horror story

ഇരുട്ടിന്റെ ബാലിപീഠം Part 2 മാധവൻ തന്ത്രിയുടെ വലിയ എട്ടുകട്ട് തറവാട് (മന). സമയം: വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം... ഒരു മഴയുള്ള രാത്രി, 11:30 PM. ​ ​(വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. മാധവൻ തന്ത്രി ഇപ്പോൾ കിടപ്പിലാണ്. ആഭിചാരം ചെയ്ത് നേടിയ ശക്തികൾ അയാളുടെ ശരീരത്തെ തിന്നുതീർക്കുകയാണ്. തോൽപോലെ ചുളങ്ങി, കണ്ണുകൾ കുഴിഞ്ഞ അവസ്ഥയിൽ അയാൾ കിടക്കയിൽ കിടക്കുന്നു. മകൻ രുദ്രൻ അയാളെ പരിചരിക്കുന്നു.) ​ മഴ കനത്തു പെയ്യുകയാണ്. എട്ടുകട്ടിന്റെ പൂമുഖത്ത് മരത്തിന്റെ ജനലുകൾ കാറ്റിൽ ആഞ്ഞടിക്കുന്നു. 'ഠാ... ഠാ...' എന്ന ശബ്ദം മനയിലാകെ മുഴങ്ങുന്നു. ​രുദ്രൻ പൂജാമുറിയിൽ വിളക്ക് വയ്ക്കാൻ പോകുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് അത് സംഭവിച്ചത്. പൂജാമുറിയുടെ വാതിൽ സ്വയം തുറന്നു! ഉള്ളിൽ നിന്ന് മരവിപ്പിക്കുന്ന ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് പുറത്തേക്ക് അടിച്ചു. ​രുദ്രൻ: (ഭയത്തോടെ വിളക്ക് കൈയിൽ പിടിച്ച്) "ആരാ... ആരാ അവിടെ?" ​(മറുപടിയില്ല. പക്ഷേ, തറയിൽ... ഈർപ്പമുള്ള തറയിൽ കുഞ്ഞു കാൽപ്പാടുകൾ തെളിയാൻ തുടങ്ങുന്നു! അതൊരു നാല് വയസ്സുള്ള കുട്ടിയുടെ കാൽപ്പാടുകളായിരുന്നു. കാൽപ്പാടുകളിൽ ചോരയുടെ ചുവപ്പുണ്ടായിരുന്നു! അത് പൂജാമുറിയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി മാധവൻ തന്ത്രി കിടക്കുന്ന മുറിയിലേക്ക് നീളുന്നു!) ​(മാധവൻ തന്ത്രിയുടെ മുറി. തിരുമേനി ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ഞെട്ടിയുണരുന്നു. അയാൾക്ക് ശ്വാസം കിട്ടുന്നില്ല. അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ ഭാരമുള്ള എന്തോ ഒന്ന് അമരുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു.) ​മാധവൻ തന്ത്രി: (തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ചോര തുപ്പി, വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ) "രുദ്രാ... രുദ്രാാാ... ഓടിവാടാ!" ​(രുദ്രൻ മുറിയിലേക്ക് ഓടിയെത്തുന്നു. അയാൾ കാണുന്ന കാഴ്ച കണ്ട് സ്തബ്ധനായിപ്പോകുന്നു!) മാധവൻ തന്ത്രിയുടെ കിടക്കയ്ക്ക് മുകളിൽ, മേൽക്കൂരയിൽ... ഒരു കറുത്ത നിഴൽ രൂപം തൂങ്ങിനിൽക്കുന്നു! അതിന്റെ കണ്ണുകൾ രക്തം പോലെ ചുവന്നിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, അത് ആ കുഞ്ഞിന്റെ രൂപമായിരുന്നില്ല! അതൊരു ഭീമാകാരമായ, വികൃതമായ, രൗദ്രരൂപമുള്ള ഒരു ശക്തിയായിരുന്നു! ​ആ ശക്തിയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ഒരു ചങ്ങല താഴേക്ക് തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു. ആ ചങ്ങലയുടെ അറ്റത്ത്... തിരുമേനിയുടെ കഴുത്ത് മുറുകിയിരിക്കുകയാണ്! ​(രുദ്രൻ ഭയന്ന് പിറകോട്ട് മാറും മുന്നേ, മുറിയിലെ വിളക്കുകൾ സ്വയം അണയുന്നു. കട്ട ഇരുട്ട്! ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ ചിരി ശബ്ദം കേൾക്കാം. 'ഹി... ഹി... ഹി...') ​നിഴൽ രൂപം: (ഭയാനകമായ മാന്ത്രിക ശബ്ദത്തിൽ - കാതുപൊട്ടുന്ന മുഴക്കത്തോടെ) ​"നീ അവളെ ബലി നൽകി... അവളുടെ ആത്മാവിനെ കുപ്പിയിലാക്കി... അല്ലേ മാധവാ? പക്ഷേ... നീ മറന്നുപോയ ഒരു കാര്യമുണ്ട്... അവളുടെ വേദനയിൽ നിന്ന് പിറവിയെടുത്ത എന്നെ നിനക്ക് കുപ്പിയിലാക്കാൻ കഴിയില്ല!" ​രുദ്രൻ: (നിലവിളിക്കുന്നു) "നീ... നീ ആരാണ്? അനുവിന്റെ ആത്മാവാണോ നീ? ഞങ്ങളോട് ക്ഷമിക്കണം!" ​നിഴൽ രൂപം: (അട്ടഹസിക്കുന്നു) "അനുവോ? ഹഹാഹാ! ആ പാവം കുഞ്ഞ് ഭൂമിക്കടിയിൽ ഉറങ്ങുകയാണ്! ഞാൻ അവളല്ല... ഞാൻ അവളുടെ രക്തം കൊതിക്കുന്ന നീതിയാണ്! ഈ തറവാട്ടിൽ ഇനി ആരും ബാക്കിയുണ്ടാകില്ല!" ​(ഇടിമിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, മാധവൻ തന്ത്രി കിടക്കയിൽ നിന്ന് വായുവിൽ ഉയർത്തപ്പെടുന്നു! അയാളുടെ കഴുത്ത് ഞെരിയുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. രുദ്രൻ പേടിച്ചരണ്ട് പുറത്തേക്ക് ഓടുന്നു...) തുടരും..... ***writer: Anjana Das (the_mystic_soul__)*** #story #new #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ

ഇരുട്ടിന്റെ ബാലിപീഠം Part 1 കരിങ്കാളിക്കാവിലെ അമാവാസി, മലയോര ഗ്രാമത്തിലെ കൂരിരുട്ടുള്ള വനം. അമാവാസി രാത്രി, സമയം 12:00 AM. കാറ്റിന്റെ ഭീതിദമായ ഓലിയിടൽ, ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ ഞെരിഞ്ഞമരുന്ന ശബ്ദം, അകലെയെവിടെയോ കുറുക്കന്മാരുടെ ഓരിയിടൽ. *( കാടിന്റെ ഉള്ളിൽ വൻമരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ കറുത്ത പുക ഉയരുന്നുണ്ട്. ദൂരെ ഒരു ചുവന്ന വെളിച്ചം കാണാം. അടുത്തേക്ക് ചെല്ലുന്തോറും ചെണ്ടയുടെ ഭീതിജനകമായ അടി ശബ്ദം കേൾക്കാം. 'ധീം... ധീം... ധീം...')* കേരള-തമിഴ്‌നാട് അതിർത്തിയിലെ കടമ്പൂർ ഗ്രാമം. അവിടെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന കരിങ്കാളിക്കാവ് പ്രകൃതിപോലും ഭയക്കുന്ന ഒരു ഇടമാണ്. പ്രദേശവാസികൾ പകൽപോലും അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞുനോക്കില്ല. അമാവാസി നാളുകളിൽ ആ കാട്ടിൽ നിന്ന് കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കരച്ചിലും വിചിത്രമായ മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങളും കേൾക്കാറുണ്ടെന്ന് പഴമക്കാർ പറയും. ആ അമാവാസി രാത്രിയിൽ, കാട്ടിനുള്ളിലെ രഹസ്യ നിലവറയ്ക്ക് മുന്നിൽ വലിയൊരു ഹോമകുണ്ഡം കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ ഹോമകുണ്ഡത്തിലെ തീയല്ല അത്. അതിൽ നിന്ന് ഉയരുന്നത് ചോരച്ചുവപ്പുള്ള നാളങ്ങളാണ്! ഹോമകുണ്ഡത്തിന് ചുറ്റും കറുത്ത തുണി ധരിച്ച അഞ്ചുപേർ നിന്നിരുന്നു. അവരുടെ നടുവിൽ, രക്തവർണ്ണമുള്ള പീഠത്തിൽ, എൺപത് വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന മാധവൻ തന്ത്രി നിൽക്കുന്നു. അയാളുടെ നെറ്റിയിൽ വലിയ രക്തചന്ദനക്കുറിയും, കഴുത്തിൽ മൃഗങ്ങളുടെ പല്ലുകൾ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ മാലയുമുണ്ട്. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ദാഹിക്കുന്നത് ദൈവീകതയല്ല... അമരത്വവും അറ്റമില്ലാത്ത അധികാരവുമാണ്. **മാധവൻ തന്ത്രി:** *(അതിശക്തമായ, ഗാംഭീര്യമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ മന്ത്രം ചൊല്ലുന്നു)* *"ഓങ് ക്രീം കാളികായൈ... രക്തപൂർണ്ണായ... സർവ്വജീവം ബലി സമർപ്പയാമി! ഓങ് ഫട്!"* അയാളുടെ കൈയിലുള്ള നീളമുള്ള ചെമ്പുകത്തിയിൽ വെളിച്ചം തട്ടിത്തിളങ്ങി. *(ഹോമകുണ്ഡത്തിന്റെ വലതുവശത്ത്, കല്ലുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ബലിപീഠത്തിൽ കൈകാലുകൾ കറുത്ത കയറുകൊണ്ട് കൂട്ടിക്കെട്ടിയ നിലയിൽ ഒരു 4 വയസ്സുകാരി പെൺകുട്ടി കിടക്കുന്നു. അനാമിക! അവൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത് ചോരപ്പുരണ്ട ഒരു കുഞ്ഞു പാവാടയാണ്. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ മരണഭയം തഴച്ചുവളർന്നിരുന്നു.)* **അനാമിക:** *(തൊണ്ടയിടറി, വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ, കണ്ണീരോടെ)* "അച്ഛാ... അമ്മേ... എന്നെ ഇവിടുന്ന് കൊണ്ടുപോവോ... എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു... അച്ഛാ..." അവളുടെ കുഞ്ഞു ശബ്ദം ആ കാടിന്റെ ഭീകരതയിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. മാധവൻ തന്ത്രിയുടെ മകൻ രുദ്രൻ (25 വയസ്സ്) മാറിനിന്ന് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അയാളുടെ കൈയിൽ രക്തം കലർന്ന പൂജാപാത്രമുണ്ടായിരുന്നു. കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ട് അയാളുടെ മനസ്സ് തകർന്നു. **രുദ്രൻ:** *(ഭയത്തോടെ, താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ)* "അച്ഛാ... വേണ്ട അച്ഛാ... ഇത് വലിയ പാപമാണ്! ഒരു 4 വയസ്സുള്ള കുഞ്ഞിനെയാണോ നമ്മൾ... ഇത് ദൈവങ്ങൾ പോലും മാപ്പുതരില്ല അച്ഛാ... വേണ്ട!" **മാധവൻ തന്ത്രി:** *(കോപത്തോടെ രുദ്രനെ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ചോര ഇരച്ചുകയറുന്നു)* "മിണ്ടാതിരിയെടാ മൂഢാ! ഈ കുഞ്ഞിന്റെ ശുദ്ധമായ രക്തവും ആത്മാവും ഈ കാളികാവിന് നൽകിയാൽ നമുക്ക് കിട്ടാൻ പോകുന്നത് എന്താണെന്ന് നിനക്കറിയില്ല! ലോകം മുഴുവൻ നമ്മുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തും! ഈ തന്ത്രം പൂർത്തിയായാൽ പിന്നെ നമ്മളെ തടയാൻ പ്രകൃതിക്കുപോലും കഴിയില്ല!" *(മാധവൻ തന്ത്രി പൂജാപാത്രത്തിൽ നിന്ന് കറുത്ത നിഴൽ രൂപമുള്ള ഒരു ദ്രാവകം എടുത്ത് അനാമികയുടെ നെറ്റിയിൽ പുരട്ടുന്നു. കുഞ്ഞ് വേദനകൊണ്ട് നിലവിളിക്കുന്നു. തിരുമേനി കത്തി വായുവിൽ ഉയർത്തുന്നു.)* **അനാമിക:** *(അവസാനമായി ഉറക്കെ നിലവിളിക്കുന്നു)* "അമ്മാാാാാാാ!" *(ഇടിമിന്നൽ വെട്ടുന്നു. കരിങ്കാളിക്കാവിലെ വൻമരങ്ങൾ കടപുഴകി വീഴുന്നതുപോലെ ആടിയുലയുന്നു. തിരുമേനി കത്തി താഴേക്ക് ആഞ്ഞിറക്കുന്നു... ആ രംഗം ഭീതിജനകമായ പുകയാൽ മൂടപ്പെടുന്നു! കുഞ്ഞിന്റെ നിലവിളി പെട്ടെന്ന് നിലയ്ക്കുന്നു. കാട്ടിൽ കനത്ത നിശബ്ദത പടരുന്നു.)* എന്നാൽ, അവിടെ നടന്നത് ഒരു സാധാരണ ബലിയായിരുന്നില്ല. കുഞ്ഞിന്റെ പ്രാണൻ വേർപെട്ട നിമിഷം, ആ ഹോമകുണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് നീലനിറത്തിലുള്ള ഒരു പ്രഭ ഉയർന്നുവന്നു. മാധവൻ തന്ത്രി വേഗത്തിൽ ഒരു മാന്ത്രികച്ചെമ്പ് കുപ്പിയെടുത്ത് ആ പ്രഭയെ അതിലേക്ക് ആവാഹിച്ച് അടച്ചു! **മാധവൻ തന്ത്രി:** *(ഭ്രാന്തമായ ചിരിയോടെ)* "ഹാ... ഹാ... ഹാ! നിന്റെ ആത്മാവ് ഇനി പുറത്തുവരില്ല കുഞ്ഞേ! ഈ കുപ്പി ഞാൻ ഭൂമിക്കടിയിൽ കുഴിച്ചിടും. പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ നിന്റെ ആത്മാവിന് ശക്തിയുണ്ടാകില്ല!" അവർ ആ കുഞ്ഞിന്റെ ശരീരം ആരും കാണാത്ത കാട്ടിനുള്ളിലെ ആഴമുള്ള ഗർത്തത്തിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. പക്ഷേ... അവർ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഒരു കാര്യം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. കുഞ്ഞ് മരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, അവളുടെ കുഞ്ഞു കൈകൾ ബലിപീഠത്തിലെ കല്ലിൽ ആഞ്ഞുരച്ചിരുന്നു. അവിടെ ചോരകൊണ്ട് ഒരു വിചിത്രമായ അടയാളം പതിഞ്ഞിരുന്നു! ആ രാത്രി, ആ ഗ്രാമത്തിലെ പോലീസിനെ പണം കൊടുത്ത് മാധവൻ തന്ത്രി വശത്താക്കി. "കുട്ടിയെ കാട്ടിൽ വഴിതെറ്റിപ്പോയി മൃഗങ്ങൾ പിടിച്ചതാകാം" എന്ന ഒറ്റ വരിയിൽ കേസ് അവസാനിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. മാധവൻ തന്ത്രിയുടെ വലിയ എട്ടുകട്ട് തറവാട് (മന). വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം... ഒരു മഴയുള്ള രാത്രി, 11:30 PM. *(വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. മാധവൻ തന്ത്രി ഇപ്പോൾ കിടപ്പിലാണ്. ആഭിചാരം ചെയ്ത് നേടിയ ശക്തികൾ അയാളുടെ ശരീരത്തെ തിന്നുതീർക്കുകയാണ്. തോൽപോലെ ചുളങ്ങി, കണ്ണുകൾ കുഴിഞ്ഞ അവസ്ഥയിൽ അയാൾ കിടക്കയിൽ കിടക്കുന്നു. മകൻ രുദ്രൻ അയാളെ പരിചരിക്കുന്നു.)* മഴ കനത്തു പെയ്യുകയാണ്. എട്ടുകട്ടിന്റെ പൂമുഖത്ത് മരത്തിന്റെ ജനലുകൾ കാറ്റിൽ ആഞ്ഞടിക്കുന്നു. 'ഠാ... ഠാ...' എന്ന ശബ്ദം മനയിലാകെ മുഴങ്ങുന്നു. രുദ്രൻ പൂജാമുറിയിൽ വിളക്ക് വയ്ക്കാൻ പോകുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് അത് സംഭവിച്ചത്. പൂജാമുറിയുടെ വാതിൽ സ്വയം തുറന്നു! ഉള്ളിൽ നിന്ന് മരവിപ്പിക്കുന്ന ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് പുറത്തേക്ക് അടിച്ചു. **രുദ്രൻ:** *(ഭയത്തോടെ വിളക്ക് കൈയിൽ പിടിച്ച്)* "ആരാ... ആരാ അവിടെ?" *(മറുപടിയില്ല. പക്ഷേ, തറയിൽ... ഈർപ്പമുള്ള തറയിൽ കുഞ്ഞു കാൽപ്പാടുകൾ തെളിയാൻ തുടങ്ങുന്നു! അതൊരു നാല് വയസ്സുള്ള കുട്ടിയുടെ കാൽപ്പാടുകളായിരുന്നു. കാൽപ്പാടുകളിൽ ചോരയുടെ ചുവപ്പുണ്ടായിരുന്നു! അത് പൂജാമുറിയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി മാധവൻ തന്ത്രി കിടക്കുന്ന മുറിയിലേക്ക് നീളുന്നു!)* *(മാധവൻ തന്ത്രിയുടെ മുറി. തിരുമേനി ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ഞെട്ടിയുണരുന്നു. അയാൾക്ക് ശ്വാസം കിട്ടുന്നില്ല. അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ ഭാരമുള്ള എന്തോ ഒന്ന് അമരുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു.)* **മാധവൻ തന്ത്രി:** *(തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ചോര തുപ്പി, വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ)* "രുദ്രാ... രുദ്രാാാ... ഓടിവാടാ!" *(രുദ്രൻ മുറിയിലേക്ക് ഓടിയെത്തുന്നു. അയാൾ കാണുന്ന കാഴ്ച കണ്ട് സ്തബ്ധനായിപ്പോകുന്നു!)* മാധവൻ തന്ത്രിയുടെ കിടക്കയ്ക്ക് മുകളിൽ, മേൽക്കൂരയിൽ... ഒരു കറുത്ത നിഴൽ രൂപം തൂങ്ങിനിൽക്കുന്നു! അതിന്റെ കണ്ണുകൾ രക്തം പോലെ ചുവന്നിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, അത് ആ കുഞ്ഞിന്റെ രൂപമായിരുന്നില്ല! അതൊരു ഭീമാകാരമായ, വികൃതമായ, രൗദ്രരൂപമുള്ള ഒരു ശക്തിയായിരുന്നു! ആ ശക്തിയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ഒരു ചങ്ങല താഴേക്ക് തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു. ആ ചങ്ങലയുടെ അറ്റത്ത്... തിരുമേനിയുടെ കഴുത്ത് മുറുകിയിരിക്കുകയാണ്! *(രുദ്രൻ ഭയന്ന് പിറകോട്ട് മാറും മുന്നേ, മുറിയിലെ വിളക്കുകൾ സ്വയം അണയുന്നു. കട്ട ഇരുട്ട്! ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ ചിരി ശബ്ദം കേൾക്കാം. 'ഹി... ഹി... ഹി...')* **നിഴൽ രൂപം:** *(ഭയാനകമായ മാന്ത്രിക ശബ്ദത്തിൽ - കാതുപൊട്ടുന്ന മുഴക്കത്തോടെ)* *"നീ അവളെ ബലി നൽകി... അവളുടെ ആത്മാവിനെ കുപ്പിയിലാക്കി... അല്ലേ മാധവ? പക്ഷേ... നീ മറന്നുപോയ ഒരു കാര്യമുണ്ട്... അവളുടെ വേദനയിൽ നിന്ന് പിറവിയെടുത്ത എന്നെ നിനക്ക് കുപ്പിയിലാക്കാൻ കഴിയില്ല!"* **രുദ്രൻ:** *(നിലവിളിക്കുന്നു)* "നീ... നീ ആരാണ്? അനുവിന്റെ ആത്മാവാണോ നീ? ഞങ്ങളോട് ക്ഷമിക്കണം!" **നിഴൽ രൂപം:** *(അട്ടഹസിക്കുന്നു)* "അനുവോ? ഹഹാഹാ! ആ പാവം കുഞ്ഞ് ഭൂമിക്കടിയിൽ ഉറങ്ങുകയാണ്! ഞാൻ അവളല്ല... ഞാൻ അവളുടെ **രക്തം കൊതിക്കുന്ന നീതിയാണ്!** ഈ തറവാട്ടിൽ ഇനി ആരും ബാക്കിയുണ്ടാകില്ല!" *(ഇടിമിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, മാധവന്‍ തന്ത്രി കിടക്കയിൽ നിന്ന് വായുവിൽ ഉയർത്തപ്പെടുന്നു! അയാളുടെ കഴുത്ത് ഞെരിയുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം.  രുദ്രന്‍ പേടിച്ചരണ്ട് പുറത്തേക്ക് ഓടുന്നു...)* തുടരും....... ***writer : Anjana Das (the_mystic_soul__) #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #new #story

HAIR EXTENSION👣 #👌 വൈറൽ വീഡിയോസ് #🍿എന്റർടൈൻമെന്റ് എക്സ്പ്രസ് #💃 Reels വീഡിയോസ് #horror #horror story

#പ്രേതകഥ 😱😱 #പ്രേതകഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📔 കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

തിരുവനന്തപുരം കാര്യാവട്ടം ക്യാമ്പസ്സ് #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📔 കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #പ്രേതകഥ #പ്രേതകഥ 😱😱

🧟‍♀️ #Traces horror story #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #👌 വൈറൽ വീഡിയോസ് #📽️ വീഡിയോ സ്റ്റാറ്റസ്

കതിരണിഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങൾ ഭാഗം 12 രാവിലെ കരിമ്പനക്കാവ് ഗ്രാമം പതിവുപോലെ ഉണർന്നു. പാടങ്ങൾക്ക് മുകളിലൂടെ മഞ്ഞ് മെല്ലെ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷികളുടെ ശബ്ദവും കാറ്റിൽ ആടുന്ന നെൽക്കതിരുകളും ഗ്രാമത്തിന്റെ പ്രഭാതത്തെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കി. ലോകേഷ് പതിവുപോലെ തോട്ടത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി. പച്ചക്കറി ചെടികൾക്കിടയിലൂടെ നടന്ന് ഓരോ ചെടിയും പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു. ചില ഇലകളിൽ കീടബാധയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ഉടനെ പ്രകൃതിദത്തമായ ഒരു ലായനി തയ്യാറാക്കി തളിക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് കേശവൻ വിളിച്ചത്. "മോനേ...".. "എന്താ അച്ഛാ" "രമേശൻ രാവിലെ വിളിച്ചിരുന്നു..".. "എന്തിന്"... "നീ പറഞ്ഞതുപോലെ തൈകൾ നട്ടു. പക്ഷേ കുറച്ച് സംശയങ്ങളുണ്ടത്രേ.".. "എല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞു കൊടുത്തത് ആണല്ലോ…”... ഏതായാലും ഞാൻ ഉച്ച കഴിഞ്ഞു ഒന്ന് പോയി നോക്കാം."... ===== ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് ലോകേഷ് രമേശന്റെ വീട്ടിലെത്തി. മുറ്റത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ മീനാക്ഷി ചെടികൾക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കുകയായിരുന്നു…. "അച്ഛൻ തോട്ടത്തിലുണ്ട്."... അവനെ കണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു… ലോകേഷ് തോട്ടത്തിലേക്ക് നടന്നു. അവൻ ചുറ്റും നോക്കി…. രമേശ്‌ അവനെ കൈ ഉയർത്തി കാണിച്ചു… അയാൾ നിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് അവൻ ചെന്നു… “എന്ത് പറ്റി…”... അവൻ അയാളോട് തിരക്കി… “കണ്ടില്ലേ മോനേ ഈ തൈകൾ എല്ലാം വാടി നിൽക്കുന്നത്… വളം ഒക്കെ ഇട്ടത് കൂടുതൽ ആയതിന്റെ ആണോ…”... ലോകേഷ് ആ പറമ്പിലെ മണ്ണ് പരിശോധിച്ചു.. "വെള്ളം ഒഴിച്ചത് കുറച്ച് കൂടുതലായിപ്പോയി." അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് രമേശൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു… "അതെങ്ങനെ മോന് മനസ്സിലായി"... "മണ്ണ് നല്ലത് പോലെ നനഞ്ഞിട്ടുണ്ട്… ഒത്തിരി നനവ് നിന്നാൽ തൈ ചെടികൾ എല്ലാം നശിച്ചു പോകും… കുറച്ച് കൂടി വളർന്ന ചെടികൾക്ക് വെള്ളം ഒരുപാട് ആയാലും പ്രശ്നം ഇല്ല… പക്ഷേ തൈ ചെടികൾക്ക് ഒരു പരിധിയിൽ കൂടുതൽ വെള്ളവും വളവും ഇട്ടാൽ അവ ഉണങ്ങി പോകും….”.... പിന്നീട് അവൻ ഓരോ തൈയും എങ്ങനെ പരിപാലിക്കണമെന്ന് ക്ഷമയോടെ അയാൾക്ക് കാണിച്ചുകൊടുത്തു…. ഈ സമയം മീനാക്ഷിയും അവിടേക്ക് വന്നിരുന്നു.. "ഇത്രയും ക്ഷമയോടെ ഇതൊക്കെ എല്ലാവരെയും പഠിപ്പിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്”... മീനാക്ഷി പതിയെ രമേശിനോട് ചോദിച്ചു…. "അറിവ് പങ്കുവെച്ചാൽ മാത്രമേ അതിന് വിലയുള്ളൂ എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ആളുകളുണ്ട് മോളേ." അയാൾ രമേശൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു…. പറമ്പിൽ നിന്നും രമേശ്‌ ലോകേഷിനോടൊപ്പം വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു… രമേശിന്റെ ഭാര്യ ദേവകി അവർക്കായി ചായ കൊണ്ടുവന്നു… "മോന് കൃഷിയോട് ഭയങ്കര താല്പര്യമാണല്ലേ… ഇവിടെ മോന്റെ കാര്യം പറയാനേ ഇവർക്ക് നേരം ഉള്ളൂ…"... ദേവകി ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു…. "വളരെ ഇഷ്ടമാണ് ."ലോകേഷ് പുഞ്ചിരിച്ചു. "പഠനം തുടരണമെന്ന് ഒരിക്കലും തോന്നിയില്ലേ" ദേവകി വീണ്ടും ചോദിച്ചു…. "തോന്നിയിട്ടുണ്ട്."... മീനാക്ഷി ആകാംക്ഷയോടെ അവനെ നോക്കി. "പിന്നെ എന്ത് കൊണ്ട് തുടർന്നില്ല ".. മീനാക്ഷി ചോദിച്ചു…. "എല്ലാവർക്കും ജീവിതം ഒരേ വഴിയിലൂടെയല്ലല്ലോ പോകുന്നത്. എനിക്ക് അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കൂടെ നിൽക്കേണ്ട സമയമായിരുന്നു.".. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പരാതിയോ വിഷമമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ മറുപടി മീനാക്ഷിയുടെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു. --- "ഞായറാഴ്ച ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ ചെറിയൊരു സദ്യയുണ്ട്. നിങ്ങൾ മൂന്നുപേരും വരണം." വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങും മുമ്പ് രമേശൻ പറഞ്ഞു… "അതൊന്നും വേണ്ട..." ലോകേഷ് പറഞ്ഞു. "വേണം. നിർബന്ധമായും വരണം…"... ദേവകി പറഞ്ഞു. ലോകേഷ് ചിരിച്ചു. "അച്ഛനോടും അമ്മയോടും ചോദിച്ചിട്ട് പറയാം.".. “കേശവൻ ചേട്ടനോട് ഞാനും ഒന്ന് പറഞ്ഞേക്കാം…”... രമേശ്‌ പറഞ്ഞു…. --- വീട്ടിലെത്തിയ ശേഷം ക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ കമല സന്തോഷിച്ചു… "പോകാം.. രമേശൻ നല്ല മനുഷ്യനാണ്.”...കേശവനും സമ്മതിച്ചു. ===== വൈദേഹിക്ക് പുതിയ കമ്പനിയിൽ ജോലി ലഭിച്ചു… വലിയ കമ്പനി ഒരു കമ്പനി ആയിരുന്നു അത്… കൂടുതൽ ശമ്പളവും ഉണ്ടായിരുന്നു.. "നീ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ എല്ലാം നടക്കുകയാണ്." അവൾ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചപ്പോൾ ശങ്കരൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ഇനി കുറച്ച് വർഷം ജോലി ചെയ്തിട്ട് വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാം." വൈദേഹി ചിരിച്ചു. ലീല ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല… മകളുടെ സന്തോഷമാണ് അവർക്കും പ്രധാനം. === ഞായറാഴ്ച ലോകേഷ് അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കൂട്ടി രമേശന്റെ വീട്ടിലെത്തി കമലയെയും കേശവനെയും രമേശനും ദേവകിയും വളരെ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു…. ഭക്ഷണത്തിന് മുമ്പ് എല്ലാവരും മുറ്റത്ത് ഇരുന്ന് സംസാരിച്ചു. "ലോകേഷേ നിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം എന്താണ് " സംസാരത്തിനിടയിൽ രമേശൻ ചോദിച്ചു. "അച്ഛനും അമ്മയും ഒരിക്കലും ആരുടെയും മുന്നിൽ കൈ നീട്ടേണ്ട അവസ്ഥ വരരുത്." ലോകേഷ് ആലോചിക്കാതെ മറുപടി പറഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി. കേശവൻ ലോകേഷിന്റെ കൈ തന്റെ കയ്യോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു . കമല നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. മീനാക്ഷി ലോകേഷിനെ നോക്കി. അവൾ ആദ്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു… ഈ മനുഷ്യന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചല്ല. സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളെക്കുറിച്ചാണ്. ആ നിമിഷം അവളുടെ മനസ്സിൽ ലോകേഷിനോടുള്ള ബഹുമാനം കുറച്ചുകൂടി ആഴത്തിലായി…. തുടരും… ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി…. #📔 കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ

ഒരു യക്ഷിക്കഴ #AI creations #എന്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ

കതിരണിഞ്ഞ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഭാഗം 11 പുരസ്കാരദിനം കഴിഞ്ഞ് ഒരാഴ്ചയായി. കരിമ്പനക്കാവ് ഗ്രാമത്തിലെ ജീവിതം വീണ്ടും പതിവ് താളത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. എന്നാൽ ലോകേഷിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു ചെറിയ മാറ്റം സംഭവിച്ചിരുന്നു.. ഇപ്പോൾ ഗ്രാമത്തിലെ പല യുവാക്കളും കൃഷിയെക്കുറിച്ച് സംശയങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ അവന്റെ വീട്ടിലെത്തും.. ലോകേഷ് ഒരിക്കലും തന്നെ ഒരു വിദഗ്ധനായി അവതരിപ്പിച്ചില്ല… "എനിക്കറിയാവുന്നത് ഞാൻ പറയാം. അറിയാത്തത് നമുക്ക് ചോദിച്ച് മനസ്സിലാക്കാം.".. അതാണ് അവന്റെ പതിവ് മറുപടി. --- "മോനേ... ഇന്ന് ചെറുകുളത്തിനപ്പുറത്തുള്ള രമേശന്റെ തോട്ടത്തിലേക്ക് ഒന്ന് പോകണം." ഒരു ദിവസം രാവിലെ കേശവൻ പറഞ്ഞു. "എന്താ അച്ഛാ കാര്യം"... "കഴിഞ്ഞ ദിവസം ചന്തയിൽ വെച്ച് കണ്ടപ്പോൾ കുറച്ച് പച്ചക്കറി തൈകൾ വേണമെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു.".. "ശരി അച്ഛാ." ലോകേഷ് നഴ്സറിയിൽ വളർത്തിയിരുന്ന തൈകൾ സൂക്ഷിച്ച് ഒരു കൊട്ടയിലാക്കി സൈക്കിളിൽ യാത്ര തിരിച്ചു… ==== രമേശന്റെ വീട് കരിമ്പനക്കാവിൽ നിന്ന് മൂന്ന് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള ചെറിയ ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു. വീട്ടുമുറ്റത്ത് എത്തിയപ്പോൾ ലോകേഷ് ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി… ഓടിട്ട ഒരു പഴയ വീട്. മുന്നിൽ തുളസിത്തറ. വശത്ത് മാവും പ്ലാവും… പിന്നിൽ ചെറിയൊരു കൃഷിത്തോട്ടം. "ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ" അവൻ വിളിച്ചു.. അകത്തുനിന്ന് രമേശൻ ഇറങ്ങിവന്നു. "അയ്യോ മോനായിരുന്നോ ... വാ മോനേ." "ഞാൻ തൈകൾ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്."... അവൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു… "വളരെ നന്നായി.".. രണ്ടുപേരും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് അകത്തുനിന്ന് മീനാക്ഷി ചായയുമായി വന്നത്…. "ഈ കുട്ടിയെ ഞാൻ എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ..." അവളെ കണ്ടപ്പോൾ ലോകേഷ് ആലോചിച്ചു. അവൻ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു അവളും ലോകേഷിനെ നോക്കി ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.. അവൾ ചായ ലോകേഷിന് നേരെ നീട്ടി.. അവൻ അത് വാങ്ങി.. "ഇത് എന്റെ മകൾ മീനാക്ഷി. ഞങ്ങൾ മോൻ അവാർഡ് വാങ്ങിയതിന്റെ അന്ന് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു… ലോകേഷ് വിനയത്തോടെ തലകുലുക്കി. "നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും."രമേശൻ ചിരിച്ചു. "ഞാൻ കുട്ടിയെ കണ്ടത് പോലെ ഓർക്കുന്നു.. പക്ഷേ എവിടെവെച്ചാണ് എന്ന് എവിടെയാണെന്ന് ഓർമ്മയില്ല."... "പഞ്ചായത്ത് ഹാളിൽ." മീനാക്ഷി പറഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് ലോകേഷിന് താൻ ഒരു അമ്മയെ സഹായിച്ചത് നോക്കി ഒരു പെൺകുട്ടി നിന്നിരുന്നത് ഓർമ്മ വന്നത്… "ഓ... ശരിയാണ്. "... ലോകേഷ് പറഞ്ഞു… ലോകേഷ് രമേശനൊപ്പം അയാളുടെ തോട്ടത്തിലേക്ക് നടന്നു… ==== തൈകൾ എങ്ങനെ നടണം എത്ര അകലം വേണം എപ്പോൾ വെള്ളം കൊടുക്കണം എന്നെല്ലാം ലോകേഷ് വിശദമായി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.. രമേശൻ അവൻ പറയുന്നത് എല്ലാം ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു. "ഇത്ര ചെറിയ പ്രായത്തിൽ ഇത്രയൊക്കെ പഠിച്ചല്ലോ."... അയാൾ അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി… "ഞാൻ ഇപ്പോഴും പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്." ലോകേഷ് ചിരിച്ചു. അത് കേട്ട് രമേശൻ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു… ==== ഇതെല്ലാം വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ നിന്ന് മീനാക്ഷി ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു… ലോകേഷ് സംസാരിക്കുന്ന രീതിയിൽ ഒരു അഹങ്കാരവുമില്ല… സ്വയം പുകഴ്ത്തുന്നില്ല. അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ ലളിതമായി പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നു. "ഇങ്ങനെയും ആളുകൾ ഉണ്ടോ" അവൾ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു. ====== തിരിച്ചുപോകാൻ നേരം രമേശൻ ഒരു കവറിൽ പണം നീട്ടി…. "തൈകളുടെ വില." "വേണ്ട." ലോകേഷ് അത് നിരസിച്ചു… "അതെന്താ വേണ്ടാത്തത്…" "ആദ്യമായി നട്ടുപിടിപ്പിക്കുകയല്ലേ. വിളവെടുത്തിട്ട് ഒരിക്കൽ പച്ചക്കറി തന്നാൽ മതി.".... രമേശൻ നിർബന്ധിച്ചെങ്കിലും ലോകേഷ് വാങ്ങിയില്ല…. "നീ നിന്റെ അച്ഛനെപ്പോലെയാണ്." രമേശ്‌ പറഞ്ഞു….. ==== ലോകേഷ് തിരിച്ചു പോകാൻ നേരം മീനാക്ഷി വീടിന്റെ പടിയിൽ നിന്നിരുന്നു… "പോകട്ടെ."... "ശരി." അവൾ ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി…. പക്ഷേ ആ ചെറിയ പരിചയത്തിൽ പോലും പരസ്പരം ഒരു നല്ല മനുഷ്യനെ തിരിച്ചറിയാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. --- "തൈകൾ കൊടുത്തോ" വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ കമല ചോദിച്ചു. "കൊടുത്തു."... "രമേശൻ ആൾ എങ്ങനെയുണ്ട്" കേശവൻ ചോദിച്ചു… "വളരെ നല്ല മനുഷ്യനാണ്." "അവൻ എന്റെ പഴയ സുഹൃത്താണ്." കേശവൻ ചിരിച്ചു. "അതെ അച്ഛാ. വളരെ സ്നേഹത്തോടെയാണ് അദ്ദേഹം എന്നോട് പെരുമാറിയത്."... --- "അച്ഛാ... ലോകേഷേട്ടൻ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണോ" മീനാക്ഷി ചോദിച്ചു… "എങ്ങനെയാണെന്ന് "... "വളരെ ലളിതമായി എല്ലാവരോടും നല്ല സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുന്നു…." രമേശൻ ചിരിച്ചു…. "അവന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. നല്ല സംസ്കാരത്തിലാണ് ആ കുട്ടി വളർന്നത്… ഞാൻ വാങ്ങിയ തൈകൾക്ക് പണം പോലും അവൻ വാങ്ങിയില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ആളുകൾ അവനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്."... അച്ഛൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടതോടെ മീനാക്ഷിക്ക് ലോകേഷിനോട് ബഹുമാനം തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു… ഒരു നല്ല മനുഷ്യനോടുള്ള ആദ്യ ബഹുമാനം. ====== ഇതേ സമയം വൈദേഹി മറ്റൊരു വലിയ കമ്പനിയിലെ അഭിമുഖത്തിന് തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങളിലായിരുന്നു… തുടരും... ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി… #📔 കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ

കതിരണിഞ്ഞ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഭാഗം 10 അന്ന് കരിമ്പനക്കാവ് പഞ്ചായത്ത് ഹാളിൽ പതിവിലുമധികം തിരക്കായിരുന്നു. പഞ്ചായത്ത് പരിധിയിലെ കർഷകരും കുടുംബാംഗങ്ങളും വിദ്യാർത്ഥികളും നാട്ടുകാരും എല്ലാം ഹാളിലേക്ക് എത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വേദി ലളിതമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. വാഴത്തണ്ടും തെങ്ങിൻകുരുത്തോലയും ചേർന്ന അലങ്കാരം ആ പരിപാടിക്ക് ഗ്രാമത്തിന്റെ തനിമ നൽകി. “ഇന്ന് എല്ലാവരും നിന്നെ നോക്കുന്ന ദിവസമാണ്." കേശവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. ലോകേഷ് കമലയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് മുണ്ടും ഷർട്ടും വാങ്ങി റെഡിയാകാൻ ആയി മുറിയിലേക്ക് പോയി… അവൻ ഇറങ്ങി വന്നപ്പോൾ കമല അവനെ ആകെ ഒന്ന് നോക്കി… അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു… "എന്താ അമ്മേ" "ഒന്നുമില്ല.".. "പറയൂ അമ്മേ.. അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ എന്തിനാ നിറഞ്ഞത്.." "എന്റെ മകൻ ഒരുപാട് വളർന്നു…. എപ്പോഴും ആ കുഞ്ഞു ലോകേഷ് ആയിരുന്നാൽ മതിയായിരുന്നു…..”.... അവർ കണ്ണ് തുടച്ചു.. ലോകേഷ് അമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ചു. "ഇന്നും ഞാൻ അമ്മയുടെ ആ കുഞ്ഞു ലോകേഷ് തന്നെയാണ്..”.... ==== മൂവരും ഒരുമിച്ച് പഞ്ചായത്ത് ഹാളിലെത്തി. അവനെ കണ്ട പലരും വന്ന് കൈകൊടുത്തു…. "ലോകേഷേ... അഭിനന്ദനങ്ങൾ."... ലോകേഷ് പതിവുപോലെ വിനയത്തോടെ ചിരിച്ചു. ===== പരിപാടി തുടങ്ങി. കൃഷിവകുപ്പിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥർ കർഷകരെ ആദരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. യുവകർഷകരുടെ പട്ടിക വായിച്ചു. "ഈ വർഷത്തെ മികച്ച യുവകർഷകനുള്ള പ്രത്യേക അംഗീകാരം കരിമ്പനക്കാവ് ഗ്രാമത്തിലെ ലോകേഷിനാണ് ." അവസാനം അവതാരകൻ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ട് ഹാളിലാകെ കൈയടി മുഴങ്ങി. കേശവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. കമല കൈകൂപ്പി ദൈവത്തിനു മനസ്സിൽ നന്ദി പറഞ്ഞു. ലോകേഷ് പതുക്കെ വേദിയിലേക്ക് നടന്നു. പുരസ്കാരം ഏറ്റുവാങ്ങുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം തിരഞ്ഞത് അച്ഛനെയും അമ്മയെയുമായിരുന്നു…. അവർ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ നിമിഷം അവന് ഒരു വലിയ വിജയം പോലെ തോന്നി. --- പരിപാടിക്ക് ശേഷം പലരും അവനോട് സംസാരിക്കാൻ വന്നു. "മോന്റെ തോട്ടം കാണാൻ വരുന്നുണ്ട്… ഞങ്ങളുടെ മകനെയും ഒന്ന് പഠിപ്പിക്കണം. നല്ല രീതിയിലാണ് നീ ചെയ്യുന്നത്."... എല്ലാവരോടും ഒരേ സ്നേഹത്തോടെയാണ് ലോകേഷ് സംസാരിച്ചത്. ===== അതിനിടയിലാണ് പഞ്ചായത്ത് ഹാളിന്റെ പുറത്തുവച്ച് ഒരു ചെറിയ സംഭവം നടന്നത്. ഹാളിന്റെ പടിയിൽ ഒരു വയോധിക സ്ത്രീ കാൽതെറ്റി വീഴാൻ പോയി. അവരുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പച്ചക്കറികളുടെ സഞ്ചി നിലത്തുവീണു. ആളുകൾ നോക്കിനിന്നെങ്കിലും ലോകേഷ് ഓടിച്ചെന്നു. "അമ്മേ ... പതുക്കെ."... അവൻ അവരെ പിടിച്ചുയർത്തി. ചിതറിക്കിടന്ന പച്ചക്കറികൾ പെറുക്കി സഞ്ചിയിലാക്കി.. "വീടെവിടെയാ" "കിഴക്കേ തെരുവിലാ മോനേ… "ഞാൻ കൊണ്ടാക്കാം."... "വേണ്ട മോനേ ഞാൻ ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ച് പൊയ്ക്കോളാം… "വെയിലല്ലേ... വരൂ ഞാൻ ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ച് തരാം…." അവൻ സഞ്ചി എടുത്ത് അവരോടൊപ്പം നടന്നു… അവർക്ക് ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ച് അവിടേക്ക് ഉള്ള ഓട്ടോ ചാർജും അവൻ കൊടുത്തു…. --- ഈ കാഴ്ച പഞ്ചായത്ത് ഹാളിന്റെ വരാന്തയിൽ നിന്ന് ഒരാൾ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു…. അവളുടെ പേര് മീനാക്ഷി എന്നായിരുന്നു.. അവൾ തന്റെ അച്ഛൻ രാജന് ഒപ്പം ആണ് പരിപാടിക്ക് വന്നത്… അയാളും അവന്റെ ഈ പ്രവൃത്തി ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…. രാജൻ അടുത്ത ഗ്രാമത്തിലെ കർഷകനായിരുന്നു… ലോകേഷ് വേദിയിൽ സമ്മാനം വാങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ ആ യുവാവിലേക്കു പോയിരുന്നു… പക്ഷേ ഇപ്പോൾ… ആദരം ലഭിച്ച ഉടനെ ആളുകളുടെ പ്രശംസയിൽ മതിമറന്നു നിൽക്കാതെ ഒരു വയോധികയെ സഹായിക്കുന്ന ലോകേഷിനെ കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് കൂടുതൽ ഇഷ്ടമായി… "അച്ഛാ..." മീനാക്ഷി പതുക്കെ അയാളെ തോണ്ടി വിളിച്ചു…. "എന്താ മോളേ".. "ആ ചേട്ടനല്ലേ പുരസ്കാരം വാങ്ങിയത്"... "അതെ."... "ആ ചേട്ടൻ ഒരു സാധാരണക്കാരനെപ്പോലെയാണല്ലോ. അവാർഡ് വാങ്ങിയതിന്റെ ഒരു അഹങ്കാരം പോലും അദ്ദേഹത്തിന് ഇല്ലല്ലോ…" മീനാക്ഷി പറഞ്ഞത് കേട്ട് രമേശൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. "സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യരാണ് പലപ്പോഴും അസാധാരണ ജീവിതം ജീവിക്കുന്നത്."... മീനാക്ഷി വീണ്ടും ലോകേഷിനെ നോക്കി… ==== വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയ ശേഷം കമല പുരസ്കാരം പൂജാമുറിയിൽ വച്ചു… "ഇത് ഇവിടെ ഇരിക്കട്ടെ."... ലോകേഷ് ചിരിച്ചു. "അമ്മേ... ഇത് ഒരു ചെറിയ അംഗീകാരം മാത്രമല്ലേ."... "അല്ല മോനേ... ഇത് നിന്റെ അധ്വാനത്തിന് കിട്ടിയ ആദ്യ ബഹുമതിയാണ്." കേശവൻ പറഞ്ഞു. ==== അതേസമയം മീനാക്ഷിയും രമേശനും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി…. "ഇന്നത്തെ പരിപാടിയിൽ എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് ആരെയാണെന്ന് അറിയാമോ" വഴിമധ്യേ രമേശൻ പറഞ്ഞു. "ആ ചേട്ടനെ അല്ലേ…" "അതെ."... "അയാൾക്ക് അവാർഡ് കിട്ടിയത് കൊണ്ടല്ലേ…”... "അതും ഒരു കാരണം ആണ്.. പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ അവനെ എല്ലാവരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തനാക്കുന്ന ഒരു കാരണം കൂടി ഉണ്ട്…" "അതെന്താ അച്ഛാ…”.... മീനാക്ഷി മനസ്സിലാകാത്തത് പോലെ അയാളെ നോക്കി… "മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ ഉള്ള ഒരു മനസ്സ്… ആ വൃദ്ധയെ അവൻ സഹായിച്ചത് മോളും കണ്ടതല്ലേ… . അത് അഭിനയമല്ല... അവന്റെ സ്വഭാവമാണ്."... മീനാക്ഷി ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അറിയാതെ തന്നെ ലോകേഷിന്റെ പുഞ്ചിരി അവളുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു… ==== ഓഫീസിലെ ജോലി കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിയ വൈദേഹി തന്റെ ഫോൺ തുറന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ബന്ധു അവൾക്ക് ഒരു ചിത്രം അയച്ചു കൊടുത്തിരുന്നു… ലോകേഷ് യുവ കർഷകനുള്ള അവാർഡ് വാങ്ങുന്ന ചിത്രം ആയിരുന്നു അത്… അവൾ കുറച്ചുനേരം ആ ചിത്രം നോക്കി… പിന്നെ ഫോൺ ഓഫ്‌ ചെയ്തു വെച്ചു… എന്നാൽ ആദ്യമായി അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ ചോദ്യം ഉയർന്നു. "ഞാൻ അറിയുന്ന ലോകേഷ് പഠിപ്പും വിവരവും ഇല്ലാത്ത ആൾ അല്ലേ…... പക്ഷേ ഇത്…. തുടരും... ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി… #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📔 കഥ