horror story

കതിരണിഞ്ഞ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഭാഗം 9 വീടിന്റെ മുന്നിൽ നിർത്തിയിരുന്ന ബൈക്കിന്റെ എൻജിൻ ഓഫ് ചെയ്തപ്പോൾ രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദത വീണ്ടും മടങ്ങിയെത്തി. ബൈക്കിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ മധ്യവയസ്കൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ലോകേഷിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു… "ഞാൻ കൃഷി സഹകരണ സംഘത്തിൽ നിന്നാണ്. മാത്യു തരകൻ എന്നാണ് എന്റെ പേര് ".. അയാൾ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി…. കേശവനും കമലയും അതിശയത്തോടെ അയാളെ നോക്കി. "ഇത്ര രാത്രി... എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ സർ " കേശവൻ ചോദിച്ചു…. "അല്ല. ഒരു നല്ല കാര്യം പറയാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ വന്നത്."... ലോകേഷിന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. “സർ ഇരുന്നാട്ടെ….”... കേശവൻ ഒരു കസേര അയാൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് നീക്കി…. "അടുത്ത ആഴ്ച നമ്മുടെ പഞ്ചായത്തിൽ മികച്ച യുവകർഷകന് അവർഡ് നൽകുന്ന പരിപാടിയുണ്ട്." അയാൾ ഇരുന്ന ശേഷം പറഞ്ഞു. ലോകേഷ് മിണ്ടാതെ കേട്ടു നിന്നു… "ഗ്രാമത്തിലെ പലരും നിങ്ങളുടെ പേര് നിർദ്ദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്." "എന്റെ പേരോ"... "അതെ. കൃഷിയിലെ പുതിയ രീതികളും മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുന്ന സ്വഭാവവും കണ്ടാണ് അവർ നിങ്ങളുടെ പേര് പറഞ്ഞത്…”.. "കർഷക സമിതിയിൽ എന്റെ പേര് ഉൾപെടുത്തിയിട്ടുണ്ട് എന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു.. പക്ഷേ ഇത്… അവാർഡിന് ഒക്കെ പരിഗണിക്കുക എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോൾ.. എന്നേക്കാൾ പരിചയസമ്പന്നരായ ഒരുപാട് കർഷകരും ഉണ്ടല്ലോ… അവരെ കൂടെ പരിഗണിക്കണം…." ലോകേഷ് പറഞ്ഞു… "ഇതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്.. തനിക്ക് കിട്ടേണ്ടത് മറ്റുള്ളവർക്ക് കൂടി കിട്ടണം എന്ന തന്റെ മനസ്സ്.. ആ മനസ്സിന്റെ വലിപ്പം കൂടി നോക്കിയാണ് താങ്കളുടെ പേര് ഉൾപെടുത്തിയത്…" അയാൾ ചിരിച്ചു. ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ കേശവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ==== അയാൾ പോയതിനുശേഷം കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. ആദ്യം മൗനം ഭേദിച്ചത് കമലയായിരുന്നു. "മോനേ... നിന്റെ അച്ഛന്റെ ജീവിതത്തിൽ കിട്ടാത്ത ഒരു അംഗീകാരം നിനക്ക് കിട്ടാൻ പോകുകയാണ്."... "അങ്ങനെ പറയരുത് കമലേ ." കേശവൻ പറഞ്ഞു. "എന്തുകൊണ്ട്" കമല സംശയത്തോടെ അയാളെ നോക്കി… "എന്റെ അംഗീകാരം ഇതാ എന്റെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്."... അയാൾ ലോകേഷിനെ നോക്കി. "ഇവൻ നല്ല മനുഷ്യനായി വളർന്നതിലും വലിയ പുരസ്കാരം വേറെ എന്തുണ്ട്"... ലോകേഷ് അച്ഛന്റെ കൈ പിടിച്ചു. "ഇതൊന്നും നിങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹമില്ലാതെ സാധിക്കില്ലായിരുന്നു.".... ==== അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ വാർത്ത ഗ്രാമമാകെ പടർന്നു. "ലോകേഷിന്റെ പേര് പഞ്ചായത്തിൽ എത്തിയത്രേ.. അവന് പുരസ്കാരം എന്തോ കിട്ടുമെന്ന്….".... ചായക്കടയിൽ എല്ലാവരും അതുതന്നെയായിരുന്നു സംസാരിച്ചത്. "അവന് അത് കിട്ടാൻ അർഹതയുണ്ട്.. അധ്വാനിക്കുന്ന പയ്യനല്ലേ. ആരെങ്കിലും സഹായം ചോദിച്ചാൽ ആദ്യം ഓടിയെത്തുന്നത് അവനാണ്."... ഇതെല്ലാം കേട്ട് ചായക്കടയുടെ ഒരു മൂലയിൽ ഇരുന്ന ഒരാൾക്ക് അസ്വസ്ഥത തോന്നി…. "ഈയൊരു കാര്യത്തിന് അവനെ ഇത്രയും പുകഴ്ത്താനുണ്ടോ"... "നല്ലത് ചെയ്താൽ ആളുകൾ പറയാതിരിക്കുമോ" മറ്റൊരാൾ ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞു. ലോകേഷ് അപ്പോഴേക്കും ചായക്കടയിൽ എത്തിയിരുന്നു… തന്റെ കാര്യം ആണ് അവിടെ ചർച്ചാ വിഷയം എന്ന് അവന് മനസ്സിലായി… അവനെ കണ്ടതോടെ അവരെല്ലാം സംസാരം മറ്റൊരു വിഷയത്തിലേക്ക് മാറി. അവൻ പതിവുപോലെ എല്ലാവരോടും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സംസാരിച്ചു… ആരും തന്നെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിരുന്നതായി അവൻ നടിച്ചില്ല. === വൈകുന്നേരം ലോകേഷ് വയലിൽ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ ഗോപാലൻ മാഷ് വന്നു. "അഭിനന്ദനങ്ങൾ മോനേ."... "മാഷേ ... ഇനിയും ഒന്നും തീരുമാനമായിട്ടില്ല.".. "അത് തീരുമാനമാകുമോ ഇല്ലയോ എന്നത് അവിടെ നിൽക്കട്ടെ .. പക്ഷേ ആളുകളുടെ മനസ്സിൽ നീ ഇതിനകം ജയിച്ചുകഴിഞ്ഞു." ലോകേഷ് മണ്ണ് തട്ടി എഴുന്നേറ്റു. "മാഷേ ... എനിക്ക് ഒരു പേടിയുണ്ട്." "എന്താ" "ഈ പ്രശംസകൾ എന്നെ മാറ്റരുത്.".. മാഷ് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു….. "നീ ഒരിക്കലും മാറില്ല ലോകേഷേ… കാരണം നീ കേശവന്റെ മകൻ ആണ്….."... ==== വൈദേഹിയുടെ ഓഫീസിൽ പുതിയൊരു പ്രോജക്ട് തുടങ്ങി… എല്ലാവരും വൈകിയും ജോലി ചെയ്യേണ്ട അവസ്ഥ. അവൾക്ക് ക്ഷീണം തോന്നിത്തുടങ്ങി. ഒരു രാത്രി ജോലി കഴിഞ്ഞ് അവൾ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മടങ്ങി… അവിടെ ചെന്ന് ഫ്രഷ് ആയി ഒരു ചായയും ഇട്ട് ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് പകർന്ന് അവൾ ജനാലക്ക് അരികിൽ വന്ന് നിന്നു. ജനാലയിലൂടെ ദൂരെയുള്ള പച്ചപ്പിലേക്ക് അവൾ നോക്കി… അറിയാതെ അവൾക്ക് തന്റെ ഗ്രാമം ഓർമ്മ വന്നു. അമ്മയുണ്ടാക്കുന്ന ഭക്ഷണം. വീട്ടുമുറ്റം. ഓണകാലം. പാടങ്ങൾ. പിന്നെ… ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ലോകേഷിന്റെ മുഖവും മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. അവൾ അസ്വസ്ഥതയോടെ തല വെട്ടിച്ചു…. "എന്തിനാണ് ഞാൻ ഇതൊക്കെ ഓർക്കുന്നത്"... ===== രണ്ടുദിവസത്തിന് ശേഷം ശങ്കരൻ നഗരത്തിലേക്ക് മകളെ കാണാൻ വന്നു. "ഗ്രാമത്തിൽ ലോകേഷിന് ഒരു ആദരവ് കിട്ടാൻ പോകുന്നുണ്ടത്രേ." സംസാരത്തിനിടയിൽ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "എന്തിന്" വൈദേഹി വെറുതെ ചോദിച്ചു. "നല്ല കർഷകനെന്ന നിലയിൽ അവനെ കർഷക സമിതിയിൽ എടുത്തിട്ടുണ്ട്…" "ഓ...അതാണോ ഇത്ര വലിയ കാര്യം… അവൾ പുച്ഛത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു…. പക്ഷേ ശങ്കരൻ പറഞ്ഞ ഒരു വാക്ക് അവളുടെ മനസ്സിൽ തങ്ങി… "മനുഷ്യൻ സമ്പാദിക്കുന്നത് പണം മാത്രമല്ല മോളേ... ആളുകളുടെ വിശ്വാസവും സമ്പാദിക്കണം." ===== പരിപാടിയുടെ ദിവസം അടുത്തെത്തി. കമല ലോകേഷിനായി അലക്കി വച്ചിരുന്ന വെളുത്ത മുണ്ടും ഇളം നീല ഷർട്ടും എടുത്തുവച്ചു… "ഇത് ഇട്ടാൽ മതി."... ലോകേഷ് ചിരിച്ചു. "അമ്മേ... ഇത്രയും ഒരുക്കമൊന്നും വേണ്ട ഞാൻ പെണ്ണ് കാണാൻ ഒന്നും അല്ലല്ലോ പോകുന്നത്…" “പെണ്ണ് കാണാൻ പോകുമ്പോഴേ നല്ലത് പോലെ ഒരുങ്ങാവൂ എന്ന് എവിടെയെങ്കിലും എഴുതി വെച്ചിട്ടുണ്ടോ…”... കമല ഗൗരവത്തോടെ ചോദിച്ചു… “എന്റെ അമ്മേ ഞാൻ ഒരു തമാശ പറഞ്ഞത് അല്ലേ..”.... അവൻ കമലയുടെ കവിളിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചു…. “ദേ ചെക്കാ കളിക്കല്ലേ…”.... കമല അവന്റെ കൈ തട്ടി മാറ്റി…. "എന്റെ മകൻ ആദ്യമായി വേദിയിൽ കയറുകയല്ലേ. അത് കൊണ്ട് ഇന്ന് അവൾ പറയുന്നത് പോലെ കേൾക്കണം ... കേശവൻ തമാശയായി പറഞ്ഞു. "അവനെക്കാൾ ടെൻഷൻ നിനക്കാണ്." കേശവൻ കമലയെ നോക്കി… അത് കേട്ട് എല്ലാവരും ചിരിച്ചു… ആ ചിരി ആ വീടിനെ വീണ്ടും പഴയ സന്തോഷത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു…. തുടരും... ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി… #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ