“நான் இல்லன்னா… யார்?”
“RICH, BECAUSE I'M THE FIRST PERSON IN MY BLOODLINE WHO WORKS FOR THESE VOICELESS SOULS.”
அந்த வரியை தனது தினசரி குறிப்பேட்டின் முதல் பக்கத்தில் எழுதினாள் யாழினி.
அவள் பிறந்த வீட்டில் ஒரு விதி இருந்தது —
“முதலில் நம்ம குடும்பம். பிறகு உலகம்.”
ஆனால் யாழினியின் இதயம் அந்த எல்லையை ஏற்கவில்லை.
ஒரு இரவு.
கனமழை.
மின்சாரம் இல்லை.
தெருவின் மூலையில் ஒரு நாய் கத்திக் கொண்டிருந்தது.
அது கோபக் குரல் இல்லை.
அது வேதனைக் குரல்.
யாழினி ஓடி வெளியே சென்றாள்.
ஒரு வாகனம் மோதி ஓடியிருந்தது.
நாயின் பின்பாதம் நசுங்கி கிடந்தது.
அதன் கண்களில் ஒரே கேள்வி:
“என்ன தப்பு செய்தேன்?”
அந்தக் கண்களை யாழினி மறக்க முடியவில்லை.
அவள் உதவி கேட்டு வீடு வீடாகத் தட்டினாள்.
“அது ஒரு நாய்தான்.”
“நீ ஏன் தலையிடுற?”
“நாளைக்கு அது செத்துப் போயிரும்.”
ஒரு உயிருக்கு
இவ்வளவு மலிவான விலையா.
அந்த இரவு யாழினி சாலையோரத்தில் அந்த நாயின் தலையை மடியில் வைத்து அமர்ந்திருந்தாள்.
அது அவளது கையை நக்கியது.
வலி இருந்தும்… நம்பிக்கை இருந்தது.
அது அவள் பார்த்த மிகப் பெரிய மரியாதை.
மருத்துவமனை.
அறுவை சிகிச்சை.
கடன்.
வீட்டில் சண்டை.
“நாய்க்காக கடன் வாங்குறியா?”
“உன் வாழ்க்கை என்ன ஆகும்?”
யாழினி அமைதியாக சொன்னாள்:
“அதுக்கு வாழ்க்கை இல்லையா?”
அந்த கேள்விக்கு யாரிடமும் பதில் இல்லை.
மாதங்கள் கடந்து, அந்த நாய் மூன்று காலில் நடக்க கற்றுக்கொண்டது.
முதலில் தடுமாறியது.
பிறகு மெதுவாக ஓடியது.
அது ஓடியபோது, யாழினி அழுதாள்.
அவள் காப்பாற்றியது ஒரு நாயை மட்டும் இல்லை.
ஒரு உயிரின் தன்னம்பிக்கையை.
ஆனால் எல்லா கதைகளுக்கும் மகிழ்ச்சி முடிவு கிடையாது.
ஒரு நாள், அவள் உணவு வைக்கும் குட்டி நாய்களில் ஒன்று விஷம் வைத்து கொல்லப்பட்டது.
“தெரு சுத்தமா இருக்கணும்” என்று யாரோ முடிவு செய்திருந்தார்கள்.
அந்த சிறிய உடலை கையில் எடுத்தபோது,
யாழினியின் உள்ளம் உடைந்தது.
அன்று அவள் வானத்தை பார்த்து கேட்டாள்:
“மனிதனாகப் பிறந்ததாலே நமக்கு இவ்வளவு அதிகாரமா?
அவர்களும் உயிர் வாழக் கூடாதா?”
அந்த நாளுக்குப் பிறகு அவள் மாறினாள்.
அவள் உணவு வைப்பதோடு நிற்கவில்லை.
Sterilization முகாம்கள் ஏற்பாடு செய்தாள்.
விலங்கு கொடுமைக்கு எதிராக புகார் கொடுத்தாள்.
பள்ளிகளில் சென்று குழந்தைகளுக்கு கருணையை கற்றுக்கொடுத்தாள்.
அவள் தனியாக இருந்தாள்.
ஆனால் அவள் மௌனமாக இல்லை.
ஒரு நாள் அவளது தாய் மெதுவாக சொன்னாள்:
“நீ ரொம்ப கஷ்டப்படுறே…”
யாழினி சிரித்தாள்.
“அம்மா… நம்ம ரத்தத்துல யாராவது ஒருத்தி
முதல்ல மௌனமான உயிர்களுக்காக நின்னா போதும்.
அதுவே ஒரு தலைமுறை மாற்றம்.”
இப்போது அந்த தெருவில், யாழினியை பார்த்தால் நாய்கள் வால் ஆட்டுகின்றன.
அவர்கள் அவளை “அம்மா” என்று சொல்ல முடியாது.
ஆனால் அவர்கள் கண்கள் சொல்கின்றன:
“நீ இருந்ததால் நாங்கள் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறோம்.”
யாழினி கண்ணாடி முன் நின்று மெதுவாக சொல்கிறாள்:
“நான் பணக்காரி.
ஏனெனில் என் ரத்தத்தில் முதன்முறையாக
வாயில்லா ஜீவன்களுக்கு குரலாக நின்றவள் நான்.”
சிலர் வீட்டை கட்டுகிறார்கள்.
சிலர் சொத்தை சேர்க்கிறார்கள்.
ஆனால் சிலர் —
ஒரு உயிர் பயமின்றி தூங்கக் கூடிய உலகை கட்டுகிறார்கள்.
அந்த உலகத்தை கட்டுகிற ஒவ்வொரு மனிதரும் —
உண்மையிலேயே RICH.
சிலர் பணம் சேர்த்து குடும்ப வரலாற்றை மாற்றுகிறார்கள்.
சிலர் பதவி சேர்த்து பெருமை சேர்க்கிறார்கள்.
ஆனால் சிலர்…
மௌனமான உயிர்களுக்கு குரல் கொடுத்து
ஒரு தலைமுறையின் மனசை மாற்றுகிறார்கள்.
யாழினி அந்த மூன்றாவது வகை.
அதனால் தான் —
அவள் உண்மையிலேயே “RICH.”
#🐕செல்ல பிராணி #🐶Pet Love❤ #🐕செல்ல பிராணிகள் வீடியோ🐈 #ஆன்மீகம்....பக்தி.... #⏱ஒரு நிமிட கதை📜