मन सुन्न करणारी सत्य घटना
पुणे-नाशिक हायवेवरच्या 'नारायणगाव' बायपासला एक जुनी, पत्रे निघालेली 'मारुती व्हॅन' उभी असायची. त्यावर लाल रंगाने 'मोफत रुग्णवाहिका' (Free Ambulance) असं लिहिलं होतं.
तिचा मालक होता 'दामू अण्णा'. वय ६० च्या आसपास. अंगावर मळका खाकी शर्ट, वाढलेली दाढी आणि हातात एक स्टीलचा डबा. दामू अण्णा हायवेवर थांबणाऱ्या गाड्यांच्या खिडकीवर टक-टक करायचे.
"साहेब, १०-२० रुपये द्या हो. डिझेलला पैसे नाहीत. एखादा पेशंट आला तर गाडीत तेल नसतं. द्या हो धर्माच्या नावाने."
लोक त्यांना शिव्या द्यायचे. "ए हट! दारू प्यायला पैसे मागतोयस का? मोफत सेवा लिहीलीये आणि पैसे मागतोयस? नक्कीच धंदा मांडलाय याने."
काही तरुण मुलं तर त्यांची चेष्टा करायची. "काय अण्णा, आज किती जमा झाले? चालते का ही भंगार गाडी? का ढकलत न्यावी लागते?"
दामू अण्णा काहीच बोलायचे नाहीत. ते मान खाली घालून, लोकांच्या शिव्या गिळून, मिळालेले १०-२० रुपये गोळा करायचे आणि पंपावर जाऊन डिझेल टाकायचे. स्वतः चहा सुद्धा प्यायचे नाहीत.
एक दिवस रात्री २ वाजता, त्याच हायवेवर 'रोहित' नावाचा एक श्रीमंत तरुण आपल्या स्पोर्ट्स बाईकवरून सुसाट चालला होता. त्याला पार्टीला उशीर झाला होता. अचानक एका वळणावर रस्ता निसरडा असल्याने त्याची बाईक घसरली.
रोहित २० फूट लांब फरफटत गेला. त्याचं हेल्मेट फुटलं, डोक्यातून रक्ताच्या धारा लागल्या. पायाचं हाड मोडलं होतं. तो रस्त्याच्या कडेला विव्हळत पडला होता.
रात्रीचे २ वाजले होते. हायवेवर गाड्या तुरळक होत्या.
ज्या गाड्या जात होत्या, त्या थांबत नव्हत्या. कोणाला पोलीस केसची भीती होती, तर कोणाला लुटालुटीची.
रोहितचा जीव जात होता. त्याला डोळ्यासमोर अंधारी येत होती. त्याने विचार केला, "संपलं सगळं. आज आपण मरणार."
तेवढ्यात... दूरवरून एक कर्कश सायरन वाजला.
तीच जुनी, पत्रे निघालेली 'दामू अण्णांची ॲम्ब्युलन्स' तिथे येऊन थांबली.
दामू अण्णा धावत खाली उतरले. त्यांनी रोहितला रक्ताच्या थारोळ्यात पाहिलं.
त्यांच्या शरीरात हत्तीचं बळ आलं. त्यांनी त्या ६ फुटाच्या धिप्पाड रोहितला एकट्याने उचललं आणि स्ट्रेचरवर टाकलं.
"घाबरू नकोस बाळा... मी आहे. तुला काही होऊ देणार नाही."
दामू अण्णांनी गाडी स्टार्ट केली. पण गाडी 'खुरखुर' करून बंद पडली.
रोहित शुद्धीवर होता, तो म्हणाला, "काय झालं?"
दामू अण्णांचे हात थरथरले. "डिझेल संपलंय राजा. मगाशी कोणी पैसे दिले नाहीत. फक्त ५० रुपयांचं टाकलं होतं."
रोहितला रडू आलं. "आता मी मरणार."
पण दामू अण्णा थांबले नाहीत.
त्यांनी गाडी न्यूट्रलला टाकली. समोर उताराचा रस्ता होता.
त्या ६० वर्षांच्या म्हाताऱ्याने ती ॲम्ब्युलन्स मागून 'ढकलायला' सुरुवात केली.
पावसाची रिमझिम सुरू झाली होती. दामू अण्णा श्वास रोखून गाडी ढकलत होते. १ किलोमीटर पुढे पेट्रोल पंप होता.
त्यांच्या पायातली चप्पल तुटली, पायाला दगड लागून रक्त आलं, पण ते थांबले नाहीत. ते रडत ओरडत होते, "देवा... या पोराचा जीव नको घेऊ! माझ्या वाटचं आयुष्य त्याला दे, पण गाडी चालू दे!"
कसेबसे ते पंपावर पोहोचले. त्यांनी खिशातले सगळे चिल्लर - अगदी १-२ रुपयांचे नाणे काढून पंपावाल्याला दिले.
"भाऊ, हे घ्या ७० रुपये. लवकर डिझेल टाका. पोरगं मरतयं आत."
पंपावाल्याने डिझेल टाकलं.
दामू अण्णांनी गाडी सुसाट पळवली आणि रोहितला हॉस्पिटलमध्ये पोहोचवलं.
डॉक्टरांनी रोहितला तातडीने आयसीयूमध्ये नेलं. वेळेवर पोहोचल्यामुळे त्याचे प्राण वाचले.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी रोहितचे श्रीमंत वडील हॉस्पिटलमध्ये आले. त्यांनी डॉक्टरांचे आभार मानले.
डॉक्टर म्हणाले, "आभार माझे नका मानू. त्या ॲम्ब्युलन्सवाल्याचे माना. १० मिनिटं उशीर झाला असता तर तुमचा मुलगा वाचला नसता."
रोहितचे बाबा बाहेर आले. त्यांनी पाहिलं की दामू अण्णा हॉस्पिटलच्या बाकावर (Bench) बसले आहेत.
ते दामू अण्णांजवळ गेले. त्यांनी १० हजार रुपयांची गड्डी काढली.
"हे घ्या पैसे. तुम्ही माझ्या मुलाचा जीव वाचवलाय."
पण दामू अण्णा हालले नाहीत. त्यांची मान एका बाजूला कलली होती.
रोहितच्या बाबांनी त्यांना हलवलं. "अहो? पैसे घ्या..."
दामू अण्णांचा देह थंड पडला होता.
ते गतप्राण झाले होते.
तिथे उभ्या असलेल्या एका नर्सने डोळे पुसले आणि म्हणाली:
"साहेब, ते उठणार नाहीत.
त्यांचा मृत्यू 'हार्ट अटॅक' ने नाही, तर 'भुकेने' झालाय.
गेल्या ३ दिवसांपासून त्यांनी अन्नाचा एक कणही खाल्ला नव्हता.
ते हायवेवर लोकांकडे भीक मागायचे ना? लोक त्यांना शिव्या द्यायचे.
पण जे १०-२० रुपये जमा व्हायचे, त्याची ते कधीच 'भाकरी' खात नसत. ते त्या पैशाचं फक्त 'डिझेल' टाकायचे.
ते नेहमी म्हणायचे, 'माझं पोट रिकामं राहिलं तरी चालेल, पण माझी ॲम्ब्युलन्स रिकामी नाही राहिली पाहिजे. माझा एकुलता एक मुलगा ॲम्ब्युलन्स वेळेवर न मिळाल्यामुळे मेला होता. दुसऱ्याचं पोरं नाही मरू देणार मी.'
काल रात्री तुमच्या मुलाला वाचवण्यासाठी त्यांनी जी ताकद लावली... त्यात त्यांची उरलीसुरली ऊर्जा संपली.
त्यांनी स्वतःला जाळून तुमच्या वंशाचा दिवा वाचवलाय."
हे ऐकून रोहितच्या बाबांच्या हातातली पैशाची गड्डी जमिनीवर विखुरली.
ते त्या 'भिकारी' समजल्या जाणाऱ्या मृतदेहाच्या पायाशी कोसळले आणि लहान मुलासारखे रडले.
ज्याला समाज 'दारुडा' आणि 'भिकारी' म्हणून हिनवत होता, तो माणूस प्रत्यक्षात एक 'संत' होता, ज्याने स्वतःचा घास त्यागून माणुसकीचं इंजिन चालू ठेवलं होतं.
रस्त्यावर मदत मागणाऱ्या प्रत्येक माणसाला 'भिकारी' समजू नका. काही लोक स्वतःसाठी नाही, तर समाजासाठी झोळी पसरत असतात. बाह्य रूपावरून माणसाची लायकी ठरवू नका. फाटक्या कपड्यातही देव असू शकतो.
हरे कृष्ण 🙏😢😭
मन सुन्न करणारी सत्य घटना
पुणे-नाशिक हायवेवरच्या 'नारायणगाव' बायपासला एक जुनी, पत्रे निघालेली 'मारुती व्हॅन' उभी असायची. त्यावर लाल रंगाने 'मोफत रुग्णवाहिका' (Free Ambulance) असं लिहिलं होतं.
तिचा मालक होता 'दामू अण्णा'. वय ६० च्या आसपास. अंगावर मळका खाकी शर्ट, वाढलेली दाढी आणि हातात एक स्टीलचा डबा. दामू अण्णा हायवेवर थांबणाऱ्या गाड्यांच्या खिडकीवर टक-टक करायचे.
"साहेब, १०-२० रुपये द्या हो. डिझेलला पैसे नाहीत. एखादा पेशंट आला तर गाडीत तेल नसतं. द्या हो धर्माच्या नावाने."
लोक त्यांना शिव्या द्यायचे. "ए हट! दारू प्यायला पैसे मागतोयस का? मोफत सेवा लिहीलीये आणि पैसे मागतोयस? नक्कीच धंदा मांडलाय याने."
काही तरुण मुलं तर त्यांची चेष्टा करायची. "काय अण्णा, आज किती जमा झाले? चालते का ही भंगार गाडी? का ढकलत न्यावी लागते?"
दामू अण्णा काहीच बोलायचे नाहीत. ते मान खाली घालून, लोकांच्या शिव्या गिळून, मिळालेले १०-२० रुपये गोळा करायचे आणि पंपावर जाऊन डिझेल टाकायचे. स्वतः चहा सुद्धा प्यायचे नाहीत.
एक दिवस रात्री २ वाजता, त्याच हायवेवर 'रोहित' नावाचा एक श्रीमंत तरुण आपल्या स्पोर्ट्स बाईकवरून सुसाट चालला होता. त्याला पार्टीला उशीर झाला होता. अचानक एका वळणावर रस्ता निसरडा असल्याने त्याची बाईक घसरली.
रोहित २० फूट लांब फरफटत गेला. त्याचं हेल्मेट फुटलं, डोक्यातून रक्ताच्या धारा लागल्या. पायाचं हाड मोडलं होतं. तो रस्त्याच्या कडेला विव्हळत पडला होता.
रात्रीचे २ वाजले होते. हायवेवर गाड्या तुरळक होत्या.
ज्या गाड्या जात होत्या, त्या थांबत नव्हत्या. कोणाला पोलीस केसची भीती होती, तर कोणाला लुटालुटीची.
रोहितचा जीव जात होता. त्याला डोळ्यासमोर अंधारी येत होती. त्याने विचार केला, "संपलं सगळं. आज आपण मरणार."
तेवढ्यात... दूरवरून एक कर्कश सायरन वाजला.
तीच जुनी, पत्रे निघालेली 'दामू अण्णांची ॲम्ब्युलन्स' तिथे येऊन थांबली.
दामू अण्णा धावत खाली उतरले. त्यांनी रोहितला रक्ताच्या थारोळ्यात पाहिलं.
त्यांच्या शरीरात हत्तीचं बळ आलं. त्यांनी त्या ६ फुटाच्या धिप्पाड रोहितला एकट्याने उचललं आणि स्ट्रेचरवर टाकलं.
"घाबरू नकोस बाळा... मी आहे. तुला काही होऊ देणार नाही."
दामू अण्णांनी गाडी स्टार्ट केली. पण गाडी 'खुरखुर' करून बंद पडली.
रोहित शुद्धीवर होता, तो म्हणाला, "काय झालं?"
दामू अण्णांचे हात थरथरले. "डिझेल संपलंय राजा. मगाशी कोणी पैसे दिले नाहीत. फक्त ५० रुपयांचं टाकलं होतं."
रोहितला रडू आलं. "आता मी मरणार."
पण दामू अण्णा थांबले नाहीत.
त्यांनी गाडी न्यूट्रलला टाकली. समोर उताराचा रस्ता होता.
त्या ६० वर्षांच्या म्हाताऱ्याने ती ॲम्ब्युलन्स मागून 'ढकलायला' सुरुवात केली.
पावसाची रिमझिम सुरू झाली होती. दामू अण्णा श्वास रोखून गाडी ढकलत होते. १ किलोमीटर पुढे पेट्रोल पंप होता.
त्यांच्या पायातली चप्पल तुटली, पायाला दगड लागून रक्त आलं, पण ते थांबले नाहीत. ते रडत ओरडत होते, "देवा... या पोराचा जीव नको घेऊ! माझ्या वाटचं आयुष्य त्याला दे, पण गाडी चालू दे!"
कसेबसे ते पंपावर पोहोचले. त्यांनी खिशातले सगळे चिल्लर - अगदी १-२ रुपयांचे नाणे काढून पंपावाल्याला दिले.
"भाऊ, हे घ्या ७० रुपये. लवकर डिझेल टाका. पोरगं मरतयं आत."
पंपावाल्याने डिझेल टाकलं.
दामू अण्णांनी गाडी सुसाट पळवली आणि रोहितला हॉस्पिटलमध्ये पोहोचवलं.
डॉक्टरांनी रोहितला तातडीने आयसीयूमध्ये नेलं. वेळेवर पोहोचल्यामुळे त्याचे प्राण वाचले.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी रोहितचे श्रीमंत वडील हॉस्पिटलमध्ये आले. त्यांनी डॉक्टरांचे आभार मानले.
डॉक्टर म्हणाले, "आभार माझे नका मानू. त्या ॲम्ब्युलन्सवाल्याचे माना. १० मिनिटं उशीर झाला असता तर तुमचा मुलगा वाचला नसता."
रोहितचे बाबा बाहेर आले. त्यांनी पाहिलं की दामू अण्णा हॉस्पिटलच्या बाकावर (Bench) बसले आहेत.
ते दामू अण्णांजवळ गेले. त्यांनी १० हजार रुपयांची गड्डी काढली.
"हे घ्या पैसे. तुम्ही माझ्या मुलाचा जीव वाचवलाय."
पण दामू अण्णा हालले नाहीत. त्यांची मान एका बाजूला कलली होती.
रोहितच्या बाबांनी त्यांना हलवलं. "अहो? पैसे घ्या..."
दामू अण्णांचा देह थंड पडला होता.
ते गतप्राण झाले होते.
तिथे उभ्या असलेल्या एका नर्सने डोळे पुसले आणि म्हणाली:
"साहेब, ते उठणार नाहीत.
त्यांचा मृत्यू 'हार्ट अटॅक' ने नाही, तर 'भुकेने' झालाय.
गेल्या ३ दिवसांपासून त्यांनी अन्नाचा एक कणही खाल्ला नव्हता.
ते हायवेवर लोकांकडे भीक मागायचे ना? लोक त्यांना शिव्या द्यायचे.
पण जे १०-२० रुपये जमा व्हायचे, त्याची ते कधीच 'भाकरी' खात नसत. ते त्या पैशाचं फक्त 'डिझेल' टाकायचे.
ते नेहमी म्हणायचे, 'माझं पोट रिकामं राहिलं तरी चालेल, पण माझी ॲम्ब्युलन्स रिकामी नाही राहिली पाहिजे. माझा एकुलता एक मुलगा ॲम्ब्युलन्स वेळेवर न मिळाल्यामुळे मेला होता. दुसऱ्याचं पोरं नाही मरू देणार मी.'
काल रात्री तुमच्या मुलाला वाचवण्यासाठी त्यांनी जी ताकद लावली... त्यात त्यांची उरलीसुरली ऊर्जा संपली.
त्यांनी स्वतःला जाळून तुमच्या वंशाचा दिवा वाचवलाय."
हे ऐकून रोहितच्या बाबांच्या हातातली पैशाची गड्डी जमिनीवर विखुरली.
ते त्या 'भिकारी' समजल्या जाणाऱ्या मृतदेहाच्या पायाशी कोसळले आणि लहान मुलासारखे रडले.
ज्याला समाज 'दारुडा' आणि 'भिकारी' म्हणून हिनवत होता, तो माणूस प्रत्यक्षात एक 'संत' होता, ज्याने स्वतःचा घास त्यागून माणुसकीचं इंजिन चालू ठेवलं होतं.
रस्त्यावर मदत मागणाऱ्या प्रत्येक माणसाला 'भिकारी' समजू नका. काही लोक स्वतःसाठी नाही, तर समाजासाठी झोळी पसरत असतात. बाह्य रूपावरून माणसाची लायकी ठरवू नका. फाटक्या कपड्यातही देव असू शकतो.
हरे कृष्ण 🙏😢😭
#✍मराठी साहित्य #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝
