#✍🏽 माझ्या लेखणीतून #🎑जीवन प्रवास #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 #✍मराठी साहित्य #👍लाईफ कोट्स "मॅडम, तुमची फ्लाईट दोन तासात आहे..." पीएने आठवण करून दिली. ईशाने डोळ्यावरचा चष्मा काढला. लंडनच्या ५० व्या मजल्यावरून खाली बघताना तिला आज खूप रिकामं वाटत होतं. तिच्या वडिलांचं, सदाशिवरावांचं काल रात्री पुण्यात निधन झालं होतं. ​ईशा एक यशस्वी बिझनेस वूमन होती. पण गेल्या १० वर्षांत ती एकदाही वडिलांना भेटायला भारतात आली नव्हती. कारण? कारण होता तो १० वर्षांपूर्वीचा 'तो' दिवस. ​ ईशाला अमेरिकेतल्या मोठ्या युनिव्हर्सिटीत ऍडमिशन मिळाली होती. फी होती २५ लाख रुपये. सदाशिवराव एक साधे कारकून. ईशाने हट्ट धरला होता, "बाबा, लोन काढा, घर गहाण ठेवा, पण मला अमेरिकेला जायचंच आहे." सदाशिवरावांनी स्पष्ट नकार दिला होता. "ईशा, आपली ऐपत नाही ग. मी घर गहाण ठेवू शकत नाही. तुझं लग्न, तुझा भाऊ, म्हातारपण... मी रिस्क घेऊ शकत नाही." ​ईशा संतापली होती. "तुम्ही भित्रे आहात! तुम्हाला माझ्या प्रगतीची जळजळ होते. मला तुमची मुलगी म्हणवून घ्यायची लाज वाटते." असं म्हणून ईशाने घर सोडलं होतं. तिने रागाच्या भरात एका ट्रस्टकडून स्कॉलरशिप मिळवली आणि ती अमेरिकेला निघून गेली. जाताना तिने बापाच्या तोंडावर पाहिलंही नव्हतं. गेल्या १० वर्षात तिने स्वतःला सिद्ध केलं, करोडो रुपये कमावले, पण बापाला एक फोनही केला नाही. ​वर्तमान: ईशा पुण्यात पोहोचली. जुनाट वाडा तसाच होता. दारात मोजकी लोकं होती. सदाशिवरावांचा देह अंगणात ठेवला होता. ईशाने पाहिलं, बापाच्या अंगावरचा सदरा जुनाच होता, जो १० वर्षांपूर्वी तिने पाहिला होता. तिला रडू आलं नाही, फक्त एक विचित्र ओझं वाटलं. विधी उरकले. लोकं पांगली. शेवटी घरात ईशा आणि सदाशिवरावांचे जुने मित्र, वकील देशपांडे काका उरले. देशपांडे काकांनी ईशाच्या हातात एक जुनी, फाटकी डायरी आणि एक पासबूक दिलं. "ईशा, सदाने हे तुझ्यासाठी ठेवलंय." ​ईशाने उपहासाने विचारले, "काय असणार यात? हिशोब? की मी किती वाईट वागले याच्या तक्रारी?" ​काका गंभीर झाले. "वाच तू. तुला काही प्रश्नांची उत्तरं मिळतील." ​ईशाने डायरी उघडली. हळूहळू वाचू लागली. काहीवेळाने आलं ते पान - तारीख १० वर्षांपूर्वीची. "आज ईशा रागावून गेली. ती मला भित्रा म्हणाली. पण तिला कसं सांगू, की ज्या घराला गहाण ठेवायला ती सांगत होती, ते घर तर मी तिच्या इंजिनिअरिंगच्या वेळीच विकलं होतं. आता आम्ही भाड्याच्या घरात राहतोय, हे तिला कळलं असतं तर तिला गिल्ट (अपराधीपणा) वाटला असता. म्हणून मी खोटं बोललो." ​ईशाच्या हाताला कंप सुटला. तिने पुढचं पान उलटलं. "आज ईशाला अमेरिकेच्या 'ज्ञानदीप ट्रस्ट' ची २० लाखांची स्कॉलरशिप मिळाली. ती खूप खुश आहे. तिला वाटतंय तिच्या हुशारीवर मिळाली. बरंच झालं. तिला हे कधीच कळू नये की 'ज्ञानदीप ट्रस्ट' मध्ये मी माझ्या PF चे सगळे पैसे, आणि गावी असलेली वडिलोपार्जित जमीन विकून जमा केलेत. तिला वाटेल बापाने मदत नाही केली, ती माझा तिरस्कार करेल... पण चालेल. माझा तिरस्कार करून का होईना, पण ती जिद्दीने शिकेल. ती माझ्या उपकाराखाली दबली असती तर आकाशात उडू शकली नसती." ​ईशाच्या पायाखालची जमीन सरकली. ती ज्याला 'स्कॉलरशिप' समजत होती, ते तिच्या बापाचं रक्त आणि घाम होतं? ज्या बापाला तिने 'भित्रा' आणि 'कंजूस' म्हटलं होतं, त्याने स्वतःचं म्हातारपण विकून तिचं भविष्य विकत घेतलं होतं? ​ती रडत रडत शेवटच्या पानावर आली. तारीख - २ दिवसांपूर्वीची. ​"ईशा, आज डॉक्टर म्हणाले माझ्याकडे २ दिवस आहेत. तू खूप मोठी झाली आहेस. टीव्हीवर तुझा फोटो बघतो तेव्हा छाती अभिमानाने फुलून येते. बाळा, तुझा राग अजून गेला नसेल, पण एक सांगतो... मी तुला पैसे दिले नाहीत असं नाटक केलं, कारण तुला 'बापाच्या पैशावर जगणारी मुलगी' नाही, तर 'स्वतःच्या हिंमतीवर उभी राहिलेली स्त्री' व्हायचं होतं. तू जिंकलीस बाळा. मी हरलो, पण मी आनंदाने हरलो. फक्त एक खंत आहे... मरताना एकदा तुला डोळे भरून बघायचं होतं. ​तुझा 'कंजूस' बाबा." ​ईशाने डायरी छातीशी कवटाळली. ती जमिनीवर कोसळली आणि ओक्साबोक्शी रडू लागली. "बाबा... बाबा उठा ना... मला माफ करा... मी चुकले..." तिचा आक्रोश त्या रिकाम्या घरात घुमत होता. ​आज तिच्याकडे करोडो रुपये होते, जगातल कुठलंही सुख ती विकत घेऊ शकत होती. पण ज्या माणसाने स्वतःची राख करून तिला प्रकाश दिला होता, त्या बापाची एक 'भेट' आता ती जगातल्या कुठल्याच दौलतीने विकत घेऊ शकत नव्हती. ​बाहेर देशपांडे काका डोळे पुसत होते. त्यांना माहिती होतं, सदाशिवरावांनी शेवटचे १० वर्षे फक्त 'चटणी-भाकरी' खाऊन दिवस काढले होते, जेणेकरून ईशाला परदेशात कधी पैशाची कमी पडू नये म्हणून ते गुपचूप तिच्या खात्यात पैसे पाठवत होते. ​ईशाला आता कळलं होतं... बाप कधीच गरीब नसतो, फक्त त्याची श्रीमंती मोजायची ताकद आपल्याकडे नसते. आई-वडिलांच्या नकारामागे अनेकदा असा त्याग लपलेला असतो, जो आपल्याला उशिरा समजतो. जोवर ते आहेत, तोवर त्यांची कदर करा. कारण एकदा वेळ निघून गेली, की पश्चातापाशिवाय हाती काहीच उरत नाही. ~अज्ञात

#👍लाईफ कोट्स #✍मराठी साहित्य #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #🎑जीवन प्रवास वाचाल तर वाचाल दिल्लीतील एका मल्टिनॅशनल कंपनीत मॅनेजर पदावर काम करणारा एक तरुण पर्यटक आपल्या कुटुंबासह एक आठवड्याच्या सुट्टीसाठी लडाखला आला होता. तिथे त्याला जो ड्रायव्हर मिळाला तो साधारण अठ्ठावीस वर्षांचा असावा. त्याच्या कुटुंबात वृद्ध आई-वडील, पत्नी आणि दोन मुली होत्या. प्रवासात बोलणं सुरू झालं. पर्यटक: या आठवड्याच्या शेवटी पर्यटन हंगाम संपेल. मग तुम्ही काय करता? गोवा, दिल्ली किंवा इतर मोठ्या शहरांत हॉटेलमध्ये काम करायला जाता का? तरुण: नाही, मी इथेच राहतो. लडाख सोडून कुठेही जात नाही. पर्यटक: इथे तर हिवाळ्यात गोठवणारी थंडी असते. तेव्हा काय करता? तरुण: फारसं काही नाही, फक्त सियाचिनला जातो. पर्यटक (आश्चर्याने): सियाचिन? तिथे तर इथल्यापेक्षा जास्त थंडी असते! तरुण: मी तिथे भारतीय लष्करासाठी लोडर म्हणून काम करतो. हे कंत्राटी काम असतं. मी आणि माझ्यासारखे काही लोक इथून सुमारे अडीचशे किलोमीटर पायी चालत सियाचिन बेस कॅम्पपर्यंत जातो. त्यासाठी पंधरा दिवस लागतात. तिथे वैद्यकीय तपासणी होते. फिट असलो तर गणवेश, बूट, गरम कपडे, हेल्मेट मिळतं. मग तीन-चार महिने तिथेच राहून काम करतो. पर्यटक: तिथे काम काय करावं लागतं? तरुण: सामान वाहून नेणं. जे काही आवश्यक असतं ते आर्मी एअरड्रॉप करते. आम्ही ते पाठीवर उचलून एका पोस्टवरून दुसऱ्या पोस्टवर पोहोचवतो. तो संपूर्ण भाग हिमनद्यांचा आहे. तिथे ट्रक चालत नाहीत. बर्फावर चालणाऱ्या स्कूटर्सचा आवाज होतो, त्यामुळे शत्रू गोळीबार करू शकतो. म्हणून आम्ही रात्री साधारण दोन वाजता निघतो. टॉर्चही लावता येत नाही. पूर्ण शांतपणे, अंधारात चालावं लागतं. तिथे ना घोडे असतात ना खच्चर. मायनस पन्नास अंश तापमानात आणि अठरा हजार फूट उंचीवर कोणताही प्राणी जिवंत राहू शकत नाही. पर्यटक (गंभीर आवाजात): तिथे ऑक्सिजनही कमी असतो. इतकं ओझं कसं उचलता? तरुण: म्हणूनच पंधरा किलोहून जास्त वजन नसतं आणि दिवसाला फक्त दोन तास काम. उरलेला वेळ फक्त शरीर जिवंत ठेवण्याचा प्रयत्न. पर्यटक: हे तर जीवघेणं आहे… तरुण काही क्षण शांत राहिला, मग म्हणाला— अनेक मित्र परत आलेच नाहीत. कोणी दरीत कोसळलं, कोणी शत्रूच्या गोळीने मारलं गेलं, आणि सर्वात मोठा धोका म्हणजे फ्रॉस्टबाईट… एकप्रकारे मृत्यू अटळच. पर्यटक: मग तुम्हाला चांगला पगार तरी मिळत असेल? तरुण: अठरा हजार रुपये महिन्याला. सगळा खर्च लष्कर उचलतं, त्यामुळे तीन महिन्यांत साधारण पन्नास हजार रुपये वाचतात. ते भरपूर आहेत. घर चालतं आणि सर्वात महत्त्वाचं—देश आणि लष्करासाठी काहीतरी करण्याचं समाधान मिळतं. दिल्लीचा तो पर्यटक गप्प झाला. पन्नास लाखांच्या पॅकेजमध्ये, एसी ऑफिस आणि ऐषआरामाच्या आयुष्यात जगणारा तो माणूस, पहिल्यांदाच स्वतःला लहान वाटू लागला. इथे—मायनस पन्नास अंश तापमान, अठरा हजार आठशे पंचाहत्तर फूट उंची, सकाळचे दोन वाजता, मृत्यूची सावली सोबत—दिवसाला सहाशे रुपयांची कमाई “फार” वाटते आणि देशासाठी काहीतरी केल्याची भावना आयुष्याला अर्थ देते. शहरांत बसून ज्ञान पाजळणारे, सोशल मीडियावर विष ओकणारे—त्यांच्यातील कुणातही इतकं धैर्य नाही की त्या अंधाऱ्या, बर्फाळ शांततेत दहा मिनिटं तरी उभं राहावं. तुम्ही तुमच्या मुलाला मॉलमध्ये शॉपिंग करायला घ्या, पिझ्झा खाऊ घाला; पण कधीतरी ही गोष्टही त्याला नक्की सांगा, जेणेकरून त्याला कळेल—या देशाची खरी रीढ कुठे आहे. आपण सगळ्यांनी आपल्या मुलांना हे समजावून सांगावं की देशभक्ती म्हणजे फक्त घोषणा देणं किंवा चर्चा करणं नाही, तर त्याग, शिस्त आणि कर्तव्य यांतून ती जन्माला येते. पुढच्या वेळी आपण आरामदायी खोलीत बसलेलो असू, तेव्हा एक क्षण थांबून त्या लोकांना आठवूया—जे रात्री दोन वाजता, अंधार आणि बर्फाच्या सान्निध्यात, आपल्या शांततेचं ओझं पाठीवर उचलून उभे असतात. कारण ते आहेत म्हणूनच आपण आहोत. सदैव प्रसन्न रहा!! जे मिळालं आहे—तेच पुरेसं आहे!!

#✍🏽 माझ्या लेखणीतून #🎑जीवन प्रवास #👍लाईफ कोट्स #✍मराठी साहित्य #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 वाचाल तर वाचाल *सदगुरुभेट*: सद्गुरू भेटणे हा कधीच योगायोग नसतो… तो पूर्वजन्मी केलेल्या सत्कर्मांचा, प्रार्थनांचा आणि अंतःकरणातून उमटलेल्या प्रांजळ हाकेचा परिणाम असतो. कित्येक जन्मांची पुण्याई एकत्र आली की , सदगुरू सोबत अशी दिव्य भेट घडते. म्हणूनच गुरू भेटले की मनात एक वेगळीच ओळख निर्माण होते… जणू आपण त्यांना आधीपासूनच कुठेतरी ओळखत होतो. किती भावस्पर्शी आहेत या निर्मळ भावना.. मनातील चलबिचल, वाढणारा गोंधळ हे सगळं माझ्या सोबत नेहमीच घडतं हे जाणणारे आपण सर्वच ; पण एकदा का गुरूंच्या सान्निध्यात आलो की मनातले वादळ शांत होतं . मनाच्या कोपऱ्यात दडलेले गुंते आपण कुणालाच सांगू शकत नाही, ते , ते क्षणात ओळखतात. आपण कधीच न बोललेल्या वेदना ते नजरेतूनच वाचतात आणि कधी कधी एका शब्दाने, किंवा अगदी शांततेनेही हृदयाला दिलासा देतात. खरं सांगू का, त्यांच्या नुसत्या उपस्थितीत एक सुरक्षितता जाणवते . जणू काही आपण योग्य हातात आहोत. अनेकजण आयुष्यात खूप शोध घेतात, पण सद्गुरू सापडत नाहीत. होत कां असं कधी? बहुदा तुम्हालाही हा प्रश्न पडलाच असेल ना?.. कारण गुरूंची भेट ही प्रयत्नाने नाही, तर पात्रतेने मिळते. ही पात्रता एखाद्या जन्माची नसते तर ती अनेक जन्मांच्या जपातून, आवडीने केलेल्या भक्तीतून तयार होते. म्हणूनच गुरू मिळणे म्हणजे “भाग्य”, “कृपा”, आणि “पुण्याई” या तिन्हीचा एकत्रित आशीर्वाद. आणि एकदा का सद्गुरू लाभले, तर जीवन खरंच बदलतं. रस्ता पूर्वीचाच असतो, पण चालायची शक्ती वेगळी असते.अडचणी पूर्वीच्याच असतात, पण त्यांना सामोरे जाण्याची शक्ती वेगळ्या रूपात असते. आणि "जे काही होईल… माझे गुरू माझ्यासोबत आहेत."हे मात्र आपण मनाशी घट्ट करून ठेवतो. बरोबर ना ! खरं तर गुरू भेटतात तेव्हा कळतं की नियतीने आपल्याला योग्य ठिकाण शोधून दिलय आणि देवाने आपल्या जीवनात सत्कार्य करण्यासाठी सद्गुरूंचा हात ठेवला आहे. 🙏आपले सदगुरु त्यांनी दिलेल्या नामात आहेत. ( जेथे नाम , तेथे माझे प्राण-सांगे सकळांना सांभाळावी खूण.. आर्त हाक देता आज ये प्रचीती ऊध्दरीले लोक कोट्यानुकोटी) 👏🏻 ........................................ संकलन :- डॉ . डी. डी . देशमुख कामठेकर , पुणे . धन्यवाद . श्रीराम जय राम जय जय राम . श्री सद्गुरु ब्रह्मचैतन्य गोंदवलेकर महाराज की जय . ........................................

#✍मराठी साहित्य #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #👍लाईफ कोट्स #🎑जीवन प्रवास #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 वाचाल तर वाचाल सकाळच्या थंडीत सायकल दामटत तो पोरगा रोज नेमाने येतो. यांत्रिक सफाईनं तुमच्या दरवाजाच्या फटीतून वर्तमानपत्र आत टाकतो. तेव्हा, याच फटीतून नवा भविष्यकाळ जन्माला येणार आहे, याची त्याला कल्पना नसते. आपल्याला तरी कुठे असते? पण, असे घडते. घडू शकते. कोणाच्या आयुष्यात कोणत्या गोष्टीने काय बदल घडेल, हे तुम्ही सांगू शकत नाही. एखाद्या महान तत्त्ववेत्त्याच्या प्रवचनाने जो बदल होणार नाही, तो कोणाच्या चार ओळींच्या पत्राने होऊ शकतो. नाही तर, हीच गंमत बघा. मिलिंद एंगडे नावाचा एक साधा, अल्पशिक्षित चपराशी. मराठवाड्यातल्या नांदेडमध्ये कुठल्यातरी खासगी बॅंकेत काम करणारा. कशीबशी आपली कच्चीबच्ची सांभाळत पोट भरणारा. कामगारवर्गीय दलित वस्तीतल्या त्याच्या त्या घरात सगळाच अभाव. रोज दूध घेण्याची पंचाईत. तिथं बाकी चैन कुठं? पण, या मिलिंदला वाचनाचा नाद. घरी एकवेळ दूध येणार नाही. पण, चार-पाच वर्तमानपत्रं मात्र घरात येणार. स्थानिक बातम्या कळाव्यात म्हणून एक. राज्य समजावं म्हणून एक. अग्रलेख आवडतात, म्हणून एक. आंतरराष्ट्रीय आकलन वाढावं म्हणून एक. अशी पाचेक वर्तमानपत्रं घरात येऊन पडायची. 'लोकमत' किंवा 'मराठवाडा' वगैरे त्यात असतीलच. तेव्हा मुंबईहून येणारे 'लोकसत्ता' आणि 'महाराष्ट्र टाइम्स'ही असायचे. एक दिवस उशीर झाला, तरी हरकत नाही. पण, ते पेपर रोज वाचायचेच. शिवाय इतर दैनिकं, नियतकालिकंही घरात येऊन पडायची. पण, फक्त पडायची नाहीत. मिलिंद अवघ्या कुटुंबाला घेऊन पेपर वाचायचा. त्यातले अग्रलेख, लेख यावर चर्चा करायचा. खरे तर, आजारपणामुळे नोकरीही गेलेल्या एका चपराशाला असले नाद परवडणारे नव्हते. पण, एकवेळ जेवण नसेल तरी चालेल. मात्र, वर्तमानपत्र, त्यातले लेख, संपादकीय, एकूणच वाचन आणि त्यावरच्या चर्चा याशिवाय मिलिंद जगू शकत नव्हता. आजारपणामुळे घर नावाच्या खुराड्यात बंद असलेल्या मिलिंदचं जग त्या खुराड्याएवढं नव्हतं. त्याला शब्दशः जग खुणावत होतं. 'जग केवढं, ज्याच्या-त्याच्या डोक्याएवढं', हे केशवसुत म्हणाले, ते तर खरंच. त्यामुळं मिलिंदचं खोपटं केवढं आणि त्याचा पगार किती, याच्याशी त्याच्या या जगाचा संबंध नव्हता. त्याचं ते जग फारच विस्तीर्ण होतं. मिलिंदच्या या महागड्या व्यसनांवर सगळेच हसत असताना, घरातला त्याचा पोरगा मात्र त्याच वर्तमानपत्रावर रेघोट्या मारत होता. हळूहळू वाचू लागला होता. बापाच्या गप्पा ऐकू लागला होता आणि हळूहळू बोलूही लागला होता. मिलिंदच्या अंधार्‍या खोलीत हा 'सूरज' उगवत होता. सूरज मोठा झाला. वकील झाला. कायद्याचा अभ्यासक झाला. पुढं आणखी झेपावला. ऑक्सफर्ड विद्यापीठात डॉक्टरेट करू लागला. हॉर्वर्ड विद्यापीठात संशोधक म्हणून काम करू लागला. 'कास्ट मॅटर्स' या बहुचर्चित इंग्रजी पुस्तकाचा लेखक झाला. जगातला दखलपात्र विचारवंत आणि अभ्यासक म्हणून तळपू लागला. हो. जागतिक ख्यातीचे तरूण विचारवंत, स्कॉलर, आंबेडकरवादाचे अभ्यासक डॉ. सूरज एंगडे यांच्याविषयी मी बोलतोय. त्यांच्या मांडणीविषयी मी इथे भाष्य करत नाही. आज मुद्दा एवढाच की, दरवाजाच्या फटीतून आत आलेलं वर्तमानपत्र, भविष्याचे एवढे दरवाजे उघडू शकतं. हे वर्तमानपत्र मिलिंदनं त्या चिमुकल्या सूरजच्या हातात ठेवलं नसतं, तर कदाचित त्या वस्तीतल्या इतर मुलांचं जे झालं, तेच सूरजचंही होऊ शकलं असतं. तुमच्या मुलांच्या हातात बाकी काही द्या न द्या, पण कागदाचे हे कपटे त्यांच्या चिमुकल्या मुठीत येऊ द्या. येऊ द्या कानावर त्यांच्या कोणी भीमसेन, किशोरी आमोणकर, जगजितसिंग अथवा राहत इंदोरी, आनंद शिंदे. दिसू द्या त्यांना आपली आई काही तरी चितारताना. किंवा, रांगताना बाळाच्या हातात येऊ द्या तुटलेलं एखादं घुंगरू. डोळे किलकिले करून मूल जगाकडं पाहात असेल, तेव्हा मोबाइलमध्ये बुडालेला बाप आणि सिरियल्स बघणारी आई एवढंच साठवू नये त्यानं. पै पै जमवून घरात एकेक वस्तू गोळा करणा-या आईचं रूप आठवेलच तो, पण आपल्याला मांडीवर बसवून काहीतरी वाचणारी-लिहिणारी आई त्याला अधिक आवडेल. अंधार्‍या गुहेचे दरवाजे किलकिले होऊ शकतात. पण, त्यासाठी आपणही काही हालचाली कराव्या लागतात. घर किती स्क्वेअर फूटचं आहे, यावर तुम्हाला मिळणारी 'स्पेस' थोडीच अवलंबून असते! सूरजला त्या चाळवजा घरात विश्वभान देणारा अवकाश मिळालाच की. असे अनेक सूरज असतील, ज्यांना ही स्पेस मिळाली नाही, म्हणून ते उगवलेच नाहीत. कोणी सांगावं? डॉ. सूरज एंगडे यांचा एक लेख काही वर्षांपूर्वी वाचला. आणि, कधी न भेटताही हा 'सूरज मिलिंद एंगडे' एकदम जवळचा वाटायला लागला. - संजय आवटे #स्वामी_संजयानंद (आठवणीतून)

#🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 #✍मराठी साहित्य #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #🎑जीवन प्रवास #👍लाईफ कोट्स 🧿 अडगळ – वास्तुशास्त्र – राहू……. घरातील न दिसणारा शत्रू…. भारतीय वास्तुशास्त्रात “अडगळ” म्हणजे केवळ जुनी वस्तू नसून ती थांबलेली, कुजलेली आणि अडकलेली ऊर्जा मानली जाते…. हीच ऊर्जा पुढे जाऊन राहूच्या कंपनांशी जोडली जाते… 👹 राहू म्हणजे — भ्रम, अडथळे, व्यसन, अचानक संकटे, मानसिक अंधार. घरात अडगळ वाढली की राहू शक्ती सक्रिय होते. ⸻ 🔴 अडगळ म्हणजे नेमकं काय? फक्त कचरा नाही — • न वापरलेले कपडे • फुटलेले फर्निचर • मोडलेली भांडी • बंद खराब इलेक्ट्रॉनिक्स सामान • जुने कागद, फाईल्स, रद्दी • कोपऱ्यात ठेवलेली वस्तू • बेसमेंट / स्टोअर रूम मधील गोंधळ • बंद वाहन ही सर्व राहूला आकर्षित करणारी क्षेत्रे बनतात…. ⸻ 🐍 राहू व अडगळ यांचा गूढ संबंध… ज्योतिषशास्त्रात राहूला “छाया ग्रह” “काळी ऊर्जा” “भ्रम निर्माण करणारा ग्रह” म्हणतात. 👺 राहूची शक्ती: • अंधार • ओलावा • कोंडलेपण • गुप्तता • दुर्गंधी • न वापरलेली जागा याठिकाणी सर्वात जास्त वाढते. म्हणून ज्या घरात अडगळ असते ते घर राहूचे अड्डे बनते…. ⸻ ⚠️ अडगळ + राहू = आयुष्यातील संकटे घरात अडगळ वाढली की पुढील त्रास दिसू लागतात — 🧠 मानसिक परिणाम • सतत चिंता • डिप्रेशन • निर्णय घेण्यात गोंधळ • भीती • वाईट स्वप्ने • एकाग्रतेचा अभाव 💰 आर्थिक त्रास • पैसा येतो पण टिकत नाही • अचानक खर्च • कर्ज वाढते • फसवणूक • व्यवसायात फसवणूक • काम असूनही यश नाही 🧑‍🤝‍🧑 नातेसंबंध • संशय • गैरसमज • दुरावा • व्यभिचार • लपवाछपवी • घरात कलह 🧬 आरोग्य • त्वचा रोग • ऍलर्जी • हार्मोनल समस्या • गुप्त रोग • व्यसन लागणे • विचित्र आजार ⸻ 🧭 घरातील सर्वात धोकादायक अडगळ जागा… विशेषतः या दिशांमध्ये अडगळ अत्यंत विनाशकारी ठरते… 🔥 शास्त्रोक्त उपाय… अडगळ हटवा – हेच सर्वात मोठे पूजन… घरातून • मोडलेले • न वापरलेले • आठवणींनी जड • खराब वस्तू बाहेर काढा. 👉 आठवण जपायची असेल तर फोटो ठेवा, वस्तू नाही. ⸻ 2️⃣ मीठाने राहू शुद्धी आठवड्यातून एकदा घर पुसताना पाण्यात खडे मीठ टाका. हे राहू कंपन नष्ट करते… ⸻ 3️⃣ कपूर / धूप दर मंगळवार व शनिवार घरात कपूर किंवा धूप पेटवा. राहूची नकारात्मक ऊर्जा जळते…. ⸻ 4️⃣ स्टोअर रूम नियम जर स्टोअर ठेवायचीच असेल तर — • प्रकाश • वायुवीजन • सुवास • नीट मांडणी असली पाहिजे. अंधारात भरलेली स्टोअर = राहू मंदिर. ⸻ 5️⃣ राहू शक्ती तोडणारी वस्तू घरात • स्फटिक • पिरॅमिड • गोमेद ( योग्य वास्तू पदात ) कूठे ही अंदाजे ठेवू नये • लॅव्हेंडर सुगंध ठेवल्यास राहू शांत होतो. ⸻ 🌿 थोडक्यात … “ज्या घरात अडगळ असते, त्या घरात भविष्य अडकते.” अडगळ काढली की — • पैसा वाहू लागतो • मन हलकं होतं • संधी दिसू लागतात • नशीब उघडतं राहू निघून जातो….. #VastuScience #VastuWisdom #Nikeeshvispute #Shubhvastusolution

#✍🏽 माझ्या लेखणीतून #🎑जीवन प्रवास #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 #✍मराठी साहित्य #👍लाईफ कोट्स वाचाल तर वाचाल *`✨ माणुसकी`* ➖➖➖➖➖ काल संध्याकाळी ऑफिसवरून येताना पुण्याच्या एका प्रसिद्ध केक शॉपमध्ये गेलो होतो. बायकोचा वाढदिवस होता म्हणून केक घ्यायचा होता. दुकानात चांगलीच गर्दी होती, लोक ५००-१००० रुपयांचे फॅन्सी केक न बघता ऑर्डर करत होते. एसीच्या थंड हवेत आणि केकच्या गोड वासात सगळं वातावरण प्रसन्न होतं. तेवढ्यात दुकानाचा काचेचा दरवाजा लोटून एक मध्यमवयीन गृहस्थ आत आले. अंगावर सिमेंट-वाळूचे डाग पडलेले मळकट कपडे, पायात तुटकी स्लीपर आणि चेहऱ्यावर प्रचंड संकोच. ते बांधकाम मजूर असावेत हे बघूनच कळत होतं. त्यांचा तो अवतार बघून दुकानातली काही लोकं नाकाला रुमाल लावून बाजूला सरकली. सिक्युरिटी गार्ड सुद्धा डोळे मोठ्ठे करून बघत होता, पण मी खुणेने त्याला गप्प केलं. ते काका काऊंटरवर गेले आणि एकदम हळू आवाजात विचारलं, "साहेब, सर्वात स्वस्त केक कितीला आहे?" सेल्समनने उत्तर दिलं, "केक ४०० पासून आहेत काका. आणि पेस्ट्री (Cake Slice) ५० रुपयाला." त्या काकांनी आपल्या खिशात हात घातला आणि १०-२० च्या चुरगळलेल्या नोटा आणि काही चिल्लर काढून मोजू लागले. त्यांचे ते थरथरणारे हात आणि मोजताना चेहऱ्यावर येणारी हतबलता बघून मला राहवलं नाही. त्यांचे पैसे पूर्ण भरत नव्हते. ते खजील होऊन म्हणाले, "नको साहेब, ४०० वाला नको. ती ५० वाली एक वडी (Pastry) द्या. पोरीचा वाढदिवस आहे आज. तिला फक्त मेणबत्ती लावून कापायचा आहे, चव तीच असते ना?" त्यांचं हे वाक्य ऐकलं आणि माझं काळीजच हललं. ज्या बापाकडे पूर्ण केक घ्यायला पैसे नाहीत, तो आपल्या मुलीच्या आनंदासाठी स्वतःचा स्वाभिमान बाजूला ठेवून एका तुकड्यासाठी विनवणी करत होता. एका बापाची ही लाचारी बघून डोळ्यात पाणी आलं. आपण हजारो रुपये पार्ट्यांवर उधळतो, पण कोणासाठी तरी छोटासा केक पण स्वप्न असतं. मी पटकन पुढे गेलो आणि सेल्समनला थांबवलं. त्याला सांगितलं, "यांना तो डिस्प्लेमधला छानसा चॉकलेट केक द्या आणि सोबत एक मोठं चॉकलेटचं बॉक्स पण द्या." काका घाबरले, म्हणाले, "साहेब, माझ्याकडे एवढे पैसे नाहीत." मी त्यांचे हात पकडले आणि म्हणालो, "काका, हे पैसे नका देऊ. हे त्या ताईसाठी माझ्याकडून गिफ्ट समजा. तिला सांगा, एका मोठ्या भावाने पाठवलंय." केक हातात पडल्यावर त्या राकट मजुराच्या डोळ्यातून घळाघळा अश्रू वाहू लागले. त्यांनी माझे पाय धरण्याचा प्रयत्न केला, मी त्यांना मिठी मारली. जाताना ते इतकंच म्हणाले, "साहेब, आज पोरीला रिकाम्या हाताने जावं लागेल की काय अशी भीती होती, पण तुम्ही देवमाणूस भेटलात." ते गेले, पण मला खूप मोठी शिकवण देऊन गेले. जगात कितीही महागाई वाढली तरी 'बापाचं प्रेम' कधीच महाग होत नाही, फक्त कधीकधी परिस्थितीसमोर ते हतबल होतं. कोणाचे कपडे बघून त्यांची लायकी ठरवू नका. कधीकधी फाटक्या खिशात सुद्धा जगातलं सर्वात मोठं आणि श्रीमंत प्रेम दडलेलं असतं. जिथे शक्य असेल तिथे, अशा एखाद्या चेहऱ्यावर हसू आणण्याचा प्रयत्न नक्की करा. तो आनंद लाखमोलाचा असतो. - राहुल रंजन आरेकर (काल्पनिक) *`🔰 पुणेकरांनो नक्की सर्वांना शेअर करायला विसरू नका...`* ➖➖➖➖➖