യാത്ര PART-3 അവൾ തന്റെ ഡയറി അഭിയെ കാണിച്ചു. അതിൽ നിറയെ അഭിയുടെ ചിത്രങ്ങളായിരുന്നു! പെൻസിൽ കൊണ്ട് വരച്ച കുറെ സ്കെച്ചുകൾ. "എന്നും ട്രെയിനിൽ എന്റെ തൊട്ടടുത്ത് ഇരിക്കുന്ന നിങ്ങളോട് ഒരു വാക്ക് മിണ്ടാൻ എനിക്ക് ഒരുപാട് കൊതിയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഞാൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ വേദനിക്കും എന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതിരുന്നത്." അവൾ ഒളിച്ചുതാമസിച്ചത് മരിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ മരണം ആരും കാണാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു. പക്ഷേ, അഭിയുടെ സ്നേഹം അവളെ കണ്ടെത്തി. അഭി അവളെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകാമെന്ന് പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവൾ സമ്മതിച്ചില്ല. "എന്റെ അവസാന ദിവസങ്ങൾ ഇവിടെ ഈ മഞ്ഞിനും കാറ്റിനും ഇടയിൽ സമാധാനമായി കഴിയണം." അടുത്ത കുറച്ചുദിവസം അഭി അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. അവർ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു. ട്രെയിനിൽ വെച്ച് പറയാൻ ബാക്കിവെച്ച ആയിരം കഥകൾ. ഒരു വൈകുന്നേരം, ആ ബംഗ്ലാവിന്റെ ചായ്പ്പിലിരുന്ന് സൂര്യാസ്തമയം നോക്കി നിൽക്കെ, അഭിയുടെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ച് അവൾ എന്നെന്നേക്കുമായി കണ്ണടച്ചു. മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഷൊർണൂർ-കോഴിക്കോട് ട്രെയിനിൽ ഇന്നും അഭിഷേക് യാത്ര ചെയ്യുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവൻ ജനാല സീറ്റിലല്ല ഇരിക്കുന്നത്. അവന്റെ കയ്യിൽ അവൾ അവസാനമായി നൽകിയ ആ ഡയറിയുണ്ട്. അതിൽ അവൾ എഴുതിയിരുന്നു: "നമ്മൾ ഒരിക്കലും അപരിചിതരല്ലായിരുന്നു. ഓരോ സ്റ്റേഷനിലും നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടിയിരുന്നത് ഒരു ജന്മത്തിന്റെ പകുതി യാത്രകൾ പൂർത്തിയാക്കാനായിരുന്നു." ഇന്നും തിരൂർ സ്റ്റേഷൻ എത്തുമ്പോൾ അഭി ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് നോക്കും. അവിടെ ആ നീല ചുരിദാറിട്ട പെൺകുട്ടി ഒരു ചെറുചിരിയോടെ തനിക്ക് നേരെ കൈവീശുന്നത് അവൻ കാണും... അവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ മാത്രം. (അവസാനിച്ചു) #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

യാത്ര PART-2 ലൈബ്രറിയിലെ ആ പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ കണ്ട കുറിപ്പ് അഭിയെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. അതിൽ ഒരു വിലാസമോ ഫോൺ നമ്പറോ ഇല്ലായിരുന്നു. പകരം, ഒരു പഴയ പുസ്തകശാലയുടെ പേരും ഒരു പ്രത്യേക തീയതിയും മാത്രം. അനഘ ഒളിവിലാണെന്ന് അഭിക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ ജോലിക്ക് പോകുന്നു എന്ന് എല്ലാവരെയും വിശ്വസിപ്പിച്ച് ട്രെയിനിൽ യാത്ര ചെയ്തിരുന്നത് ആർക്കും സംശയം തോന്നാതിരിക്കാനായിരുന്നു. കോഴിക്കോട് നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ എവിടെയോ അവൾ മറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. അഭി ആ പഴയ പുസ്തകശാലയിൽ ചെന്നു. അവിടെയുള്ള വൃദ്ധനായ ഉടമസ്ഥൻ അഭിയെ കണ്ടപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ താക്കോൽ നീട്ടി. "ഇത് ആ പെൺകുട്ടി തന്നതാണ്. ഒരാഴ്ചയായി അവൾ ഇവിടെ വരുന്നില്ല. ഈ താക്കോൽ ഒരു പഴയ ഹോസ്റ്റൽ ലോക്കറിന്റേതാണ്." അഭി അത് അന്വേഷിച്ചു കണ്ടെത്തി.. അഭി ആ ലോക്കർ തുറന്നു. അതിൽ അവളുടെ ഡയറിയും കുറച്ച് ഫോട്ടോകളുമുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ വയനാട്ടിലെ ഒരു പഴയ ബംഗ്ലാവിന്റെ അഡ്രസ് ഉണ്ടായിരുന്നു... വയനാട്ടിലെ ആ പഴയ ബംഗ്ലാവിൽ അഭി ചെന്നെത്തുമ്പോൾ, തോട്ടത്തിലെ ഒരു മരച്ചുവട്ടിൽ ദൂരേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അനഘ. പഴയ ആ നീല ചുരിദാർ തന്നെയായിരുന്നു വേഷം. പക്ഷേ, അവളുടെ മുഖത്തെ ആ പ്രസരിപ്പ് മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. അഭി അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് ഞെട്ടി, പിന്നെ ഒരു നേർത്ത ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി. "നിങ്ങൾ വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ വരരുതെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു." ക്യാൻസർ ബാധിച്ച അവളുടെ വയറിൽ കൈ വെച്ചു കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു... തന്റെ ജീവിതം അവസാനിക്കാറായെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ, പ്രിയപ്പെട്ടവരെയെല്ലാം വിഷമിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ അവൾ ഒളിച്ചോടി വന്നതായിരുന്നു. കോഴിക്കോട്ടേക്കുള്ള ആ ട്രെയിൻ യാത്രകൾ അവൾക്ക് ലോകത്തെ അവസാനമായി കണ്ടുതീർക്കാനുള്ള വഴിയായിരുന്നു. (തുടരും) #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

യാത്ര PART-1 അഭിഷേക്, എല്ലാവരും വിളിക്കുന്ന 'അഭി'. ഷൊർണൂർ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ രണ്ടാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ രാവിലെ 7:15-നുള്ള കണ്ണൂർ പാസഞ്ചറിന് കാത്തുനിൽക്കുന്നത് അവന്റെ പതിവാണ്. കോഴിക്കോട്ടെ ഒരു ഐടി കമ്പനിയിലെ ജോലിയേക്കാൾ അവനെ ആ യാത്രയ്ക്ക് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് ട്രെയിനിലെ ആ 'ജനാല സീറ്റാണ്'. ശരിക്ക് പറഞ്ഞാൽ ആ സീറ്റിലിരിക്കുന്ന അവളാണ്. ഷൊർണൂർ-കോഴിക്കോട് യാത്രയിൽ അഭി എന്നും അവളെ കാണാറുള്ളത് ഒരേ കോച്ചിലാണ്. രണ്ടുപേരും സ്ഥിരം യാത്രക്കാരായതുകൊണ്ട് മുഖപരിചയമുണ്ടെങ്കിലും ഒരിക്കൽ പോലും സംസാരിച്ചിട്ടില്ല. പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം അവൾ വരുന്നില്ല. ആദ്യത്തെ കുറച്ചുദിവസം അവൾക്ക് സുഖമില്ലാതിരിക്കുകയാകും എന്ന് അഭി കരുതി. പക്ഷേ ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞിട്ടും അവളെ കാണാതായപ്പോൾ അവൻ അസ്വസ്ഥനായി. അന്വേഷിക്കാൻ അവളുടെ പേരോ വിലാസമോ പോലുമറിയില്ല. ഒരു ദിവസം ട്രെയിനിലെ അവൾ ഇരുന്നിരുന്ന സീറ്റിനിടയിൽ കുടുങ്ങിക്കിടന്ന ഒരു പഴയ ലൈബ്രറി കാർഡ് അഭിയുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. അതിൽ ഒരു ഫോട്ടോയുണ്ടായിരുന്നു - അത് അവളായിരുന്നു! പേര്: അനഘ. ആ കാർഡിലെ വിലാസം വെച്ച് അഭി കോഴിക്കോട്ടെ ഒരു പഴയ ലൈബ്രറിയിൽ എത്തുന്നു. അവിടെ നിന്നാണ് അവൻ അറിയുന്നത്, അനഘ കഴിഞ്ഞ കുറെ ദിവസങ്ങളായി അവിടെ വന്നിട്ടില്ലെന്ന്. എന്നാൽ അവൾ അവസാനമായി എടുത്ത പുസ്തകം അവൻ ഏതാണെന്നു നോക്കി... അതിൽ ഒരു കുറിപ്പ് അവൻ കണ്ടെത്തുന്നു. അത് അവനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ടുള്ളതായിരുന്നു! "എന്നെ ആരെങ്കിലും അന്വേഷിക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. അത് നീ തന്നെ ആയല്ലോ ..." (തുടരും) #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

PART-25 നിഴലുകൾ ഉറങ്ങാത്ത വീട് നേരം വെളുത്തു. ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിലെ കടൽത്തീരത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ ആദിക്ക് ഒരു വലിയ ഭാരം ഒഴിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. അമൽ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ തെളിച്ചമുണ്ട്. "ആദീ... എല്ലാം കഴിഞ്ഞോ?" അമൽ ചോദിച്ചു. ആദി തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ആ വെള്ളി സൂചി നോക്കി. അത് ഇപ്പോൾ കറുത്ത കരിക്കട്ട പോലെയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അവൻ അത് കടലിലേക്ക് ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞു. "കഴിഞ്ഞു അമൽ... ഇനി നമുക്ക് സമാധാനമായി ഉറങ്ങാം." നാട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ആദി തന്റെ ചെറിയ തയ്യൽക്കട സന്തോഷത്തോടെ നടത്തി. അമൽ അവന് സഹായമായി കൂടെ നിന്നു. 'അണിയറ' എന്ന പേര് അവർ മറന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോഴും, പുതിയ ഒരു വസ്ത്രം തുന്നി തീരുമ്പോൾ ആദി ആകാശത്തേക്ക് നോക്കും. മുകളിൽ എവിടെയോ തന്റെ അച്ഛൻ താൻ തുന്നിയ വസ്ത്രം കണ്ട് പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ടാവുമെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചു. ഭയാനകമായ ആ രാത്രികൾക്ക് അങ്ങനെ തിരശ്ശീല വീണു. (അവസാനിച്ചു) #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

PART-23 നിഴലുകൾ ഉറങ്ങാത്ത വീട് വിക്ടർ തുടർന്നു, "നിന്റെ അച്ഛൻ ഇവിടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്നപ്പോൾ, ഈ തുന്നൽ മെഷീനുകൾക്ക് പിന്നിലെ രഹസ്യം അവൻ കണ്ടെത്തി. മനുഷ്യന്റെ ആയുസ്സ് നൂലുകളാക്കി മാറ്റുന്ന വിദ്യ! അവൻ അത് നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, അതിന് പകരമായി അവന്റെ നിഴലിനെ എനിക്ക് നൽകേണ്ടി വന്നു. നിന്റെ അച്ഛൻ ഒരു ഉടമ്പടി ഒപ്പിട്ടിരുന്നു. അവന്റെ കടം തീർക്കാൻ നിന്റെ കുടുംബത്തിലെ അടുത്ത ആൺതരി—അതായത് നീ—ഇവിടെ വരണമെന്ന്. വർമ്മ നിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് എത്തിച്ചത് ആ ഉടമ്പടി പൂർത്തിയാക്കാനാണ്." പെട്ടെന്ന് ചുവരിലെ ആ തടവിലാക്കപ്പെട്ട നിഴൽ ആദിയെ നോക്കി കൈകൾ ചലിപ്പിച്ചു. അദൃശ്യമായ ഒരു ശബ്ദം ആദിയുടെ ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങി: "മകനേ... ഇവന്റെ വിരലുകളിലെ ആ സ്വർണ്ണ സൂചികളിലാണ് ഇവന്റെ ജീവൻ. അത് തകർത്താൽ മാത്രമേ ഈ നിഴലുകൾക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കൂ. നീ കൊണ്ടുവന്ന വെള്ളി സൂചി അതിനുള്ളതാണ്!" വിക്ടർ തന്റെ കൈകൾ വായുവിൽ വീശി. വിരലറ്റത്തെ സ്വർണ്ണ സൂചികളിൽ നിന്ന് ലക്ഷക്കണക്കിന് ചരടുകൾ പുറത്തേക്ക് വന്ന് ആദിയെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കാൻ തുടങ്ങി. "നിന്റെ അച്ഛന്റെ നിഴലിനൊപ്പം നിന്റെ നിഴലും കൂടി ചേരുമ്പോൾ ഈ 'അണിയറ'യുടെ ശക്തി ഇരട്ടിയാകും!" വിക്ടർ അലറി. അമൽ ഇപ്പോൾ തറയിൽ ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുകയാണ്. പക്ഷേ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് കറുത്ത പുക ഉയരാൻ തുടങ്ങി. ഭാസ്കരന്റെ ആത്മാവ് അമലിന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ആദിയെ സഹായിക്കാൻ അവസാനമായി ശ്രമിക്കുകയാണ്. ആദി തന്റെ കയ്യിലുള്ള വെള്ളി സൂചി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. വിക്ടറുടെ നൂലുകൾ അവന്റെ കഴുത്തിന് ചുറ്റും മുറുകുകയാണ്. ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടയുമ്പോഴും ആദി കണ്ടു—വിക്ടറുടെ നെഞ്ചിന് നേരെ ഒരു ചെറിയ തുളയുണ്ട്, അവിടെയാണ് എല്ലാ നൂലുകളും ചെന്നു ചേരുന്നത്. ആദി സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് വിക്ടറുടെ നേരെ കുതിച്ചു. (തുടരും) #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

PART-22 നിഴലുകൾ ഉറങ്ങാത്ത വീട് ആദി അമലിനെ താങ്ങി അകത്തേക്ക് കയറി. അകത്തെ ഹാളിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ തുന്നൽ മെഷീനുകൾക്ക് പകരം വലിയ ആധുനിക മെഷീനുകളാണ്. പക്ഷേ അവ പ്രവർത്തിപ്പിക്കാൻ ആരുമില്ല! മെഷീനുകൾ തനിയെ ഓടുകയാണ്. അവിടെ തുന്നിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് തുണികളല്ല, പകരം മനുഷ്യരുടെ നിഴലുകളാണ്! ചുവരുകളിൽ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഓരോ നിഴലുകളും വേദനകൊണ്ട് പിടയുന്നത് ആദി ഭീതിയോടെ കണ്ടു. അതിനിടയിൽ ഒരു നിഴൽ കണ്ടപ്പോൾ ആദി തകർന്നുപോയി—അത് തന്റെ അച്ഛന്റെ നിഴലായിരുന്നു! പൂർണ്ണമായും മോചിപ്പിക്കപ്പെടാത്ത, ആ വീടിന്റെ തടവറയിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന അച്ഛന്റെ നിഴൽ. പെട്ടെന്ന് ഹാളിന്റെ മധ്യത്തിൽ ഒരു കസേര തിരിഞ്ഞു. അതിൽ ഇരിക്കുന്നത് വർമ്മയല്ല. പട്ടു വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച, വെളുത്ത മുടിയുള്ള ഒരു വൃദ്ധൻ. അയാളുടെ വിരലുകൾ മെലിഞ്ഞ് നീണ്ടതായിരുന്നു. ഓരോ വിരലറ്റത്തും സ്വർണ്ണ സൂചികൾ ഘടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. "സ്വാഗതം ആദീ... നിന്റെ അച്ഛൻ ഗോപാലൻ എനിക്ക് തരാനുള്ള ബാക്കി 'ആയുസ്സ്' വാങ്ങാൻ നീ തന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു." അയാൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അയാൾ നടക്കുമ്പോൾ തറയിൽ നിഴൽ വീഴുന്നില്ല. പകരം അയാളുടെ പിന്നാലെ ഒരു വലിയ കറുത്ത നൂൽക്കെട്ട് ഇഴഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ വൃദ്ധൻ പതുക്കെ ആദിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അയാളുടെ ഓരോ ചുവടിലും തറയിലെ മരപ്പലകകൾ അസാധാരണമാംവിധം ശബ്ദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആദിയുടെ കൈയ്യിലെ വെള്ളി സൂചി ഇപ്പോൾ കടുത്ത ചുവപ്പ് നിറമായി തിളങ്ങുന്നു. യഥാർത്ഥ ഉടമയുടെ വെളിപ്പെടുത്തൽ ആദി വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു, "ആരാണ് നിങ്ങൾ? വർമ്മ എവിടെ?" വൃദ്ധൻ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. "വർമ്മ... അവൻ വെറുമൊരു വേലക്കാരൻ മാത്രമായിരുന്നു ആദീ. ഈ 'അണിയറ' പടുത്തുയർത്തിയത് അവനല്ല. നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് കടൽ കടന്നുവന്ന എന്റെ പൂർവ്വികർ തുടങ്ങിയതാണിത്. എന്റെ പേര് എഡ്വേർഡ് വിക്ടർ. നിന്റെ അച്ഛൻ ഗോപാലൻ ഈ വീട്ടിലെ രഹസ്യങ്ങൾ മോഷ്ടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചവനാണ്." (തുടരും) #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

PART-20 നിഴലുകൾ ഉറങ്ങാത്ത വീട് അറ തുറന്നതോടെ വർമ്മയുടെ ശക്തി ക്ഷയിക്കാൻ തുടങ്ങി. പുറത്ത് അയാൾ നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആദി ആ തുന്നൽ മെഷീന്റെ ചക്രം ഒരുവട്ടം കറക്കി. പെട്ടെന്ന്, അമലിന്റെ ഉള്ളിലിരുന്ന ഭാസ്കരന്റെ ആത്മാവ് പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ പുറത്തുവന്നു. ഭാസ്കരൻ നേരെ വർമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. വർമ്മയുടെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ തുന്നലുകളും ഓരോന്നായി അഴിയാൻ തുടങ്ങി. "വർമ്മാ... നീ കെട്ടിയ വലയിൽ നീ തന്നെ കുരുങ്ങുന്ന കാലം വന്നു!" ഭാസ്കരന്റെ ശബ്ദം ആകാശത്തോളം മുഴങ്ങി. വർമ്മയുടെ ശരീരം വെറും നൂലുകളായി മാറി മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു. അറയ്ക്കുള്ളിലെ ആ പഴയ മെഷീനിൽ നിന്ന് ഒരു വെള്ളരിപ്രാവ് പറന്നു പോകുന്നത് ആദി കണ്ടു. അത് തന്റെ അച്ഛന്റെ ആത്മാവിന് കിട്ടിയ മോക്ഷമാണെന്ന് അവന് തോന്നി. നേരം വെളുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അമൽ ബോധം വീണ് പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നു. അവന്റെ കഴുത്തിലെ പാടുകൾ അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. "ആദീ... നമുക്ക് വീട്ടിൽ പോകാം," അമൽ ക്ഷീണിച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. ആദി ആ തറവാടിന് തീ കൊടുത്തു. ചതിയുടെയും ദുർമന്ത്രവാദത്തിന്റെയും ആ പഴയ ചരിത്രം ആ തീയിൽ വെന്തു ചാരമായി. അവർ കുന്നിറങ്ങുമ്പോൾ, ആ പഴയ താമസക്കാരനായ പയ്യനും വൃദ്ധനും എങ്ങോ അപ്രത്യക്ഷരായിരുന്നു. നാട്ടിലെത്തിയ ആദി അച്ഛൻ ബാക്കിവെച്ച കടബാധ്യതകൾ വ്യാജമാണെന്ന് തെളിയിച്ചു. അവർ സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ ഇപ്പോഴും, വല്ലപ്പോഴും രാത്രിയിൽ തുന്നൽ മെഷീന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ ആദി ഒന്ന് ഞെട്ടും... എന്നിട്ട് പതുക്കെ പുഞ്ചിരിക്കും—തന്റെ അച്ഛൻ എവിടെയോ സമാധാനമായിരിക്കുന്നു എന്ന ബോധ്യത്തോടെ. (തുടരും) #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

PART-19 നിഴലുകൾ ഉറങ്ങാത്ത വീട് മുറ്റമാകെ കറുത്ത നൂലുകൾ കൊണ്ട് നെയ്ത ഒരു വലിയ വല പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. അതിന്റെ നടുവിൽ, തളർന്നു വീണ നിലയിൽ ഒരു രൂപം—അത് വർമ്മയായിരുന്നു! കൊച്ചിയിൽ വെച്ച് കണ്ടതിനേക്കാൾ ഭീകരമായ രൂപം. അയാളുടെ തൊലിപ്പുറത്തെല്ലാം തുന്നൽപ്പാടുകൾ തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. ജീപ്പ് നിർത്തിയതും വർമ്മ പൊട്ടിച്ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ ചിരിയിൽ മനുഷ്യന്റേതല്ലാത്ത ഒരു മുഴക്കമുണ്ടായിരുന്നു. "നീ വന്നല്ലേ ആദീ... നിന്റെ അച്ഛന്റെ ആയുസ്സ് കൊണ്ട് ഞാൻ ഇത്രയും കാലം ജീവിച്ചു. ഇനി നിന്റെയും അമലിന്റെയും ആയുസ്സ് കൂടി എനിക്ക് വേണം!" വർമ്മ തന്റെ കൈകൾ ഉയർത്തിയതും മണ്ണിൽ നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് തുന്നൽ സൂചികൾ ആദിയുടെ നേരെ പറന്നു വന്നു. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന വൃദ്ധൻ തന്റെ വിളക്കുയർത്തി ഒരു മന്ത്രം ചൊല്ലിയതും ഒരു വെളിച്ചത്തിന്റെ കവചം അവരെ പൊതിഞ്ഞു. "ആദീ, നീ വേഗം അകത്തേക്ക് പോ! ആ 'അറ'യുടെ വാതിൽ നിന്റെ അച്ഛന്റെ രക്തം പുരണ്ട കൈകൾക്ക് മാത്രമേ തുറക്കാൻ കഴിയൂ... നീ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചോരയല്ലേ!" ആ വൃദ്ധൻ അലറി പറഞ്ഞു. ആദി തറവാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ഓടി. പുറകിൽ അമൽ പതുക്കെ ഇഴഞ്ഞു വരുന്നുണ്ട്. അമലിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് നൂലുകൾ പുറത്തേക്ക് വന്ന് തറവാടിന്റെ തൂണുകളിൽ മുറുകാൻ തുടങ്ങി. അവൻ വർമ്മയുടെ മന്ത്രത്തിന് അടിമപ്പെടുകയാണ്. ആദി ഹാളിന്റെ മൂലയിലുള്ള ആ പഴയ തടിവാതിൽ—'അറ'—കണ്ടു. അതിന് മുന്നിൽ വലിയൊരു പൂട്ടായിരുന്നു. ആദി തന്റെ കയ്യിലെ മുറിവിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്ന രക്തം ആ പൂട്ടിൽ പുരട്ടി. "ക്രാക്!" ഒരു വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ആ പൂട്ട് തകർന്നു. അറയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു തേജസ്സ് പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവിടെ ഒരു പഴയ തുന്നൽ മെഷീൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ പകുതി തുന്നി നിർത്തിയ ഒരു വെള്ളത്തുണി. അത് ആദിയുടെ അച്ഛൻ അവസാനമായി തുന്നാൻ ശ്രമിച്ച തുണിയായിരുന്നു! (തുടരും) #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ