നിഴൽ രചന : ജാസി Part 2 ഹോസ്‌പിറ്റല് എത്തിച്ച് ഡോക്‌ടർ പരിശോധന നടത്തി കൊണ്ടിരിക്ക. ഡോക്ടർ പുറത്തേക്ക് വന്നതും ഞാനും പോലീസും ഒരുപോലെ നോക്കി. "പേടിക്കാന് ഒന്നുമില്ല രാവിലെ മുതല്ക്കേ ഒന്നും കഴിച്ച് കാണില്ല. അതാണ് തല കറങ്ങി വീണത്. ഡ്രിപ്പ് ഇട്ടിട്ട് ഉണ്ട് അത് കഴിഞ്ഞാല് കൊണ്ട് പോകാം." ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ് നിര്‌ത്തിയതും ഞാൻ പോകട്ടെ എന്ന മട്ടില് പോലീസുകാരനെ നോക്കി. "അവള്ക്ക് ബോധം വന്നിട്ട് ചോദ്യം ചെയ്യണം എന്നിട്ട് പോയാല് മതി. " കടുപ്പിച്ച് ഉള്ള അയാളുടെ സംസാരം കേട്ടിട്ട് എനിക്ക് ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ടെങ്കിലും എന്നെ തന്നെ നിയന്ത്രിച്ച് നിര്ത്തി അവിടെ ഇരുന്നു. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് ഒരു സിസ്റ്റര് വന്ന് ബോധം തെളിഞ്ഞെന്ന് പറഞ്ഞു. അയാളോട് ഒപ്പം ഞാനും ആ റൂമിലേക്ക് കയറി. നിൻ്റെ പേരെന്താ കൊച്ചേ?. നീ എവിടെന്ന വരുന്നേ??. ഈ നേരത്ത് എങ്ങോട്ടാ??." അയാളുടെ ചോദ്യത്തിന് ഉള്ള അവളുടെ മറുപടി കേട്ട് എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ നിന്നു പോയി. "എൻ്റെ പേര് *FELLA MEHAVISH*. ഞങ്ങൾ രണ്ടാളും ഇഷ്ട്ടത്തില വീട്ടില് പറയാതെ വന്നതാ. എന്നെ അങ്ങോട്ട് തന്നെ അയക്കല്ലേ " അവള് പറയുന്ന കള്ളം കേട്ടിട്ട് നിയന്ത്രണം വിട്ട് കൊണ്ട് ഞാൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ കുത്തി പിടിച്ചു. "ചി.. പന്ന പുന്നാര മോളെ എന്ത് വിചാരിച്ചെടി നീ എന്നെ കുറിച്ച്. നിന്നെ എനിക്ക് അറിയില്ല. എന്നിട്ട് നീ." ശ്വാസം എടുക്കാന് പ്രയാസപ്പെട്ടു കൊണ്ട് എന്റെ കൈയിൽ അടിക്കുന്നുണ്ട് അവള്. ആ പോലീസുകാരന് എന്നെ പിടിച്ച് മാറ്റിയത് കൊണ്ട് അവളെ വെറുതെ വിട്ടു. "എന്റെ മുന്നില് നിന്ന് അഭിനയിച്ചാല് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുമെന്ന് കരുതിയോ നീ. എനിക്ക് നിന്നെ ആദ്യം തൊട്ടേ സംശയം ഉണ്ടായിരുന്നു. നീ ഈ പെണ്ണിനെ പറഞ്ഞ് പറ്റിച്ചല്ലെ." ഒരു ബന്ധവും ഇല്ലാതെ ഉള്ള അയാളുടെ സംസാരം കേട്ട് ദേഷ്യം കൂടി വന്നു. തലക്ക് വല്ലാത്ത വേദന തോന്നി കണ്ണുകൾ മെല്ലെ തുറന്ന് കൊണ്ട് ചുറ്റും നോക്കി. പെട്ടന്ന് ആണ് ഒരു പോലീസുകാരനും കൂടെ ഒരാളും കയറി വന്നത്. 'തിരിച്ച് എന്നെ അവിടെ കൊണ്ട് പോയി വിട്ടാല് അവരെന്നെ കൊന്ന് കളയും. അതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാന് വേണ്ടിയാ ഇങ്ങനെ ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞത്. ഇയാളെ കൈ കൊണ്ട് മരിച്ചാലും അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ഒരിക്കലും പോകാൻ വയ്യ എനിക്ക്.' "രണ്ട് പേരും സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വാ. മോള് വിഷമിക്കേണ്ട നിങ്ങളുടെ മേരേജ് രജിസ്ട്രേഷന് അവിടെ വെച്ച് നടത്താം." (പോലീസ്) എന്റെ കണക്കുകൂട്ടല് തെറ്റിച്ച് കൊണ്ട് അയാൾ പറയുന്നത് കേട്ട് ഒരു നിമിഷം എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ചിന്തിച്ചു. എന്നെ ഇയാളെ കൂടെ പറഞ്ഞ് വിടണം വഴിയില് വെച്ച് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി അവിടെ നിന്നും പോകാം എന്നായിരുന്നു മനസ്സിൽ കണ്ടത്. എല്ലാം വെള്ളത്തിൽ വരച്ച വര പോലെ ആയി. അയാൾ അതിനെ എതിര്ത്ത് കൊണ്ട് എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്. ഒന്നും ചെവി കൊള്ളാതെ പോലീസ് ഞങ്ങളെയും കൊണ്ട് നേരെ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോയി. ഞാനും ഇടക്ക് അയാളോട് ഓരോ കാരണം പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞു മാറാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അതിനൊന്നും കഴിഞ്ഞില്ല. ഒപ്പ് ഇട്ട് കൊണ്ട് ഞാൻ അയാളെ നോക്കിയതും വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖവും ചുവന്ന് നില്ക്കുന്ന ആ കണ്ണുകളും കണ്ട് പെട്ടന്ന് തന്നെ മുഖം വെട്ടിച്ചു. ഒട്ടും വൈകാതെ തന്നെ പോലീസ് ജീപ്പില് തന്നെ ഞങ്ങളെ അവൻ്റെ വീട്ടില് കൊണ്ട് വിട്ടു. മനസ്സ് ആകെ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു ഞാൻ കാരണം ഇയാളുടെ ജീവിതം കൂടി നശിച്ചു ഒന്നും വേണ്ടിയിരുന്നില്ല. ഒരിക്കലും ഞാന് ഇനി അങ്ങോട്ട് തിരിച്ചു പോകില്ല. എന്നെ അയാളുടെ കൂടെ കണ്ടിട്ട് അയാളുടെ ഉമ്മയാണെന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു സ്ത്രീ അവിടെ നിന്ന് കൊണ്ട് എന്നെ സംശയത്തോടെ നോക്കുന്നുണ്ട്. അയാളാണെങ്കില് എന്നെ ഒന്ന് നോക്കുക കൂടെ ചെയ്യാതെ മുകളിലേക്ക് കയറി പോയി. എന്ത് പറയണം എന്നറിയാതെ ഞാന് നിസ്സഹായതയോടെ അവരുടെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി. പക്ഷേ എന്നെ ഞെട്ടിച്ച് കൊണ്ട് അവര് നിറ പുഞ്ചിരിയോടെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോയി. ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി കൊണ്ട് അവിടെ ഇരുന്നു. "മോള് അവൻ്റെ കൂട്ടുകാരി ആണോ?? അവന് ഞങ്ങളോട് ഒന്നും നിന്നെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞില്ല." അവരുടെ സംസാരം കേട്ട് അങ്ങനെയാണ് എന്ന മട്ടില് തലയാട്ടി. 'ഇനി ഞാന് കാരണം അവരെ വിഷമിപ്പിക്കേണ്ട.' "അവനെന്ത് പറ്റി നല്ല ദേഷ്യത്തോടെ ആണല്ലോ പോയേ. മോളൊന്ന് വിളിച്ചോണ്ട് വാ. എനിക്ക് സ്റ്റെപ്പ് കയറാൻ വയ്യാ അതാ. " അവരെ നോക്കി മുളി ഞാൻ മേലേക്ക് കയറി. റൂമിന് മുന്നില് ചെന്ന് കയറണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ചിന്തിച്ച് നിന്ന് ഞാന് കയറിയതും ആ റൂമിന്റെ കോലം കണ്ട് അവിടെ തന്നെ നിന്നു പോയി. റൂമിലുള്ള സകല സാധനങ്ങളും വലിച്ച് വാരി ഇട്ടിരിക്കുന്നു. പെട്ടന്ന് ആരോ എന്നെ പിടിച്ച് വലിച്ച് ചുമരിനോട് ചേര്ത്ത് നിര്ത്തി. ഞെട്ടി പിടഞ്ഞ് കൊണ്ട് ഞാൻ നോക്കിയതും ദേഷ്യത്താല് ചുവന്ന് നില്ക്കുന്ന രണ്ട് കണ്ണുകൾ. #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ

നിഴൽ രചന : ജാസി Part 1 ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ ആ കെട്ടിടത്തിന് ഉള്ളില് പതുങ്ങി ഇരിക്കുന്ന രണ്ട് ഇന്ത്യൻ പട്ടാളക്കാര് . ഹൃദയ മിടിപ്പും ശ്വാസവും നിയന്ത്രിച്ചു നിര്ത്തി കൊണ്ട് തങ്ങൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ടെററിസ്റ്റുകളെ സൂക്ഷ്‌മമായി നിരീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവർ തടവില് പാര്പ്പിച്ചിരിക്കുന്ന നാല് ഇന്ത്യന് പട്ടാളത്തെ രക്ഷിക്കുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. ആ റൂമിലെത്തി അവരെ ഓരോരുത്തരെയും പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. "ക്യാപ്റ്റന് പ്ലീസ് വേഗം ഇവിടെ നിന്നും പോകണം ഇല്ലെങ്കില് അവരുടെ കൈയിൽ പെട്ടു പോകും." നിര്ബന്ധിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ വിളിച്ചെങ്കിലും അപ്പുറത്തെ റൂമിൽ നിന്നും ഉയർന്ന കുട്ടികളുടെ കരച്ചില് ക്യാപ്റ്റനെ അവിടെ നിര്ത്തിച്ചു. അവരെ കുടെ പുറത്തേക്ക് കൊണ്ട് വന്നു. പെട്ടന്ന് ആണ് ആ ടെററിസ്റ്റുകളില് ഒരുത്തൻ്റെ തോക്കില് നിന്നും വെടിയുണ്ട ചീറിപ്പാഞ്ഞു അത് ക്യാപ്റ്റന്റെ കാലില് തുളച്ചു കയറിയത്. നിൽക്കാൻ ആകാതെ മുട്ട് കുത്തി നിലത്ത് വീണു. അടുത്തേക്ക് ആയി പോകാൻ നിന്നെങ്കിലും കൂടെ ഉള്ളവരും ക്യാപ്റ്റനും ഒരുപോലെ തടഞ്ഞു. അവിടെ നിന്നും ആ സൈന്യത്തെയും കുട്ടികളെയും കൊണ്ട് ഓടി അകലുമ്പോള് പിന്നില് നിന്നും തുരുതുരെയുള്ള വെടി ഒച്ച കാറ്റില് ഉയർന്ന് കേട്ടു. ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും ഞെട്ടി ഉണര്ന്നു കൊണ്ട് ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി. പുറത്ത് സൂര്യൻ ഉദിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടൊള്ളു. നിസ്‌കാരം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ ജോഗിങിന് ഇറങ്ങി രാവിലെ ഓടുന്നത് ശീലമാണ്. തിരിച്ചു വന്നപ്പോ തന്നെ ഉമ്മിയുടെ ചൂട് കോഫിയും കിട്ടി. റൂമിലേക്ക് കയറി ചെന്ന ഉടനെ കണ്ണില് ഉടക്കിയത് യൂണിഫോം ആണ്. "HEZIN AKBAR" യുണിഫോമില് ആയുള്ള എന്റെ പേരിലൂടെ വിരൽ ഓടിച്ചു ചുണ്ടില് ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. "*അക്കു" നിൻ്റെ ഷർട്ട് എവിടെ?. അത് എവിടെയാ വെക്കേണ്ടത്??" (ഉമ്മി) ലീവിന് നാട്ടിലേക്ക് വന്നതാണ് പോകുന്നതിന് മുന്നേ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്തണം. ഇപ്പോ മനസ്സ് ഒന്ന് ഫ്രീ ആകാൻ ഒരു യാത്ര പോകണമെന്ന് തോന്നി അതിന്റെ ഒരുക്കത്തിലാണ്. ഉമ്മിക്ക് ഒരു മുത്തവും ഉപ്പയോട് യാത്രയും പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങി. അക്ബര്, റംല അവരുടെ ഏക മകനാണ് ഞാൻ. ഉപ്പച്ചിയും ഒരു പട്ടാളക്കാരന് ആയിരുന്നു ഒരു ആക്രമണത്തില് കാല് നഷ്ട്‌ടപ്പെട്ടതോടെ കിടപ്പിലായി. നടക്കാൻ ഒന്നും വയ്യ ഉമ്മി ആണ് കൂട്ടിന്. യാത്ര എങ്ങോട്ടാണെന്ന് ഇല്ല മുറ്റത്ത് തലയെടുപ്പോടെ നിര്ത്തി ഇട്ടിരിക്കുന്ന എൻ്റെ ബുള്ളറ്റില് പതുക്കെ തലോടി. അതിൽ കയറി വണ്ടി ലക്ഷ്യം ഇല്ലാതെ ഓടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. സമയം നീങ്ങുന്നതിന് അനുസരിച്ച് ഉള്ളില് ഭയവും കൂടി. എനിക്ക് വഴി കാണിക്കും പോലെ ആ ഇരുട്ടിലും നിലാ വെളിച്ചം ഏറെ ആശ്വാസം ആയിരുന്നു. മങ്ങിയ രീതിയില് ഉള്ള എന്റെ "നിഴൽ" അല്ലാതെ മറ്റാരും കൂട്ടിന് ഇല്ല. ഒറ്റപ്പെട്ട് പോയി ഞാന് ആര്ക്കും വേണ്ടാതെ എന്തിനാ എന്നെ ഇങ്ങനെ പരീക്ഷിക്കുന്നത്. ഞാൻ എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്തു. സ്വയം പഴിച്ച് കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് പോയി കൊണ്ടിരുന്നു. ഇരുട്ട് തനിക്ക് ഒരിക്കലും ഭയം ഉണ്ടാക്കിയില്ല കാരണം ഒരു കണക്കിന് അതും തൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ ഭാഗമാണ് . അപ്പോഴും കുട്ടിന് "നിഴല്* മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. അവിടെ നിന്നും ഇപ്പോ ഇറങ്ങി തിരിച്ചത് ശരിയാണോ എന്നറിയില്ല. എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ ആവും ഇതല്ലാതെ വേറെ മാര്ഗം ഇല്ലല്ലോ. കുറച്ച് നടന്നപ്പോ ആരോ പിന്തുടരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലായി. ചുറ്റും കഴുക കണ്ണുകളോടെ എന്റെ ശരീരത്തെ കൊത്തി വലിക്കും പോലെ തോന്നി. 'ഉപ്പാടെ 'മിഷു' ഇങ്ങനെ അല്ലായിരുന്നു. എവിടെ പോയി ആ ധൈര്യം??. എല്ലാവരും എന്നെ അകറ്റി നിര്ത്തിയപ്പോ ഉപ്പ അല്ലെ എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു . എന്തിനാ എന്നെ തനിച്ച് ആക്കി പോയേ??' മനസ്സ് കൈ വിട്ട പോലെ പലതും ചിന്തിച്ചു. ആരോ കൈയിൽ പിടിച്ച് നിര്ത്തിയപ്പോ ആണ് ചിന്തയില് നിന്നും ഉണരുന്നത്. ഞെട്ടി കൊണ്ട് പിന്നോട്ട് നോക്കിയപ്പോ വല്ലാത്ത മട്ടില് എന്നെ നോക്കുന്ന ഒരുത്തൻ. എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ നിന്നു. അയാളെ കൈ വിടുവിപ്പിച്ച് തള്ളിയിട്ട് കൊണ്ട് എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ ഓടി. ആരുടെയോ വണ്ടിയുടെ മുന്നിലാണ് ചെന്ന് പെട്ടത് രാവിലെ തൊട്ടേ ഒന്നും കഴിക്കാത്തതിൻ്റെ ക്ഷീണം കാരണം ആരാണെന്ന് വ്യക്തമായില്ല. തലക്ക് വല്ലാത്ത ഭാരം തോന്നി കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും ഒരു തൂവല് കണക്കെ നിലംപതിച്ചിരുന്നു. വണ്ടി ഓടിച്ച് എത്ര ദുരം പിന്നിട്ടെന്ന് അറിയില്ല. പെട്ടന്ന് ആണ് ആരോ വണ്ടിക്ക് മുന്നിലേക്ക് ചാടിയത് ബൈക്ക് സൈഡ് ആക്കി ഞാൻ ഇറങ്ങി നോക്കി. ഒരു പെണ്ണാണെന്ന് മനസ്സിലായി. കമിഴ്ന്നു‌ കിടക്കുന്നത് കൊണ്ട് മുഖം കണ്ടില്ല. 'ആരാണാവോ ഈ നേരത്ത് ഇറങ്ങി നടക്കുന്നത്. ഇവളുമാര്ക്ക് വേറെ പണി ഒന്നുമില്ലേ. ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ചെയ്‌താല് കിടന്ന് അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും. ' ഉള്ളിലുള്ള ദേഷ്യം സ്വയം പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് ഞാൻ അവളെ തട്ടി വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. എത്ര വിളിച്ചിട്ടും ഉണര്ന്നതെ ഇല്ല. ദൂരെ നിന്നും ഏതോ വണ്ടി വരുന്നത് കണ്ട് ഞാൻ കൈ കാട്ടി നിര്ത്തി. അതിൽ നിന്നും പോലീസ് യൂണിഫോമില് ഒരാൾ ഇറങ്ങി വന്നു. "എന്താടാ?? ഈ നേരത്ത് നിനക്ക് എന്താ ഇവിടെ പരിപാടി??" ഗൗരവത്തോടെയുള്ള അയാളുടെ സംസാരം കേട്ട് ഞാൻ നെറ്റി ചുളിച്ചു കൊണ്ട് നോക്കി. "അത് വണ്ടി ഓടിച്ചു വരുമ്പോഴാണ് ഇവളെ കണ്ടേ. ഒരു സഹായത്തിന സാറിന്റെ വണ്ടിക്ക് കൈ കാണിച്ചേ. ഒന്ന് ഹോസ്‌പിറ്റലില് എത്തിക്കാൻ സഹായിക്കണം. " എന്നെ ഒന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കി കൊണ്ട് സമ്മതം മുളി. എൻ്റെ ബൈക്ക് അവിടെ പാർക്ക് ചെയ്‌ത്. അവളെയും കൊണ്ട് ഞങ്ങള് ഹോസ്‌പിറ്റല് ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി. #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

കുടുംബം Last Part 11 അവർ ഓടിച്ചെന്നു വെള്ളം എടുത്തുകൊണ്ട്വന്നു മകന് കൊടുത്തു.... അതിനുശേഷം കാർത്തി എല്ലാവരെയും നോക്കി... ഇത് വൈഷ്‌ണവിൻ്റെ കുഞ്ഞാണ്.... അവൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.... കാർത്തിയുടെ ഉറ്റ സുഹൃത്താണ് വൈഷ്‌ണവ്.. എല്ലാവര്ക്കും അറിയാം.. പ്ലസ് ടു വരെ അവർ ഒരുമിച്ചാണ് പഠിച്ചത്. മണ്ണാകട്ടയും കരിയിലയും പോലെ ആണ് കാർത്തിയും വൈഷ്‌ണവും.... അനാഥൻ ആണ് വൈഷ്ണവ്.... പഠനത്തിൽ മിടുക്കനായ വൈഷ്‌ണവ് എം ബി എ കഴിഞ്ഞു ഏതോ കമ്പനിയിൽ മാനേജർ ആണെന്നുമാത്രമേ എല്ലാവര്ക്കും അറിയത്തൊള്ളൂ.... എന്നിട്ട് വൈഷ്‌ണവ് എവിടെ, ഈ കുഞ് എങ്ങനെ നിന്റെ കൈയിൽ വന്നു.... ചോദ്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.... ജാനകിയമ്മ നോക്കിയപ്പോൾ അർച്ചനയുടെ കൈയിൽ കിടന്നു കുഞ്ഞു ഉറങ്ങി.... വൈഷ്‌ണവും അവൻ്റെ ഭാര്യയും സഞ്ചരിച്ച കാർ ഒരു അപകടത്തിൽ പെട്ട്,അവൻ്റെ ഭാര്യയുടെ വീട്ടിൽ പോയതായിരുന്നു അവർ, ഭാര്യ സ്പോട്ടിൽ വച്ചു തന്നെ മരിച്ചു.. നിറഞ്ഞുവന്ന കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് കാർത്തിക്ക് പറഞ്ഞു... അയ്യോ മരിച്ചെന്നോ... എല്ലാവരും അന്താളിച്ചു... ഇവന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിരുന്നോടാ, നീ എന്നിട്ട് അറിഞ്ഞില്ലേ... Vജിഷ്‌ണു ചോദിച്ചു.... ബാഗ്ലൂരിൽ ഒരു വലിയ മാർക്കറ്റിംഗ് കമ്പനിയിൽ അസിസ്റ്റന്റ് മാനേജർ ആയിരുന്നു ഇവൻ..... അവിടെ അക്കൗണ്ടന്റ് ആയിരുന്ന മീര എന്ന പെൺകുട്ടിയുമായി ഇവൻ പ്രണയത്തിലായി, അവളെ സ്നേഹിക്കാൻ കാരണം അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും ചെറുപ്പത്തിലേ അവൾക്ക് നഷ്ടമായതായിരുന്നു.... അമ്മാവൻ്റെ വീട്ടിൽ ആയിരുന്നു മീരയുടെ താമസം, അമ്മാവൻ്റെ ഭാര്യ അവളെ ഒരുപാട് ഉപദ്രവിച്ചിരുന്നു... അവരുടെ ശല്യം സഹിക്കാതെ വിഷമിച്ചപ്പോൾ ആണ് വൈഷ്‌ണവ് അവന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മീരയെ ക്ഷണിച്ചത്.. ഒരു അനാഥനെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ പക്ഷെ അമ്മാവൻ സമ്മതിച്ചില്ല.... അങ്ങനെ എല്ലാവരുടെയും എതിർപ്പ് അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് മീര അവ്ൻ്റെ ഒപ്പം ഇറങ്ങി വന്നു.... രണ്ടുപേരും സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുകയായിരുന്നു....... എന്നെ എന്നും വിളിച്ചു എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അറിയിക്കും........മീര ഗര്‌ഭിണിയായതും, അമ്മയായതും എല്ലാം അവൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു..... ആക്സിസിഡന്റ് ഉണ്ടായ കാര്യം അറിഞ്ഞ ഞാൻ ഇന്നലെ കാലത്തേ വേഗം അങ്ങോട്ടേക്ക് പോകുകയായിരുന്നു...... വൈഷ്‌ണവ് എന്നെ കാണണം എന്ന് ഡോക്ടറോട് പറഞ്ഞിരുന്നു.... എല്ലാവരും കാർത്തിയെ നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ്.. ഞാൻ ചെന്ന് അവനെ കണ്ടു അവൻ്റെ കണ്ടീഷൻ വളരെ മോശമായിരുന്നു.... അവനു സംസാരിക്കാൻ പാടായിരുന്നു.. ഡോക്ട‌ർ ആണ് വിശദമായി എല്ലാ വിവരങ്ങളും പറഞ്ഞത്..... മീരയുടെ അമ്മാവൻ മരിച്ചുപോയിരുന്നു, മരണാന്തര ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാൻ പോയതാണ് ഇവർ രണ്ടുപേരും.... കുഞ്ഞിനെ സുഖമില്ലാത്തതിനാൽ വേലക്കാരിയെ ഏല്പിച്ചിട്ടാണ് ഇവർ പോയത്... മടങ്ങും വഴി ഇവർ സഞ്ചരിച്ച കാർ ഏതോ ടുറിസ്‌റ്‌ബസും ആയി കൂട്ടി ഇടിച്ചാണ് അപകടം ഉണ്ടായത്... അവൻ്റെ കുഞ്ഞും അവനെ പോലെ അനാഥയാകരുതെന്നു അവനു ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു.... മറ്റാരെ ഏല്പിച്ചാലും അവനു വിശ്വാസക്കുറവായിരുന്നു.... അതുകൊണ്ട് അവൻ ഡോക്ടറോട് പറഞ്ഞാണ് എന്നെ വിളിപ്പിച്ചത്... എന്റെ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം അവനു വേറെ ഏതൊരു വ്യക്തിയെകാളും അറിയാമല്ലോ.. ഇപ്പോളെങ്ങനെ ഉണ്ട് വൈഷ്‌ണവിനു.... രാജൻമേനോൻ മകനെ നോക്കി.. ബ്രൈൻഡെത് സംഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു അച്ഛാ.... കാർത്തിക് വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു... എനിക്ക് എല്ലാവരോടും ഒരു കാര്യം സംസാരിക്കുവാൻ ഉണ്ട്, അർച്ചനയ്ക്ക് ഒരിക്കലും ഒരു അമ്മയാകാൻ കഴിയില്ല....ഈ കുഞ്ഞിനെ എൻ്റെ കൈകളിൽ ഏല്പിച്ചിട്ടാണ് വൈഷ്‌ണവ് വെന്റിലേറ്ററിൽ കഴിയുന്നത്, അതുകൊണ്ട് ഈ കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ എന്റെ കുഞ്ഞായിട്ട് വളർത്തും... അർച്ചനയ്ക്ക് സമ്മതക്കുറവ് ഉണ്ടെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നില്ല.. എല്ലാവരും കാർത്തിക്കിൻ്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ്.... ജാനകിയമ്മക്ക് ആ കുഞ്ഞിൻ്റെ മുഖത്ത് നിന്നും കണ്ണെടുക്കാൻ തോന്നുന്നേ ഇല്ല... എന്തൊരു നിഷ്‌കളങ്കമായ മുഖം, കണ്ടാൽ അർച്ചനയുടെ കുഞ്ഞാണെന്നേ പറയൂ... പക്ഷെ മകൻ്റെ തീരുമാനം.. മോനെ നീ ആലോചിച്ചു പറയണം കാര്യങ്ങൾ.. നാളെ ഒരിക്കൽ നിങ്ങൾക്ക് ഒരു orukകുഞ്ഞുണ്ടായാൽ...... സ്വന്തം കുഞ്ഞു ജനിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഈ കുഞ്ഞു ഒരു ഭാരം ആകില്ലെടാ.... രാജൻ മേനോൻ മകനെ നോക്കി ചോദിച്ചു... ഒരിക്കലും ഇല്ല അച്ഛാ, ഒരു കുഞ്ഞില്ലാത്ത വേദന ആറു വര്ഷം കൊണ്ട് ഞാൻ അനുഭവിച്ചത് എത്രയാണെന്ന് അറിയുമോ അച്ഛാ.....,, അച്ഛനും അമ്മയും നഷ്ടപെട്ട ഈ കുഞ്ഞിനെ ഞങ്ങൾ വളർത്തും...... എൻ്റെ കണ്ണീരു കണ്ട് ദൈവം എനിക്ക് തന്ന മുത്താണ് ഈ കുഞ്ഞു... ഞങ്ങൾ ആർക്കും ശല്യമാക്കത്തെ എവിടെ എങ്കിലും പോയി ജീവിച്ചോളാം അച്ഛാ ഈ മുത്തിനെയും കൊണ്ട്, അർച്ചന കുഞ്ഞിനെ മാറോടണച്ചു... കുറച്ചു സമയത്തേക്ക് നിശബ്‌ദത തളം കെട്ടി നിന്ന് അവിടെ.... ആർക്കും പെട്ടന്നൊരു മറുപടി പറയാൻ പറ്റുന്നില്ല.... കാരണം കാർത്തികിന് ഒരു കുഞ്ഞില്ല, ഒരുപക്ഷെ ദൈവഹിതം ആണോ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ സംഭവിച്ചത്, പക്ഷെ എല്ലാവരോടും എന്ത് പറയും...... പല പല വിചാരങ്ങൾ എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ കൂടി കടന്നു പോയി... നിങ്ങൾക്ക് സമ്മതം ആണെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ഈ കുഞ്ഞിനെ വളർത്തെടാ, അല്ലാതെ എന്ത് പറയാനാ എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് രാജൻമേനോൻ മകനെ അനുകൂലിച്ചു... കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ടുപോയി കിടത്തു അർച്ചന... നന്ദിനി അർച്ചനോട് പറഞ്ഞു.. അർച്ചന കുഞ്ഞിനേം കൊണ്ട് സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് പോയി.... ആരുമാരും ഒന്നും പറയാത്ത സ്ഥിതിക്ക് കാർത്തിക്കും മെല്ലെ അവിടെ നിന്ന് പിൻവാങ്ങി... കാർത്തിക്കും അർച്ചനയുംകുഞ്ഞിൻ്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി കിടക്കുകയാണ്... റോസാദളം ആണോ ഇതെന്ന് അർച്ചന ഓർത്തു... പെട്ടന്ന് കാർത്തിക്കിൻ്റെ ഫോൺ ചിലച്ചു, അവൻ ഫോൺ എടുത്തുകൊണ്ട് വെളിയിലേക്ക് പോയി.. വൈഷ്‌ണവ് മരിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു ഹോസ്‌പിറ്റലിൽ നിന്ന് വന്ന വിളിയായിരുന്നു... വൈഷ്‌ണവിന്റെ ബന്തുവായി നിന്നുകൊണ്ട് എല്ലാ ചടങ്ങും നിർവഹിച്ചു തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുകയാണ് കാർത്തിക്..... മൂന്നുദിവസം കൊണ്ട് കുഞ് അർച്ചനയുമായി വളരെ അധികം അടുത്തിരിക്കുന്നു....ഇപ്പോൾആര് കണ്ടാലും അവളുടെ കുഞ്ഞാണെന്നേ പറയു.... കൊഞ്ചിച്ചു കൊഞ്ചിച്ചു മതിവരുന്നില്ല രണ്ടാൾക്കും........ രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം.... ഹേമേ എല്ലാം റെഡി അയോടി, മാമ്പുഴപുളിശേരി കാർത്തിക്ക് ജീവനാണ് എന്നും പറഞ്ഞു ജാനകിയമ്മ കറിക്ക് കടുകുവറുക്കുകയാണ്... അർച്ചനയും കാർത്തിക്കും തംബുരു മോളും ഇന്ന് ഈവെനിംഗ് ഫ്ലൈറ്റിൽ വരും ദുബായിൽനിന്ന്... അതിനുള്ള ഒരുക്കത്തിൽ ആണ് എല്ലാവരും... വൈകിട്ടത്തെ ഭക്ഷണം എല്ലാം തയ്യാറാക്കി നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ് ജാനകിയമ്മ... അങ്ങനെ 8മണിയോട് കൂടി എല്ലാവരും എത്തി.. അർച്ചനയും കാർത്തിക്കും ഇറങ്ങി വന്നു,അർച്ചന സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നു എന്ന് നന്ദിനി ഓർത്തു.... മോനെ..... ജാനകിയമ്മ ഓടിച്ചെന്നു മകൻ്റെ അടുത്തേക്ക്... തംബുരുമോൾ എവിടെ..... ജാനകിയമ്മ കുഞ്ഞിനെ തിരഞ്ഞു.. അച്ചമ്മേടെ ചുന്ദരി... അവർ കാറിൻ്റെ അകത്തേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു.... അനക്കം ഒന്നുമില്ല..... എല്ലാവരും കുഞ്ഞിനെ പ്രതീക്ഷിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്.... 'അമ്മ അവളോട് വിളിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞില്ലേ മാമ്പഴം തരാമെന്നു... അത് മേടിച്ചിട്ടേ അവൾ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങാത്തൊള്ളൂ... കാർത്തിക്ക് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ വേഗം വീടിന്റെ അകത്തേക്ക് പോയി,.. ഒരു മാമ്പഴവും കൈയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവർ തിരിച്ചുവന്നു.... കാറിന്റെ ഗ്ലാസ് താഴ്ത്തി അവർ മാമ്പഴം അകത്തേക്ക് കാണിച്ചു.... ഒരു കുഞ്ഞുകൈ പൊങ്ങിവന്നപ്പോൾ എല്ലാവരും നോക്കി... ജാനകിയമ്മ കുഞ്ഞിനെ പൊക്കി എടുത്തു മാറോടണച്ചു.... മാമ്പഴം കിട്ടിയപ്പോൾ അവളുടെ നുണക്കുഴി കാണിച്ചു അവൾ ചിരിച്ചു.... താങ്ക് യു അച്ചമ്മേ,,, അവൾ കെട്ടിപിടിച്ചു അവർക്കൊരു മുത്തം കൊടുത്തു... അച്ചമ്മേ ഞങ്ങൾ ഒരു മാസം ഇവിടെ നില്കും, എന്നിട്ട് അച്ഛമ്മയേം കൂടി ആയിട്ടാണ് ദുബൈയിൽ പോകുന്നത്, അല്ലേ അച്ഛാ.... അവളുടെ കലപില വർത്തമാനം കേട്ട് എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.ഉല്ലാസ് അവസാനിച്ചു.. #📙 നോവൽ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

കുടുംബം Part 10 അർച്ചനയെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ആണ് അമ്മയും മേഘയും ഒക്കെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്ന് കാർത്തിക്ക് മനസിലായി... അത് ഈ ജന്മം ഉണ്ടാകില്ല,കാർത്തിക് ജീവിച്ചാലും മരിച്ചാലും തന്റെ അർച്ചന കൂടെ ഉണ്ടാവണം, അതാണ് താൻ എന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്... കാർത്തിക് ഉറച്ച തീരുമാനം എടുത്തിരുന്നു... അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ തന്നെ കാർത്തിക്കും അർച്ചനയും മുൻകൂട്ടി തീരുമാനിച്ചതുപോലെ എവിടെയോ പോകാൻ തയ്യാറായി വന്നു.. എവിടെപോകുവാ രണ്ടാളും,,,, നന്ദിനി അവരെ കണ്ടപ്പോൾ ചോദിച്ചു. ഒരു ഫ്രണ്ടിന്റെ മാരിയേജ് ഉണ്ട് ചേച്ചി, പോയിട്ട് വരാം കെട്ടോ എന്നും പറഞ്ഞു നന്ദിനിയെ കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിപ്പിക്കാതെ അർച്ചന നടന്നു... ഡോക്ട‌ർ ലക്ഷ്മ‌മണ വാര്യരുടെ മുൻപിൽ ഇരിക്കുകയാണ് അർച്ചനയും കാർത്തിക്കും പറയുന്നത്കൊണ്ട് മറ്റൊന്നും തോന്നരുത് രണ്ടാളും, തന്നെയുമല്ല കാർത്തിക് ഒരു ഡോക്‌ടറും കൂടിയാണ്, സൊ ഞാൻ ഓപ്പൺ ആയിട്ടേ പറയത്തൊള്ളൂ,,, ഡോക്ടർ വാര്യരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ രണ്ടുപേരുടെയും ചങ്കിടിപ്പ് കൂടി. അദ്ദേഹം അർച്ചനയെ നോക്കി..... ദൈവം നമ്മളെ സൃഷ്‌ടിക്കുമ്പോൾ എല്ലാവര്ക്കും എല്ലാകാര്യത്തിലും സമത്വം തരില്ല... എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പ്രശ്നസങ്കീര്ണമാകും നമ്മുടെ ജീവിതം.. അതിനെ എല്ലാം തരണം ചെയ്തു വേണം നമ്മൾക്കു ജീവിക്കുവാൻ.... അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ മനുഷ്യജീവിതത്തിന് അര്‌ഥമില്ലാതാകും..... അർച്ചനയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ഡോക്ടർ വാര്യർക്ക് വിഷമം ഉണ്ടായിരുന്നു.. അർച്ചന ....... താങ്കൾ സങ്കടപെടുവൊന്നും വേണ്ട, നമ്മൾക്ക് എന്തായാലും സൃഷ്‌ടികർത്താവിനെ മുറുക്കെ പിടിച്ചു പ്രാർത്ഥിക്കാം... അദ്ദേഹം കണ്ണ് തുറക്കാതിരിക്കില്ല, അക്കോർഡിങ് റ്റു മെഡിക്കൽ എത്തിക്സ്, നിങ്ങൾക്ക് ഒരു അമ്മയാകാനുള്ള കഴിവ് ഇല്ല, ന്നിരുന്നാലും ഇതെല്ലം തിരുത്തി കുറിച്ച ഒരുപാട് സംഭവങ്ങൾ ഉണ്ട്... അമ്മയാകില്ല എന്ന് അടിവരയിട്ടു ഞാൻ പോലും പറഞ്ഞ ഒരു കൊഴുക്കോട്ടു കാരി സുഹറക്ക് എട്ട് വര്ഷം കൂടി ഒരു ആൺകുട്ടി ജനിച്ചു... അതുപോലെ മിറക്കിൾ എന്തേലും സംഭവ്കും.... ഡോക്‌ടർ പ്രത്യാശ നിരത്തി കൊണ്ട് അവളോട് പറഞ്ഞു.. അങ്ങനെ കുറച്ചു സമയം കൂടി ഇരുന്നതിനു ശേഷം രണ്ടുപേരും കൂടി തിരിച്ചു വരുവാൻ എഴുനേറ്റു..... ഡോണ്ട് വറി അർച്ചന, നല്ലൊരു പ്രഭാതത്തിനായി നമ്മൾക്ക് കാത്തിരിക്കാം... അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു കുലുക്കി കൊണ്ട് ഡോക്‌ടർ വാര്യർ പറഞ്ഞു.. മടങ്ങും വഴി രണ്ടുപേരും കാര്യമായിട്ടൊന്നും സംസാരിച്ചില്ല...... വീടെത്തിയത് പോലും അവൾ അറിഞ്ഞില്ല..... കാർത്തിക്ക് എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളും നഷ്‌ടപെട്ടവൻ ആയിരുന്നു.. ഡോക്‌ടർ വാര്യർ അത്രക്ക് പ്രഗത്ഭനായ ഡോക്‌ടർ ആണ് ഈ കാര്യത്തിൽ.... ഇൻഫെർട്ടിലിറ്റി ട്രീറ്റ്‌മെൻ്റ് ആയിട്ട് ഒരുപാട് ദമ്പതികൾ അദ്ദേഹത്തതെ വിശ്വസിച്ചു വരുന്നതാണ്.... അത് നന്നായിട്ട് കാർത്തികിന് അറിയാം......എല്ലാം ദൈവഹിതം പോലെ നടക്കട്ടെ എന്ന് അവൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു... നന്ദിനി.... കൂട്ടുകാരൻ്റെ കല്യാണത്തിന് പോയി വന്ന ശേഷം രണ്ടിന്റെയും മുഖം എന്താ വാടിയിരിക്കുന്നത്, നീ ശ്രദ്ധിച്ചാരുന്നോ... ജാനകിയമ്മ നന്ദിനിയെ നോക്കി ചോദിച്ചു... അറിയില്ല അമ്മേ..... എന്തോ വിഷമം ഉണ്ട് രണ്ടാൾക്കും... നന്ദിനി പറഞ്ഞു... അമ്മ ഇനി അവളെ സങ്കടപെടുത്തരുത്, ദൈവം ഒരു കുഞ്ഞിനെ അവൾക്ക് കൊടുക്കണേ എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കാം നമ്മൾക്ക്...... Nnനന്ദിനി ഓരോ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ ജാനകിയമ്മക്കും തോന്നി അത് ശരിയാണെന്നു.... എനിക്ക് കോട്ടേഴ്‌സിലേക്ക് മാറിയാൽ കൊള്ളാമെന്നുണ്ട് അർച്ചന.... ഇവിടെ ഈ ബഹളവും, വഴക്കും എല്ലാം അല്ലേ.... രാത്രിയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ കാർത്തിക്ക് അർച്ചയുടെ മുൻപിൽ ഒരു നിർദ്ദേശം വെച്ച്...... അതൊന്നും വേണ്ട കാർത്തിക്, ഇത്രയും അടുത്തല്ലേ ഹോസ്‌പിറ്റൽ, വെറുതെ എന്തിനാ കോട്ടെഷ്സിൽ നിൽക്കുന്നത്..... പിന്നെ 'അമ്മ പറയുന്നതിലും കാര്യം ഉണ്ട്, സ്വന്തം മകന് ഒരു കുഞ്ഞു ജനിക്കുന്നത് എല്ലാ അമ്മമാർക്കും സന്തോഷം ഉള്ള കാര്യം ആണ്, അതില്ലാതെ വന്നാൽ ഇങ്ങനെ ഒക്കെയേ സംഭവ്ക്കൂ.... അർച്ചന ജാനകിയമ്മയെ ന്യായീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു..... അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി...... ജാനകിയമ്മ കുത്തുവാക്കുകൾ ഇടക്ക് പറയുമെങ്കിലും ഇപ്പോൾ അർച്ചനയ്ക്ക് അതിൽ ഒന്നും വിഷമം ഇല്ല, കാരണം അവൾക്കറിയാം താൻ ഒരിക്കലും ഒരു അമ്മയാകില്ല പക്ഷെ അവരിൽ ഒരുപാട് മാറ്റം വന്നിരുന്നു... മരുമകൾ അമ്മായാകില്ല എന്ന സത്യം അവർ അൻഗീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി.... പതിവുപോലെ ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോയ കാർത്തിക്ക് വീട്ടിൽ എത്തുന്ന സമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും എത്തിയിട്ടില്ല.... അർച്ചനയ്ക്ക് ആദി കയറി... കാർത്തിയെ വിളിച്ചിട്ടും കിട്ടുന്നില്ല, ഹോസ്പ്പിറ്റലിൽ വിളിച്ചപ്പോൾ കാർത്തിക് എന്തോ ആവശ്യത്തിന് ബാംഗ്ലൂർ പോയി എന്നാണ് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്.... .എന്താ ഇപ്പോൾ അങ്ങോട്ടേക്ക് ഒരു യാത്ര... അർച്ചന സകല ദൈവങ്ങളെയും വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു..... ഒന്ന് ഫോൺ എടുത്ത് എന്തെങ്കിലും കാർത്തി ഒന്ന് സംസാരിച്ചാൽ മതിയായിരുന്നു.. ആ ശബ്‌ദം ഒന്ന് കേട്ടാൽ തനിക്ക് ഇത്രയധികം വിഷമം വരില്ല എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.... കുറെ സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കാർത്തിക് തിരിച്ചു വിളിച്ചു.... നാളെ വരാൻ കഴിയു എന്നവൻ അറിയിച്ചു.... അടുത്ത ദിവസം രാവില മുതൽ എല്ലാവരും കാർത്തിയെ പ്രതീക്ഷിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്... രാത്രി പത്തുമണിയായിട്ടും കാർത്തി വന്നില്ല, വിളിച്ചിട്ടു കിട്ടുന്നുമില്ല.... ജാനകിയമ്മ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് എൻ്റെ കാർത്തിക്കെന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ ഞാൻ പിന്നെ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകില്ല അമ്മേ.... കരഞ്ഞുകലങ്ങിയ കണ്ണുമായി അർചന ഇരിക്കുകയാണ്..... കാർത്തിയെ അന്വഷിച്ചു പോകാൻ വേണ്ടി രാജൻമേനോനും മക്കളും വേഗം വണ്ടി എടുത്തു.... അപ്പോളേക്കും കാർത്തിയുടെ കാർ വരുന്നത് എല്ലാവരും കണ്ടു.. കാർത്തിക്കിൻറെ കൂടെ മറ്റൊരു ആളും കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു.... കാർത്തിക്ക് വണ്ടിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി, കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആളിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് കേവലം ഒരു വയസ്പോലും ആകാത്ത ഒരു വെളുത്തു തുടുത്ത ഒരു പെൺകുഞ്ഞുണ്ടായിരുന്നു.... ആ കുഞ്ഞിനെ കാർത്തിക്ക് മേടിച്ചു.... ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ആ കുഞ്ഞു വേഗം ഉച്ചത്തിൽ കരയുവാൻ തുടങ്ങി.... എല്ലാവരും സ്‌തബ്‌ധരായി നിൽക്കുകയാണ്... അർച്ചന ഓടിച്ചെന്നപ്പോൾ അവൻ കുഞ്ഞിനെ അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് കൈമാറി... കൂടെ വന്ന ആൾ കാർത്തിയുടെ വണ്ടിയിൽ കയറി പോയി... ഇതെന്താ മോനെ.... ഏതാ ഈ കുഞ്ഞു....എന്തൊരു ഓമനത്തം ആണ്... ജാനകിയമ്മ അവൻ്റെ മുൻപിലേക്ക് വന്നു... പെട്ടന്നുള്ള അമ്മയുടെ മാറ്റം കാർത്തിയെ ഞെട്ടിച്ചു... കാർത്തിക്ക് പതിയെ അകത്തേക്ക് കയറി... സെറ്റിയിൽ അമർന്നുകൊണ്ട് അവൻ ല്ലാവരെയും നോക്കി.. അമ്മേ ഇത്തിരി വെള്ളം വേണം, അവൻ ജാനകിയമംയെ നോക്കി.... #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ

കുടുംബം Part 8 ഞാൻ ചോദിച്ചതിന് ഉത്തരം 'അമ്മ പറഞ്ഞതിന് ശേഷം മാത്രമേ ഈ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ആക്കത്തൊള്ളൂ എന്നും പറഞ്ഞു കാർത്തിക്ക് കൈ രണ്ടും കെട്ടി മുൻപോട്ട് നോക്കി ഇരുന്നു.... അമ്മ എന്തുകൊണ്ട്‌തണ് അർച്ചനയോട് വരേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞത്..... കാർത്തിക്ക് വീണ്ടും അതേ ചോദ്യം ചോദിച്ചു.... അവന്റെ ശബ്ദം മുറുകിയിരുന്നു..... ജാനകിയമ്മക് പെട്ടന്നൊരു ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല മകനോട് പറയുവാൻ.... ആദ്യായിട്ടാണ് തൻ്റെ മകൻ ഇങ്ങനെ കയർത്തു സംസാരിക്കുന്നത്, അർച്ചനയോട് താൻ പറഞ്ഞത് അവനു തീരെ ഇഷ്ടപെട്ടിട്ടില്ല എന്നത് തീർച്ചയാണ്....... പക്ഷെ മകൻ്റെ മുൻപിൽ താഴ്ന്നു‌ കൊടുക്കാനും അവർക്ക് മനസ്സില്ലായിരുന്നു... കൊച്ചച്ച വണ്ടി വിട്... നമ്മൾക്ക് പോകാം എന്നും പറഞ്ഞു ശ്രാവൺ ബഹളം വെയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി,,, മിണ്ടാതിരിക്കു മോനേ......നന്ദിനി ശകരിച്ചിട്ടും അവൻ അടങ്ങിയില്ല... അവൻ ഉറക്കെ കരയാൻ തുടങ്ങി അപ്പോളേക്കും. അർച്ചന പതിയെ കാർത്തിയുടെ ഡോറിൻ്റെ അരികിൽ എത്തി... എല്ലാവരും കൂടെ വീടടച്ചു പോയാൽ ശരിയാകില്ല കാർത്തി, ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ പോയിട്ട് വരൂ എന്നിട്ടാകാം ഞാൻ പോണത്.... എന്നും പറഞ്ഞു അവൾ വേഗം അകത്തേക്ക് പോയി. ജാനകിയമ്മ വിജയഗർവോടെ ഇരുന്നു... കാർത്തിക് പതിയെ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്‌തു, അവനറിയാം അർച്ചന ഇനി വരില്ലെന്ന്... അവൻ വണ്ടി ഓടിച്ചു പോയി... ആരുമാരും പരസ്പ്‌പരം ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല ആശുപത്രി എത്തുന്നതുവരെ.. അർച്ചനയ്ക്ക് ആണ് പ്രോബ്ലം എന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞപ്പോൾ താൻ അവളോട് പറഞ്ഞതാണ് ഈ കാര്യം ഇപ്പോൾ ആരോടും പറയേണ്ടന്നു... പക്ഷെ അവൾ അമ്മയോട് ആദ്യം പോയി പറഞ്ഞു.. സ്നേഹം കൊണ്ട് അവളെ വീർപ്പുമുട്ടിച്ച അമ്മയുടെ മറ്റൊരു മുഖം ആണ് പിന്നെ പിന്നെ കാണാൻ തുടങ്ങിയത്..... ആശുപത്രിയിൽ ചെന്നപ്പോൾ ഹേമയുടെ വീട്ടുകാർ എല്ലാവരും എത്തിച്ചേർന്നിരുന്നു... ഹേമയെ റൂമിലേക്ക് മാറ്റിയിരുന്നു... ജാനകിയമ്മ വേഗം അങ്ങോട്ടേക്ക് ചെന്ന്... ഹേമയുടെ അരികിലായി കുഞ് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.. അച്ചമ്മേടെ കണ്ണേ എന്നും പറഞ്ഞു ജാനകിയമ്മ കുഞ്ഞിനെ എടുത്തു... നന്ദിനി ഹേമയുടെ അമ്മയോട് വിവരങ്ങൾ ഒക്കെ ചോദിച്ചു അറിയുകയായിരുന്നു.. കാർത്തിയുടെ അടുത്തേക്ക് ജിഷ്‌ണു ചെന്നു...കാർത്തിയുടെ മുഖം മാറ്റം അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു... അർച്ചന എന്താടാ വരാത്തത് ?അവൻ ചോദിച്.... കാർത്തി മറുപടി പറയും മുൻപേ ഹേമയുടെ 'അമ്മ അവർക്കരികിലേക്ക് വന്നു... അയ്യോ മോനെ മച്ചിപെണ്ണുങ്ങൾ ആരും ജനിച്ചു വീണ കുഞ്ഞിനെ കാണാൻ ഉടനെ ഒന്നും പോകാറില്ല....അമ്മയ്ക്കും കുഞ്ഞിനും കണ്ണേറ് കിട്ടും എന്നാണ് കാരാവണന്മാർ പറയുന്നത്.... ഹേമയുടെ അമ്മയുടെ പെട്ടന്നുള്ള മറുപടിയിൽ എല്ലാവരും സ്‌തംഭിച്ചു പോയി... നിങ്ങൾ എന്താ പറഞ്ഞത്...... കാർത്തി അവരെ നോക്കി.. നിങ്ങളുടെ മകൾക്കും, കുഞ്ഞിനും കണ്ണേറ് കിട്ടാനായി എന്റെ ഭാര്യ ഇങ്ങോട്ട് വരില്ല, എന്നും പറഞ്ഞു കാർത്തിക്ക് ചാടി എഴുനേറ്റ് വെളിയിലേക്ക് പോയി... എല്ലാവരും മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി... 'അമ്മ ഇതെന്തു വർത്തമാനമാ പറഞ്ഞത്.... കാർത്തി എന്ത് വിചാരിച്ചു കാണും ആവൊ....ഹേമ അവളുടെ അമ്മയെ വഴക്കു പറഞ്ഞു... എടി അവൻ എന്നെ വിളിച്ചത് നീ കേട്ടോ..... നിങ്ങൾ എന്ന്...അവർക്ക് കലി കയറി... ജിഷ്ണു കാർത്തിക്കിൻ്റെ പിറകെ പോയെങ്കിലും അവനു കാർത്തിയെ കണ്ടെത്താനായില്ല... കാർത്തിക് പിണങ്ങി പോയെന്നു അവനു മനസിലായി... ജിഷ്‌ണു തിരികെ റൂമിൽ എത്തുമ്പോൾ ഹേമ അവളുടെ അമ്മയെ വഴക്കു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ജാനകിയമ്മയും നന്ദനയും മിണ്ടാതെ നിൽക്കുകയാണ്.... മോനെ അവൻ നല്ല ദേഷ്യത്തിൽ ആണെന്ന് തോനുന്നു, ഞങ്ങൾ അവൻ്റെ ഒപ്പം ഇറങ്ങുവാ, നാളെ വരാം എന്നും പറഞ്ഞു ജാനകിയമ്മ എഴുനേറ്റു.... ഒപ്പം നന്ദിനിയും.. അവൻ പോയമ്മേ... അവനു നല്ല ദേഷ്യം ഉണ്ട്... ജിഷ്‌ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.. ഞാൻ കൊണ്ടുവിടാം അമ്മയെ എന്നും പറഞ്ഞു ജിഷ്ണു നന്ദിനിയുടെ കൈയിൽ നിന്നും കുഞ്ഞാറ്റയെ വാങ്ങി.. നീ ഇപ്പോൾ പോയാൽ എങ്ങനെയാ ജിഷ്‌ണു.... എന്തേലും മെഡിസിൻ മേടിക്കണമെകിൽ എനിക്ക് സ്റ്റെപ് ഇറങ്ങി പോകാൻ ഒന്നും വയ്യ കെട്ടോ... ഹേമയുടെ 'അമ്മ ക്ഷുഭിതയായി... ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ ഇങ്ങു വരില്ലേ അമ്മേ... മെഡിസിൻ ഷീറ്റ് മേടിച്ചു 'അമ്മ ഇവിടെ വെച്ചാൽ മതി.... ജിഷ‌ കാറിന്റെ ചാവി എടുത്തു.. ഹേമയുടെ മുഖം ഇരുണ്ടെങ്കിലും ജിഷ്‌ണു അത് നോക്കാൻ പോയില്ല... ജാനകിയമ്മയും, നന്ദിനിയും യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി.. കാർത്തിയുടെ കാറിൻ്റെ ഇരമ്പൽ കേട്ടപ്പോൾ അർച്ചന വാതിൽ തുറന്നു വെളിയിലേക്ക് വന്നു... കാറിൽ നിന്നും ജാനകിയമ്മയും നന്ദിനിയും ഇറങ്ങാഞ്ഞപ്പോൾ അർച്ചന അങ്ങോട്ട് ചെന്നു... അവർ വന്നില്ലേ കാർത്തി..... എന്നെ എന്തെ വിളിക്കാഞ്ഞത്, ഞാൻ റെഡി ആകുമായിരുന്നല്ലോ, ഒരു മിനിറ്റ് ഞാൻ ഈ ഡ്രസ്സ് മാറി ഇപ്പോൾ വരാം.... അർച്ചന വാതോരാതെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് പോകാൻ തിരിഞ്ഞു.. നീ ഇപ്പോൾ പോകണ്ട......അർച്ചന.... കാർത്തിക് അവളെ വിളിച്ചു.... അർച്ചന തിരിഞ്ഞു നിന്ന് അവനെ നോക്കി... അവൾക്ക് തോന്നി രംഗം അത്ര പന്തിയല്ലെന്ന്... പിന്നെ അവൾ അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും ചോദിച്ചില്ല... കുഞ്ഞു സുഖമായിരിക്കുന്നു അല്ലേ കാർത്തി... അർച്ചന അവനു ചായയുമായി വന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.... മ്.... അവൻ ഒന്ന് മൂളുക മാത്രം ചെയ്‌തു... എനിക്ക് കാണണം എന്നാഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു, നാളെ പോകാം അല്ലേ കാർത്തി.... അർച്ചന സമാധാനപ്പെട്ടു..... കാർത്തി അതിനു മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.... അപ്പോളേക്കും രാജൻമേനോനും വിഷ്‌ണുവും വന്നു.... നന്ദിനി.... വിഷ്ണു ഉറക്കെ വിളിച്ചു... അവർ വന്നില്ല ചേട്ടാ,,, അർച്ചന പറഞ്ഞു... വന്നില്ലേ...... കാർത്തി നീ അല്ലേ അവരെ കൊണ്ടുപോയത്... ?രാജൻ മേനോൻ ചോദിച്ചു.. കാർത്തിക് ആരോടും ഒരക്ഷരം പോലും പറയാതെ മൊബൈലിൽ കണ്ണും നട്ടിരുന്നു... അർച്ചനയ്ക്ക് തോന്നി എന്തൊക്കെയോ പ്രശ്ന‌ങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നു.. വിഷ്‌ണു ഫോൺ എടുത്തു നന്ദിനിയെ ഡയൽ ചെയ്തു.. അവർ ഗാന്ധി സ്കെ‌ായർ കഴിഞുന്നു, ഇപ്പോൾ എത്തും അച്ഛാ, ജിഷ‌ ഉണ്ട് കൂടെ.... എന്നും പറഞ്ഞു വിഷ്ണു റൂമിലേക്ക് പോയി.... ഇതാ അച്ഛാ ചായ എന്നും പറഞ്ഞു അർച്ചന രാജൻമേനോൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു... വേണ്ട... ഞാൻ ജാനകി വന്നിട്ട് കുടിച്ചോളാം... അയാൾ താല്പര്യം ഇല്ലാത്ത മട്ടിൽ പറഞ്ഞു... വിഷ്ണു‌ച്ചേട്ടാ ചായ ഇപ്പോൾ കുടിക്കുന്നുണ്ടോ അവൾ ചോദിച്ചു... വേണ്ട അർച്ചന... ഞാൻ ഒന്ന് കുളിച്ചു ഫ്രഷ് ആകട്ടെ, ഹോസ്‌പിറ്റലിൽ പോകണം കുഞ്ഞിനെ കാണുവാൻ..... വിഷ്‌ണു അകത്തേക്ക് പിൻവലിഞ്ഞു.. പെട്ടന്ന് ജിഷ്ണുവിൻ്റെ കാര് മുറ്റത് വന്നു നിന്ന്.... എല്ലാവരും കൂടി ഹാളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു... അച്ഛാച്ച എന്നും പറഞ്ഞു കുഞ്ഞാറ്റ ഓടിവന്നു.... രാജൻമേനോൻ കൈയിലിരുന്ന ചോക്ലേറ്റ് കൊച്ചുമക്കൾക്ക് രണ്ടാൾക്കും കൊടുത്തു... ജിഷ്‌ണു അകത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ കാർത്തി പതിയെ എഴുനേറ്റു... എടാ 'അമ്മ പറഞ്ഞതൊന്നും നീ കാര്യമാക്കണ്ട കെട്ടോ, അവർ ഒരു കഥ ഇല്ലാത്ത സ്ത്രീ ആണ്... കാർത്തിക്കിന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ജിഷ്‌ണു പറഞ്ഞു... നീ ഇത്രക്ക് താഴുകയൊന്നും വേണ്ട ജിഷ്‌ണു മോനേ,,, അവർ ഉള്ള കാര്യം തന്നെയാ പറഞ്ഞത്.... എടുത്തടിച്ചതുപോലെ ജാനകിയമ്മ പറഞ്ഞു... ആർക്കു വേണ്ടിയാ നീ ഈ ചായയും ആയി നിക്കുന്നതെന്നു ചോദിച്ചുകൊണ്ട് കാർത്തിക് അർച്ചനയുടെ കൈയിലെ ട്രേ മേടിച്ചോരു ഏറായിരുന്നു... അത് ചിന്നം പിന്നമായി പൊട്ടി തെറിച്ചു.... കേറിപോടി അകത്തു..... കാർത്തിക് അർച്ചനയെ നോക്കി അലറി ഇങ്ങനെ ഒരു ഭാവം ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു അർച്ചന.... കാർത്തിക്ക് ഇന്നുവരെ ഒരു വഴക്കുപോലും അർച്ചനയെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല... അതിനുള്ള ഒരു അവസരവും അവൾ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടില്ല എന്നതാണ് സത്യം .. വിഷമം കൊണ്ട് അവളുടെ അധരങ്ങൾ വിറകൊള്ളുന്നത് കാർത്തി കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു... അർച്ചന ഒന്നും പറയാതെ അകത്തേക്ക് പോയി.... അവൾ മുറിവിട്ടു പോയതും കാർത്തിക്ക് വീട്ടിലുള്ളവരുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു... 'അമ്മ ഇന്ന് എന്ത്കൊണ്ടാണ് അർച്ചനയോട് ഹോസ്പ്‌പിറ്റലിൽ വരേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞത്... അതിനുള്ള ഉത്തരം എനിക്ക് കിട്ടിയില്ലലോ... രാജൻമേനോനും ആണ്മക്കളും ഇതൊന്നും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല... അവർ പരസ്‌പരം നോക്കി.. അതിനുള്ള ഉത്തരം ആണ് ഹേമയുടെ അമ്മ നിന്നു നീ കേട്ടത് ..... ജനാകിയമ്മക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കുവാൻ താൽപര്യം ഇല്ലായിരുന്നു.... ഓഹോ അപ്പോൾ അങ്ങനെയാണ് കാര്യങ്ങൾ അല്ലെ.... Kകാർത്തിക് അവരെ നോക്കി മന്ദഹസിച്ചു... അമ്മ ഇത്രയും ദുഷ്‌ടയായ ഒരു സ്ത്രീ ആണെന്ന് ഞാൻ ഓർത്തിലായിരുന്നു.... സ്വന്തം മകന് ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടാകാത്തതിൽ ദൈവത്തോട് പ്രാര്ഥിക്കുന്നതിനു പകരം അന്ധവിശ്വാസം മുറുക്കെ പിടിച്ചു നടക്കുന്ന അമ്മയെ ഞാൻ ആദ്യം കാണുകയാണ്... കാർത്തിക് പറഞ്ഞു നിറുത്തി... അതേടാ.... അന്ധവിശ്വാസം തന്നെയാണ് എന്ന് കൂട്ടിക്കോ....ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ മച്ചിപ്പശു തൊഴുത്തിൽ നിന്നാൽ ഞങൾ അതിനെ വിൽക്കും കിട്ടുന്ന പൈസക്ക്..... ജാനകിയമ്മ മകനെ പരിഹസിച്ചു.... 'അമ്മ വില്‌കേണ്ടയിരുന്നു കൊന്നു തിന്നോളാൻ മേലായിരുന്നോ.... കാർത്തിയും വിടാനുള്ള ഭാവം ഇല്ലായിരുന്നു..... നീ കൊന്നു തിന്നെടാ, നിൻ്റെ കൂടെ ഇപ്പോൾ ഇല്ലേ ഒരു മച്ചി..... ജാനകിയമ്മ കാർത്തിയോട് തട്ടിക്കയറി.. ഒന്ന് നിർത്തുണ്ടോ ജാനകി നീ.... രാജൻ മേനോൻ അവരെ രണ്ടുപേരെയും മാറി മാറി നോക്കി.... കാർത്തി നീ ഒരു ഡോക്‌ടർ അല്ലേടാ.... ഇങ്ങനെ ഒക്കെ സംസാരിക്കാതെ... വിഷ്‌ണു അവൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. ആരും ഇതിൽ ഒരക്ഷരം പോലും പറയണ്ട,,,, ഇത് എന്റെ പേഴ്‌സണൽ മാറ്റർ ആണ്.... കാർത്തിക് വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി തന്നെ പറഞ്ഞു. 'അമ്മ ആവശ്യം ഇല്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ ഒരുപാട് പറയുന്നുണ്ട്, പ്രായം ആകുംതോറും അമ്മക്ക് ഇത് എന്താ ഇങ്ങനെ..... Vജിഷ‌ ജാനകിയമ്മയോട് ചോദിച്ചു... എന്റെ വീട്ടിൽ എന്നെ ആരും ഭരിക്കാൻ വരേണ്ട, ഞാൻ അതിനു സമ്മതിക്കത്തും ഇല്ല.... കാർത്തി അതോർത്താൽ നിനക്കും നിൻറെ ഭാര്യക്കു നന്ന്... ഇതും പറഞ്ഞു ജാനകിയമ്മ അവരുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി... #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

കുടുംബം Part 7 ചെറിയ ചെറിയ ഇണക്കങ്ങക്കും പിണക്കങ്ങളും ഒക്കെ ആയി വർഷം കടന്നു പോയത് എത്ര പെട്ടന്നാണ് എന്ന് അർച്ചന ഓർത്തു.... മേലേവീട്ടിൽ വന്നതായിരുന്നു അർച്ചന,....അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കാണുവാൻ.. മോളെ അച്ചു... വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് വര്ഷം അഞ്ചു കഴിഞ്ഞില്ലേ, ഇനി എങ്കിലും നമ്മൾക്ക് വേറെ ഏതെങ്കിലും നല്ല ഒരു ഹോസ്‌പിറ്റലിൽ പോകണ്ടേ.. വൈകും തോറും കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാകും കെട്ടോ,,, ഗീതാദേവി എപ്പോളും പറയുന്ന പല്ലവി തന്നെ മകളോട് ഉരുവിട്ടു..... അർച്ചന അമ്മയോട് അതിനു മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല... അച്ഛൻ ഇപ്പോളെങ്ങാനും വരുമോ അമ്മേ,ഒന്ന് വിളിച്ചു നോക്കിക്കേ... എനിക്ക് ഇറങ്ങാൻ ടൈം ആയി എന്നും പറഞ്ഞു അർച്ചന ഫോണിലേക്ക് നോക്കി... ഇപ്പോൾ വരും മോളേ... നീ കുറച്ചൂടെ വെയിറ്റ് ചെയ്യു എന്നും പറഞ്ഞു ഗീതാദേവി അവരുടെ ഫോൺ എടുത്ത് ശേഖരവര്‌മയെ ഡയൽ ചെയ്‌തു... അപ്പോളേക്കും മുറ്റത്തൊരു കാർ വന്നു നിന്നു... അച്ഛൻ വന്നല്ലോ എന്നും പറഞ്ഞു അർച്ചന ചാടി എഴുനേറ്റു.... ആഹ് മോൾക്ക് ഇന്ന് ഒരു ദിവസം ഇവിടെ നിൽക്കാൻ വയ്യാരുന്നോ.... എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ വാത്സല്യപൂർവ്വം അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു... കുറച്ചു വിശേഷങ്ങൾ ഒക്കെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം അർച്ചന യാത്ര പറഞ്ഞു പോയി.... ഗീതാദേവി വന്നു സോഫയിൽ ഇരുന്നു... എന്തൊരു പരീക്ഷണം ആണ് എൻ്റെ പൂർണത്രയീശാ.... എന്റെ കുഞ്ഞിന് ഇങ്ങനെ ഒരു ഗതി വന്നത് അവൾ എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടാണോ..... അവർ നിറകണ്ണുകളോടെ ഇരുന്നു..... ശേഖര വർമയ്ക്കും വാക്കുകൾ ഇല്ലായിരുന്നു മറുപടിക്കായി...... വർഷം അഞ്ച് എന്നത് ഒരു ചെറിയ കാലയളവ് അല്ല എന്ന് അയാൾക്കറിയാം... പ്രാർത്ഥിക്കുക എന്നല്ലാതെ വേറെയൊരു മാർഗവും ഇല്ല അവർക്ക് മുൻപിൽ.... മോള് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ തന്നോട്, അവിടെ ആർകെങ്കിലും മോളോട് എന്തെങ്കിലും എതിർപ്പോ, വിദ്വഷമോ ഉണ്ടോ ഗീതേ ?ശേഖരവർമ ഭാര്യയോട് ആരാഞ്ഞു.... കാർത്തിക്ക് പാവം ആണെന്ന് മാത്രമേ എനിക്കറിയുന എന്ത് വിഷമം ഉണ്ടെങ്കിലും അവൾ അതെല്ലാം തനിയെ സഹിക്കും, അതാണല്ലോ ഇപ്പോളത്തെ ശീലം,ഞാൻ ചെന്നപ്പോൾ ജാനകിയമ്മ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ട്... ഗീത കണ്ണ് തുടച്ചു.. ഹേമയുടെ രണ്ടാമത്തെ പ്രസവത്തിനു വിടുന്ന ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാൻ ചെന്നതായിരുന്നു ഗീതാദേവി. ഹേമ പോകാനായി ഇറങ്ങിയപ്പോൾ അർച്ചന ആണ് ഹേമയുടെ മൂത്ത കുട്ടിയെ എടുത്തുകൊണ്ട് കാറിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നത്.... രാജൻമേനോൻ്റെ സഹോദരി ഷീലയും ജാനകിയമ്മയും കൂടി വേഗം അങ്ങോട്ട് ചെന്ന്, എന്നിട്ട് അർച്ചനയെ അവർ ഒരുപാട് വഴക്ക് പറഞ്ഞു, പ്രസവിക്കാത്ത നീയാണോ ഒരു ശുഭകാര്യത്തിനു പുറപ്പെടുമ്പോൾ ഇങ്ങനെ മുമ്പിൽ ചെന്ന് നിൽക്കുന്നത്,... കയറിപോകുന്നുണ്ടോ അകത്തു എന്നും പറഞ്ഞു അവർ അർച്ചനയെ ശകാരിച്ചപ്പോൾ ഗീതാദേവിക്ക് നോക്കി നിൽക്കാൻ മാത്രമേ കഴിഞ്ഞൊള്ളൂ... അർച്ചന ഒരിക്കൽ പോലും ആ സ്ത്രീയെ കുറിച്ച ഒരു മോശം അഭിപ്രായവും പറഞ്ഞിട്ടില്ല... എന്നും അവൾ നല്ലത് മാത്രമേ അഭിപ്രായപെട്ടിട്ടൊള്ളൂ, ജാനകിയമ്മ എന്ന സ്ത്രീ ഇത്രക്ക് തരം താഴ്ന്ന വർത്തമാനം ആണല്ലോ പറഞ്ഞതെന്ന് ഗീതാദേവി ഓർത്തു... അവർക്ക് വിഷമം കാണും ഗീതേ, അതാകും അവർ അങ്ങനെ സംസാരിച്ചതെന്ന് ഓർക്കുക... ശേഖര വർമ്മ പറഞ്ഞു... അവരുടെ മകൾക്കായിരുന്നു ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നതെങ്കിലോ ചേട്ടാ, ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം പറയാൻ പറ്റില്ലേ..... ഗീതക്ക് ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഒരുപോലെ വന്നു.... എല്ലാം ശരിയാകും, എനിക്കുറപ്പുണ്ട്, ദൈവം എൻ്റെ മകളെ പരീക്ഷിക്കുന്നത് ആണ് ഇതെല്ലാം അയാൾ അതും പറഞ്ഞു മുറിയിലേക്ക് പോയി... അർച്ചന തിരികെ ഭർതൃഗൃഹത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ നന്ദിനി പൂച്ചെടികൾ നനയ് ക്കുകയായിരുന്നു... മക്കൾ രണ്ടുപേരും സ്കൂ‌ളിൽ നിന്നും എത്തിയിരുന്നില്ല.... വീട്ടിൽ എന്തൊക്കെ ഉണ്ട് വിശേഷങ്ങൾ അർച്ചന എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് നന്ദിനി ടാപ്പ് അടച്ചിട്ട് അവളുടെ നേർക്ക് വന്നു... പ്രേത്യേകിച്ചു ഒന്നുമില്ല ചേച്ചി.... ഇങ്ങനെ പോകുന്നു എന്നും പറഞ്ഞു അവൾ നന്ദിനിയുടെ ഒപ്പം അകത്തേക്ക് വന്നു... ജാനകിയമ്മ അകത്തുണ്ടായിരുന്നു, നാരായണീയം ചൊല്ലുകയാണ് അവർ.... ഇടക്ക് വെറുതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവർക്ക് ഈ പതിവുകൾ ഉള്ളതാണ്... അർച്ചനയെ അവർ മുഖം ഉയർത്തി ഒന്ന് നോക്കി... അർച്ചനയോട് അവർ ഇപ്പോൾ അങ്ങനെ ഒന്നും സംസാരിക്കാറില്ല, എന്തെങ്കിലും അവൾ ചോദിച്ചാൽ മറുപടി മാത്രം.... നേരത്തെ ഒക്കെ അർച്ചന വീട്ടിൽ പോയി വന്നാൽ ജാനകിയമ്മ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിക്കുകയും പറയുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുമായിരുന്നു... അവൾ വീട്ടിൽ പോകുമ്പോൾ ജാനകിയമ്മ വാഴക്കുലയും, നാളികേരവും ഒക്കെ കൊടുത്തയക്കുമായിരുന്നു... ചിലപ്പോൾ അർച്ചന നിര്ബന്ധിക്കുമ്പോൾ അവർ അർച്ചനയുടെ കൂടെ മേലേവീട്ടിൽ പോകുമായിരുന്നു... അർച്ചനയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞുവന്നു....പണം,സൗന്ദര്യം, വിദ്യാഭ്യാസം, കുടുംബ മഹിമ എല്ലാം ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല... ഒരു പെണ്ണിൻ്റെ ജീവിതം പൂർണതയിൽ എത്തുന്നത് അവൾ ഒരു അമ്മയാകുമ്പോൾ ആണ്..... ഷവറിന്റെ അടിയിൽ എത്ര നേരം നിന്നുവെന്നു അവൾക്കു തന്നെ അറിയില്ല.... കാർത്തിക്ക് വന്നപ്പോൾ അർച്ചന ഏതോ പുസ്‌തകം വായിച്ചുകൊണ്ട് ഇരിക്കുകയാണ്.. കര്ത്തികിനെ കണ്ട അവൾ വേഗം എഴുനേറ്റു......ചായ എടുക്കട്ടേ കാർത്തി അവൾ ചോദിച്ചു.... ഞാൻ കുടിച്ചായിരുന്നു, അവൻ പറഞ്ഞു... വീട്ടിൽ എല്ലാവരും എന്ത് പറയുന്നു, മോളോട് ടു ഡേയ്സ് നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞില്ലേ അവർ രണ്ടാളും എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ഷർട്ട് അഴിച്ചുമാറ്റി... ഒരുപാട് പറഞ്ഞതാ, താൽപര്യം ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല കാർത്തി....... കാർത്തിയെ പിരിഞ്ഞു നില്ക്കാൻ ഉള്ള വിഷമംകൊണ്ടാണ്......അർച്ചന അവനെ നോക്കി.. മേഘ ചേച്ചി വന്നത് താൻ കണ്ടിലായിരുന്നോ ?കാർത്തിക് അർച്ചനയോടചോദിച്ചു ഇല്ല, ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല കാർത്തി.... അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ നേരത്തെ ഇറങ്ങി പോയേനെ എന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ മുറിക്ക് പുറത്തേക്കു പോയി... ചേച്ചി എപ്പോളാണ് വന്നത്.. ചായ എടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന നന്ദിനിയെ നോക്കി അർച്ചന ചോദിച്ചു.. ഇത്തിരി നേരം ആയി... ഞാൻ ഓർത്തത് അർച്ചന ഉറങ്ങുവാനെന്നാണ് ആണ്... അതാ ഞാൻ വിളിക്കാഞ്ഞത്.... നന്ദിനി ഇതും പറഞ്ഞു ചായ എടുത്ത് ഗ്ലാസിലേക്ക് പകർന്നു.... ആ കായവരുത്തതും ഉണ്ണിയപ്പവും ഒരു പ്ലേറ്റിൽ എടുക്കുമോ അർച്ചന എന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് നന്ദിനി ജാനകിയമ്മയുടെ മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി പോയി.. അർച്ചന ചെല്ലുമ്പോൾ മേഘ എന്തൊക്കൊയോ പറഞ്ഞു പൊട്ടി ചിരിക്കുകയാണ്...ചേച്ചി ഇപ്പോളാണ് വന്നതല്ലേ എന്നും ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അർച്ചന അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന്... ടേബിളിൽ കൊണ്ടുചെന്നു അവൾ കായവർത്തതും ഉണ്ണിയപ്പവും ഒക്കെ അർച്ചന എന്തൊക്കെയുണ്ട് വിശേഷങ്ങൾ, മേഘ ഒരു ഉണ്ണിയപ്പം എടുത്തുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.... വിശേഷം ഒന്നുമില്ല ചേച്ചി, ചേച്ചി വന്നതലേ ഒള്ളു... നിങ്ങൾ സംസാരിച്ചിരിക്ക് കെട്ടോ എന്നും പറഞ്ഞു അർച്ചന ഇറങ്ങി... അവൾക്കറിയാം ഇനി ഓരോ കുത്തുവാക്കുകൾ കേൾക്കേണ്ടി വരും എന്ന്... അത്കൊണ്ട് മനപ്പൂർവം അവൾ ഒഴിഞ്ഞുമാറിയതാണ്... കാർത്തി കുളിക്കയാണെന്നു അവൾക്ക് മുറിയിൽ തിരികെ എത്തിയപ്പോൾ മനസിലായി... കുളികഴിഞ്ഞു അവൻ താഴേക്ക് ചെന്ന്.... മേഘയും ജാനകിയമ്മയും നന്ദിനിയും കൂടി ഇരുന്നു ചായ കുടിക്കയാണ്... തൻ്റെ ഭാര്യ ഇല്ലാതെ ചായ കുടിക്കാതിരുന്ന അമ്മയാണ്..... എടാ നീ അങ്ങ് ക്ഷീണിച്ചു കെട്ടോ ശരിക്കും, മേഘ കാർത്തിയെ നോക്കി..... ഈ ജോലിയും തിരക്കും അല്ലെ മോളെ അതാ മോൻ ഇങ്ങനെ മെലിഞ്ഞത്, ജാനകിയമ്മ മകളോട് മറുപടിയും പറഞ്ഞു.... മേഘ മടങ്ങുന്നതുവരെ അർച്ചന പുറത്തേക്കും വന്നില്ല, ആരും അവളെ തിരക്കിയും ഇല്ല.... ഹേമക്ക് പ്രസവത്തീയതി അടുത്തിരിക്കുകയാണ്, ജാനകിയമ്മ നാഴികയ്ക്ക് നാൽപ്പതു വട്ടവും ഹേമയെ വിളിച്ചു വിവരം അന്വഷിക്കും.... ഒരു ദിവസം ഉച്ചകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഹേമയുടെ അമ്മയുടെ ഫോൺകാൾ വന്നു നന്ദിനിയുടെ ഫോണിലേക്ക്... ഹേമയെ ഹോസ്‌പിറ്റലിൽ അഡ്‌മിറ്റ് ആക്കി... ചെറിയ വേദന ആയിട്ട് വന്നതാണ്, ലേബർ റൂമിൽ കയറ്റിയെന്നും അവർ വിളിച്ചു നന്ദിനിയോട് പറഞ്ഞു... ഇതറിഞ ജാനകിയമ്മ വേഗം തന്നെ പോകാൻ റെഡി ആയി... കാർത്തികിനോട് അവരെ കൊണ്ടുചെന്നാക്കുവാൻ പറഞ്ഞു... . നന്ദിനിയും കൂടി വരാമെന്നു പറഞ്ഞു മക്കളെ ഒരുക്കാനായി പോയി.... അപ്പോളേക്കും അടുത്ത ഫോൺ വന്നു, ഹേമ പ്രസവിച്ചു പെണ്കുട്ടിയാണെന്നു.... ജാനകിയമ്മ പൂജാമുറിയിലേക്ക് ഓടി... ഭഗവാന് നന്ദി പറഞ്ഞിട്ട് അവർ വേഗം നന്ദിനിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന്... മോളെ നീ വേഗം റെഡി ആകു കെട്ടോ, നമ്മൾക്ക് അത്രടം വരെ പോയിട്ട് വരാം...... എന്ന് പറഞ്ഞു ജാനകിയമ്മ നന്ദിനുടെ ഇളയകുഞ്ഞിനെ എടുത്തു.. കാർത്തിക് ഒരുങ്ങിവന്നപ്പോളേക്കും ജാനകിയമ്മയും, നന്ദിനിയും കൂടി കാർപോർച്ചിലേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നു... ജാനകിയമ്മ മുൻപിൽ കയറി ഇരുന്നു.... കൂടെ ശ്രാവണും อารั... കാർത്തിക് രണ്ടുപ്രാവശ്യം ഹോൺ മുഴക്കിയപ്പോൾ അർച്ചന ഓടി വന്നു... അവളും അവരുടെ ഒപ്പം ഹോസ്‌പിറ്റൽ വരെ പോകാനായിരുന്നു... . നീ ഇത് എങ്ങോട്ടാ ഒരുങ്ങി ഇറങ്ങുന്നത്, നിന്നോട് ആരാ പറഞ്ഞത് ഞങളുടെ കൂടെ വരാൻ.... ജാനകിയമ്മ പല്ലു ഞെരിച്ചു.. ഞാൻ ആണ് അമ്മെ അർച്ചനയോട് കൂടി വരാൻ പറഞ്ഞത്, അതിൽ 'അമ്മ കണ്ടെത്തിയ തെറ്റെന്താണ് എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് കാർത്തിക്ക് വണ്ടി ഓഫ് ചെയ്‌തു... #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

കുടുംബം Part 5 കാർത്തിക് നമ്മൾക്ക് പാരിസിൽ പോകണ്ടേ,,,, ഈഫൽ ടവറിലും, ഷാംപൈൻ ബാറിലും ഒക്കെ പോകണം നമ്മൾക്ക്, അടിച്ചു പൊളിക്കണ്ടേ,, എന്നും പറഞ്ഞു അവൾ കൈകൾ രണ്ടും കൂട്ടി മുട്ടിച്ചു.... ഒറ്റ മോളായത് കൊണ്ട് പെണ്ണിനെ തലയിൽ കയറ്റി വെച്ചിരുക്കുക ആണല്ലേ,,,,, കാർത്തിക് ഡ്രൈവ് ചെയുന്നതിനിടയിൽ അർച്ചനയെ പാളി നോക്കി... അവൾ അതിനു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല....... സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് ഇതൊന്നും ഇഷ്‌ടമല്ല അർച്ചന..... നമ്മൾക്ക് നമ്മുടെ ദൈവത്തിൻ് സ്വന്തം നാട്ടിൽ അടിച്ചുപൊളിച്ചാൽ പോരെ..... മൂന്നാർ ഏറ്റവും ബെസ്‌റ് ആണ്, താൻ മീശപുലിമലയിൽ പോയിട്ടുണ്ടോ, എന്ത് രസം ആണെന്നോ, വാഗമൺ പൈൻ മരക്കാട് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ എന്നെല്ലാം ചോദിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ വാചാലനായി അവളെ നോക്കി... അർച്ചന മറുത്തൊരു വാക്ക് പോലും പറഞ്ഞില്ല അവനോട്...... അവൾക്ക് മനസിലായി അവനു ഇഷ്ട്‌ടമല്ല ഇതൊന്നും എന്ന്.. കാർത്തിക്കും അർച്ചനയും പരസ്‌പരം ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല വീട് എത്തുന്നതുവരെ... കാർ പാർക്ക് ചെയ്‌തപ്പോൾ ഡോർ തുറന്നു ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയ അർച്ചനയുടെ കൈയിൽ കാർത്തിക്ക് കടന്നു പിടിച്ചു... അതേ ലിവിന്റെ കാര്യം ഞാൻ ഹോസ്പ‌ിറ്റലിൽ ഒന്ന് സംസാരിക്കട്ടെ കെട്ടോ..എന്നിട്ട് നമ്മൾക്ക് പാരീസ് ട്രിപ്പ് പ്ലാൻ ചെയാം..... പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ അർച്ചനയോട് അവൻ പറഞ്ഞു... അവൾ മറുപടി പറയും മുൻപേ ജാനകിയമ്മ ചിരിച്ച മുഖവുമായി അവരുടെ അടുത്തേക് വരുന്നത് കണ്ട കാർത്തിക്ക് വേഗം അവളുടെ കൈ വിടുവിച്ചു പുറത്തേക് ഇറങ്ങി... യാത്ര ഒക്കെ സുഖമായിരുന്നു അല്ലേ മോളെ അച്ഛനും അമ്മയും എന്ത് പറയുന്നു എന്നും ചോദിച്ചു കൊണ്ട് അവർ വന്നു അർച്ചനയെ തഴുകി.... മേഘ അപ്പോൾ അങ്ങോട്ട് വന്നു, പിറകിൽ ഹേമയും ഉണ്ടായിരുന്നു.... രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണ് പോയത് അർച്ചനയുടെ കഴുത്തിലേക്കും, കാതിലേക്കും ആയിരുന്നു... കാർത്തിക്കും അർച്ചനയും മുറിയിലേക്ക് കയറിപോയതും മേഘ ഓടി ജാനകിയമ്മയുടെ പിറകെ.... അമ്മേ,,,,, വന്നപാടെ അവൾ കാർത്തിക്കിന്റെ പോക്കറ്റ് കാലിയാക്കും കെട്ടോ.. ഡയമണ്ട് നെക്ളേസ് ആണ് കഴുത്തിൽ കിടന്നത്, 'അമ്മ കണ്ടില്ലേ.. മേഘ അവരുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു നിർത്തി പറഞ്ഞു... അതിന്റെ സെറ്റ് ഉണ്ടല്ലോ ചേച്ചി, കമ്മലും ഡയമണ്ട് ആണ് ഹേമയും പറഞ്ഞു.... ജാനകിയമ്മ രണ്ടുമക്കളുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി... അവൻ മേടിച്ചു കൊടുത്തെങ്കിലും അത് അവൻ്റെ ഭാര്യക്ക് അല്ലെ മക്കളെ.... പിന്നെ നിങ്ങൾക്കെന്താ പ്രോബ്ലം... ജാനകിയമ്മ മെല്ലെ അവരോട് ചോദിച്ചു.. അമ്മേ ഞങ്ങൾക്ക് പ്രോബ്ലം ഒന്നും ഇല്ല, പക്ഷെ ഇതിത്തിരി കൂടി പോയില്ലേ.... വന്നു കയറിയത് അല്ലെ ഒള്ളു ഇവൾ...അവൾക്ക് ആവശ്യത്തിൽ കൂടുതൽ ഗോൾഡ് ഉണ്ടല്ലോ.... മേഘ സ്വയം ന്യായീകരിക്കാൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. അതല്ല അമ്മേ,,,, അർച്ചനയ്ക്ക് ഇടാൻ ഒന്നും ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ലലോ, ഇത്ര പെട്ടന്ന് കാർത്തിയെ കൊണ്ട് മേടിപ്പിച്ചത് കൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്, അല്ലേ ചേച്ചി അവൾ മേഘയെ നോക്കി... ""ഈ അമ്മക്ക് വിവരം ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞു എല്ലാവരും അങ്ങനെ ആകണമെന്നില ്ല എന്നും പറഞ്ഞു അടുക്കളയിലേക്ക് പോകാൻ തിരിഞ്ഞ മേഘ ഞെട്ടി പോയി... എല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്നു കാർത്തിക്.... ഞാൻ എന്റെ ഫോൺ കാറിൽ നിന്നെടുത്തില്ല, അർച്ചന എടുക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ വിലക്കിയത് നന്നായി, ഇല്ലെങ്കിൽ ഇതെല്ലം ആ പാവം കേൾക്കുമായിരുന്നു.... പാവം എന്ന കാർത്തിയുടെ അഭിസംബോധന കേട്ട ഹേമ ചുണ്ടു ഒരു വശത്തേക്ക് ചെരിച്ചു കൊണ്ട് മേഘയെ നോക്കി.. ഇതൊന്നും കാര്യമാക്കണ്ട മോനെ... നീ നിൻ്റെ ഭാര്യക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് മേടിച്ചു കൊടുക്ക്... ജാനകിയമ്മ മകനെ നോക്കി.. എന്റെ അമ്മേ എന്നാലും സത്യാവസ്ഥ അമ്മ അറിയണമല്ലോ... അർച്ചനയുടെ അപ്പച്ചി അവരുടെ ഭർത്താവ് മരിച്ചത്കൊണ്ട് കല്യാണത്തിന് വന്നില്ല അമ്മേ.. അവര് ഇന്നലെ വന്നിരുന്നു അവിടെ, അവർ ഗിഫ്റ്റ് കൊടുത്തതാണ് അത്, എന്നിട്ട് എന്തിക്കെയാണ് ഈ പറഞ്ഞുണ്ടാക്കുന്നത് ഇവർ... എന്നും പറഞ്ഞു അവൻ കാറിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി... ജാനകിയമ്മ ഒരക്ഷരം പോലും പറയാതെ അവരുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.. എന്റെ അച്ഛൻ എനിക്ക് ഒരു കാറും കൂടി തന്നെയിരുന്നു ഡൗറി ആയിട്ട്, ഇത് ഇത്രയും വലിയ കോടീശ്വരൻ മകൾക്ക് എന്താണോ ഒരു കാർ കൊടുക്കാഞ്ഞതെന്നും പറഞ്ഞു ഹേമ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറാകാത്ത മട്ടിൽ അകത്തേക്ക് പോയി.... മേഖ അവളുടെ മുറിയിലേക്കും...... കാർത്തി...... ലീവ് ചോദിക്കുവൊന്നും വേണ്ട, നമ്മൾക്ക് പാരിസിലേക്കൊന്നും പോകണ്ട, നമ്മൾക്ക് മൂന്നാർ പോകാം... അർച്ചന ഡ്രസ്സ് മാറി ഇറങ്ങിവന്നിട്ട് കാർത്തിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.. എന്താ......ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് കൊണ്ടാണോ ഇയാൾ പെട്ടന്നു ഇങ്ങനെ തീരുമാനം മാറ്റി പറഞ്ഞത്,,, കാർത്തിക് അർച്ചനയുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു... അതുകൊണ്ടൊന്നും അല്ല കാർത്തി,,,,, നമ്മൾക്ക് പിന്നെ ഒരിക്കൽ പോകാം... എന്ന് പറഞ്ഞു അർച്ചന താഴേക്ക് പോയി.. കാർത്തികിന് ഇഷ്ട്‌ടമല്ലാത്തത് ഒന്നും തനിക്ക് ചെയ്യാൻ താല്പര്യം ഇല്ല.... ഈ കുറച്ചു ദിവസം കൊണ്ട് കാർത്തികിന് അവളുടെ മനസ്സിൽ ഉള്ള സ്ഥാനം എത്രത്തോളം വലുതാണെന്ന് അർച്ചന ഓർത്തു.. നന്ദിനി ചേച്ചി..... അർച്ചന നന്ദിനിയുടെ റൂമിൻ്റെ വാതിൽക്കൽ നിന്ന് വിളിച്ചു... ആഹ് ഇതിപ്പോ എത്തി, ഞാൻ കുളിക്കുവായിരുന്നു എന്നും പറഞ്ഞു നന്ദിനി ടവൽ മുടിയിൽ കെട്ടി വെച്ചുകൊണ്ട് അർച്ചനയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു... വിഷ്‌ണു കുഞ്ഞിനെ തൊട്ടിലിൽ ആട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... ചേട്ടൻ പോയില്ലേ ഇന്ന്.... അർച്ചന പതുക്കെ അയാളോട് ചോദിച്ചു... ഇല്ല, ഇന്ന് ഞങ്ങൾ വടയാറ് പോകുവാ.... എന്റെ വീട് അവിടെയാണ്... നന്ദിനി ഉത്സാഹത്തോടെ പറഞ്ഞു... അർച്ചന പുഞ്ചിരിച്ചു... ശ്രാവൺ എവിടെ ചേച്ചി... ഇത് മോന് കൊടുത്തേക്കുമോ എന്നും പറഞ്ഞു അർച്ചന ഒരു കവർ എടുത്തു നന്ദിനിക്ക് കൊടുത്തു... ഇതെന്താ ഇത്. ?നന്ദിനി കവറിലേക്ക് നോക്കി... കുറച്ചു ചോക്ലേറ്റസും, ഡ്രൈ ഫ്രൂട്ട്സും ആണ് ചേച്ചി... മോന് കൊടുക്കണം കെട്ടോ, അർച്ചന പറഞ്ഞു.... എങ്കിൽ ചേച്ചി റെഡി ആയിക്കോ, പിന്നെ കാണാം എന്നും പറഞ്ഞു അർച്ചന തിരികെ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.... ജാനകിയമ്മയെ അവിടെ ഒരിടത്തും അവൾ കണ്ടില്ല..... അവർ ഉച്ചമയക്കത്തിലായിരുക്കും എന്ന് അവൾക്ക് മനസിലായി... അപ്പോളേക്കും ഹേമ അവിടേക്ക് വന്നു, കുഞ്ഞിന് കുറുക്കു കൊടുക്കാൻ ചൂട് വെള്ളം എടുക്കാൻ വന്നതായിരുന്നു അവൾ... വെറുതെ അടുക്കളയിൽ നിൽക്കുന്ന അർച്ചനയെ അപ്പോൾ അവൾ കണ്ടു.... എന്താ അർച്ചന ഇവിടെ നിൽക്കണത്, അവൾ ചോദിച്ചു.. ഒന്നുല്ല ചേച്ചി, ആരെയും കണ്ടില്ല അതാ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്.....അർച്ചന പറഞ്ഞു.. എല്ലാവരും ഊണ് കഴിഞ്ഞു മയക്കത്തിലാണ്, അതാ... താനും പോയി റസ്റ്റ് എടുക്കു എന്നും പറഞ്ഞു ഹേമ ചൂടുവെള്ളം എടുത്തിട്ട് പോയി... കാർത്തിക്ക് വെറുതെ ഫോണിൽ നോക്കി കൊണ്ട് കിടക്കുവായിരുന്നു അപ്പോൾ... അർച്ചന കാർത്തിക്കിൻ്റെ അടുത്ത് വന്നു കിടന്നു.... മറുവശം ചെരിഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ് അർച്ചന.... അച്ചൂട്ടി പിണങ്ങിയോ..... എന്നും ചോദിച്ചുകൊണ്ട് ഫോൺ താഴെ വെച്ചിട്ട് കാർത്തിക്ക് അവളെ പുണർന്നു... അവൻ തനിക്കഭിമുഖമായി അവളെ കിടത്താൻ ശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും അർച്ചന കട്ടിലിൻ്റെ സൈഡിൽ ബലത്തിൽ പിടിച്ചു കിടക്കുകയാണ്.... ഓഹ് ഇതെന്താ ഇത്ര വാശി എന്നും ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ അർച്ചനയുടെ അടുത്തേക്ക് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു... എന്താടാ.... എന്താ മുഖം വാടിയിരിക്കുന്നത് അവൻ പതിയെ അവളോട് ചോദിച്ചു... അർച്ചന ഒരു വാക്ക് പോലും ഉരിയാടാതെ ഇരിക്കുകയാണ് ...... എന്താ അർച്ചന..... അവൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു... എന്റെ കാർത്തി എനിക്ക് വിശന്നിട്ട് കണ്ണുകാണാൻ വയ്യ..... ഇവിടെ എല്ലാവരും ഊന്നുകഴിച്ചു വിശ്രമിക്കുവാ... അർച്ചനയുടെ മറുപടി കേട്ട കാർത്തികിന് ചിരി അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല... വാ നമ്മൾക്ക് പോയി കഴിക്കാം എന്നും അവൻ അവളെ പൊക്കി എടുത്തു നിലത്തു നിർത്തി... അർച്ചന ചോറും കറികളും എല്ലാം കാർത്തികിന് വിളമ്പി, രണ്ടുപേരും കൂടി ഇരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിച്ചു..... കൈകഴുകി തുടച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ നന്ദിനി അർച്ചനയുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു.... ആഹ് റെഡി ആയോ എന്നും ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അർച്ചന നന്ദിനിയെ നോക്കി ചിരിച്ചു.. കാർത്തിയും വിഷ്‌ണുവും പോർച്ചിൽ നിന്നുകൊണ്ട് എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നത് കേൾകാം... നാളെ നിങ്ങൾ രണ്ടാളും കൂടി അങ്ങോട്ടേക്ക് വരണം, നമ്മൾക്ക് ഉച്ചക്ക് അവിടെ കൂടാം എന്ത് പറയുന്നു അർച്ചന... നന്ദിനി അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് അർച്ചനയെയും കാർത്തികിനെയും ക്ഷണിച്ചു.... കാർത്തിക്ക് നാളെ ജോയിൻ ചെയ്യണം എന്നാണ് പറഞ്ഞത്, അതുകൊണ്ട് എങ്ങനെയാണെന്ന് അറിയില്ലലോ ചേച്ചി..... അർച്ചന അവളെ നോക്കി.. എങ്കിൽ ഈവെനിംഗിൽ വാ രണ്ടാളും, അപ്പോൾ പ്രോബ്ലം ഇല്ലാലോ എന്നും പറഞ്ഞു നന്ദിനി സൊല്യൂഷൻ കണ്ടുപിടിച്ചു.... കാർത്തിയോട് സംസാരിച്ചിട്ട് വൈകിട്ട് വിളിക്കാം ചേച്ചി,,... അർച്ചന പറഞ്ഞു.. ഞാൻ അമ്മയോടും അച്ഛനോടും പോയി യാത്ര ചോദിക്കട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞു അവൾ ജാനകിയമ്മയുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.... അർച്ചന പതിയെ പോർച്ചിലേക്കും... അർച്ചന വന്നല്ലോ,,, നന്ദിനി പറഞ്ഞില്ലേ കാര്യങ്ങളൊക്കെ, അർച്ചന ഇറങ്ങി വരുന്നത് കണ്ട വിഷ്ണു അവരുടെ രണ്ടാളിന്റെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി... രണ്ടാളും നാളെ വാ കെട്ടോ... വിഷ്‌ണു പറഞ്ഞു... അപ്പോളേക്കും നന്ദിനി വന്നു.... കുഞ്ഞു എവിടെ ? അർച്ചന നന്ദിനിയെ നോക്കി.. അമ്മയുടെ കൈയിൽ ഉണ്ട്, ഇപ്പോൾ വരും എന്നും പറഞ്ഞു നന്ദിനി അവളുടെ വാനിറ്റി ബാഗ് എടുത്തു കാറിന്റെ ബാക്കിൽ വെച്ച്.... അച്ചമ്മേടെ ചുന്ദരികുട്ടി....... നാളെ വരണം കെട്ടോ എന്നും പറഞ്ഞു ജാനകിയമ്മ കുഞ്ഞിനെ ഉമ്മവെച്ചു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... മോനെ സൂക്ഷിച്ചു പൊ‌യ്ക്കോണം കെട്ടോ, അവർ കുഞ്ഞിനെ നന്ദിനിക്ക് കൈമാറി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... ശരിയമ്മേ,,,,, വിഷ്ണു‌ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ കയറി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... ശ്രാവൺ നേരത്തെ തന്നെ കാറിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചായിരുന്നു... അച്ഛമ്മക്ക് ഉമ്മ തരുന്നില്ലെടാ നീയെന്നു പറഞ്ഞു ജാനകിയമ്മ വാത്സല്യത്തോടെ ശ്രാവണിന്റെ കവിളിൽ തലോടി.... അവൻ എഴുനേറ്റു ജാനകിയമ്മക്ക് കെട്ടിപിടിച്ചുമ്മ കൊടുത്തു... ടാറ്റ അച്ചമ്മേ, ടാറ്റ കൊച്ചച്ച ആൻഡ് ആർച്ചു.... അവൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.... കുഞ്ഞുങ്ങൾ പോയാൽ വല്യ വിഷമം ആണ് മോളെ,,,, ജാനകിയമ്മ അർച്ചനയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അക്കത്തേക്ക് കയറി.... ഇനി എന്റെ കാർത്തിക്കും കൂടി ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടാകുന്നത് കണ്ടിട്ട് വേണം കണ്ണടയ്ക്കാൻ..... എന്നും പറഞ്ഞു അവർ അർച്ചയുടെ കൈ വിട്ടിട്ട് സോഫയിൽ പോയിരുന്നു... അമ്മയുടെ ഏതാഗ്രഹവും ഈ മകൻ സാധിച്ചുതരും.... വിത്ത് ഇൻ ട്വന്റിഫോർ അവർ.... അല്ലേ എന്ന് അവൻ അർച്ചനയുടെ കാതിൽ പറഞ്ഞിട്ട് അകത്തേക്ക് പോയി... പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ കാർത്തിക്ക് ജോലിക്ക് പോയി... അവൻ പോയപ്പോൾ മുതൽ അർച്ചനയ്ക്ക് ഭയങ്കര വിഷമം ആയിരുന്നു... എങ്ങനെ എങ്കിലും വൈകിട്ട് ആയാൽ മതി എന്നവൾ പ്രാർത്ഥിച്ചു... #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📔 കഥ

കുടുംബം Part 4 മോളേ..... ശേഖരവർമ്മ മകളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു... അവൾ ഓടിവന്നു അച്ചനെ കെട്ടിപിടിച്ചു... അയാൾക്ക് പെട്ടന്ന് കണ്ണുനിറഞ്ഞു വന്നു.....കാത്തു കാത്തിരുന്ന് തങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയ മുത്താണ് ഇത്....മകളെ പിരിഞ്ഞു ഒരു ദിവസം പോലും നിൽക്കാൻ അവർക്കാവില്ലായിരുന്നു... സ്കൂളിലും, കോളേജിലും എല്ലാം അതുകൊണ്ട് അവളെ വീടിന്റെ അടുത്ത് തന്നെയാണ് അവർ പഠിപ്പിച്ചത്.... ആദ്യമായി മകളെ പിരിഞ്ഞ വേദന....... അത് രണ്ടുപേരും അറിഞ്ഞു ഈ നാല് ദിവസം കൊണ്ട്... ശേഖരേട്ട..... മോൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് മറന്നോ രണ്ടാളും... ഗീത അവിടേക്ക് വന്നു ചോദിച്ചു.. അർച്ചന അച്ഛന്റെ്റെ അടുത്ത് നിന്നും കാർത്തിക്കിന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നു... കാർത്തിയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു,അവനെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി... കാർത്തിക് അർച്ചനയെ നോക്കി.. അയ്യടാ കൊഞ്ചാൻ വന്നിരിക്കുന്നു, എഴുനേറ്റു താഴേക്ക് വരൂ... അച്ഛനും അമ്മയും വെയിറ്റ് ചെയുവാ കെട്ടോ..... അർച്ചന കാർത്തിക്കിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. നാല് മണിക്ക് എന്നും സ്‌കൂളിൽ പോയിട്ട് വരുമ്പോൾ അർച്ചനയ്ക്ക് എന്തേലും ഒക്കെ കഴിക്കുവാൻ വേണം,ഗീത അവർക്ക് എല്ലാവര്ക്കും ചായയും ആയിട്ട് വന്നു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... കല്യാണിയുടെ പിറകെ നടക്കും,,, ഏത്തക്കബോളി ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കുവാൻ പറഞ്ഞ്കൊണ്ട് കെട്ടോ മോനെ... അർച്ചന ഒരു പാത്രത്തിൽ ഏത്തക്കാബോളിയും ആയിട്ട് വരുന്നത് കണ്ടുകൊണ്ട് ഗീതയും ശേഖരവർമയും ചിരിച്ചു... അവൾ എല്ലാവർക്കും അത് എടുത്തുകൊടുത്തു.... മോളേ അച്ചുകുട്ടി ഇത് കൂടി കൊണ്ടുപോ‌യ്ക്കോ... കല്യാണി കർട്ടന്റെ മറവിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... ചേച്ചി ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വരൂ... എന്തിനാ നാണിക്കുന്നത് അർച്ചന അവരെ വിളിച്ചു.. ഒരു പാത്രത്തിൽ ആവി പൊങ്ങുന്ന ഇലയടയും ആയിട്ടാണ് കല്യാണി വന്നത്.... ജീരകവും, ഏലക്കയും, നാളികേരവും, ശർക്കരയും ഒക്കെ ഇട്ടുണ്ടാക്കിയ ഇലയട കാർത്തികിന് ഇഷ്‌ടപ്പെട്ടു പോയി... ഹോ ഈ ഫുഡ് എല്ലാം കഴിച്ചു ഞാൻ മടുക്കും, നാളെ രാവിലെ മടങ്ങണം എന്നോർക്കുമ്പോൾ ആണ് വിഷമം... അവൻ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അർച്ചനയുടെ മുഖം ഇരുണ്ടു.. നാളെ പോകാനോ കാർത്തിക്...... അവൾ ഇഷ്ടപെടാത്ത മട്ടിൽ ചോദിച്ചു.. പിന്നേ.. പോകണ്ടേ നമ്മൾക്ക്. എനിക്ക് മറ്റന്നാൾ ജോയിൻ ചെയ്യണം ഹോസ്‌പിറ്റലിൽ, എന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൻ കൈ കഴുകി തുടച്ചുകൊണ്ട് വന്നു... അർച്ചന മുഖം കുത്തിവീർപ്പിച്ചു ഇരിക്കുകയാണ്.. നാളെ പോയിട്ട് നമ്മൾക്ക് വീക്കെൻഡിൽ വരാടോ എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞത്... അയ്യോ ഇതാരാ വന്നിരിക്കുന്നത് ദേവകി അപ്പച്ചിയോ എന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അർച്ചന പുറത്തേക്ക് ഓടി പോയി... ശേഖരവർമയുടെ ഒരേ ഒരു പെങ്ങൾ ആണ് ദേവകി, ഭർത്താവ് മരിച്ചതുകൊണ്ട് അർച്ചനയുടെ വിവാഹത്തിന് അവർ വന്നില്ല, ഇപ്പോൾ അവളെ കാണുവാൻ വന്നതാണ് അവർ... കാർത്തിയെ പരിചയപ്പെടുത്തി കൊടുത്തിട്ട് അവൾ അവരുമായി റൂമിലേക്ക് പോയി.. ഇതാ അപ്പച്ചി, ഇത് ഞാൻ അപ്പച്ചിക്ക് കൊണ്ടുവന്നതാണ് എന്നും പറഞ്ഞു ഒരു കവർ എടുത്തു അവൾ അവർക്ക് നൽകി.. വിലകൂടിയ ഒരു ഹാൻഡ്‌ലൂം സിൽക്ക് സാരി ആയിരുന്നു.. അതിൽ.. ഞാൻ മോൾക്കും ഒരു സമ്മാനം കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട് എന്നും പറഞ്ഞു അവർ ഒരു ബോക്‌സ് എടുത്തു അവൾക്ക് കൈമാറി... ഡയമണ്ടിന്റെ ഒരു നെക്‌‌സും ഒരു ജോഡികമ്മലും ആയിരുന്നതിൽ... അടിപൊളി ആയിട്ടുണ്ട് അപ്പച്ചി എന്നും പറഞ്ഞു അവൾ അത് ഇട്ടു നോക്കി... ദേവേട്ടനും ഏടത്തിയും എന്ത് പറയുന്നു അപ്പച്ചി... അവർ എന്ന് വരും നാട്ടിലേക്ക്.. അവൾ നെക്ളേസ് അണിഞ്ഞു നീലക്കണ്ണാടിക്ക് മുൻപിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവരോട് ചോദിച്ചു... അവൻ അടുത്ത മാസം വരും മോളെ, അവർ പറഞ്ഞു... മോളേ... പറമ്പിൽ ജോലിക്കാർ ഉണ്ട്, ഞാൻ അതുകൊണ്ട് വേഗം പോകുവാ കെട്ടോ എന്നും പറഞ്ഞു അവർ പോകാൻ എഴുനേറ്റു.... ഈ അപ്പച്ചിക്ക് എപ്പോൾ വന്നാലും ധൃതി ആണ്.. എന്നും പറഞ്ഞു അവൾ അവരുടെ ഒപ്പം പുറത്തേക്ക് നടന്നു... ഏട്ടാ ഞാൻ ഇറങ്ങുവാ കെട്ടോ, തൊടിയിൽ ജോലിക്കാർ ഉണ്ട്, കാർത്തിക് ഒരു ദിവസം ഇറങ്ങണം കെട്ടോ മോനെ എന്നും പറഞ്ഞു ദേവകി പോകാൻ തുടങ്ങി... ഇതാ ചേച്ചി ഇതുകൂടി കൊണ്ടുപോയ്‌ക്കോ എന്നും പറഞ്ഞു ഗീത എന്തോ കവറും ആയിട്ട് അവർക്കരികിലേക്ക് വന്നു.... എന്താ ഇത് ഗീതേ, ?ദേവകി ചോദിച്ചു.. കുറച്ചു ചെമ്മീൻറോസ്റ് ഉം കരിമീൻ പൊള്ളിച്ചതും ആണ്, ചേച്ചിക്ക് ഇഷ്ടമല്ലേ ഇത്, ഗീത കവർ അവർക്ക് കൊടുത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. അമ്മേ അപ്പച്ചി എന്താ ഈ കൊണ്ടുവന്നതെന്നു നോക്കിക്കേ... അർച്ചന കഴുത്തിൽ കിടന്ന നെക്ളേസ് കാണിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു... ആഹ് നന്നായിട്ടുണ്ടല്ലോ.... ഗീത അതിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു... അച്ഛൻ കഴിഞ്ഞാൽ ഇവൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടത് ദേവകി ചേച്ചിയെ ആണ് കെട്ടോ കാർത്തിക് എന്നും പറഞ്ഞു ഗീത കാർത്തിക്കിന്റെ്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു... ദേവകി യാത്ര പറഞ്ഞുപോയി... പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ കാർത്തിക്ക് എഴുനേറ്റു കുളിച്ചു റെഡി ആയി.... അർച്ചന ഉണർന്നപ്പോൾ കാർത്തിക് റെഡി ആയി നിൽപ്പുണ്ട്.... ഇതെന്താ ഇത്ര നേരത്തെ കുളിച്ചത്... എങ്ങോട്ട് പോകുവാ കാർത്തിക് എന്നും ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അർച്ചന എഴുനേറ്റ് കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു.. നമ്മൾക്ക് പോകണ്ടേ വീട്ടിൽ... ഇയാളോട് ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ ഈ കാര്യം.. കാർത്തിക് അർച്ചനയോട് ചോദിച്ചു.. അതെ പറഞ്ഞു, പക്ഷെ ഇത്ര നേരത്തെ ഇത് എങ്ങോട്ടാ... എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും എന്ത് വിചാരിക്കും കാർത്തിക്... അവൾക്ക് ദേഷ്യം വന്നു.. എന്റെ ഫ്രണ്ട് ആനന്ദിൻ്റെ കാര്യം ഞാൻ തന്നോട് പറഞ്ഞില്ലേ,താൻ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ... കാർത്തിക് ഷിർട്ടിന്റെ ബട്ടൻസ് ഓരോന്നായി ഇട്ടുകൊണ്ട് അവളോട് ചോദിച്ചു.... ഉവ്വ്, അയാളും വൈഫും വരുന്നുണ്ടോ അങ്ങോട്ട്.. അവൾ ഒരു പുരികം ഉയർത്തികൊണ്ട് ചോദിച്ചു.. ഇല്ല.... പക്ഷെ അവൻ എന്നോട് ഒരുകാര്യം പറയും എപ്പോളും എന്താന്ന് പറയട്ടെ.... അവൻ അവളുടെ മുൻപിലേക്ക് ഒരു കസേര ഇട്ടുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു... മ്മ് പറയു.... അർച്ചന താല്പര്യം ഇല്ലാത്ത മട്ടിൽ പറഞ്ഞു... ഈ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ സ്ത്രീകൾക്ക് പോത്തിൻ്റെ സ്വഭാവം ആണെന്ന്... അവൻ ശബ്‌ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി... കാരണം എന്താന്ന് പറയട്ടെ.... അർച്ചന അവ്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.... പോത്തിനെ കുളിപ്പിക്കാൻ വെള്ളത്തിലോട്ട് ഇറക്കുമ്പോൾ അവയ്ക്ക് ഭയങ്കര സന്തോഷം ആണ്.. എത്ര കുളിച്ചാലും മതിവരില്ല....തിരിച്ചു കയറ്റാൻ നമ്മൾ കുറെ പാടുപെടും...... എന്ന് പറഞ്ഞത്പോലെയാ ഈ പെണ്ണുങ്ങളും.. സ്വന്തം വീട്ടിലോട്ട് പോകുമ്പോൾ എന്തൊരു ഉത്സാഹം ആണ്, തിരിച്ചു കെട്ടിയോൻവീട്ടിലേക്ക് വരാൻ ഇവർക്ക് ഭയങ്കര മടിയുമാണ് കെട്ടോ... ഇത് ആനന്ദ് പറഞ്ഞതാണോ, അതോ മോൻ കണ്ടുപിടിച്ചതാണോ എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അർച്ചന കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു... ആര് കണ്ടുപിടിച്ചാലും സത്യം അല്ലെ... കാർത്തിക് ഇതും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഫോൺ എടുത്തു.... എന്നെ ഇയാള് പോത്തു ആക്കണ്ട എന്നും പറഞ്ഞു അർച്ചന ബാത്റൂമിലേക്ക് പോയി.... അർച്ചന.... മോളെ ഇത്ര പെട്ടന്നു പോകയാണോ.. ശേഖരവർമയുടെ മുഖം വാടി... കാപ്പി കുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ അർച്ചന പറഞ്ഞു അച്ഛനോടും അമ്മയോടും കാലത്തേ പോകുകയാണെന്ന്.... രാവിലെ പോകണം അച്ഛാ, എനിക്ക് നാളെ ഹോസ്‌പിറ്റലിൽ പോകണം... കുറച്ചു പരിപാടി ഉണ്ട്, അതാ കെട്ടോ.... കാർത്തിക്ക് ആണ് അതിനു മറുപടി പറഞ്ഞത്.. അച്ഛനും അമ്മയും അങ്ങോട്ട് വാ കെട്ടോ, നമ്മൾക്ക് അവിടെ കൂടം ഒരു ദിവസം, അർച്ചനയുടെ മുഖം വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടു കാർത്തിക്ക് അവരോടായി പറഞ്ഞു.... ഞങ്ങൾ വരാം... ഈ ആഴ്‌ച തന്നെ എന്നും പറഞ്ഞു ശേഖരവർമ്മ എഴുനേറ്റു.. പിന്നെ പെട്ടന്ന് തന്നെ അർച്ചനയും കാർത്തിക്കും പോകാൻ ഉള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ നടത്തി.....ശേഖരവർമ്മ അപ്പോൾ ഒരു കവർ കൊണ്ടുവന്നു അർച്ചനയ്ക്ക് കൊടുത്തു.... എന്താ അച്ചാ ഇതെന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ അത് തുറന്നു നോക്കി... ഗീതയും ശേഖരവർമയും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിന്ന്... അർച്ചയുടെ മുഖം സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.. രണ്ടുപേർക്കും പാരിസിലേക്ക് ഹണിമൂൺ ആഘോഷിക്കാൻ പോകാം കെട്ടോ.... ഗീതാദേവി അതും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് കാർത്തിക്കിനെ നോക്കി കുറച്ചു ദിവസം കൂടി ഈ തിരക്കൊന്നു മാറ്റി വെയ്ക്കു മോനെ... ഇപ്പോളത്തെ ത്രില്ല് ഒന്നും പിന്നെ കിട്ടില്ല എന്നും പറഞ്ഞു ശേഖവർമ്മ കാർത്തികിന് ഡോർ തുറന്നുകൊടുത്തു.... അർച്ചന അച്ചനും അമ്മയ്ക്കും കെട്ടിപിടിച്ചു മുത്തം കൊടുത്തു... രണ്ടുപേരും യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി.. #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ