ତା’ର ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହସ #ତା’ର ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହସ #jagannatha das ବାହାରେ ବର୍ଷାର ମର୍ମସ୍ପର୍ଶୀ ବିଳାପ ଏକ ମାନସିକ ସଙ୍ଗୀତ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବର୍ଷା ବିନ୍ଦୁ ଯେପରି ମୋ ଅନାବିଳ ସ୍ମୃତିଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଚାଲିଥିଲା । ଝରକା ଦେଇ ଭିତରକୁ ଝରି ପଡ଼ୁଥିବା ବର୍ଷାର ଧାରା ଯେପରି ଅଶ୍ରୁର ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ନଦୀ ଥିଲା, ଯାହା ମୋ ହୃଦୟର ଗଭୀରତାରେ ବହି ଯାଉଥିଲା । ଭିତରେ ଥିଲା ମୋର ଏକାକୀ ଜୀବନର ନୀରବ ସଂଗୀତ - ଏକ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଛନ୍ଦ ଯାହା ସମୟର ସହିତ ମିଶି ଏକ ମାଧୁର୍ଯ୍ୟମୟ ଶୂନ୍ୟତା ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲା । ଏହି ଶୂନ୍ୟତା ଥିଲା ଏକ ସଜୀବ ସତ୍ତା ପରି, ଯାହା ମୋ ଚାରିପାଖରେ ଘନୀଭୂତ ହୋଇ ମୋତେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଲୋକକୁ ନେଇ ଯାଉଥିଲା । ନିଦ୍ରାର ଅଦୃଶ୍ୟ ନଈରେ ଭାସି, ମୁଁ ପ୍ରବେଶ କଲି ଏକ ଅଜଣା ଲୋକରେ, ଯେଉଁଠି ସମୟ ଆଉ ସ୍ଥାନର ସୀମା ଲୋପ ପାଇଯାଇଥିଲା । ସେହି ଲୋକଟି ଥିଲା ମୋ ମନର ଗୋପନୀୟ କକ୍ଷ, ଯେଉଁଠାରେ ବାସ୍ତବତା ଏବଂ କଳ୍ପନା ମିଶି ଏକ ମାଧୁର୍ଯ୍ୟମୟ ସ୍ୱପ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ । ଏହା ଥିଲା ଏକ ଅସୀମ ଲୋକ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଵପ୍ନ ଏକ ସତ୍ତା ପାଇଥିଲା ଆଉ ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପନା ଏକ ବାସ୍ତବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲା । ସକାଳର ସୁବର୍ଣ୍ଣିମା ଭଦ୍ରକ କଲେଜ ଛକରେ ଯେପରି ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଚିତ୍ରକଳା ରଚନା କରୁଥିଲା । ମା' ତାରିଣୀ ମନ୍ଦିରର ଶ୍ୱେତ ଶିଖର ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ଖେଳୁଥିଲା, ଯେପରି ଦେବୀ ନିଜ ହାତରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଆଲୋକ ବୋଳି ଦେଉଥିଲେ । ମନ୍ଦିର ପ୍ରାଙ୍ଗଣର ପୁରାତନ ବଟବୃକ୍ଷଟିର ଡାଳେ ଡାଳେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର କୋଳାହଳ, ଆଉ ଦୂରରେ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନଙ୍କର ଉତ୍ସାହପୂର୍ଣ୍ଣ କଥୋପକଥନ - ସବୁ ମିଶି ଏକ ସଜୀବ ଛବି ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲା । ସେହି ମନ୍ଦିର ପାଦଦେଶରେ ମୁଁ ବଟବୃକ୍ଷର ଛାୟାରେ ଠିଆହୋଇ ମୋ ସାଙ୍ଗ ରାକେଶକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥାଏ, ଯେତେବେଳେ ହଠାତ୍ ଦେଖିଲି ତାକୁ । ସେ ମନ୍ଦିରର ପବିତ୍ର ପ୍ରାଙ୍ଗଣ ଦେଇ ଅତିବାହିତ ହୋଇଚାଲିଥିଲା, ଯେପରି କୌଣସି ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତିମନ୍ତ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି । ତା'ର ଶରୀରଟି ଥିଲା ମୃଣାଳୀନ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ଏକ ଜୀବନ୍ତ ପ୍ରତିମା - ଏକ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ପଦ୍ମ ଯେପରି ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଭାସିଚାଲିଛି । ତା'ର ପାଦଚାରଣର ଲୟ ଥିଲା ଏକ ଲୟବଦ୍ଧ ନୃତ୍ୟର ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ, ଯେପରି ପବନରେ ଦୋଳାୟମାନ ତୃଣରାଜି । ତା'ର ଆଖି ଯୋଡ଼ି ଥିଲା ଗଭୀର ନୀଳ ସାଗର ପରି, ଯେଉଁଥିରେ ମୁଁ ହଜିଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲି । ସେହି ଆଖିର କୋଣରେ ଖେଳୁଥିବା ଛାୟା ଯେପରି କୌଣସି ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ବ୍ୟଥାର କଥା କହୁଥିଲା । ଆଉ ତା'ର ହସଟି... ଓ ଭଗବାନ! ସେଇ ହସଟି ଥିଲା ଏକ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଙ୍ଗୀତ, ଯାହାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ୱର ମୋ ହୃଦୟର ଗୁପ୍ତ ତାରକୁ ଝଙ୍କାରିଦେଉଥିଲା । ଯେତେବେଳେ ସେ ହସୁଥିଲା, ତା'ର ଓଠର କୋଣ ଟିକେ ଉଠୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ କେବେ ଯେପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଫୁଟି ପାରୁନଥିଲା - ଯେପରି କୌଣସି ଗଭୀର ବେଦନା ସର୍ବଦା ତାକୁ ଅଟକାଇ ରଖୁଥିଲା । ମୁଁ ଚାହୁଁଥିଲି ତାକୁ କହିବାକୁ - "ମୁଁ ତୁମକୁ ଭଲପାଏ, ତୁମର ଏହି ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହସ ମୋ ଜୀବନକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇଛି ।" କିନ୍ତୁ ଭୟରେ ମୋ ଓଠ ଯେପରି ଥରି ଉଠୁଥିଲା । କାଳେ ସେ ମୋ ପ୍ରେମକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଦେବ, ଆଉ ମୋର ଏହି ନିର୍ବୋଧ ଭାବନା ତା'ର ହସର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେବ । ତେଣୁ ମୁଁ ଏକ ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଲି ଯେପରି ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀରତାକୁ ଛୁଇଁବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି । ମୋ ପାଦ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା ଧୀରେ ଧୀରେ, ଯେପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦକ୍ଷେପ ମୋ ଭାଗ୍ୟ ସହିତ ଖେଳୁଥିଲା । ମୋ ହାତଗୁଡ଼ିକ ଟିକେ କମ୍ପୁଥିଲା, ମୁଁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପକେଟରେ ପୂରାଇ ଦେଇଥିଲି, କିନ୍ତୁ ତାହା ମଧ୍ୟ ମୋ ଅସ୍ଥିରତାକୁ ଲୁଚାଇପାରିଲା ନାହିଁ । ତା'ର ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋ ହୃଦୟଟି ଯେପରି ଛାତି ଭିତରେ ଧଡ଼ଧଡ଼ କରିଉଠିଥିଲା । ମୁଁ ମୋ କଣ୍ଠସ୍ୱରକୁ ସ୍ଥିର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମ ଶବ୍ଦଟି ବାହାରିଲା ଅସ୍ପଷ୍ଟ, ଯେପରି କାଦୁଅରେ ଫସିଯାଇଥିବା ପାଦଚିହ୍ନ: "ହାଇ! ... ମୁଁ... ମୁଁ ଜଗନ୍ନାଥ" ମୁଁ ତା'ର ଆଖିରେ ଚାହିଁଲି ଏବଂ ସେଇ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହସ ଦେଖିଲି ଯାହା ମୋ ହୃଦୟକୁ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇଥିଲା । ମୋ କଥା ଆଗେଇ ନେବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ସାହସ ଏକତ୍ରିତ କରି କହିଲି, "ତୁମର ନାମ...?" ସେ ଟିକେ ସ୍ମିତ ହସିଲା, ଯେପରି ସକାଳର ପ୍ରଥମ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ କୌଣସି ଫୁଲକୁ ସ୍ପର୍ଶକଲା । ତା'ର ଓଠ ଉପରେ ଖେଳିଥିବା ସେହି ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହସଟି ଯେପରି ଏକ ଅଧଖୋଲା ରହସ୍ୟ ଥିଲା । "ମୁଁ ନୀଳିମା," ସେ କହିଲା, ଆଉ ତା'ର କଣ୍ଠସ୍ୱର ଯେପରି ଦୂର ପର୍ବତରୁ ଭାସି ଆସୁଥିବା ଝରଣାର ମୃଦୁ ଗାନ ଥିଲା । ନୀଳିମା... ନାମଟି ତା'ର ଓଠରୁ ବାହାରି ଆସି ଯେପରି ବାୟୁରେ ଏକ ମନ୍ତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କରିଦେଲା । ଏହା ଥିଲା ଏକ ସଙ୍ଗୀତମୟ ଉଚ୍ଚାରଣ, ଯେପରି କୌଣସି ପୁରାତନ କବିତାର ପଂକ୍ତି ଅନାବିଳ ଭାବେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା । ମୁଁ ତା'ର କଣ୍ଠସ୍ୱରରେ ହଜିଯାଇଥିଲି - ସେହି ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ ଯାହା ଯେପରି ମୋ ଚାରିପାଖର ବାୟୁକୁ ମଧ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତମୟ କରିଦେଇଥିଲା । ମୋ ଚେତନା ଯେପରି ତା'ର ସ୍ୱରର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଲହରୀରେ ଭାସି ଚାଲିଥିଲା । ସେହି କ୍ଷଣରେ ସମୟ ଅଟକିଯାଇଥିଲା, ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ଅର୍ଥହୀନ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଆଉ ବିଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଏକାଠି ହୋଇ ଏକ ନାମରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା - ନୀଳିମା । ମୁଁ ତା'ର ଆଖିରେ ଚାହିଁ ରହିଥିଲି, ଯେପରି ସେଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଲୋକକୁ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି । ତା'ର ନାମଟି ମୋ ମନରେ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା - ନୀଳିମା... ଯେପରି ଅନନ୍ତ ଆକାଶର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି, ଯେପରି ଗଭୀର ସାଗରର ଝଲକ । ଏହା ଥିଲା ଏକ ନାମ ଯାହା କେବଳ ଏକ ପରିଚୟ ନଥିଲା, ବରଂ ଏକ କବିତା, ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ, ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱର ନାମ । କିଛି ସେକେଣ୍ଡ ପାଇଁ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତା'ର କଣ୍ଠସ୍ୱର ଓ ନାମର ମାଧୁର୍ଯ୍ୟରେ ହଜିଯାଇଥିଲି । ମୋ ଚାରିପାଖର ଜଗତଟା ଯେପରି ଧୂସରିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, କେବଳ ତା'ର ସ୍ମିତହାସ୍ୟ ଓ କଣ୍ଠସ୍ୱର ବ୍ୟତୀତ ଆଉ କିଛି ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ନଥିଲା । ମୁଁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଅନୁଭୂତିରେ ଡୁବି ଯାଇଥିଲି, ଯେଉଁଥିରେ କେବଳ ତା'ର ଉପସ୍ଥିତି ଓ ସେହି ମନୋହର ନାମଟି ଥିଲା - ନୀଳିମା । ହୃଦୟର ଗଭୀରତାରୁ ଉଠିଆସୁଥିବା "ମୁଁ ତୁମକୁ ଭଲପାଏ" ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ଯେପରି ଗଳାର ଗ୍ରନ୍ଥିରେ ଅଟକି ରହିଲା । ସେହି ଅକଥିତ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ମୋ ହୃଦୟ ଭିତରେ ଯେପରି ପିଞ୍ଜରାରେ ବନ୍ଦୀ ପକ୍ଷୀର ଡେଣା ଭଳି ଫଡ଼ଫଡ଼ାଇ ରହିଲା,ଯେପରି ପଞ୍ଜରାରେ ବନ୍ଦୀ ହୋଇଥିବା ପ୍ରଜାପତି, ଯାହାର ରଙ୍ଗୀନ ଡେଣା ଥିଲା କିନ୍ତୁ ଉଡ଼ିବାର ସାହସ ନଥିଲା । ମୋ ଆଖି ତା'ର ଆଖି ସହିତ ମିଳିତ ହୋଇଗଲା, ଆଉ ସେଇ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହସ ମୋ ସାହସକୁ ଯେପରି ବିଲୀନ କରିଦେଲା । ମୋ ଭିତରେ ଦୁଇଟି ସ୍ୱର ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲା - ଗୋଟେ ସ୍ୱର କହୁଥିଲା "କହିଦେ ସବୁ", ଆଉ ଅନ୍ୟଟି କହୁଥିଲା "କାଳେ ସବୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ" । ଶେଷରେ ମୁଁ କହିଲି "କଣ ଆମେ ସାଙ୍ଗ ହୋଇପାରିବା ?" ଏହି ସରଳ ପ୍ରଶ୍ନରେ ଲୁଚିରହିଥିଲା ଅସଂଖ୍ୟ ଅକଥିତ କାମନା, ଯେପରି ଛୋଟ ନଦୀରେ ଲୁଚିରହିଥାଏ ସମୁଦ୍ରର ବିଶାଳତା । ସେ କ୍ଷଣକ ପାଇଁ ନୀରବ ରହିଲା, ଆଉ ସେଇ କ୍ଷଣଟି ମୋ ପାଇଁ ଅନନ୍ତ କାଳ ଭଳି ଲାଗିଲା । ଯେପରି ସେ ମୋ ମନର ଅସମାପ୍ତ କବିତାକୁ ପଢ଼ିପାରୁଥିଲା । ତା'ର ଓଠ ଉପରେ ଖେଳିଲା ସେଇ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହସ, ଯାହା ଏବେ ଯେପରି ଅଧିକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ହୋଇଉଠିଲା, ଯେପରି ସନ୍ଧ୍ୟାର ଶେଷ ଆଲୋକ ପର୍ବତର ଚୂଡ଼ାକୁ ସ୍ପର୍ଶକରେ । "ହଁ," ସେ କହିଲା, ତା'ର କଣ୍ଠସ୍ୱର ଯେପରି ପ୍ରଭାତର ପ୍ରଥମ ପକ୍ଷୀର କଣ୍ଠସ୍ୱର ଭଳି ମିଷ୍ଟ ଥିଲା, "ଆମେ ସାଙ୍ଗ ହୋଇପାରିବା ।" ଏହି ସରଳ ଉତ୍ତରଟି ମୋ ହୃଦୟକୁ ଏକ ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଦେଲା । ତା'ର ସମ୍ମତି ଥିଲା ଏକ ସୁଗନ୍ଧିତ ଚାମେଲି ଫୁଲ ଭଳି, ଯାହା ମୋ ଜୀବନର ଶୂନ୍ୟତାକୁ ସୁରଭିତ କରିଦେଲା । ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋ ଭିତରେ ଯେପରି ଏକ ନୂତନ ସୃଷ୍ଟି ଘଟିଗଲା - ଯେପରି ଶୁଷ୍କ ନଦୀଶଯ୍ୟାରେ ବର୍ଷାର ପ୍ରଥମ ଧାରା ପଡ଼ିଲା । ମୁଁ ଜାଣିଲି ଯେ ଏହା ପ୍ରେମ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହା ଥିଲା ଏକ ସୁନ୍ଦର ଆରମ୍ଭ, ଏକ ଅନନ୍ତ ସମ୍ଭାବନାର ଦ୍ୱାର । ତା'ର ସମ୍ମତି ଥିଲା ଏକ ନୂତନ ଗୀତର ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର, ଯାହା ଆଜି ରଚିତ ହେଲା । ସେ ମୋ ସାଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା, କିନ୍ତୁ ସେଇ ସାଙ୍ଗତା ଥିଲା ଏକ ମଧୁର ଅଭିଶାପ ପରି । ପ୍ରତ୍ୟେକ ସନ୍ଧ୍ୟା ଆମ ମିଳନରେ ଯେପରି ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଖୋଲୁଥିଲା, ଆଉ ମୋ ପ୍ରେମ ଗଭୀର ହୋଇଚାଲୁଥିଲା ଯେପରି ବର୍ଷାର ଅବିରତ ଧାରାରେ ନଦୀ - ଧୀରେ ଧୀରେ, ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ବୁନ୍ଦା ସହିତ ଯେପରି ମୋ ହୃଦୟର ତଟ ଉପରେ ନୂତନ ଚିହ୍ନ ଛାଡ଼ିଯାଉଥିଲା । ମୁଁ ତାକୁ ମୋ ମନର ଗୁପ୍ତ କଥା କହିବାର ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କଲି, କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିଥର ମୋ ଓଠ ଶୁଖି ଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ମରୁଭୂମିର ମୃତ୍ତିକା । ମନର ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ଗଳାରେ ଅଟକି ଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଶିଶିରରେ ଅଟକି ଯାଇଥିବା ପକ୍ଷୀର ଗୀତ । ମୋ ଓଠ କମ୍ପୁଥିଲା, ମୋ ହାତ ଥରୁଥିଲା, ଆଉ ମୋ ହୃଦୟ ଯେପରି ଛାତି ଭିତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଶୃଙ୍ଖଳରେ ବନ୍ଧା ହୋଇରହିଥିଲା । ମୋର ଏକ ଗଭୀର ଭୟ ଥିଲା - ଯେ ମୋର ଏହି ନିର୍ବୋଧ ପ୍ରେମ ନିବେଦନ ଯଦି ତା'ର ହସକୁ ସ୍ପର୍ଶକଲା, ସେଇ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହସଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମଳିନ ହୋଇଯିବ । ତା'ର ଆଖିର ସେହି ଅନାବିଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଯେପରି ମେଘାଚ୍ଛନ୍ନ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହୋଇଯିବ । ସେ ଥିଲା ଏକ ସୁକୁମାର ସ୍ପର୍ଶମଣି - ଯେପରି କୌଣସି ପ୍ରଭାତର ଶୀଶିରବିନ୍ଦୁ, ଯାହାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ଛିନ୍ନ ହୋଇଯିବ । ମୁଁ ଭୟ କରୁଥିଲି ଯେ ମୋର କଠୋର ପ୍ରଣୟ ତା'ର ସୌକୁମାର୍ଯ୍ୟକୁ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ କରିଦେବ, ଯେପରି କୌଣସି ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ପୁଷ୍ପକୁ ଅସତର୍କ ହସ୍ତ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ତାହାର ପାଖୁଡାଗୁଡ଼ିକ ଝଡ଼ିପଡ଼େ । ତେଣୁ ମୁଁ ନୀରବତାକୁ ମୋର ସାଥୀ କରି ନେଲି, ତା'ର ପ୍ରତ୍ୟେକ ହସ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦୃଷ୍ଟି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁହୁର୍ତ୍ତକୁ ମୋ ହୃଦୟର ଗୁପ୍ତ ଭଣ୍ଡାରରେ ସଞ୍ଚୟ କରି ରଖିଲି । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ମୋ ପାଇଁ ଏକ ମଧୁର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଥିଲା - ତାକୁ ନିକଟରେ ପାଇବାର ସୁଖ ଆଉ ମନକଥା କହିବାର ଅସମର୍ଥତାର ବେଦନା । ଯେତେବେଳେ ସେ କଥା ହେଉଥିଲା, ମୁଁ କେବଳ ଶବ୍ଦ ନୁହେଁ, ବରଂ ତା'ର କଣ୍ଠସ୍ୱରର ସଙ୍ଗୀତ ଶୁଣୁଥିଲି । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦ ଯେପରି ଏକ ସୁରଭି ପରିମଳ ଭାବେ ବାୟୁରେ ଭାସି ଆସୁଥିଲା, ଯାହା ମୋ ମନକୁ ଏକ ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଦେଉଥିଲା । ତା'ର କଥାର ଲୟ ଓ ସ୍ୱର ମୋ ନିଶ୍ୱାସର ସହିତ ମିଶି ଯାଉଥିଲା । ଆଉ ଯେତେବେଳେ ସେ ହସୁଥିଲା, ସେଇ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହସଟି ଯେପରି ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଆଲୋକରେଖା ହୋଇ ମୋ ଚାରିପାଖକୁ ଆଲୋକିତ କରିଦେଉଥିଲା । ମୁଁ ତା'ର ହସର ଆଲୋକରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିଲି, ଯେପରି ଶରତ୍କାଳୀନ ଚନ୍ଦ୍ରିକା ରାତ୍ରିରେ ନଦୀ ଚନ୍ଦ୍ରର ପ୍ରତିଫଳନରେ ସ୍ନାନ କରେ । ପ୍ରତ୍ୟେକ ହାସ୍ୟରେଖା ମୋ ହୃଦୟରେ ଏକ ଅମିଟ ଛାପ ଛାଡ଼ି ଯାଉଥିଲା । ସେ ଥିଲା ମୋ ନିଜସ୍ୱ ଚନ୍ଦ୍ର - ଏକ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଆଲୋକ ଯିଏକି ମୋ ଜୀବନର ଅନ୍ଧକାର ଗଳିକୁ ଏକ ମଧୁର ରୂପାଳୀ ଆଲୋକରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଉଥିଲା । ତା'ର ଉପସ୍ଥିତି ମୋ ଏକାକୀ ସନ୍ଧ୍ୟାଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣତାର ଅନୁଭୂତିରେ ପରିଣତ କରିଦେଉଥିଲା । ଆମର ସାଧାରଣ ମୁହୂର୍ତ୍ତଗୁଡ଼ିକ - କଲେଜ ପଡ଼ିଆରେ ଏକାଠି ବସିବା, କଲେଜ ଛକରେ ଏକାଠି ହୋଇ ବୁଲିବା, କଲେଜ ପଡ଼ିଆ ମଝିରେ ଥିବା ପୁରାତନ ବଟବୃକ୍ଷର ଛାୟାତଳେ ଅସଂଖ୍ୟ ଅସପ୍ଷ୍ଟ ସ୍ୱପ୍ନ ବୁଣିବା - ସବୁ ଏପରି ଜୀବନ୍ତ ଓ ସ୍ପର୍ଶମୟ ଲାଗୁଥିଲା ଯେପରି ଏକ ଜୀବନ୍ତ କବିତାର ପଂକ୍ତି । ସନ୍ଧ୍ୟାର ସୁବର୍ଣ୍ଣିମା ଯେତେବେଳେ ଆମ ଉପରେ ଖେଳୁଥିଲା, ଆମ ଛାୟାଗୁଡ଼ିକ ଯେପରି ପଡ଼ିଆରେ ଦୀର୍ଘ ହୋଇ ମିଶି ଯାଉଥିଲା । ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦକ୍ଷେପ ସହିତ ଆମର ହୃଦୟଧ୍ୱନି ଯେପରି ଏକାଠି ମିଶୁଥିଲା, ଆଉ ନୀଳିମାର ହାସ୍ୟ ଯେପରି ସନ୍ଧ୍ୟାର ଶେଷ ଆଲୋକରେ ଝିଲିମିଲି କରୁଥିଲା । ସୋମବାର ଦିନ ଆମେ ଶିବ ମନ୍ଦିର ଯାଇଥିଲୁ, ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟର ସୁବର୍ଣ୍ଣ କିରଣଗୁଡ଼ିକ ଶିବ ମନ୍ଦିରର ପୁରାତନ ଶିଖରକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲା, ସେହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଟି ଯେପରି ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଉଠିଲା । ମନ୍ଦିରର ଶ୍ୱେତ ପ୍ରସ୍ତରଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟାଲୋକ ଖେଳୁଥିଲା, ଯେପରି ଦେବତାଙ୍କ ହାତରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରେଖାଟଣା ହୋଇଛି । ମନ୍ଦିର ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ଶୀତଳ ପବନ ଧୂପର ସୁଗନ୍ଧକୁ ନେଇ ଚାରିପାଖେ ବିଞ୍ଚି ଦେଉଥିଲା, ଆଉ ଦୂରରେ ଶଙ୍ଖ ଓ ଘଣ୍ଟାର ଧ୍ୱନି ଯେପରି ଦିବ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲା । ନୀଳିମା ମନ୍ଦିରର ଗର୍ଭଗୃହ ଆଡ଼କୁ ଆଗେଇ ଗଲା, ତା'ର ପାଦଚାରଣ ଯେପରି ଏକ ଲୟବଦ୍ଧ ପ୍ରାର୍ଥନା ଥିଲା । ସେ ବାବା ଭୋଳାନାଥଙ୍କ ଚରଣରେ ମଥା ଲଗାଇଲା, ଆଉ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତା'ର ଚେହେରା ଉପରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶାନ୍ତି ଖେଳିଗଲା । ମୁଁ କିଛି ଦୂରରେ ଠିଆ ହୋଇ ତାକୁ ଦେଖୁଥିଲି - ଦୀପ୍ତିମାନ ମନ୍ଦିରର ପୃଷ୍ଠଭୂମିରେ ତା'ର ଛବି ଯେପରି ଏକ ଜୀବନ୍ତ ମୂର୍ତ୍ତି ଥିଲା । ତା'ର ଆଖି ବନ୍ଦ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତା'ର ଚେହେରାରେ ଏକ ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ଦୀପ୍ତି ଖେଳୁଥିଲା । ଜ୍ୟୋତିର୍ଲିଙ୍ଗର ଆଲୋକ ତା'ର ଚେହେରାରେ ପଡ଼ି ତାକୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆଭା ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲା । ସେହି କ୍ଷଣରେ ନୀଳିମା ଯେପରି ମନ୍ଦିରର ଅଂଶ ହୋଇଗଲା - ଏକ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଯିଏକି ପ୍ରାର୍ଥନାର ମୂର୍ତ୍ତିମନ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି । ମନ୍ଦିରର ବାତାବରଣ ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ସୂତାରେ ବାନ୍ଧିଦେଇଥିଲା । ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ପ୍ରାର୍ଥନା କଲି - ହେ ବାବା ଭୋଳାନାଥ, ଏହି ପବିତ୍ର ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଯେପରି ଚିରସ୍ଥାୟୀ ହୋଇରହେ । ମୋ ଆଖି ଖୋଲିବା ପରେ ଦେଖିଲି ନୀଳିମା ମୋ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ରହିଛି, ତା'ର ଆଖିରେ ଥିବା ଶାନ୍ତି ଯେପରି ସମଗ୍ର ମନ୍ଦିରକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିନେଇଛି । ସେହି ଘଟଣା ପରଠାରୁ ଆମ ବନ୍ଧନ ଯେପରି ଶରତ୍କାଳୀନ ନଦୀ ଭଳି ଗଭୀର ଓ ପ୍ରବଳ ହୋଇଗଲା । ଆମର ସରଳ ସାହଚର୍ଯ୍ୟ ଏକ ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମୀୟତାରେ ପରିଣତ ହେଲା, ଯେପରି ଦୁଇଟି ନଦୀ ଏକାଠି ମିଶି ଏକ ଅଖଣ୍ଡ ପ୍ରବାହ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି । ଆମେ କଲେଜର ପୁରାତନ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସି କବିତା ପଢ଼ୁଥିଲୁ - ଜୀବନସାଗରର କବିତା, ପ୍ରେମର କବିତା, ଅସମାପ୍ତ କବିତା । ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦ୍ୟର ଧ୍ୱନି ଯେପରି ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ହୃଦୟର ଅକଥିତ ସ୍ୱରକୁ ମୁଖରିତ କରୁଥିଲା । ନୀଳିମାର କଣ୍ଠସ୍ୱର ଯେତେବେଳେ କବିତାର ସ୍ୱରଲିପି ସହିତ ମିଶୁଥିଲା, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତଗୁଡ଼ିକ ଯେପରି ଅମର ହୋଇଯାଉଥିଲା । ସନ୍ଧ୍ୟାର ରୂପାଳୀ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଆମେ କଲେଜ ପଡ଼ିଆରେ ବସି ଆକାଶର ତାରାମାନଙ୍କର ନାମ ଦେଉଥିଲୁ । ନୀଳିମା ତାରାଗୁଡ଼ିକୁ ନୂତନ ନାମ ଦେଉଥିଲା - "ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହସ", "ଚିରସ୍ମରଣୀୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତ", "ଅନନ୍ତ ପ୍ରେମ"। ତା'ର ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାମକରଣ ଯେପରି ଆମ ଭାବନାର ଏକ ନୂତନ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲା । କିନ୍ତୁ ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ମୁହୂର୍ତ୍ତଗୁଡ଼ିକ ଥିଲା ସେସବୁ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ କିଛି କହୁନଥିଲୁ - କେବଳ ନୀରବତାରେ ବସି ପରସ୍ପରର ଉପସ୍ଥିତିର ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲୁ । ସେଇ ନୀରବତା ଯେପରି ଏକ ଗଭୀର ସଂଳାପ ଥିଲା, ଯାହାର ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ଷଣରେ ଆମ ଆତ୍ମାଗୁଡ଼ିକ ପରସ୍ପର ସହିତ କଥା ହେଉଥିଲେ । ନୀଳିମାର ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହସ ମୋ ଜୀବନର ଏକ ଅଭିନ୍ନ ଅଂଶ ହୋଇଗଲା - ଯେପରି ଶ୍ୱାସ ନେବା କିମ୍ବା ହୃଦୟ ଧଡ଼କିବା । ମୁଁ ତାକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ବାତୁଳ ହୋଇଯାଉଥିଲି, ଆଉ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବାର ତା'ର ଦିଗବଳୟ ଖୋଜୁଥିଲି । ଯେତେବେଳେ ସେ ହସୁଥିଲା, ମୋ ସମଗ୍ର ଜଗତଟା ଯେପରି ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଉଥିଲା - ଯେପରି ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇଛି, ଯେପରି ଶୂନ୍ୟତା ସଙ୍ଗୀତରେ ଭରିଯାଇଛି । ଏହି ସମୟଗୁଡ଼ିକ ଥିଲା ମୋ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ - ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରେମ, ବନ୍ଧୁତା ଓ ଆତ୍ମୀୟତା ଏକାଠି ମିଶି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସମନ୍ୱୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ । ନୀଳିମାର ସେଇ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହସ ଆଜି ମଧ୍ୟ ମୋ ଜୀବନକୁ ଏକ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଯାତ୍ରାରେ ପରିଣତ କରୁଛି, ଯେପରି ଏକ ଅନନ୍ତ କବିତାର ଅସମାପ୍ତ ପଂକ୍ତି, ଯାହା ଚିରକାଳ ପାଇଁ ଲିଖିତ ହୋଇଚାଲିଛି । ଆଜି ସରସ୍ଵତୀ ପୂଜା ହେଉଛି ଜୀବନର ଅଦ୍ଭୁତ ରେଖାଙ୍କନର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟମୟ ପରିବର୍ତ୍ତନର ସୂଚନା—ଯେପରି କୌଣସି ଦିବ୍ୟ ହସ୍ତର ସ୍ପର୍ଶଲେଖା, ଯାହା ସମୟର ପରଦା ଉଠାଇ ଏକ ନୂଆ ଅଧ୍ୟାୟର ଶୁଭାରମ୍ଭ ଘୋଷଣା କରୁଛି । ଭଦ୍ରକ କଲେଜ ଛକ ରଙ୍ଗୀନ ଆଲୋକରେ ଯେପରି ଏକ ସ୍ୱପ୍ନପୁରୀ ହୋଇଉଠିଛି । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଛାତ୍ରାବାସ ଆଲୋକିତ ହୋଇ ସଜ୍ଜିତ ହୋଇଛି, ଯେପରି ତାରାମାନେ ମାଟିକୁ ଛୁଇଁବାକୁ ଓହ୍ଲାଇଛନ୍ତି । ରଙ୍ଗୀନ ଦୀପ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ଯେପରି ଆଲୋକର ଫୁଲ ଫୁଟୁଛନ୍ତି, ଆଉ ସମସ୍ତ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ଖୁସିରେ ଉତ୍ସବ ପାଳନ କରୁଥାନ୍ତି । ଆଉ ସେଇ ଉତ୍ସବର ମଧ୍ୟବିନ୍ଦୁ ହୋଇଉଠିଛି ନୀଳିମା - ସେ ପିନ୍ଧିଛି ଏକ ନୀଳ ରେଶମୀ ଶାଢ଼ୀ, ଯାହା ଉପରେ ସୁନେଲି କାନୋଭାସରେ ଫୁଲ ଛବି ଖଚିତ ହୋଇଛି । ସେଇ ନୀଳ ରେଶମୀ ଶାଢ଼ୀରେ ସେ ଯେପରି ଏକ ଜୀବନ୍ତ କବିତା, ଯାହାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭଙ୍ଗୀରେ ଲୁଚିରହିଛି ପ୍ରକୃତିର ଅବ୍ୟକ୍ତ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ । ତା'ର କେଶରାଶି ପବନରେ ଉଡ଼ୁଛି, ଆଉ ତା'ର ଆଖି ଦୁଇଟି ଯେପରି ଦୁଇଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତାରା ଝଲକୁଛି । ଆଜି ଆମେ ଏକାଠି ବୁଲୁଛୁ ସମସ୍ତ ମେଢ଼ ଦେଖିବାକୁ । ପ୍ରତ୍ୟେକ ମେଢ଼ ଯେପରି ଏକ କାବ୍ୟିକ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ହୋଇଉଠିଛି - କେଉଁଠି ଆଲୋକର କଳା, କେଉଁଠି ଫୁଲର ସଜାଣି, କେଉଁଠି କଳାର ପ୍ରଦର୍ଶନୀ । ନୀଳିମା ପ୍ରତ୍ୟେକ ମେଢ଼ ଆଗେ ଠିଆ ହୋଇ ତା'ର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରୁଛି, ଆଉ ମୁଁ ତା'ର ସେଇ ଉତ୍ସାହିତ ଚେହେରା ଦେଖି ମୋ ହୃଦୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଉଛି । ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଦେଖା ଯାଉଛି - ତା'ର ନୀଳ ଶାଢ଼ୀ ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଆଲୋକ ଯେପରି ତା'କୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆଭା ପ୍ରଦାନ କରୁଛି । ତା'ର ହସ ଯେପରି ସନ୍ଧ୍ୟାର ସବୁଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତାରା ଝଲକୁଛି, ଆଉ ତା'ର ଚାଲିଚଳନ ଯେପରି ଏକ ମନୋହର ନୃତ୍ୟ ଭଳି ଲାଗୁଛି । ଏଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ କରୁଛି - ଆଜି ମୁଁ ତା'କୁ କହିବି । ଆଜିର ଏହି ମନୋହର ପରିବେଶ, ଏହି ଉତ୍ସବର ଆନନ୍ଦ, ଏବଂ ନୀଳିମାର ସେଇ ଅତୁଳନୀୟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ଏହି ସାହସ ଦେଉଛି । ମୁଁ ଜାଣୁଛି ଯେ ଏହି ସୁନ୍ଦର ରାତିରେ ମୋ ପ୍ରେମର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ଅମର ସ୍ମୃତି ହୋଇଯିବ । ଆକାଶରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ଆମ ପ୍ରେମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି, ଆଉ ଚାରିପାଖର ଆଲୋକଗୁଡ଼ିକ ଯେପରି ଆମ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ କରୁଛି । ଏଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତଟି ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତାର - ଯେପରି ସମସ୍ତ ତାରା, ସମସ୍ତ ଆଲୋକ, ସମସ୍ତ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଏକାଠି ହୋଇ ମୋ ପ୍ରେମ ପ୍ରକାଶ ପାଇଁ ଏକ ଅତୁଳନୀୟ ମଞ୍ଚ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି । “ନୀଳିମା,” ମୁଁ କହିଲି, ମୋ କଣ୍ଠସ୍ୱର ଥରୁଥିଲା । ସେ ମୋ ଆଡ଼କୁ ଫେରିଚାହିଁଲା, ତା’ର ଆଖିରେ ପ୍ରଶ୍ନବାଚକ ଚିହ୍ନ । “ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛି,” ମୁଁ କହିଲି, ମୋ ହୃଦୟ ଯେପରି ଛାତି ଭିତରେ ଧଡ଼ଧଡ଼ କରୁଥିଲା । “ବହୁତ ଦିନ ଧରି ମୁଁ ଏହା କହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, କିନ୍ତୁ ଭୟରେ କହିପାରୁନଥିଲି…” ନୀଳିମା ନୀରବ ରହିଲା, କେବଳ ତା’ର ଆଖି ମୋ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲା, ଯେପରି ସେ ମୋ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷ ହୋଇଛି । “ନୀଳିମା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଭଲପାଏ,” ମୁଁ କହିଲି, ଏକ ନିଶ୍ୱାସରେ ସବୁକିଛି ବାହାର କରିଦେଇ । “ମୋ ଜୀବନ ତୁମ ବିନା ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ । ତୁମର ଏହି ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହସ ମୋ ଜୀବନକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇଛି । ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ଯେ ଏହି ହସ ସହିତ ମୋର ସମଗ୍ର ଜୀବନ କଟିଯାଉ ।” ମୋ କଥା ଶେଷ ହେବା ପରେ ଏକ ଗଭୀର ନୀରବତା ଛାଇଗଲା । ନୀଳିମା ମୋ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ରହିଲା, ତା’ର ଆଖିରେ ଖେଳୁଥିବା ଭାବଗୁଡ଼ିକୁ ବୁଝିବା ମୋ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ ଥିଲା। କ’ଣ ସେ ଖୁସି? କ’ଣ ସେ ଦୁଃଖୀ? କ’ଣ ସେ ମୋ ପ୍ରେମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବ, ନା ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବ? ସେ ତା’ର ହାତ ବଢ଼ାଇଲା ଆଉ ମୋ ଗାଲ ସ୍ପର୍ଶ କଲା । ତା’ର ସ୍ପର୍ଶ ଥିଲା ଏକ ଉଷ୍ମ ପବନର ଚୁମ୍ବନ ପରି । ତା’ର ଓଠ ଖୋଲିଲା, ଆଉ ମୁଁ ମୋ ଜୀବନର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ହସ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲି । ଏଥର ତା’ର ହସ ଥିଲା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅବିନାଶୀ, ଅତୁଳନୀୟ । ସେହି ହସରେ ଥିଲା ପ୍ରେମ, ଆଶା, ଆଉ ଏକ ଅନନ୍ତ ଭବିଷ୍ୟତର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି । “ଜଗନ୍ନାଥ,” ସେ କହିଲା, ତା’ର କଣ୍ଠସ୍ୱର ଯେପରି ଦୂର ତାରକାର ଗୀତ । “ମୁଁ…” ଠିକ୍ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧ୍ୱନି ମୋ କାନରେ ବାଜିଲା । ମୋ ମୋବାଇଲ ଫୋନ ବାଜି ଉଠିଲା, ଆଉ ସେହି ସଂଗୀତମୟ ଧ୍ୱନି ମୋ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ କରିଦେଲା । ମୋ ଆଖି ଖୋଲିଗଲା । ମୁଁ ଦେଖିଲି ମୋର ଓଲଟା କୋଠରୀ, ଖାଲି କାନ୍ଥ, ଆଉ ଟେବୁଲ ଉପରେ ଥିବା ଘଣ୍ଟାର ଟିକ୍-ଟିକ୍ ଶବ୍ଦ । ମୋ ଗାଲରେ ତା’ର ସ୍ପର୍ଶର ଉଷ୍ମତା ଆଉ ରହିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ନୀଳିମା ନଥିଲା । ମୋ ମୋବାଇଲ ଫୋନ ବାଜୁଥିଲା, ଆଲୋକର ଏକ ରେଖା ଝରକା ଦେଇ କୋଠରୀକୁ ଆସିଥିଲା । ମୁଁ ଫୋନଟା ଉଠାଇଲି, କିନ୍ତୁ ମୋ ମନ ଅନ୍ୟତ୍ର ଥିଲା । ମୁଁ ଚାରିଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲି, ଯେପରି ନୀଳିମାକୁ ଖୋଜୁଛି । କିନ୍ତୁ ସେ କୁଆଡେ? ସେ ଥିଲା କେବଳ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ? କିନ୍ତୁ ତା’ର ହସର ସ୍ମୃତି ଏତେ ବାସ୍ତବ, ଏତେ ଜୀବନ୍ତ ଥିଲା! ମୁଁ ଝରକା ବାଟେ ବାହାରକୁ ଚାହିଁଲି । ଆକାଶରେ ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସୁବର୍ଣ୍ଣିମ ଆଲୋକରେ ଜଳୁଥିଲା, ଆଉ ମୋତେ ଲାଗିଲା ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉପରେ ନୀଳିମାର ପ୍ରତିଛବି ମୋ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ହସୁଛି – ତା’ର ସେହି ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ରହସ୍ୟମୟ, ମନୋହର ହସ । ମୋ ଆଖି ଲୋତକରେ ଭରିଗଲା। ସେ କଣ କହିବାକୁ ଯାଉଥିଲା? ମୁଁ କେବେ ଜାଣିପାରିବି ନାହିଁ। କାରଣ ସ୍ୱପ୍ନ ସମାପ୍ତ ହୋଇଗଲା, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡ଼ିକ ରହିଗଲା… ରହିଗଲା ତା’ର ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହସ, ଯାହା ସମୟର ପରଦା ଭିତରେ ଚିରଦିନ ପାଇଁ ଅଟକି ରହିଲା। © 2025 Jagannatha Das. All rights reserved. #ଲେଖିଛନ୍ତି ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ #💌ପ୍ରେମ ପତ୍ର #🙇‍♀️ଗର୍ଲସ ହାର୍ଟବ୍ରେକ #💏ରୋମାଣ୍ଟିକ Love😘

ମୋ ଅନ୍ତରର ପ୍ରଦୀପ ଜନ୍ମ ହେଲି ଏଇ ଧରାରେ, ମା'ର କୋଳରେ, ଅଜବ ମଧୁର ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା ଆଖିପତାରେ । ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହସ, ଅସ୍ପଷ୍ଟ କାନ୍ଦ, ଅସ୍ପଷ୍ଟ ବିଶ୍ୱାସ, ପ୍ରଥମ ଜୀବନର ରଙ୍ଗେ ରଙ୍ଗିଲା ଆକାଶ ॥ ବାଲୁକା ଘରେ ଖେଳିଲି ମୁଁ, ନଦୀକୂଳେ ଦୌଡ଼ି, ସ୍ୱପ୍ନ ସବୁ ଥିଲା ବଡ଼, ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁ । ପାଠଶାଳାର ବେଞ୍ଚ ଉପରେ, ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଖୋଜି, ସହପାଠୀ ମିତ୍ରତାର ସୂତ୍ରେ ଜୀବନ ଗଢ଼ି ॥ ଯୌବନ ଆସିଲା ବେଳେ, ରାସ୍ତା ହେଲା ବଙ୍କା, ଭୁଲ୍-ଠିକ୍ ଚିହ୍ନଗୁଡିକ ହୃଦୟେ ରହିଗଲା ଅଙ୍କା । ପ୍ରେମର ମିଠା ଯନ୍ତ୍ରଣା, ସଫଳତାର ଝଞ୍ଜା, ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଅନେକ ସ୍ୱପ୍ନ, ରହିଗଲା କେବଳ ଖଞ୍ଜା ॥ ବର୍ତ୍ତମାନର ଏ ପରିପକ୍ୱ ବୟସେ ଦେଖୁଛି ଆଖି, ପଥରେ ପଡ଼ିଥିବା ଚିହ୍ନ ଓ ବିଛାଡ଼ିଥିବା ଫୁଲଗୁଡ଼ିକି । ସଂଘର୍ଷର ଦାଗ, କିନ୍ତୁ ଜୟର ଗର୍ବ ମଧ୍ୟ ରହିଛି, ଅସୁବିଧାକୁ ପାର କରି ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ମୋତେ ମିଳିଛି ॥ ଜୀବନ ତ ଏକ କାବ୍ୟ, ରଚିତ ହାସ୍ୟ-କ୍ରନ୍ଦନରେ , ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଲୁଚି ଅଛି ରହସ୍ୟ ଅନେକ ଛନ୍ଦରେ । ଭୁଲ ଠିକ୍ ହେଲେ ବି ଏ ଯାତ୍ରା ଅତୁଳନୀୟ, ଏହା ତ ମୋ ହାତେ ଲେଖା ନିଜ କାବ୍ୟସାର ॥ ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ, ଦପା, କାଁପଡ଼ା, ଭଦ୍ରକ © 2025 Jagannatha Das. All rights reserved. #💌ପ୍ରେମ ପତ୍ର #kabita #odia kabita # #🙇‍♀️ଗର୍ଲସ ହାର୍ଟବ୍ରେକ #💏ରୋମାଣ୍ଟିକ Love😘

ମୋ ଅନ୍ତରର ପ୍ରଦୀପ ଜନ୍ମ ହେଲି ଏଇ ଧରାରେ, ମା'ର କୋଳରେ, ଅଜବ ମଧୁର ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା ଆଖିପତାରେ । ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହସ, ଅସ୍ପଷ୍ଟ କାନ୍ଦ, ଅସ୍ପଷ୍ଟ ବିଶ୍ୱାସ, ପ୍ରଥମ ଜୀବନର ରଙ୍ଗେ ରଙ୍ଗିଲା ଆକାଶ ॥ ବାଲୁକା ଘରେ ଖେଳିଲି ମୁଁ, ନଦୀକୂଳେ ଦୌଡ଼ି, ସ୍ୱପ୍ନ ସବୁ ଥିଲା ବଡ଼, ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁ । ପାଠଶାଳାର ବେଞ୍ଚ ଉପରେ, ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଖୋଜି, ସହପାଠୀ ମିତ୍ରତାର ସୂତ୍ରେ ଜୀବନ ଗଢ଼ି ॥ ଯୌବନ ଆସିଲା ବେଳେ, ରାସ୍ତା ହେଲା ବଙ୍କା, ଭୁଲ୍-ଠିକ୍ ଚିହ୍ନଗୁଡିକ ହୃଦୟେ ରହିଗଲା ଅଙ୍କା । ପ୍ରେମର ମିଠା ଯନ୍ତ୍ରଣା, ସଫଳତାର ଝଞ୍ଜା, ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଅନେକ ସ୍ୱପ୍ନ, ରହିଗଲା କେବଳ ଖଞ୍ଜା ॥ ବର୍ତ୍ତମାନର ଏ ପରିପକ୍ୱ ବୟସେ ଦେଖୁଛି ଆଖି, ପଥରେ ପଡ଼ିଥିବା ଚିହ୍ନ ଓ ବିଛାଡ଼ିଥିବା ଫୁଲଗୁଡ଼ିକି । ସଂଘର୍ଷର ଦାଗ, କିନ୍ତୁ ଜୟର ଗର୍ବ ମଧ୍ୟ ରହିଛି, ଅସୁବିଧାକୁ ପାର କରି ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ମୋତେ ମିଳିଛି ॥ ଜୀବନ ତ ଏକ କାବ୍ୟ, ରଚିତ ହାସ୍ୟ-କ୍ରନ୍ଦନରେ , ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଲୁଚି ଅଛି ରହସ୍ୟ ଅନେକ ଛନ୍ଦରେ । ଭୁଲ ଠିକ୍ ହେଲେ ବି ଏ ଯାତ୍ରା ଅତୁଳନୀୟ, ଏହା ତ ମୋ ହାତେ ଲେଖା ନିଜ କାବ୍ୟସାର ॥ ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ, ଦପା, କାଁପଡ଼ା, ଭଦ୍ରକ © 2025 Jagannatha Das. All rights reserved. #💏ରୋମାଣ୍ଟିକ Love😘 #💌ପ୍ରେମ ପତ୍ର #kabita #odia kabita # #🙇‍♀️ଗର୍ଲସ ହାର୍ଟବ୍ରେକ

ଏକାକୀ ପଥିକ ପିଲାଦିନ ଥିଲା ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସଙ୍ଗରେ ଥିଲା ନିଆଁ ପରି ତାପ । ମାତା, ପିତାର ଛାଇରେ ଥିଲି ନିରାପଦ, ସେଇ ସମୟ ଥିଲା ମୋ ଜୀବନର ଏକ ସୁରଭି ଅଂଶ ll ବଢ଼ିଲି ମୁଁ, ବଢ଼ିଲା ମୋ ଦୁଃଖ ଭାଜି, ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷାର ରାସ୍ତା ହେଲା କଣ୍ଟକିତ । ପଢ଼ିଲି ରାତି, ପଢ଼ିଲି ଦିନ, ଶିକ୍ଷା ହେଲା ମୋ ବନ୍ଧନ ଅଭିନ୍ନ ll ସାଙ୍ଗ ମାନେ କେଉଁଠି ଗଲେ ଛାଡ଼ି ମୁଠି? ମେଘ ବର୍ଷା ପରେ ନଦୀ ଶୁଖାଇ ଯାଏ ଯେମିତି । ପୁରାଣି ଫଟୋ ଦେଖି ଆଖି ଭରେ ପାଣି, ସ୍ମୃତି ରେ ରହିଗଲେ ସେମାନେ ଅଜଣା ପ୍ରାଣୀ ll ସରକାରୀ ଚାକିରି ଏକ ଦୁର୍ଗ ପରାୟେ, ଭିତରେ ପଶିବାକୁ ବହୁତ ଯୁଦ୍ଧ କରେ । ଚାହିଁଲି ଅସଂଖ୍ୟ ଦ୍ୱାର, ଖୋଲିଲା କେବଳ କିଛି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ବନ୍ଦ କବାଟେ ମୋ ଆତ୍ମା ଗଲା ଭାଙ୍ଗି ll ଏବେ ବସିଛି ମୁଁ ଏଇ ଜୀବନ ରଥରେ, ଯନ୍ତ୍ରଣା କାନ୍ଦେ ମୋ ହୃଦୟ ଅନ୍ତରାଳେ । କହିବାକୁ କିଏ ଅଛି ମୋ ଦୁଃଖ କାହାଣୀ? ଶୁଣିବାକୁ କିଏ ଅଛି ମୋ ଭଙ୍ଗା ଭବିଷ୍ୟତ ବାଣୀ? ll ଏ ଘନ ଅନ୍ଧାରେ ଏକା ଯାତ୍ରୀ ପରା, ମରୁଭୂମିରେ ଏକ ଗଛଟିଏ ପରି । ଦୁଃଖ ମୋର ସାଥୀ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ମୋର ବାନ୍ଧବ, ଏ ଏକାକୀ ଯାତ୍ରାରେ କେବଳ ଏମାନେ ସବୁ ମୋ ନିଜର ll ପିଲାଦିନ ଫେରିଆସ ମୋ ଆତ୍ମାରେ ପଡ଼, ସାଙ୍ଗ ମାନେ ଫେରିଆସ ମୋ ନିଃସଙ୍ଗତା ଛାଡ଼ । କିନ୍ତୁ ଜାଣିଛି ମୁଁ ଏ ସ୍ୱପ୍ନ ଅସାର, ଏ ଯାତ୍ରା ମୋର କେବଳ ଏକା, ଅନ୍ତହୀନ ପାର ll ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ ଦପା, କାଁପଡ଼ା, ଭଦ୍ରକ © 2025 Jagannatha Das. All rights reserved. #kabita #💌ପ୍ରେମ ପତ୍ର #🙇‍♀️ଗର୍ଲସ ହାର୍ଟବ୍ରେକ #odia kabita # #💏ରୋମାଣ୍ଟିକ Love😘

ଚାନ୍ଦିନୀ ସ୍ମୃତି ପାଠାଗାର----'' #😍ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ଶାୟରୀ ଭିଡିଓ📹 #💌ପ୍ରେମ ପତ୍ର #🙇‍♀️ଗର୍ଲସ ହାର୍ଟବ୍ରେକ #🥰Love... Dil se ! 💞 #💏ରୋମାଣ୍ଟିକ Love😘 ବୟସର ବେଦି ଉପରେ ଚାଳିଶିଟି ବସନ୍ତର ଫୁଲ ମଉଳି ଯାଇଛି ଆଜି । ଏହି "ଚାନ୍ଦିନୀ ସ୍ମୃତି ପାଠାଗାର"ର ଶାନ୍ତ କୋଣରେ ବସି, ଆଲୋକରେଖା ଭିତରେ ନୃତ୍ୟକରୁଥିବା ଧୂଳି କଣିକାମାନଙ୍କୁ ଦେଖୁଦେଖୁ, ମୁଁ ମୋ ଚାନ୍ଦଙ୍କୁ ଖୋଜୁଛି । ଏଠାରେ ତା'ର ଯେଉଁ କାଂସ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତି ଅଛି, ସେଥିରେ ତା'ର ହାସ୍ୟଭରା ମୁଖମଣ୍ଡଳ, ସେଇ ଆଖି ଦୁଇଟିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କାନ୍ତି ମୁଁ ଖୋଜୁଛି । କିନ୍ତୁ କାଂସ୍ୟ ତ ନିଶ୍ଚଳ, ନୀରବ । ଏହି ନୀରବତା ଭିତରେ ମୋର ଚତ୍ଵାରିଂଶତ ବର୍ଷର ସଙ୍ଗତୀର ସ୍ମୃତି ସବୁ କେତେ ଜୀବନ୍ତ! ମୋ କାହାଣୀ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏହି ଦପା ଗ୍ରାମର ମାଟିରୁ । ମୋର ନାମ ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ । ମୋ ଜୀବନ ଗଛଟି ଏହି ଦପା ଗ୍ରାମର ମାଟିରେ ମୂଳ ବାନ୍ଧି ବଢ଼ିଛି । ବାପା ଥିଲେ ଗ୍ରାମର ଏକ ସରଳ ଚାଷୀଟିଏ । ତାଙ୍କର ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା ମୁଁ ବଡ଼ ହୋଇ ବଡ଼ ଚାକିରି କରିବି ।ସେ ମୋତେ ଯେଉଁ ଯତ୍ନରେ ପାଠ ପଢ଼ାଇଲେ, ତାହା ଥିଲା ଏକ ଅନନ୍ୟ ସ୍ନେହସିଞ୍ଚନ । ଯେପରି ଜଣେ ଉଦ୍ୟାନୀ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ କଢ଼କୁ ଫୁଲ ଫୁଟାଇବା ପାଇଁ କରନ୍ତି – କୋମଳ ସ୍ପର୍ଶରେ ସେହି ଅଖିଳ ସମ୍ଭାବନାକୁ ମୁକୁଳିବାର ପଥ କରାନ୍ତି । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଥିଲା ଜଳବିନ୍ଦୁ ସଦୃଶ, ଯାହା ଜ୍ଞାନର ବୀଜକୁ ଅଙ୍କୁରିତ କରିଥିଲା । ତାଙ୍କ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚେଷ୍ଟା ମୋ ମନରୂପୀ କୋମଳ କଳିକାକୁ ଜ୍ଞାନରୂପୀ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ପୁଷ୍ପରେ ପରିଣତ କରିବାର ଅବ୍ୟକ୍ତ ଅଭିଳାଷ ଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟର ଲେଖାଟି କିଛି ଅଲଗା ଥିଲା । ଚାକିରି ହେଲା ନାହିଁ । ବାପାଙ୍କର ସେଇ ଅଢ଼େଇ ମାଣ ଚାଷ ଜମିରେ ହଳ ବୁଲାଇଲି, ଶୀତ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ବର୍ଷା ମୋ ହାତର ଚୋପଡ଼ା ଭଳି ପରିଚିତ ହୋଇଗଲା । ଜୀବନର ରଥଚକ ଘୁରିଲା ଏହି ଗ୍ରାମ୍ୟ ପଥରେ । ତା'ପରେ ଆସିଲା ସେ ଅମୃତ ଘଡ଼ି… ମୋର ବିବାହ। ଚାନ୍ଦିନୀ… ମୋ ଚାନ୍ଦ । ସେ ଯେତେବେଳେ ଆମ ଘରକୁ ଆସିଲା, ସାଙ୍ଗରେ ଆଣିଲା ଯେପରି ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତିର ଶୀତଳ ଆଲୋକ । ତା'ର ହାସ୍ୟ ଥିଲା ଝରକାର ଝୁମୁର ଭଳି ମିଠା, ଆଖି ଦୁଇଟି ଚମକୁଥିଲା ଶରତ୍କାଳୀନ ତାରାଙ୍କ ଭଳି । ସେ କେବଳ ମୋ ଅର୍ଦ୍ଧାଙ୍ଗିନୀ ନଥିଲା, ମୋର ସହଯାତ୍ରୀ, ମୋର ପ୍ରେରଣା, ମୋର ଜୀବନର ଅଭିନ୍ନ ଅଂଶ । ସେ ଥିଲା ମୋ ଜୀବନର ଚନ୍ଦ୍ରମା, ଯିଏ ତା'ର କୋମଳ ଆଲୋକରେ ମୋର ସାଧାରଣ ଜୀବନକୁ ଅସାଧାରଣ କରିଦେଇଥିଲା । ତା'ର ହସ ଥିଲା ଯେପରି ଶରତ୍କାଳୀନ କାଶଫୁଲର ସୁନେଲି ସୌରଭ, ଯାହା ମନ ଭିତରକୁ ଶାନ୍ତି ଭରି ଦେଇଥାଏ । ଚାନ୍ଦିନୀ ଆସିବା ପରେ ଲାଗିଲା ଯେମିତି ମୋ ଆକାଶରୁ ଦୁଃଖର କଳାବାଦଲ ଫାଟିଯାଇ ସୁନାର କିରଣ ଝରିପଡ଼ିଲା । ସେ କେବଳ ଚାନ୍ଦ ନଥିଲା, ସେ ଥିଲା ଶରତ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ନିରୋଳା 'ଚାନ୍ଦିନୀ' । ମୁଁ ତାକୁ ଆଦରରେ ଚାନ୍ଦ ବୋଲି ଡାକୁଥିଲି । ତା'ର ମୁହଁରେ ସବୁବେଳେ ଜହ୍ନର ହସ ଖେଳିଯାଉଥିଲା । ଦୁଃଖର ଘୋର ଅମାବାସ୍ୟାରେ ବି ସେ ଥିଲା ଆଶାର ପ୍ରଦୀପ । ତୋତେ ପାଇବା ଥିଲା ମୋ ଜୀବନର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ସୌଭାଗ୍ୟ । ତୋ'ର ସେଇ ନୀରବ ମୁହଁ, ହସିଲେ 'ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଚାନ୍ଦ' ଭଳି ଝଟକୁଥିବା ଆଖି ଆଜି ବି ମୋ ଆଖି ଆଗରେ ନାଚି ଯାଉଛି । ତୋ’ର କଥା ମୋତେ ସବୁବେଳେ କବିତାର ଛନ୍ଦ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା । ସମୟ ଗଡ଼ିଲା ପ୍ରବାହିନୀ ନଦୀ ଭଳି । ଆସିଲେ ଆମର ଦୁଇଟି ଫୁଲ—କୃଷ୍ଣାଶୁ ଓ ଅଧୀରା । କୃଷ୍ଣାଶୁ… ତା'ର ନାମଟି ହିଁ ତ ଏକ କବିତା! ମୋ ଚାନ୍ଦ କେତେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଏ ନାମ ରଖିଥିଲା—କୃଷ୍ଣ' (ଜଗନ୍ନାଥ ହେଉଛନ୍ତି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରୂପ) ଏବଂ 'ଅଂଶୁ' (କିରଣ, ଯାହା ଚନ୍ଦ୍ରରୁ ଆସେ) ଅର୍ଥ: ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କିରଣ । ଆଉ ମୋ ଝିଅ ଅଧୀରା, ଯେପରି ତାର ନାଁଟି, ସବୁବେଳେ ଅଧୀର, ଉତ୍ସୁକ, ମୋ ହୃଦୟକୁ ନିରନ୍ତର ଉତ୍ସାଳିତ କରୁଥିବା ଏକ ସ୍ରୋତ ।ସେମାନଙ୍କର ବାଲ୍ୟକାଳ ଥିଲା ମୋ ଜୀବନର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଧ୍ୟାୟ । କୃଷ୍ଣାଶୁ ଆଉ ଅଧୀରା… ଗ୍ରାମର ପଥରେ ପଥରେ ଖେଳୁଥିବା ସେମାନଙ୍କର କୋଳାହଳରେ ଆମ ଘରଟି ଏକ ଉତ୍ସବମୁଖର ମନ୍ଦିର ପରି ହୋଇଯାଉଥିଲା । ଚାନ୍ଦ ଘର ସଜାଡ଼ୁଥିଲା, ମୁଁ କ୍ଷେତକୁ ଯାଉଥିଲି । ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ସନ୍ଧ୍ୟାର ଛାୟା ଲମ୍ବିବାର ଆଗରୁ ଘରକୁ ଫେରି ଦେଖୁଥିଲି, ଚାନ୍ଦ ଆମ ବାରଣ୍ଡାରେ ବସି ପିଲାମାନଙ୍କୁ ପାଠ ପଢ଼ାଉଥିବ। ସେ ଦୃଶ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ଥିଲା ଯେପରି କୌଣସି ସୁନ୍ଦର ଲୋକଗୀତ—ଏକ ଅବାସ୍ତବ ସ୍ୱପ୍ନ ଭଳି ସୁନ୍ଦର! ଘର ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ପଦଶବ୍ଦ ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ଚାନ୍ଦ ପାଣି ବାଲତି ହାତରେ ଧରି ବାହାରି ଆସୁଥିଲା। ତା'ର କଣ୍ଠସ୍ୱର ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା ଝରଣାର କଳରବ ଭଳି - "ହେଇଟି! ଏତେ ଅନ୍ଧାର ଯାଏ ବିଲରେ ଏତେ ସମୟ କଣ ପାଇଁ ରହୁଛ? ପାଣି, କାଦୁଅରେ ସାପ, ବେଙ୍ଗ ଥିବେ... ଦିନ ଥିବା ସମୟରେ ଘରକୁ ପଲେଇ ଆସନ୍ତନି !" ତା'ର କଥାରେ ରୋଷ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଆଖିଭରି ଚିନ୍ତା ଫୁଟି ଉଠୁଥିଲା। ମୁଁ ଯେତେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇଥାଏ ନା କାହିଁକି, ଚାନ୍ଦର ସେହି ଚିନ୍ତାକୁଳ ମୁଖମଣ୍ଡଳ ଦେଖିଲା ମାତ୍ରେ ମୋର ସବୁ ଥକାପଣ ବାଟ ଭୁଲି ଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଶୁଖିଲା ମାଟିକୁ ବର୍ଷାର ଫୋଟାକଣା ଛୁଇଁଦେଲା। ସେ ପାଣି ଢାଳି ଦେଉଥିଲା ମୋ ହାତ ପାଦ ଉପରେ, ଆଉ ତା'ର ନରମ ହାତର ସ୍ପର୍ଶ ମୋ ଶରୀରର ସବୁ କ୍ଳାନ୍ତି ଧୋଇଦେଉଥିଲା। ସେତେବେଳେ ମୋତେ ଲାଗୁଥିଲା, ଏହି ସାଧାରଣ ଦିନଚର୍ଯ୍ୟାରେ ଛନ୍ଦି ରଖିଛି ଜୀବନର ସାର୍ଥକତା - ଏକ ଅସୀମ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ସ୍ନେହ, ଯାହା ପ୍ରତିଦିନ ମୋର ଫେରିଆସିବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରି ରହେ । ସମୟ ତ କାହାରି ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରେ ନାହିଁ। ପିଲାମାନେ ବଡ଼ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣାଶୁ ଏବଂ ଅଧୀରା ପଢ଼ାରେ ବହୁତ ଚମକଦାର ଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ପୁଅ ସିଭିଲ୍ ସର୍ଭିସ୍ ପରୀକ୍ଷାରେ କୃତକାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଉତ୍ତରପ୍ରଦେଶର ପ୍ରୟାଗରାଜ ଜିଲ୍ଲାର ଜିଲ୍ଲାପାଳ ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତି ପାଇଥିଲା, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଚାନ୍ଦିନୀ ଯେମିତି ଫାଟି ପଡ଼ିଲା ଏକ କୁମୁଦିନୀ! ତାଙ୍କ ଆଖି ଦୁଇଟି ଯେପରି ଦୁଇଟି ପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ଚନ୍ଦ୍ର ହୋଇଗଲା, ଆଲୋକିତ ହୋଇଉଠିଲା ଅନନ୍ତ ଆନନ୍ଦର ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାରେ। ସେ ମୋ ହାତ ଧରି ନାଚିଲେ, ହେଇଟି! ଦେଖିଲ, ମୋର କୃଷ୍ଣାଶୁ କେଡ଼ ବଡ଼ ହୋଇଗଲା! ମୋର ପୁଅ ଜିଲ୍ଲାପାଳ! ମୋର ଜୀବନ ସାର୍ଥକ ହେଲା, ଯେମିତି ଫଳେ ଫଳିଲା ମୋ ତ୍ୟାଗର ବୃକ୍ଷ!” ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଭରିଥିବା ଲୁହଗୁଡିକ ଯେପରି ବର୍ଷା ରାତିର ମାଣିକ୍ୟ ବିନ୍ଦୁ, କିମ୍ବା ମହାନଦୀର ଜଳରେ ଭାସିଥିବା ଆନନ୍ଦର ଫେଣ। ସେ ଗାଁର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖବର ଦେବା ପାଇଁ ବାହାରି ଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି କୌଣସି ଉତ୍ସବର ଘୋଷକ, ଯେଉଁମାନେ ମଙ୍ଗଳବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣାଇ ବୁଲନ୍ତି ଗ୍ରାମେ ଗ୍ରାମେ। ସେଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସେ ମନ୍ଦିରରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ପାଇଁ ଗଲେ, ଆଉ ସେଠାରେ ବସି ବସି କାନ୍ଦିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କହିଲି, “ଚାନ୍ଦ, ଏତେ କାନ୍ଦୁଛ କାହିଁକି? ସେ କହିଲେ, “ଏଇ ଲୁହ ତ ମୋ ଆନନ୍ଦର ନଦୀ, ହେଇଟି!, ମୋର ସବୁ କଷ୍ଟ, ସବୁ ତ୍ୟାଗ ଆଜି ସାର୍ଥକ ହେଲା, ଯେମିତି ବନ୍ଦାପନା ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ଛଟା ବିକିରଣ କରେ।“ କୃଷ୍ଣାଶୁ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଜିଲ୍ଲାପାଳ ହୋଇ ଆମ ଘରକୁ ଆସିଲା, ସେତେବେଳେ ଚାନ୍ଦଙ୍କ ଖୁସି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଛାୟା ଖେଳିଗଲା, ଯେମିତି ଶରତ୍କାଳୀନ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଏକ ଏକ କାଳା ମେଘ। କୃଷ୍ଣାଶୁ ଆମ ଉଭୟଙ୍କୁ କହିଲା, ବାପା, ବୋଉ ମୋ ସହିତ ପ୍ରୟାଗରାଜକୁ ଯିବା ପାଇଁ, ସେଠାରେ ମୋ ସହିତ ରହିବ । ଚାନ୍ଦ ମୋ ଆଡ଼କୁ ଦେଖିଲେ । ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଥିଲା ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ, ଏକ ଅନୁରୋଧ - ଯେମିତି ଭୋର ବେଳର ତାରା ଝିଲମିଲ କରେ । ସେ ଚାହୁଁଥିଲେ ମୁଁ ରାଜି ହୋଇଯିବି । କିନ୍ତୁ ମୁଁ କହିଲି, "ପୁଅ, ତୋର ଚିନ୍ତା ଭଲ । କିନ୍ତୁ ଏହି ଗାଁ ମୋର ଜୀବନ । ଏଠାରେ ମୋର ଶ୍ୱାସ ପରି ଲାଗେ ଏହି ମାଟି। ଏଠାରେ ତୋ ବୋଉର ସବୁ ସ୍ମୃତି ରହିଛି, ଯେମିତି ଫୁଲବାଡ଼ିରେ ଭମର ଗୁଞ୍ଜନକରେ ।"ଚାନ୍ଦ ନୀରବ ହୋଇଗଲେ, ଯେମିତି ଅସ୍ତଯାଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରେ ଆକାଶର ନୀରବତା । ସେ ଜାଣିଥିଲେ ମୋ ମନର କଥା । କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣାଶୁ ଜିଦ୍ ଧରିଲା, "ବାପା, ବୋଉ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକା ଛାଡ଼ି ଯିବା ମୋର ପାଇଁ କେତେ କଷ୍ଟଦାୟକ । ଆପଣଙ୍କୁ ନେଇ ଯିବା ପାଇଁ ମୋର ଏତେ ଇଚ୍ଛା, ଆପଣ କାହିଁକି ବୁଝିବେ ନାହିଁ?" ମୁଁ ତାକୁ କହିଲି, "ପୁଅ, ତୁମେ ଯେତେ ବଡ଼ ହୋଇଯାଅ ନା ଯେମିତି, ମୋର ପାଇଁ ତୁମେ ସେଇ ଛୋଟ ପିଲା, ଯିଏ ମୋ କାନ୍ଧରେ ବସି ଗାଁ ବୁଲିଥିଲା, ଯେମିତି କୋଳିଶ ପକ୍ଷୀ ବସେ ବଡ଼ ଗଛର ଡାଳେ । ଏହି ଗାଁ ତୋର ଜନ୍ମଭୂମି, ଏହା ଛାଡ଼ି ମୁଁ କେଉଁଠି ଯିବି?" ଚାନ୍ଦ ସେତେବେଳେ କହିଥିଲେ, ତାଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଯେମିତି ଝରି ପଡ଼ିଥିଲା ଏକ ଭାବଗୀତ, "ପୁଅ, ତୁମ ବାପା ଠିକ୍ କହୁଛନ୍ତି । ଏହି ଗାଁ ଆମର ପ୍ରାଣ । ଏଠାରେ ଆମର ସବୁ ସ୍ମୃତି ରହିଛି - ତୋର ପ୍ରଥମ ପାଦଚଲା, ତୋର ପ୍ରଥମ କଥା, ତୋର ପ୍ରଥମ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଯିବା । ଏସବୁ ଛାଡ଼ି ଆମେ କେଉଁଠି ଯିବୁ? ଏ ମାଟିର ସୁଗନ୍ଧ, ଏ ଆକାଶର ନୀଳିମା, ଏ ପବନର ସ୍ପର୍ଶ ଛାଡ଼ି ଆମେ କେଉଁଠି ଯିବୁ?" ଆଉ ମୋ ଅଧୀରା... ମୋର ଝିଅଟି ଯେ କେତେ ସମୟରେ ବଡ଼ ହୋଇଗଲା! ସେ ଆଜି ଷ୍ଟେଟ ବ୍ୟାଙ୍କ ଅଫ ଇଣ୍ଡିଆର ମ୍ୟାନେଜର, ଭୁବନେଶ୍ବରରେ ରୁହେ, ସେ ବି ଜିଦ୍ କରେ ବାପା, ବୋଉ ମୋ ପାଖରେ ଆସି ରହିବା ପାଇଁ । ଏଇ ଗର୍ବର ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିଲା ଏକାକୀତ୍ୱର ବିଷାଦ ଗାନ । ପିଲାମାନେ ଦୂର ନଗରୀରେ, ନିଜ ନିଜ ବ୍ୟସ୍ତ ଜୀବନରେ ବ୍ୟସ୍ତ । ଘରଟି ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା । କେବଳ ରହିଗଲା ମୋ ଚାନ୍ଦ ଆଉ ମୁଁ । ସେତେବେଳେ ଆମର ଆଖି ଆଉ ଆଖିର କଥା ବୁଝିପାରୁଥିଲୁ । ସେ ଜାଣିଥିଲା, ପିଲାମାନଙ୍କ ଦୂରତା ମୋ ହୃଦୟକୁ କେତେ ଆଘାତ ଦେଇଛି । ମୁଁ ବି ଜାଣିଥିଲି, ସେ କେତେ ଅଭାବ ଅନୁଭବ କରୁଛି ଝିଅ ପୁଅଙ୍କୁ ନ ପାଇ । ତା’ପରେ ଆସିଲା ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଦିନ… ଯେତେବେଳେ ସମୟର ହାତ ମୋଠାରୁ ମୋ ଚାନ୍ଦକୁ ଛିନ୍ନ କରିନେଲା । ସେଦିନ ଆକାଶରେ ମେଘ ନଥିଲା, ତଥାପି ମୋ ଜୀବନରେ ଆସିଗଲା ଏକ ଅନ୍ଧକାର ମେଘ । ଚାନ୍ଦ ଚାଲିଗଲା… ଶହ ଶହ ଯୋଜନ ଦୂରକୁ, ଯେଉଁଠାକୁ ମୋ ଆଖି ଯାଇପାରେ ନାହିଁ, ମୋ ଡାକ ପହଞ୍ଚେ ନାହିଁ । ପୁଅ କୃଷ୍ଣାଶୁ ଆଉ ଝିଅ ଅଧୀରା ନିଜ ନିଜ ନୀଡ଼କୁ ଡାକିଲେ – “ବାପା, ଏଇ ଏକାକୀ ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ଆମ ପାଖକୁ ଆସିଯାଆନ୍ତୁ । ବୋଉ ଚାଲିଗଲା ପରେ ଏଇ ଶୂନ୍ୟ ଘରେ ତ ଆଉ କିଛି ରହିନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଯାଇପାରିଲି ନାହିଁ। କେମିତି ଯିବି? ଏଇ ଗାଁ ମୋର ଜୀବନର ସତ୍ୟ, ଏଇ ମାଟି ମୋର ଇତିହାସ । ଏଠାରେ ଯେଉଁ ବାରଣ୍ଡା ଉପରେ ଚାନ୍ଦ ବସି ଥିଲା, ଯେଉଁ ଅଙ୍ଗନାରେ କୃଷ୍ଣାଶୁ ଆଉ ଅଧୀରା ଖେଳୁଥିଲେ, ଯେଉଁ ରାସ୍ତାରେ ମୁଁ ଚାନ୍ଦ ସାଙ୍ଗେ ହାତ ଧରାଧରି ହୋଇ ବୁଲିଥିଲି—ସେସବୁ କେମିତି ଛାଡ଼ି ଯିବି? ଏହି ଗ୍ରାମ୍ୟ ପଥରେ, ଏହି ବାତାୟନରେ, ଏହି ଅଙ୍ଗନାରେ ତ ମୋ ଚାନ୍ଦ ବିଛାଡ଼ି ହୋଇନାହିଁ । ସେ ତ ଆଜି ବି ଅଛି… ପ୍ରତ୍ୟେକ ସନ୍ଧ୍ୟାର ଆଲୋକରେଖାରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ରାତ୍ରିର ନୀରବତାରେ । ତୁ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ତୋରି ସ୍ନେହର ସୌରଭକୁ ସାଙ୍ଗରେ ରଖିବା ପାଇଁ ଗଢ଼ି ତୋଳିଛି ଏହି "ଚାନ୍ଦିନୀ ସ୍ମୃତି ପାଠାଗାର" । ଏହା କେବଳ ଏକ ଇଟା-ସିମେଣ୍ଟର କ୍ଷେତ୍ର ନୁହେଁ, ଏହା ତୋ ଅସ୍ତିତ୍ଵର ଏକ ସ୍ମୃତି-ସୌଧ, ତୋ ଅନନ୍ୟ ପ୍ରେମର ଏକ କାବ୍ୟିକ ପ୍ରକଟନ ।ଏଠାରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ଆସିବା ସହିତ, ଗାଁର ଛୋଟଛୋଟ ପିଲାମାନେ ଆସି ଜମା ହୁଅନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କର କିଟିକିଟ ଶବ୍ଦ, ପାଦ ଚାଲିବାର ଖଟଖଟ ଶବ୍ଦ, ପୁସ୍ତକ ପୃଷ୍ଠା ଓଲଟାଇବାର ସରସର ଶବ୍ଦ - ଏସବୁ ମିଶି ଏକ ଜୀବନ୍ତ ସଙ୍ଗୀତ ସୃଷ୍ଟି କରେ । ମୁଁ ବସି ରହୁଛି ଏକ କୋଣରେ, ଆଉ ଏହି ସଙ୍ଗୀତ ଭିତରେ ଖୋଜୁଛି ତୋର ସ୍ୱର । କଦମ୍ବ ଗଛର ପତ୍ର ଝରିବାର ଶବ୍ଦ ଭଳି, ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ମୋ ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ ।ଏଠାରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ଆସିବା ସହିତ, ଗାଁର ଛୋଟଛୋଟ ପିଲାମାନେ ଆସି ଜମା ହୁଅନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କର କିଟିକିଟ ଶବ୍ଦ, ପାଦ ଚାଲିବାର ଖଟଖଟ ଶବ୍ଦ, ପୁସ୍ତକ ପୃଷ୍ଠା ଓଲଟାଇବାର ସରସର ଶବ୍ଦ – ଏସବୁ ମିଶି ଏକ ଜୀବନ୍ତ ସଙ୍ଗୀତ ସୃଷ୍ଟି କରେ । ମୁଁ ବସି ରହୁଛି ଏକ କୋଣରେ, ଆଉ ଏହି ସଙ୍ଗୀତ ଭିତରେ ଖୋଜୁଛି ତୋର ସ୍ୱର । କଦମ୍ବ ଗଛର ପତ୍ର ଝରିବାର ଶବ୍ଦ ଭଳି, ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ମୋ ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ । ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁ ଏଠାରେ ଅଛୁ - ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁସ୍ତକର ପୃଷ୍ଠା ଭିତରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପିଲାର ଉତ୍ସୁକ ଆଖିରେ । ଯେତେବେଳେ ଝିଅଟିଏ କବିତା ପାଠ କରେ, ମୋତେ ଲାଗେ ଯେପରି ତୁ ତା' କଣ୍ଠରେ ଗାଇଛୁ । ଯେତେବେଳେ ପିଲାଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ କରେ, ମୋତେ ଲାଗେ ଯେପରି ତୋର ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଆଖି ତା' ମଧ୍ୟରେ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଛି ।ଏହି ପାଠାଗାର ତୋର ଅସ୍ତିତ୍ଵର ଏକ ସଜୀବ ପ୍ରତିଛବି । ଏଠାରେ ତୋର ସ୍ନେହ ଯେପରି ଏକ ନିର୍ବାଣ ଦୀପ, ଯାହା ପ୍ରଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ରଖୁଛି ଅନେକ ଜୀବନକୁ । ତୋର ସ୍ମୃତି ଯେପରି ଏକ ଅଜସ୍ର ନଦୀ, ଯାହା ବହି ଚାଲିଛି ଏହି ପାଠାଗାରର ପ୍ରାଣ ଭିତରେ ।ଏହି ପାଠାଗାର ତୋର ଅସ୍ତିତ୍ଵର ଏକ ସଜୀବ ପ୍ରତିଛବି । ଏଠାରେ ତୋର ସ୍ନେହ ଯେପରି ଏକ ନିର୍ବାଣ ଦୀପ, ଯାହା ପ୍ରଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ରଖୁଛି ଅନେକ ଜୀବନକୁ । ତୋର ସ୍ମୃତି ଯେପରି ଏକ ଅଜସ୍ର ନଦୀ, ଯାହା ବହି ଚାଲିଛି ଏହି ପାଠାଗାରର ପ୍ରାଣ ଭିତରେ । ଏହି କ୍ଷଣରେ, ସନ୍ଧ୍ୟାର ସୁବର୍ଣ୍ଣଛଟା ତୋର ମୂର୍ତ୍ତିରେ ପଡ଼ିଛି, ଆଉ ମୋତେ ଲାଗୁଛି ଯେପରି ତୁ ହାସ୍ୟ କରୁଛୁ, ମୋ ଆଡ଼କୁ ଚାହୁଁଛୁ । ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଏହି ପାଠାଗାର ହୋଇଯାଇଛି ଏକ ପବିତ୍ର ମନ୍ଦିର, ଯେଉଁଠାରେ ତୋର ସ୍ମୃତି ଜାଗ୍ରତ ରହିଛି ଏକ ଦେବୀ ଭାବରେ । ଆଉ ମୁଁ, ଏକ ଭକ୍ତ ଭାବରେ, ତୋର ଏହି ଅମର ଅସ୍ତିତ୍ଵରେ ନିଜକୁ ବୁଡ଼ାଇ ଦେଇଛି । ହେ ମୋ ଚାନ୍ଦ, ତୁ ଆଜି ଯେଉଁ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲୁ, ସେଇ ଲୋକରେ କ'ଣ ଏହି ଗ୍ରାମର ପବନ ପହଞ୍ଚେ? ସେଠାରେ କ'ଣ ଏହି ଚାଷ ଜମିର ସୁଗନ୍ଧ ଅଛି? ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁ ମୋତେ ଏକା ଛାଡ଼ି ଯାଇ ବି ଏକା ଛାଡ଼ି ନାହୁଁ । ତୋ'ର ସ୍ମୃତି, ତୋ'ର ସ୍ନେହ ମୋ ପାଖରେ ରହିଛି ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ଧନ ଭାବରେ । ଏବେ ମୁଁ ଶୁଣୁଛି, ପାଠାଗାରର ପିଲାମାନେ ବହି ପଢ଼ୁଛନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କର କଳରାବ ଭିତରେ ମୁଁ ମୋ ଚାନ୍ଦର ହାସ୍ୟ ଶୁଣୁଛି । ମୁଁ ଜାଣୁଛି, ମୋ ଶେଷ ସମୟ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଭୟଭୀତ ନାହିଁ । କାରଣ ମୁଁ ଜାଣେ, ଯେତେବେଳେ ମୋର ଶେଷ ଶ୍ୱାସ ପଡ଼ିବ, ସେତେବେଳେ ମୋ ଚାନ୍ଦ ମୋ ହାତ ଧରିବ, ଆଉ ସେ ହାତ ହେବ ମୋ ପାଇଁ ଏକ ସୁରକ୍ଷିତ ଶରଣସ୍ଥଳୀ । ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଥିବା ଚାନ୍ଦଙ୍କ ଆଖି ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ମୁଁ କହୁଛି, “ଚାନ୍ଦ, ଅଳ୍ପ ଦିନରେ ଆସୁଛି । ତୋ’ର ପାଖରେ ରହିବି। ଆଉ କେବେ ଛାଡ଼ି ଯିବି ନାହିଁ । ସନ୍ଧ୍ୟା ହୋଇଆସୁଛି । ପାଠାଗାରର ପିଲାମାନେ ଚାଲିଗଲେ । ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା ପାଠାଗାର । କେବଳ ରହିଗଲା ମୋ ଚାନ୍ଦଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଆଉ ମୁଁ । ବାହାରେ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ଛଟାଛଟା, ଯେପରି ଚାନ୍ଦ ଆସି ମୋତେ ଘେରିଛି । ମୁଁ ଆଖି ବୁଜିଲି । ଆଉ ଏକାକୀ ଲାଗୁନାହିଁ । ମୋ ଚାନ୍ଦ ଆସିଗଲା… ମୋ ପାଖରେ ଅଛି । © 2025 Jagannatha Das. All rights reserved.

--------- #💏ରୋମାଣ୍ଟିକ Love😘 #💌ପ୍ରେମ ପତ୍ର #🙇‍♀️ଗର୍ଲସ ହାର୍ଟବ୍ରେକ ଅନୁତାପର ଆଲୋକ - - - - - - ଜୀବନ ନଦୀ ସଦୃଶ । ତା'ର ପ୍ରବାହ ସରଳ ନୁହେଁ, କୁଣ୍ଡଳାକାର, କ୍ଷଣେ ଶାନ୍ତ, କ୍ଷଣେ ଘୋର ବିଲୋପ । ଏହି ନଦୀ ଉପରେ ଭାସୁଥିବା ମୋ ନଦୀକନ୍ୟା ଜୀବନର କାହାଣୀ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହିଁଲେ, ମୁଁ କହିବି ମୋ ଅତୀତର ସୁନେଲି ସମୟ, ଅନୁତାପର କଳା ମେଘ, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନର ଅନିଶ୍ଚିତ ଝଡ଼ର ଗପ । ସନ୍ଧ୍ୟାର ରକ୍ତିମା ଆଲୁଅ ମୋ କୁଟୀରର କାନ୍ଥକୁ ଛୁଇଁଲା, ଯେପରି ପୁରାତନ ଏକ ଆଲବମର ପୃଷ୍ଠା ଖୋଲିଗଲା । ମୁଁ ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ, ମୋ ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ସୁର, ପ୍ରଥମ ସ୍ପନ୍ଦନ, ପ୍ରଥମ ପ୍ରାଣବାୟୁ ମିଳିଥିଲା ଦପା ଗ୍ରାମର ସ୍ନିଗ୍ଧ ଆଲିଙ୍ଗନରେ । ଆଜିବି ବନ୍ଦ ଆଖିରେ ଦେଖିପାରେ ସେ ଗ୍ରାମକୁ – ଯେଉଁଠି ସବୁଜର ରାଜ୍ୟ ପ୍ରସାରିତ, ଯେଉଁଠି ଆମ୍ବ ଗଛର ଡାଳେ ଡାଳେ ଝୁଲୁଥିଲା ସୁନେଲି ସ୍ମୃତିର ଫଳ, ଆଉ ଯେଉଁଠି ନଦୀର କଳକଳ ଧ୍ୱନି ଥିଲା ମୋ ପିଲାଦିନର ଅନନ୍ତ ସଙ୍ଗୀତ । ମୋ ପିଲାଦିନ! ଆହା, ସେ ତ ଥିଲା ଏକ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ଵର୍ଗ! ସକାଳେ ଶାଳୁଆ ଶିଶିରର ଝରଣା ଝରି ପଡ଼ୁଥିବା ବେଳେ, ଦପା ଉନ୍ନୀତ ଉଚ୍ଚ ପ୍ରାଥମିକ ବିଦ୍ୟାଳୟର ଘଣ୍ଟା ବାଜି ଉଠୁଥିଲା । ମାଷ୍ଟରଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ପଢ଼ା ଯାଉଥିବା ପାଠ ମୋ ପାଇଁ ଥିଲା ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ ସଙ୍ଗୀତ । "ଅ, ଆ, ଇ, ଈ..." ର ମଧୁର ଧ୍ୱନି ଯେପରି ଶିଶୁ ମନକୁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ ଝରାଇଦେଉଥିଲା । ସହପାଠୀଙ୍କ ସହିତ ଲୁଚକାଳି ଖେଳିବା, କାଳି ଆଈଙ୍କ ଆମ୍ବ ତୋଟାରେ ଆମ୍ବ ଚୋରି କରି ଖାଇବା – ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଥିଲା ଏକ ଅମୃତ ବିନ୍ଦୁ, ଯାହା ମୋ ହୃଦୟ ପଟ୍ଟିକାରେ ସୁନାର ଅକ୍ଷରରେ ଖୋଦିତ ହୋଇ ରହିଗଲା । ସପ୍ତମ ଶ୍ରେଣୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦପା ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପାଠ ପଢ଼ିଲି । ପାଠପଢ଼ା ଥିଲା ମୋ ପାଇଁ ଏକ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଭଳି – ମନ ଯେପରି ମହମମକ୍ଷୀ, ସେଥିରେ ଲିପ୍ତ ରହିଥିଲା । ତା’ପରେ ବାଶୁଳୀ ଉଚ୍ଚ ବିଦ୍ୟାଳୟର ଯାତ୍ରା । ସେଇ ବିଦ୍ୟାଳୟର ଲାଲ ଇଟାର ଦେଉଳ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀରେ କୃତିତ୍ଵର ସହ ପ୍ରଥମ ଶ୍ରେଣୀରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲି । ବାପାଙ୍କ ଆଖିରେ ଯେଉଁ ଆଲୋକ ଖେଳିଗଲା, ତାହା ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପରେ ଆକାଶର ଶେଷ ସୁନେଲି ରେଖାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା । ତାଙ୍କ କଠିନ ହାତ ମୋ କାନ୍ଧରେ ପଡ଼ିବା ଅନୁଭବ ଯେପରି ଆଶୀର୍ବାଦର ଗରମ ସ୍ପର୍ଶ – ଏବେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତାହା ଅନୁଭବ କରିପାରେ । ଭଦ୍ରକ ଜୁନିୟର କଲେଜରେ ବାଣିଜ୍ୟରେ ପଢ଼ିବା ଆରମ୍ଭ କଲି । ତା’ପରେ ଭଦ୍ରକ ସ୍ଵୟଂଶାସିତ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟରେ ବାଣିଜ୍ୟରେ ସ୍ନାତକ ପଢ଼ିବାପାଇଁ ନାମ ଲେଖାଇଲି । କିନ୍ତୁ ଜୀବନର ନିୟାମକ ଯେପରି ହଠାତ୍ ବିପରୀତ ଦିଗେ ଘୁରିଗଲା । ସ୍ନାତକ ଦ୍ଵିତୀୟ ବର୍ଷରେ ମୋ ଦେହ ଅସୁସ୍ଥ ହେଲା । ମାନସିକ ଚିନ୍ତା ଓ ଶାରୀରିକ ଦୁର୍ବଳତା ଯେପରି ଦୁଇଟି ଅଦୃଶ୍ୟ ଶିକଳି – ମୋ ଉପରେ କଠିନ ଚାପ ଦେଲେ । ପାଠ ପଢ଼ା ହେଲା ଅସମ୍ଭବ । ମସ୍ତିଷ୍କ ଯେପରି ଘନ କୁହୁଡ଼ିଦ୍ୱାରା ଆଚ୍ଛାଦିତ, ଚିନ୍ତାଧାରା ହେଲା ଅସ୍ପଷ୍ଟ, ଅସ୍ଥିର । ବାଣିଜ୍ୟର ସ୍ନାତକ ଅଧା ରାସ୍ତାରେ ଛାଡ଼ିବାକୁ ପଡିଲା । ହାୟ! ସେଇ ଅସମାପ୍ତ ପାଠ୍ୟକ୍ରମ ଯେପରି ମୋ ଜୀବନର ଏକ ଅସମାପ୍ତ ଅଧ୍ୟାୟ ଭାବେ ରହିଗଲା । ଶରୀର ଟିକେ ସୁସ୍ଥ ହେବା ପରେ, ନିଜକୁ ପୁନର୍ବାର ଠିଆ କରାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି । ଚରମ୍ପା ମହାବିଦ୍ୟାଳୟରେ କଳା ବିଭାଗରେ ସ୍ନାତକ ପାଇଁ ନାମ ଲେଖାଇଲି । ଜୀବନକୁ ନୂଆ ଭାବରେ ଧରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟ ଯେପରି ମୋ ସହିତ କ୍ରୀଡ଼ା କରୁଥିଲା । ୨୦୨୧ ମସିହାର ଶୀତ ଋତୁ । ଏକ ଭୟଙ୍କର ରାତି । ବାପାଙ୍କର ହଠାତ୍ ଦେହାନ୍ତ ହୋଇଗଲା । ସେ ରାତିର ଶୀତ ଯେପରି ମୋ ହୃଦୟ ଭିତରେ ଶିହରଣ କରିଯାଇଥିଲା, ମୋ ଭବିଷ୍ୟତର ସବୁ ଆଶା ଓ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ତୁଷାରରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରିଦେଇଥିଲା । ସେଇ କଠିନ ହାତ, ଯେଉଁ ହାତ ମୋତେ ଉଚ୍ଚେ ଉଠାଇ ଦେଖାଇଥିଲେ, ସେଇ ଆଖି, ଯେଉଁ ଆଖିରେ ମୋ ସଫଳତାର ଝଲକ ଦେଖି ଆଲୋକିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ । ଯେଉଁ ଘରେ କେବେ ହସ ଓ ଆଶାର ରଙ୍ଗ ଖେଳୁଥିଲା, ସେଇ ଘରେ ଆଜି ଥିଲା ମୃତ୍ୟୁର ଭୟଙ୍କର ନୀରବତା, ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିବା ଆଶାର କଣ୍ଠସ୍ୱର । ବୋଉଙ୍କ କାନ୍ଦଣା ଥିଲା ଏକ କାତର ଧାରା, ଯେପରି ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଥିବା ବାଉଁଶ ବାଂଶୁରୀର ବିଷାଦପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱର । ଆଉ ତାଙ୍କ ପାଖରେ... ମୋ ବଡ଼ ଭଉଣୀ ଓ ସାନ ଭାଇ । ବଡ଼ ଭଉଣୀ ବାପାଙ୍କ ଶୋଇଥିବା ଶଯ୍ୟାର କାନ୍ଥକୁ ଆଉଜି ଧରି ଧରି କାନ୍ଦୁଥିଲା, ତାଙ୍କ କାନ୍ଦଣାରେ ଥିଲା ଏକ ଅସହାୟ ପ୍ରଶ୍ନ: "କାହିଁକି ବାପା? କାହିଁକି ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ?" ତାଙ୍କ କାନ୍ଦରେ କମ୍ପୁଥିଲା ଶୀତ ଓ ଶୋକର ଦ୍ୱିତାପର । ଶଯ୍ୟାରେ ଶୋଇଥିବା ବାପାଙ୍କ ଶାନ୍ତ ମୁଖ ମଣ୍ଡଳ । ଏସବୁ ଏକ ଅମିଟା ଛାପ ପରି ମୋ ସ୍ମୃତିର ଚିତ୍ରପଟରେ ରହିଗଲା । ବାପାଙ୍କ ଅନ୍ତିମ ଯାତ୍ରା ପରେ, ଘରେ ଆସିଲା ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଶୀତ । ଯେଉଁ ଶୀତ କେବଳ ଶାରୀରିକ ନୁହେଁ, ମାନସିକ, ଆତ୍ମିକ । ବୋଉଙ୍କ ଚେହେରାରୁ ହସ ଯେପରି ଚିରଦିନପାଇଁ ଉଭେଇ ଯାଇଥିଲା । ଆଉ ବଡ଼ ଭଉଣୀ? ତା ଆଖିରେ ଥିବା ଚିନ୍ତା ଓ ଅନିଶ୍ଚିତତା ମୋ ହୃଦୟକୁ ଛୁରି ପରି ଭେଦି ଯାଉଥିଲା । ଘରର ଅର୍ଥନୈତିକ ଅବସ୍ଥା? ସମସ୍ତେ କ'ଣ କହିବେ? ମୁଁ ଯେପରି ଜୀବନର ଏକ ମରୁଭୂମିରେ ଠିଆ ହୋଇଗଲି । ଚାରିଆଡ଼େ ଅନ୍ତହୀନ ବାଲୁକାରାଶି, କୌଣସି ଛାୟା ନାହିଁ, କୌଣସି ଦିଗଦର୍ଶନ ନାହିଁ। ସେହି ଯନ୍ତ୍ରଣାମୟ ଦୁଇ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ସଂଘର୍ଷ ସହି ମୁଁ କଳାରେ ସ୍ନାତକ ଶେଷ କରିଥିଲି । କିନ୍ତୁ ସେଇ ସମୟରେ ମୋ ମନ ଥିଲା ଏକ ଯୁଦ୍ଧଭୂମି, ଶୋକ ଓ ଦାୟିତ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ପିଶି ହୋଇଯାଉଥିବା ଯୁଦ୍ଧଭୂମି । ସ୍ନାତକ ହାସଲ କଲି, କିନ୍ତୁ ତାହା ଥିଲା ଏକ ନିର୍ଜୀବ ପ୍ରମାଣପତ୍ର ମାତ୍ର, ଯାହା ମୋ ଭିତରର ଶୂନ୍ୟତାକୁ ପୂରଣ କରିପାରିଲା ନାହିଁ । ବାପାଙ୍କ ଅନୁପସ୍ଥିତି ଯେପରି ମୋ ଜୀବନର ମୂଳଦୁଆକୁ ହଲାଇ ଦେଇଥିଲା । ଏବେ... ଏବେ ମୁଁ ବସିଛି ସମୟର ଏକ ଅଜ୍ଞାତ ମୋଡ଼ରେ । ସରକାରୀ ଚାକିରୀ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରୁଛି, କିନ୍ତୁ ମନ ଭିତରେ ବସିଛି ଗଭୀର ଅନୁତାପ । ହାୟ! କେତେ ଭୁଲ୍ ମୁଁ କରିଗଲି! ସମୟ ଯେପରି ବାଲିରୁ ଖସିଯାଉଥିବା ଜଳଧାରା, ମୁଁ ତାହା ହାତରେ ରଖିପାରିଲି ନାହିଁ । ଯଦି ସମୟରେ ସ୍ନାତକ ଶେଷ କରିଥାନ୍ତି, ବାପାଙ୍କୁ ମୋ ସଫଳତାର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଇଥାନ୍ତି, ତା’ହେଲେ କ’ଣ ସେ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇନଥାନ୍ତେ କି? ଆଜି ମୁଁ କ’ଣ? ଏକ ଲକ୍ଷ୍ୟହୀନ ନଦୀ ଭଳି – ଯାହାର ନା କୌଣସି ଉତ୍ସ ଅଛି, ନା କୌଣସି ସାଗର ସଂଯୋଗ । ବୟସ ଯେପରି ଝରିପଡିଥିବା ପାତ୍ରରୁ ଜଳ ଖସିଯାଉଛି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତାହା ରୋକିପାରୁ ନାହିଁ । କେବଳ ଅନୁତାପ ହିଁ ମୋର ସ୍ଥାୟୀ ସାଥୀ, ଯେପରି ଏକ ଅଦମ୍ଯ ଛାୟା ଯାହାକୁ ଛୁଇଁବାକୁ ଗଲେ ମଧ୍ୟ ଧରିପାରୁ ନାହିଁ । ପଛକୁ ଫେରି ଚାହିଁଲେ ଦେଖେ ଅସଂଖ୍ୟ ଅସମାପ୍ତ ଅଧ୍ୟାୟ, ଆଗକୁ ଚାହିଁଲେ ଦେଖେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ପଥ । ମନ ଭିତରେ ଏକ ଅପୂର୍ଣ୍ଣତାର ଝରଝର ଶବ୍ଦ ବାଜି ରହିଛି । ବାପାଙ୍କ ଆଖିର ସେଇ ଆଶା ଆଉ ମୋ ଆଖିରେ ପ୍ରତିଫଳିତ ହୁଏ ନାହିଁ । ବୋଉଙ୍କ ବୁଢ଼ାପାର ଚିନ୍ତା ମୋ ହୃଦୟକୁ ଭାରା କରିଦେଉଛି । ସମୟ ଯେପରି ଏକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର । ମୁଁ ବସି ଅତୀତର ସୁନେଲି ଫ୍ରେମ୍ସ୍ ଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖୁଛି: ଦପାର ପଥ ଧୂଳିରେ ଦୌଡୁଥିବା ପିଲାଟି, ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀ ପରୀକ୍ଷାଫଳ ଦିନ ବାପାଙ୍କ ଗର୍ବିତ ହସ, କଲେଜ ଦିନର ସ୍ୱପ୍ନ... ତା'ପରେ ଆସେ କଳା ଫ୍ରେମ୍: ଶିଥିଳ ଶରୀର, ଔଷଧର ଖୋଳ, କଟକ ବଡ଼ ଡାକ୍ତରଖାନାର କୋରିଡ଼ର, ଆଉ ତା'ପରେ... ସେଇ ମାମୁଲି ଘରେ ଶଯ୍ୟାରେ ଶାନ୍ତ ପଡ଼ିଥିବା ବାପାଙ୍କ ଶେଷ ରୂପ। ଏବେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ସ୍କ୍ରିନ୍ ଖାଲି । ମୁଁ କେବଳ ଦେଖୁଛି ଏକ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଭବିଷ୍ୟତର ଝାଞ୍ଜରିତ ଛାୟା । ମୋର ହୃଦୟ ହୁଏତ ଏକ ଶୂନ୍ୟ ଗୀତ । ଯେଉଁ ଗୀତର ଧୂନ ନାହିଁ, ବୋଲ ନାହିଁ, କେବଳ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱରର ଏକ ଦୀର୍ଘ ଟାଣ । ବାପାଙ୍କ ଛାଇ ମୋ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଚାଲିଛି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଦେଖାଇ ପାରୁ ନାହିଁ । ବୋଉଙ୍କ ଆଖିରେ ଥିବା ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ମୋ ପାଖରେ ନାହିଁ । ଏହି ଅନିଶ୍ଚିତତା, ଏହି ଅନୁତାପର ଭାର – ଏହା ହେଉଛି ମୋ ଏବେକାର ଯାତ୍ରାର ଅଂଶ । କେଉଁଠି ଭୁଲିଲି? କେଉଁ ସମୟରେ ପଥ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହେଲି? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ମୋ ମନକୁ କ୍ଷୟ କରୁଛି । ଜୀବନ ଏକ ମରୁଭୂମି ପରି ଅନୁଭବ ହେଉଛି, ଯେଉଁଠି ଛାୟା ନାହିଁ, ପାଣି ନାହିଁ, କେବଳ ଅନ୍ତହୀନ ବାଲିରାଶି ଓ ପଛକୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିବା ଅସଂଖ୍ୟ ପଦଚିହ୍ନ – ଯେଉଁଥିରୁ ଅଧିକାଂଶ ଅସଫଳତାର । ମୁଁ ହତାଶ, କିନ୍ତୁ ନିରାଶ ନୁହେଁ । ଆଶାର ଏକ କ୍ଷୀଣ ସୂତା ଆଜି ମଧ୍ୟ ବାନ୍ଧି ରଖିଛି । କଦାଚିତ୍ ଆଉ ଏକ ଝରକା ଖୋଲିଯିବ, ସମୟର ଝଡ଼ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଏକ ନୂଆ ପଥ ଦେଖାଇବ । ସେଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ... ମୁଁ ମୋ ଅନୁତାପର ଭାର ଓ ବାପାଙ୍କ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଶାକୁ ହୃଦୟରେ ଧରି ଜୀବନ ନଦୀର ପ୍ରବାହ ସହିତ ଭାସିଚାଲିଛି, ମନେ ପକାଇଚାଲିଛି ସେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ବାଲ୍ୟକାଳକୁ, ଯେତେବେଳେ ଚିନ୍ତା ନାମକ ରୋଗ ମୋ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଜୀବନକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିନଥିଲା । ସମୟ ତ କାଳସ୍ରୋତରେ ବହି ଯାଉଛି । କ’ଣ ମୋର ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏହି ନଦୀରେ ଏକ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ତରଙ୍ଗ ପରି ମିଶି ଯିବ, ନା କୋଉଁ କୂଳରେ ଲାଗି ଏକ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଛାପ ଛାଡ଼ିଯିବ? ଏହାର ଉତ୍ତର ଆଜି ମୋ ପାଖରେ ନାହିଁ... କେବଳ ଅତୀତର ମଧୁର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଭବିଷ୍ୟତର ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଆଭାସ ମଧ୍ୟରେ ଝୁଲୁଛି ମୋ ଆତ୍ମା । ହେ ସମୟ! ତୁମର ଏଇ ଝରକାରେ କେତେଥର ମୁଁ ମୋ ପ୍ରତିଛବି ଦେଖିବି? କେତେଥର ମୁଁ ପଛକୁ ଫେରି କାନ୍ଦିବି? ଏବଂ... କେବେ ଆଗକୁ ଚାହିଁ ହସୁଟିଏ ଫୁଟାଇପାରିବି? © 2025 Jagannatha Das. All rights reserved.