല്പം നനഞ്ഞിരുന്നു. രാഘവൻ കസേരയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. "നീയാണല്ലേ അവൻ?" രാഘവൻ സിദ്ധാർത്ഥിനെ അടിമുടി നോക്കി. "ഫോട്ടോ എടുത്തു നടന്നാൽ എന്റെ മകളെ നിനക്ക് പൊന്നുപോലെ നോക്കാൻ പറ്റുമോ? ആഡംബരങ്ങളില്ലാതെ അവൾക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?" സിദ്ധാർത്ഥ് വിനയത്തോടെ എന്നാൽ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു: "അങ്കിൾ, ആഡംബരങ്ങൾ കൊടുക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലായിരിക്കും. പക്ഷേ അഭിരാമി ആഗ്രഹിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യവും സന്തോഷവും നൽകാൻ എനിക്ക് കഴിയും. ഞാൻ അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നത് അവൾ ഒരു കോപ്പിറൈറ്റർ ആയതുകൊണ്ടോ മനോഹരമായി സംസാരിക്കുന്നതുകൊണ്ടോ മാത്രമല്ല, അവളെ അവളായിത്തന്നെ അംഗീകരിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്." (തുടരും) #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

PART-5 കോഫീ ഷോപ്പ് ------------- "ക്ഷമിക്കണം, അശ്വിനോടോ ഈ കുടുംബത്തോടോ എനിക്ക് വിയോജിപ്പില്ല. പക്ഷേ, ഈ വിവാഹത്തിന് എനിക്ക് സമ്മതമല്ല. ഞാൻ മറ്റൊരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. അത് വെറുമൊരു വൈകാരിക ബന്ധമല്ല, എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെയും കരിയറിനെയും ബഹുമാനിക്കുന്ന ഒരാളെയാണ് ഞാൻ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നത്." ഹാളിൽ പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദത പടർന്നു. അച്ഛന്റെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു. പക്ഷേ അഭിരാമി നിർത്തിയില്ല. "അച്ഛാ, അച്ഛൻ പഠിപ്പിച്ചു തന്നത് സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാനാണ്. ഒരു വലിയ ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നതിനേക്കാൾ എനിക്ക് സന്തോഷം, ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ജോലിയും എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളും ചേർത്തുപിടിച്ചു ജീവിക്കുന്നതാണ്. സിദ്ധാർത്ഥിന് വലിയ സമ്പാദ്യമില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ അവന്റെ ലോകത്ത് ഞാനുണ്ട്." അഭിരാമി സംസാരിച്ചു തീരുമ്പോഴേക്കും കഫേയിലെ ആ പഴയ മഴക്കാലം പോലെ പുറത്ത് വീണ്ടും ഒരു ചാറ്റൽ മഴ തുടങ്ങി. സിദ്ധാർത്ഥ് വീടിന്റെ ഗേറ്റിൽ എത്തിയിരുന്നു. അവൾ വിളിച്ചിട്ടല്ല അവൻ വന്നത്, മറിച്ച് അവൾക്ക് ശക്തി നൽകാൻ താൻ കൂടെയുണ്ടാകണമെന്ന് അവന് തോന്നി. സിദ്ധാർത്ഥിനെ കണ്ട അച്ഛൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും, അഭിരാമിയുടെ ആത്മവിശ്വാസം അദ്ദേഹത്തെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. അശ്വിൻ മാന്യനായ ഒരാളായിരുന്നു. അഭിരാമിയുടെ ധൈര്യം കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ എഴുന്നേറ്റു. "അങ്കിൾ, സ്വന്തം ഇഷ്ടം തുറന്നു പറയാൻ ഇത്രയും ആർജ്ജവം കാണിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമായി. പക്ഷേ, ഒരാളുടെ പ്രണയത്തിന് തടസ്സമായി നിൽക്കാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല. അവർ ഒന്നിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്." അശ്വിനും കുടുംബവും യാത്ര പറഞ്ഞു പോയി. അശ്വിനും കുടുംബവും പടിയിറങ്ങിയതും ആ വീടിനുള്ളിൽ കനത്ത നിശബ്ദത പടർന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് ഗേറ്റിനടുത്ത് കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛൻ രാഘവൻ പടിഞ്ഞാറ്റെ മുറിയിലെ ചാരുകസേരയിൽ ചെന്ന് തളർന്നിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ദേഷ്യത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ സങ്കടവും അഭിമാനക്ഷതവുമായിരുന്നു. അമ്മ സുനിത അടുക്കളയിൽ നിന്നും കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവർക്ക് മകളുടെ ധൈര്യത്തിൽ അത്ഭുതവും എന്നാൽ അവളുടെ ഭാവിയിൽ പേടിയുമുണ്ടായിരുന്നു. (തുടരും) #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ

PART-4 കോഫീ ഷോപ്പ് ---------- ഹാളിന്റെ ഏറ്റവും ഒടുവിലായി, ഏറ്റവും വലിയ ഒരു ഫ്രെയിമിൽ ആ ചിത്രമുണ്ടായിരുന്നു—ആദ്യമായി കഫേയിൽ വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടിയ അന്ന്, ജനൽക്കൽ മഴ നോക്കി ഇരിക്കുന്ന അഭിരാമി. അതിന് താഴെ അവൻ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു: "ചില ചിത്രങ്ങൾ നമ്മൾ പകർത്തുന്നതല്ല, അത് കാലം നമുക്ക് വേണ്ടി വരച്ചു വെക്കുന്നതാണ്." അഭിരാമി അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞിരുന്നു. "സിദ്ധാർത്ഥ്... ഇത്..." "അഭി, അന്ന് നീ പറഞ്ഞില്ലേ നിന്റെ ജീവിതം ഒരു ഓട്ടപ്പന്തയമാണെന്ന്? പക്ഷേ എന്റെ ക്യാമറയിൽ നീ എപ്പോഴും ശാന്തമായ ഒരു പുഴയാണ്. എനിക്ക് ആ പുഴയോടൊപ്പം ഒഴുകണം." അവൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. എന്നാൽ പ്രണയം എപ്പോഴും ഒരു കവിത പോലെ സുന്ദരമായിരിക്കില്ലല്ലോ. അഭിരാമിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്നും അവളുടെ വിവാഹാലോചനകൾ സജീവമായി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഒരു വലിയ ബിസിനസ്സ് ഗ്രൂപ്പിന്റെ ഉടമയുമായുള്ള ആലോചനയുമായി അവളുടെ അച്ഛൻ ഉറച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. അന്ന് രാത്രി അവൾ സിദ്ധാർത്ഥിനെ വിളിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "സിദ്ധു... എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. വീട്ടിൽ അവർ നിർബന്ധിക്കുന്നു. എനിക്ക് നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമോ?" മറുഭാഗത്ത് അല്പനേരം നിശബ്ദതയായിരുന്നു. പിന്നെ സിദ്ധാർത്ഥ് പറഞ്ഞു: "അഭി, എന്റെ കയ്യിൽ വലിയ ബാങ്ക് ബാലൻസോ തറവാട് മഹിമയോ ഇല്ല. ആകെയുള്ളത് ഈ ക്യാമറയും നിന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കാനുള്ള മനസ്സും മാത്രമാണ്. നമുക്ക് ഒളിച്ചോടണ്ട... പക്ഷേ തോറ്റുകൊടുക്കാനും പാടില്ല." അന്ന് വൈകുന്നേരം പെണ്ണുകാണാൻ വന്നവർ ചായ കുടിച്ച് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. അച്ഛൻ അഭിരാമിയെ വിളിച്ചു. അവൾ സാരിയുടുത്ത്, എന്നാൽ മുഖത്ത് ഉറച്ച ഭാവത്തോടെ അവരുടെ മുന്നിലെത്തി. എല്ലാവരും പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ വിനയത്തോടെ തലകുനിച്ചു നിൽക്കുന്നതിന് പകരം, അവൾ ആ പയ്യന്റെയും (അശ്വിൻ) കുടുംബത്തിന്റെയും നേരെ നോക്കി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. (തുടരും ) #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

PART-3 കോഫീ ഷോപ്പ് ---------- "അഭി... ഈ നിമിഷം ഒരു കവിത പോലെ തോന്നുന്നില്ലേ?" അവൻ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. അഭിരാമി അവനെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ കണ്ടത് വെറുമൊരു കൗതുകമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു തിരിച്ചറിവായിരുന്നു. തന്റെ തിരക്കുപിടിച്ച ജീവിതത്തിനിടയിൽ താൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ ആ സമാധാനം ഈ അപരിചിതന്റെ സാമീപ്യത്തിലുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. മണിക്കൂറുകൾ കടന്നുപോയി. മഴയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞു തുടങ്ങി. റോഡിലെ വെള്ളക്കെട്ടുകൾക്കിടയിലൂടെ വാഹനങ്ങൾ മെല്ലെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. അവർക്ക് പോകാനുള്ള സമയമായിരിക്കുന്നു. "ഇന്ന് ഈ മഴ പെയ്തത് നന്നായി," അഭിരാമി പറഞ്ഞു. "അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കോഫി കുടിച്ച് നമ്മൾ രണ്ട് വഴിക്കായേനെ." സിദ്ധാർത്ഥ് ചിരിച്ചു. അവൻ തന്റെ ക്യാമറ എടുത്ത് അവളുടെ ഒരു ചിത്രം കൂടി പകർത്തി. ഇത്തവണ അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പോസ് ചെയ്തു. "നമുക്ക് ഈ കഥ ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കണോ?" സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു. അഭിരാമി തന്റെ ഫോൺ എടുത്ത് അവന്റെ നേരെ നീട്ടി. "ഇല്ല... ഇതിന്റെ അടുത്ത ചാപ്റ്റർ നമുക്ക് നാളെ തുടങ്ങാം." ആ മഴരാത്രിക്ക് ശേഷം കൊച്ചി നഗരം പഴയപടി തിരക്കിലാമർന്നു. പക്ഷേ, അഭിരാമിയുടെയും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെയും ലോകം മാറിയിരുന്നു. അവരുടെ ഫോണുകളിൽ നോട്ടിഫിക്കേഷനുകൾ കിലുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വലിയ പാരഗ്രാഫുകളില്ലാതെ, ചെറിയ വാക്കുകളിലൂടെ അവർ പരസ്പരം മിണ്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. "ഇന്ന് എവിടെയാണ് ഷൂട്ട്?" അവൾ ചോദിക്കും. "ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിലെ പഴയ ഗലികളിൽ. വൈകുന്നേരം വരുന്നുണ്ടോ?" അവൻ മറുപടി നൽകും. അങ്ങനെ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അവർ കൊച്ചിയിലെ പലയിടങ്ങളിലായി കണ്ടുമുട്ടി. മറൈൻ ഡ്രൈവിലെ കടൽക്കാറ്റേറ്റും, മട്ടാഞ്ചേരിയിലെ പുരാതന കെട്ടിടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നടന്നതും അവരുടെ സൗഹൃദത്തെ പ്രണയത്തിലേക്ക് വഴിമാറ്റി. ഒരു ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം സിദ്ധാർത്ഥ് അവളെ ഒരു ഗാലറിയിലേക്ക് വിളിച്ചു. അവിടെ അവന്റെ ചിത്രങ്ങളുടെ ഒരു ചെറിയ പ്രദർശനം നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. (തുടരും) #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

PART-2 കോഫീ ഷോപ്പ് ---------- സംഭാഷണം തുടങ്ങുന്നു "നന്നായിട്ടുണ്ട്... ഇത് ഡിലീറ്റ് ചെയ്യണ്ട," അവൾ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ സിദ്ധാർത്ഥ്. ഈ നഗരത്തിലെ കാഴ്ചകൾ പകർത്തുന്ന ഒരാൾ." "അഭിരാമി. ഈ നഗരത്തിന് വേണ്ടി വാക്കുകൾ വിൽക്കുന്ന ഒരാൾ." അവർ ചിരിച്ചു. പുറത്ത് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. കാപ്പിയുടെ മണവും മഴയുടെ സംഗീതവും അവർക്കിടയിലെ അപരിചിതത്വം ഇല്ലാതാക്കി. അവർ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി—ജോലിയെക്കുറിച്ച്, സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച്, നഗരത്തിലെ ഏകാന്തതയെക്കുറിച്ച്. സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. ലാപ്ടോപ്പിലെ പരസ്യവാചകങ്ങളേക്കാളും ക്യാമറയിലെ ചിത്രങ്ങളേക്കാളും അവർക്ക് പരസ്പരം അറിയുന്നതിലായി താൽപ്പര്യം. പുറത്ത് മഴ കനത്തു. വെറും മഴയല്ല, കൊച്ചി നഗരത്തെ തോപ്പിയടിക്കുന്ന ഒരു പേമാരി. റോഡുകളിൽ വെള്ളം ഉയരാൻ തുടങ്ങിയതോടെ കഫേയ്ക്ക് പുറത്തിറങ്ങാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയായി. കഫേയിലെ മറ്റു തിരക്കുകളൊഴിഞ്ഞു, ഇപ്പോൾ അവിടെ അവരും പിന്നെ കഫേ ജീവനക്കാരും മാത്രം. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ബാഗിൽ നിന്നും ഒരു ഡയറി പുറത്തെടുത്തു. അതിൽ അവൻ പകർത്തിയ ചിത്രങ്ങൾക്കൊപ്പം ചെറിയ കുറിപ്പുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. "ജീവിതം ഒരു വലിയ ഫ്രെയിം പോലെയാണ് അഭിരാമി. നമ്മൾ എന്തിൽ ഫോക്കസ് ചെയ്യുന്നു എന്നതിലാണ് കാര്യം," സിദ്ധാർത്ഥ് ജനലിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന മഴത്തുള്ളികളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. അഭിരാമി തന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് മടക്കിവെച്ചു. "പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ നമുക്ക് ഫോക്കസ് ചെയ്യേണ്ടത് എന്താണെന്ന് തന്നെ മറന്നുപോകും. എല്ലാവരും ഓടുന്ന ഒരു ഓട്ടപ്പന്തയത്തിൽ വെറും കാഴ്ചക്കാരായി നിൽക്കാൻ എനിക്ക് പേടിയാണ്." അവരുടെ സംഭാഷണം വെറും പരിചയപ്പെടലിൽ നിന്നും ആഴത്തിലുള്ള ചിന്തകളിലേക്ക് വഴിമാറി. താൻ ഇതുവരെ ആരോടും പറയാത്ത തന്റെ എഴുത്തുകളെക്കുറിച്ചും, സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ യാത്രകളിൽ അനുഭവിച്ച ഏകാന്തതയെക്കുറിച്ചും അവർ പരസ്പരം പങ്കുവെച്ചു. പെട്ടെന്ന് കഫേയിലെ ലൈറ്റുകൾ അണഞ്ഞു. കെട്ടിടത്തിന് പുറത്തെ ട്രാൻസ്ഫോർമറിൽ എന്തോ തകരാർ സംഭവിച്ചതായിരുന്നു. കഫേയുടെ ഉള്ളിൽ അന്ധകാരം പടർന്നു. ജീവനക്കാർ ഓരോ ടേബിളിലും ചെറിയ മെഴുകുതിരികൾ കത്തിച്ചുവെച്ചു. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അഭിരാമിയുടെ മുഖം കൂടുതൽ തിളക്കമുള്ളതായി സിദ്ധാർത്ഥിന് തോന്നി (തുടരും) #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

കോഫീ ഷോപ്പ് ---------------------- PART-1 കൊച്ചിയിലെ തിരക്കേറിയ ആ വൈകുന്നേരം. മഴ പെയ്യാൻ വെമ്പി നിൽക്കുന്ന ആകാശം. മെട്രോ ട്രെയിനുകളുടെ ശബ്ദവും ഹോണടികളും പുറത്ത് തകർക്കുമ്പോഴും 'ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ്' കഫേയ്ക്കുള്ളിൽ നല്ല മെലഡി പാട്ടുകൾ ഒഴുകുകയായിരുന്നു. അഭിരാമി തന്റെ ലാപ്ടോപ്പിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു പരസ്യ ഏജൻസിയിലെ കോപ്പിറൈറ്റർ ആയ അവൾക്ക് അന്ന് ഡെഡ്‌ലൈൻ ആയിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ ഗ്ലാസ് വിൻഡോയിലൂടെ പുറത്തെ തിരക്കിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തരം മടുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് കഫേയുടെ ബെൽ മുഴങ്ങിയത്. നനഞ്ഞ കുട മടക്കി വെച്ച്, മുടിയിലെ വെള്ളത്തുള്ളികൾ കുടഞ്ഞു കളഞ്ഞ് ഒരാൾ ഉള്ളിലേക്ക് വന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ്. ഒരു ഫ്രീലാൻസ് ഫോട്ടോഗ്രാഫറുടെ അലസതയും എന്നാൽ ആകർഷകത്വവും അവനിലുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ ആകെ ഒഴിവുണ്ടായിരുന്ന സീറ്റ് അഭിരാമിയുടെ തൊട്ടടുത്ത ടേബിൾ മാത്രമായിരുന്നു. ഓർഡർ ചെയ്ത കാപ്പിയുമായി അവൻ അവിടെ വന്നിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ക്യാമറയിൽ എടുത്ത ചിത്രങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് അവൻ അറിയാതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അവന്റെ ക്യാമറയിൽ പതിഞ്ഞത് ജനൽക്കൽ ഇരിക്കുന്ന അഭിരാമിയുടെ ഒരു കാൻഡിഡ് ചിത്രമായിരുന്നു. ആലോചനയിൽ മുങ്ങി നിൽക്കുന്ന അവളുടെ മുഖത്തെ ആ ഗൗരവം അവന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. താൻ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അഭിരാമി തലയുയർത്തി നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ ക്യാമറ ലെൻസിലും പിന്നീട് അവന്റെ കണ്ണുകളിലും തട്ടി നിന്നു. "ക്ഷമിക്കണം... പെർമിഷൻ ഇല്ലാതെ എടുത്തതാണ്. പക്ഷേ ഈ ഫ്രെയിം ഒഴിവാക്കാൻ തോന്നിയില്ല," സിദ്ധാർത്ഥ് വിനയത്തോടെ ക്യാമറ അവൾക്ക് നേരെ തിരിച്ചു. അഭിരാമി ആ ചിത്രം നോക്കി. താൻ ഇത്രയും മനോഹരമായി ആലോചിച്ചിരിക്കാറുണ്ടോ എന്ന് അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. (തുടരും) #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

PART-40 സാഹസിക യാത്രകൾ ----------- പട്ടികളെ ഓടിച്ച 'വീരകൃത്യം' കേട്ട് പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റിന് വലിയ സന്തോഷമായി. ദാസപ്പനെ ആദരിക്കാൻ ഒരു ചെറിയ ചടങ്ങ് സംഘടിപ്പിച്ചു. ഗ്രാമത്തിലെ സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രത്തിൽ വെച്ചാണ് പരിപാടി. ദാസപ്പൻ തന്റെ നല്ല ഷർട്ടൊക്കെ ഇട്ട് റെഡിയായി. ശശിയാണെങ്കിൽ താൻ ഏതോ വലിയ 'ഇന്റർനാഷണൽ കോർഡിനേറ്റർ' ആണെന്ന ഭാവത്തിലാണ്. വേദിയിൽ പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റും, രാഘവൻ നായരും, വാർഡ് മെമ്പറും ഇരിപ്പുണ്ട്. മുൻനിരയിൽ ലക്ഷ്മി തന്റെ കൂട്ടുകാരികളുമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നു. പ്രസിഡന്റ് പ്രസംഗം തുടങ്ങി: "നമ്മുടെ നാട്ടിലെ തെരുവ് നായ ശല്യം അവസാനിപ്പിക്കാൻ ദാസപ്പൻ കാണിച്ച ധൈര്യം അപാരമാണ്. നായ വേഷം കെട്ടി പട്ടികളെ തുരത്തിയ ആ സാഹസികതയ്ക്ക് (ശശിയാണ് വേഷം കെട്ടിയതെങ്കിലും ദാസപ്പനാണ് ക്രെഡിറ്റ് പോയത്) ഞങ്ങൾ ഒരു പൊന്നാടയും 'ധീര കേസരി' പുരസ്കാരവും നൽകുന്നു!" ദാസപ്പൻ സ്റ്റേജിൽ കയറി പൊന്നാട അണിഞ്ഞു. കൈയടികൾ ഉയർന്നു. പെട്ടെന്ന് ശശി മൈക്കിന് മുന്നിലേക്ക് ചാടി വീണു. "നന്ദി രേഖപ്പെടുത്താൻ ദാസപ്പന്റെ വലംകൈയായ എനിക്ക് ഒരു അവസരം തരണം!" പ്രസിഡന്റ് മൈക്ക് കൈമാറി. ശശി ഗൗരവത്തിൽ തൊണ്ട ശരിയാക്കി: "പ്രിയപ്പെട്ട നാട്ടുകാരേ... ഈ അവാർഡ് ദാസപ്പന് മാത്രമല്ല, എനിക്കും അവകാശപ്പെട്ടതാണ്. ആ നായ വേഷത്തിൽ ഞാൻ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകൾ നായ്ക്കൾക്ക് മാത്രമേ അറിയൂ. പട്ടികളെ ഞങ്ങൾ പിടിച്ചത് വെറുമൊരു വല കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിലെ സ്നേഹം കൊണ്ടാണ് (സത്യത്തിൽ വെള്ളമടിച്ചാണ് ഓടിച്ചത്)!" ശശി മൈക്ക് കൊടുക്കാതെ പിന്നോട്ട് മാറിയപ്പോൾ അവൻ കാല് തട്ടി പിന്നിലെ 'ഫ്ലക്സ് ബോർഡിൽ' വീണു. ബോർഡ് മറിഞ്ഞ് ശശിയുടെ തലയിൽ വീണു. നാട്ടുകാർ ചിരിച്ച് മണ്ണുതപ്പി. അവാർഡ് ദാനം ഒരു കോമഡി ഉത്സവമായി മാറി. #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

PART-39 സാഹസിക യാത്രകൾ ------------ പട്ടികൾ ഇവരെ കണ്ടാൽ ഓടുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ശശി ഒരു പുതിയ ഐഡിയയിട്ടു. അവൻ ഒരു വലിയ നായയുടെ രൂപത്തിലുള്ള ഒരു കോസ്റ്റ്യൂം വാടകയ്ക്ക് എടുത്തു. "ദാസാ, ഞാൻ നായയെപ്പോലെ വരാം. അപ്പോൾ ബാക്കി പട്ടികൾ എന്നെ അവരുടെ നേതാവായി കരുതും. അപ്പോൾ നമുക്ക് അവരെ പിടിക്കാം!" ശശി നായയുടെ വേഷമിട്ട് തെരുവിലിറങ്ങി 'കുരയ്ക്കാൻ' തുടങ്ങി. "വൗ... വൗ...!" പക്ഷേ പ്ലാൻ പാളി. നാട്ടിലെ എല്ലാ പട്ടികളും കൂടി ശശിയെ ഒരു അന്യഗ്രഹജീവിയായി കരുതി കൂട്ടത്തോടെ ആക്രമിക്കാൻ വന്നു. "ദാസാ... എന്നെ രക്ഷിക്കടാ! ഇവർ എന്നെ കടിച്ചു കീറുന്നേ!" ശശി ആ നായ വേഷവുമായി ഒരു വലിയ മരത്തിന് മുകളിൽ കയറി. ദാസപ്പൻ പെട്ടെന്ന് പഞ്ചായത്തിന്റെ വണ്ടി കൊണ്ടുവന്ന് അതിൽ നിന്ന് ഹോസ് പൈപ്പ് എടുത്ത് വെള്ളം അടിച്ചു. പട്ടികൾ പേടിച്ച് ചിതറി ഓടി. മരത്തിന് മുകളിൽ ഇരിക്കുന്ന 'നായ-ശശി'യെ കണ്ട് നാട്ടുകാർ കൈയടിച്ചു ചിരിച്ചു. വൈകുന്നേരമായപ്പോഴേക്കും പട്ടികളെല്ലാം പേടിച്ച് നാടുവിട്ടു. പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റ് ദാസപ്പനെ അഭിനന്ദിച്ചു. "നിന്റെ ഈ 'നായ വേഷം' ഐഡിയ കൊള്ളാം ദാസാ, പട്ടികൾ പേടിച്ചു പോയി!" ശശി വിയർത്തു കുളിച്ച് ആ വേഷം അഴിച്ചു മാറ്റി. "ദാസാ, എനിക്ക് ഈ ജോലി വേണ്ട. പട്ടികൾ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നതുപോലെ ഒരു തോന്നൽ!" ലക്ഷ്മി ദാസപ്പനെ കാണാൻ വന്നു. "ദാസാ, അച്ഛൻ പറഞ്ഞു നിനക്ക് നല്ല ധൈര്യമുണ്ടെന്ന്. പക്ഷേ ശശിയോട് പറയണം, അടുത്ത തവണ പട്ടിയെ വശീകരിക്കുമ്പോൾ ബിസ്ക്കറ്റിന് പകരം മീൻ വല്ലതും കൊടുക്കാൻ!" (തുടരും) #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

PART-38 സാഹസിക യാത്രകൾ ----------- പഞ്ചായത്തിലെ പുതിയ ദൗത്യം കേട്ടപ്പോൾ ശശിക്ക് വലിയ ആവേശമായി. "ദാസാ, ഹെൽത്ത് ഇൻസ്പെക്ടർ എന്നത് വെറും പേപ്പർ പണിയാണ്. പക്ഷേ ഈ 'ഡോഗ് സ്ക്വാഡ്' എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതൊരു അന്താരാഷ്ട്ര ലെവൽ പരിപാടിയാണ്!" ശശി തന്റെ പഴയ ഹെൽമറ്റും വലിയൊരു മീൻവലയുമായി റെഡിയായി. ദാസപ്പൻ പഞ്ചായത്ത് തന്ന ഒരു നീളൻ വടിയും വലയുമായി ഇറങ്ങി. ദൗത്യം ലളിതമാണ്: നാട്ടിലെ ശല്യക്കാരായ തെരുവ് നായ്ക്കളെ പിടികൂടി വാക്സിനേഷൻ എടുപ്പിക്കണം. "ദാസാ, പട്ടികളെ ബലം പ്രയോഗിച്ചു പിടിക്കരുത്. സ്നേഹം കൊണ്ട് വേണം വശീകരിക്കാൻ," ശശി ഒരു പാക്കറ്റ് ബിസ്ക്കറ്റ് പൊട്ടിച്ചു. അങ്ങാടിയിൽ നിൽക്കുന്ന വലിയൊരു കറുത്ത പട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് ശശി പതുക്കെ ചെന്നു. "വാ മോനേ... കറുമ്പാ... ബിസ്ക്കറ്റ് വേണോ?" പട്ടി ബിസ്ക്കറ്റ് കണ്ടതും വാലാട്ടി അടുത്തു വന്നു. ശശി സന്തോഷത്തോടെ വല വീശാൻ നോക്കി. പക്ഷേ, വല കുടുങ്ങിയത് പട്ടിയുടെ കഴുത്തിലല്ല, പകരം അപ്പുറത്ത് നിൽക്കുന്ന ദാസപ്പന്റെ കാലിലാണ്! ദാസപ്പൻ തറയിൽ വീണു. പട്ടി പേടിച്ച് ശശിയുടെ കാലിൽ ഒരു പിച്ചും കൊടുത്ത് ഒരോട്ടം! ഓടിയ പട്ടി നേരെ ചെന്നു കയറിയത് ലക്ഷ്മിയുടെ വീട്ടുമുറ്റത്താണ്. അവിടെ രാഘവൻ നായർ പത്രം വായിച്ചു ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നാലെ ദാസപ്പനും ശശിയും ഓടിയെത്തി. "നായരേ... മാറിക്കോ! വലിയൊരു 'ബീസ്റ്റ്' അകത്ത് കയറിയിട്ടുണ്ട്!" ശശി നിലവിളിച്ചു. പട്ടി രാഘവൻ നായരുടെ കസേരയ്ക്ക് താഴെ ഒളിച്ചു. ദാസപ്പൻ വലയുമായി ചാടി വീണു. പക്ഷേ പട്ടി ഒഴിഞ്ഞു മാറി, വല ചെന്നു വീണത് നായരുടെ തലയിലാണ്! "ദാസാ... നീ ഇന്ന് എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പട്ടിയായാണോ തിരിച്ചു പോകുന്നത്?" നായർ പത്രത്തിനിടയിലൂടെ ദേഷ്യപ്പെട്ട് ചോദിച്ചു. ലക്ഷ്മി ഇത് കണ്ട് ചിരിച്ചു മടുത്തു (തുടരും) #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

PART-37 സാഹസിക യാത്രകൾ ------------ ശശിയുടെ വീഴ്ച കണ്ട് ഹോട്ടലിലെ ജോലിക്കാർ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ ദാസപ്പൻ വിട്ടില്ല. അവൻ തന്റെ ഫോൺ എടുത്ത് ആ പഴയ മാവിന്റെയും അവിടെ ഇരുന്ന വൃത്തികെട്ട പാത്രങ്ങളുടെയും ഫോട്ടോ എടുത്തു. "ഈ ഹോട്ടൽ ഇപ്പോൾ തന്നെ പൂട്ടണം! നാട്ടുകാർക്ക് വിഷം കൊടുക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല." ദാസപ്പൻ മാസ്സായി പറഞ്ഞു. നാട്ടുകാർ പുറത്ത് തടിച്ചുകൂടി. "ദാസപ്പൻ ഹെൽത്ത് ഇൻസ്പെക്ടർ ആയത് നന്നായി. ഇവന്മാർ നമുക്ക് പഴകിയ ഭക്ഷണമാണ് തരുന്നത്," അവർ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ഹോട്ടൽ പൂട്ടാൻ നോട്ടീസ് ഒട്ടിക്കുന്നതിനിടയിൽ പീതാംബരൻ അങ്ങോട്ട് വന്നു. "ടാ ദാസാ, നീ വലിയ കളിയാണല്ലോ കളിക്കുന്നത്. എന്റെ ഹോട്ടൽ പൂട്ടിച്ചാൽ നിന്റെ ഈ ജോലി ഞാൻ കളയിപ്പിക്കും." ദാസപ്പൻ പീതാംബരന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി ചിരിച്ചു. "പീതാംബരൻ ചേട്ടാ, ഇത് ദാസപ്പൻ പണ്ടത്തെ സിനിമാ വില്ലന്റെ വലംകൈയല്ല. ഇത് ഹെൽത്ത് ഇൻസ്പെക്ടർ ദാസപ്പനാണ്. നിയമം എല്ലാവർക്കും ഒന്നാണ്!" ശശി തൈര് പുരണ്ട മുഖവുമായി അടുത്തു വന്നു. "അതെ... ഈ തൈര് കഴിച്ചാൽ വില്ലന്മാർക്ക് പോലും വയറിളകും! ഞങ്ങൾ ഇത് ലാബിലേക്ക് അയക്കാൻ പോവുകയാണ്." ഹോട്ടൽ പൂട്ടി സീൽ വെച്ചു. നാട്ടുകാർ ദാസപ്പനെ അഭിനന്ദിച്ചു. വൈകുന്നേരം രാഘവൻ നായർ ചായക്കടയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ദാസപ്പന്റെ ഈ ധീരമായ നടപടിയെക്കുറിച്ച് കേട്ടു. "ദാസപ്പൻ കൊള്ളാമല്ലോ, അവന് കുറച്ച് ഉത്തരവാദിത്തമൊക്കെ വന്നിട്ടുണ്ട്," നായർ മനസ്സിൽ കരുതി. ലക്ഷ്മി ദാസപ്പനെ വിളിച്ചു. "ദാസാ... നീ ഇന്ന് ശരിക്കും ഹീറോ ആയി. പക്ഷേ ആ ശശിയോട് ഒന്ന് പറയണം, റെയ്ഡിന് പോകുമ്പോൾ തൈര് ചട്ടിയിൽ വീഴരുതെന്ന്!" ദാസപ്പൻ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ അപ്പോഴാണ് പഞ്ചായത്തിൽ നിന്ന് പുതിയൊരു അറിയിപ്പ് വന്നത്: "നാട്ടിലെ തെരുവ് നായ്ക്കളെ പിടിക്കാൻ ഒരു സ്പെഷ്യൽ ടീമിനെ വേണം. ദാസപ്പൻ അതിന് നേതൃത്വം നൽകണം!" (തുടരും) #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ