story

ചെറിയ ഗ്രാമത്തിന്റെ അറ്റത്ത്, പഴയൊരു ഓടിട്ട വീട്ടിൽ രാജനും ഭാര്യ സുമയും അവരുടെ രണ്ട് മക്കളായ അപ്പുവും മീനുവും താമസിച്ചിരുന്നു. വലിയ സമ്പത്തൊന്നും ആ കുടുംബത്തിനുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, ആ വീട്ടിൽ സ്നേഹത്തിന് ഒരു കുറവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അച്ഛൻ രാജൻ രാവിലെ നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റ് ജോലിക്ക് പോകും. പോകുന്നതിന് മുമ്പ് കുട്ടികളുടെ തലയിൽ കൈവെച്ച് അനുഗ്രഹിക്കാതെ അയാൾ ഒരിക്കലും വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാറില്ല. “നന്നായി പഠിക്കണം… നിങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളെക്കാൾ നല്ലൊരു ജീവിതം ഉണ്ടാകണം.” അതാണ് അച്ഛൻ എന്നും പറയാറുണ്ടായിരുന്നത്. അമ്മ സുമയാകട്ടെ, വീട്ടിലെ ഓരോ കാര്യവും നോക്കി കുട്ടികളെ വളർത്തി. സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും പലതും മാറ്റിവെച്ച് മക്കളുടെ സന്തോഷത്തിനായിരുന്നു അവളുടെ ജീവിതം. അപ്പുവിന് പഠിക്കാൻ പുതിയ പുസ്തകം വേണമെങ്കിൽ അച്ഛൻ അത് വാങ്ങിക്കൊടുക്കും. മീനുവിന് സ്കൂളിൽ പോകാൻ പുതിയ ഡ്രസ്സ് വേണമെങ്കിൽ അമ്മ രാത്രിയോളം ഇരുന്ന് അത് തുന്നിക്കൊടുക്കും. അങ്ങനെ ചെറിയ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങളിലൂടെ അവരുടെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോയി. ഒരു ദിവസം അപ്പു ചോദിച്ചു: “അച്ഛാ… നമുക്ക് വലിയൊരു വീട് എപ്പോഴാ ഉണ്ടാകുന്നത്?” രാജൻ ചിരിച്ചു. “നീയും മോളും നല്ല നിലയിൽ എത്തിയാൽ… അതിലും വലിയൊരു വീട് അച്ഛന് വേണ്ട.” ആ വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം അന്ന് കുട്ടികൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല. വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അപ്പു നല്ല ജോലി നേടി. മീനുവും പഠനം പൂർത്തിയാക്കി ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. മക്കൾ വളർന്നതോടെ അവരുടെ ജീവിതത്തിലും തിരക്കുകൾ കൂടി. ആദ്യമൊക്കെ എല്ലാ ദിവസവും വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചിരുന്നവർ പിന്നീട് ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. പിന്നീട് ആ വിളികളും കുറഞ്ഞു. എങ്കിലും അമ്മ എല്ലാ വൈകുന്നേരവും വാതിൽക്കൽ ഇരുന്ന് റോഡിലേക്ക് നോക്കും. “ഇന്ന് മക്കൾ വരുമോ?” അച്ഛൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറയും: “വരും സുമേ… അവർ തിരക്കിലായിരിക്കും.” പക്ഷേ, മക്കൾ വരാത്ത ഓരോ രാത്രിയും ആ അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു ശൂന്യത വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അച്ഛന് പെട്ടെന്ന് അസുഖമായി. അമ്മ ഭയന്ന് മക്കളെ വിളിച്ചു. വിവരം അറിഞ്ഞ ഉടൻ അപ്പുവും മീനുവും വീട്ടിലെത്തി. കട്ടിലിൽ ക്ഷീണിച്ച് കിടക്കുന്ന അച്ഛനെ കണ്ടപ്പോൾ ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അപ്പു അച്ഛന്റെ കൈ പിടിച്ചു. “അച്ഛാ… ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ട അച്ഛനെ കാണാൻ പോലും ഞങ്ങൾക്ക് സമയം കിട്ടിയില്ലല്ലോ…” അച്ഛൻ പതുക്കെ അവന്റെ കൈ അമർത്തി. “അതൊന്നും സാരമില്ല മോനേ… മക്കൾ സന്തോഷമായി ജീവിക്കുന്നതാണ് അച്ഛന് ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം.” അത് കേട്ടപ്പോൾ മീനു അമ്മയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് കരഞ്ഞു. “അമ്മേ… ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ മറന്നുപോയി.” അമ്മ കണ്ണുനീർ തുടച്ച് ചിരിച്ചു. “മക്കൾ അമ്മയെ മറക്കില്ല… ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കിൽ കുറച്ച് ദൂരെയായി പോയതല്ലേ.” ആ ദിവസം മക്കൾക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. അവർ ജീവിതത്തിൽ എത്ര ഉയരത്തിലെത്തിയാലും, അവരുടെ ആദ്യത്തെ തണൽ അച്ഛനും അമ്മയും തന്നെയായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം മുതൽ അവർ എല്ലാം മാറ്റി. ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ വീട്ടിൽ വരുന്നതിന് പകരം, കഴിയുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിച്ചു. അച്ഛന്റെ മരുന്നുകൾ നോക്കി. അമ്മയ്ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിക്കൊടുത്തു. വീട്ടിൽ വീണ്ടും പഴയ ചിരികൾ തിരിച്ചുവന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം നാലുപേരും മുറ്റത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പു അച്ഛന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് പറഞ്ഞു: “അച്ഛാ… ഞങ്ങൾ ചെറുപ്പത്തിൽ അച്ഛന്റെ കൈപിടിച്ചാണ് നടന്നത്.” മീനു അമ്മയുടെ കൈ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “ഇനി നിങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ കൈപിടിച്ച് നടക്കാം.” രാജന്റെയും സുമയുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അച്ഛൻ മക്കളെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “മക്കൾക്ക് തണലായി നിന്ന ജീവിതം… ഒടുവിൽ മക്കളുടെ സ്നേഹത്തിൽ തന്നെ വിശ്രമം കണ്ടെത്തി.” ❤️ #എഴുത്തുകൾ #കുടുംബം ##story #malayalam #💞 നിനക്കായ്

“മുകളിലെ തട്ട് ആരും തുറക്കരുത്…” അമ്മ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് പലപ്പോഴും പറഞ്ഞിരുന്ന വാക്കുകളായിരുന്നു അത്. അന്നൊക്കെ മീരയ്ക്ക് അതൊരു സാധാരണ വിലക്കായി മാത്രമേ തോന്നിയിരുന്നുള്ളൂ. “അവിടെ എന്താ അമ്മേ ഇത്രയും രഹസ്യം?” ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചാൽ അമ്മ പറയും, “പഴയ സാധനങ്ങളാ… നിനക്ക് എന്തിനാ അതൊക്കെ?” അതിനുശേഷം വിഷയം മാറ്റും. പക്ഷേ അമ്മ മരിച്ചിട്ട് മൂന്ന് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വീട്ടിലെ ഓരോ മുറിയിലും അമ്മയുടെ ഓർമ്മകൾ മാത്രം ബാക്കിയായി. ഒരു ദിവസം വീട് വൃത്തിയാക്കുന്നതിനിടയിൽ മീര ആ പഴയ അലമാരയുടെ മുന്നിൽ എത്തി. അവൾ കുറച്ചുനേരം അതിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു. മുകളിലെ തട്ടിൽ ഒരു പഴയ തുണിപ്പൊതി. മീര അത് താഴെയെടുത്തു. അതിനുള്ളിൽ കുറച്ച് കത്തുകളും ഒരു ചെറിയ ഡയറിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഡയറിയുടെ ആദ്യ പേജിൽ അമ്മയുടെ കൈയക്ഷരം. “എന്റെ മക്കൾക്ക് ഒരിക്കലും അറിയാൻ പാടില്ലാത്ത ഒരു സത്യം…” മീരയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. അവൾ അടുത്ത പേജ് തുറന്നു. “മീരയും അരുണും… നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും എന്റെ മക്കളാണ്. പക്ഷേ നിങ്ങളിൽ ഒരാൾ എന്റെ വയറ്റിൽ പിറന്നതല്ല.” മീരയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. “ഇത് എന്താ…” അവൾ ഉടൻ തന്നെ അനിയൻ അരുണിനെ വിളിച്ചു. “അരുൺ… നീ വേഗം വീട്ടിലേക്ക് വാ.” അവൻ വന്നപ്പോൾ മീര ഡയറി അവന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചു. ഇരുവരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. അടുത്ത പേജുകൾ അവർ ഒരുമിച്ച് വായിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്… മീര ജനിച്ചിട്ട് രണ്ടുവർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവരുടെ അച്ഛൻ രാഘവനും അമ്മ സുമതിയും ഒരു കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. അന്ന് രാഘവന്റെ സഹോദരി ലത വലിയൊരു ദുരിതത്തിലായിരുന്നു. ഭർത്താവ് മരിച്ചിരുന്നു. കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ കുഞ്ഞ്. ആ കുഞ്ഞായിരുന്നു അരുൺ. ലതയ്ക്ക് അവനെ വളർത്താൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവൾ സുമതിയോട് പറഞ്ഞു: “ചേച്ചി… എന്റെ മോനെ നിങ്ങൾ നോക്കിക്കോളാമോ?” സുമതി ഒന്നും പറയാതെ അരുണിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. രാഘവനും സമ്മതിച്ചു. അങ്ങനെ അരുൺ ആ വീട്ടിലെത്തി. പക്ഷേ ഒരു വ്യത്യാസവും സുമതി ഒരിക്കലും കാണിച്ചില്ല. മീരയ്ക്ക് കിട്ടിയ സ്നേഹം തന്നെയായിരുന്നു അരുണിനും. മീരയ്ക്ക് പുതിയ വസ്ത്രം വാങ്ങുമ്പോൾ അരുണിനും വാങ്ങി. മീരയ്ക്ക് സ്കൂൾ ബാഗ് വാങ്ങുമ്പോൾ അരുണിനും വാങ്ങി. മീരയ്ക്ക് പനി വന്നാൽ അമ്മ ഉറങ്ങാതെ കാവലിരുന്നു. അരുണിന് പനി വന്നാലും അതേ അമ്മ തന്നെ അവന്റെ കിടക്കയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്നു. അരുണിന് ഒരിക്കലും തോന്നിയില്ല അവൻ ഈ വീട്ടിലെ സ്വന്തം മകനല്ലെന്ന്. ഡയറിയിലെ അടുത്ത വരികൾ വായിച്ചപ്പോൾ മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “അരുണിന് അവൻ എന്റെ വയറ്റിൽ പിറന്നതല്ലെന്ന് ഒരിക്കലും പറയരുതെന്ന് ഞാൻ രാഘവനോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. അവന്റെ ബാല്യം ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമാകരുതെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.” പക്ഷേ കഥ അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല. ഡയറിയുടെ അവസാന പേജിൽ മറ്റൊരു രഹസ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. “ലത വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അരുണിനെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകാൻ വന്നിരുന്നു.” മീര ഞെട്ടി. “അമ്മ എന്തിനാണ് ഇത് നമ്മളിൽ നിന്ന് മറച്ചത്?” അരുൺ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് വീടിന്റെ വാതിലിൽ ആരോ മുട്ടിയത്. ഒരു പ്രായമായ സ്ത്രീ. കയ്യിൽ പഴയൊരു ബാഗ്. “ഇത്… സുമതിയുടെ വീടല്ലേ?” മീര തലകുനിച്ചു. “അതെ.” സ്ത്രീ പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ലതയാണ്.” അരുൺ അവളെ നോക്കി നിന്നു. വർഷങ്ങളായി കാണാത്ത മുഖം. പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ പറഞ്ഞു— “ഇവളാണ്…” ലതയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു. “അരുൺ…” അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. “എനിക്ക് നിന്നെ കൊണ്ടുപോകാൻ ഒരിക്കൽ വന്നിരുന്നു. പക്ഷേ നിന്റെ അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞു…” ലതയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. “‘നീ അവനെ പ്രസവിച്ചു. പക്ഷേ അവന്റെ അമ്മയായി ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് ഭാഗ്യം കിട്ടി. അവൻ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുകയാണെങ്കിൽ… അവനെ എനിക്ക് വിട്ടുതരൂ.’” അരുൺ തല താഴ്ത്തി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. “അമ്മ എന്നെ ഒരിക്കലും അന്യനായി കണ്ടിട്ടില്ല…” ലത അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. “അവൾ നിന്നെ മകനായി മാത്രമല്ല… അവളുടെ സ്വന്തം ജീവനായിട്ടാണ് കണ്ടത്.” മീര കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അരുണിനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നീ എന്റെ അനിയനാണ്. അതിൽ ഒരു മാറ്റവും ഇല്ല.” അരുൺ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “നീ എന്റെ ചേച്ചിയും.” അവർ രണ്ടുപേരും അമ്മയുടെ പഴയ ഡയറി നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി— കുടുംബം എന്നത് ഒരേ രക്തത്തിൽ ജനിച്ചവരുടെ കൂട്ടമല്ല. ഒരാൾ വീഴുമ്പോൾ കൈപിടിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിക്കുന്നവരാണ് കുടുംബം. ജന്മം നൽകുന്നവൾ അമ്മയായേക്കാം… പക്ഷേ ജീവിതം മുഴുവൻ സ്നേഹിച്ച് വളർത്തുന്ന ഹൃദയമാണ് യഥാർത്ഥ അമ്മ. അമ്മയുടെ അലമാര അടയ്ക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മീര ഡയറിയുടെ അവസാന പേജിൽ ഒരു വരി കൂടി എഴുതി. “അമ്മേ… നീ ഒളിപ്പിച്ച രഹസ്യം ഞങ്ങളെ വേർപെടുത്തിയില്ല. മറിച്ച് ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തെ കൂടുതൽ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു.” അവൾ അലമാര പതുക്കെ അടച്ചു. മുകളിലെ തട്ട് വീണ്ടും പൂട്ടി. പക്ഷേ ഇത്തവണ അതിനുള്ളിൽ ഒരു രഹസ്യം മാത്രമല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്… ഒരു അമ്മയുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ തെളിവായിരുന്നു. ❤️ ##story #എന്റെ കഥകൾ ##കഥ #📙വായന മുറി 📙

റൂഹിന്റെ പാതി ❤️#ai #sto#story #love #new

#story #ai #love #---

മണ്ണാങ്കട്ടയും കരിയിലയും 😔 #കഥ #📔 കഥ #കഥകൾ #എന്റെ കഥകൾ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ

Mamitha biju & Pradeep Ranganathan ❤️‍🔥 #trending #status #whatsapp statu #story #mamitha baiju🥰🥰

🔗പ്രതിലിപിയില്‍ എന്നെ ഫോളോ ചെയ്യൂ, https://pratilipi.app.link/4EZbVoNaD4b വായിക്കൂ.. അറിയാതെ ❤️ #📙 നോവൽ #💌 പ്രണയം #💞 പ്രണയകഥകൾ #ninak vendi❤ #story

തൂവലിന്റെ രഹസ്യം പാർട്ട് 14 l അവസാന പരീക്ഷണത്തിലേക്ക് രണ്ട് താക്കോലുകളും കൈയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഇസബെല്ലയും തേച്ചസും മലമുകളിലേക്കുള്ള വഴിയിലൂടെ നടന്നു. വഴി എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. ചുറ്റും കൂറ്റൻ പാറകളും മുള്ളുകൾ നിറഞ്ഞ കുറ്റിച്ചെടികളും. എങ്കിലും അവർ പരസ്പരം കൈവിടാതെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. അൽപസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ ഒരു പുരാതന ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മുന്നിലെത്തി. നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കം തോന്നിക്കുന്ന ആ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ വാതിലിൽ മൂന്ന് പൂട്ടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. തേച്ചസ് കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന സ്വർണത്താക്കോലും വെള്ളിത്താക്കോലും അതിൽ രണ്ട് പൂട്ടുകളിൽ ഇട്ടു. ക്ലിക്ക്...! രണ്ട് പൂട്ടുകളും തുറന്നു. എന്നാൽ മൂന്നാമത്തെ പൂട്ടിൽ താക്കോൽ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് കൈയടി കേട്ടത്. ടക്... ടക്... ടക്... ഇസബെല്ലയും തേച്ചസും ഒരുമിച്ച് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അവിടെ... മന്ത്രവാദിനി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വിചിത്രമായ പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. "ഇത്ര ദൂരം എത്തുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല." തേച്ചസ് അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് നിന്നു. "ഇനി എല്ലാം അവസാനിക്കും." മന്ത്രവാദിനി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. "അവസാനിക്കുമോ...?" "അല്ല..." "ഇപ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം തുടങ്ങുന്നത്." അവൾ കൈ ഉയർത്തിയ നിമിഷം ക്ഷേത്രം മുഴുവൻ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. നിലം രണ്ടായി പിളർന്നു. ഒരു വലിയ അഗാധഗർത്തം ഇസബെല്ലയുടെയും തേച്ചസിന്റെയും ഇടയിൽ രൂപപ്പെട്ടു. "തേച്ചസ്!" ഇസബെല്ല ഉറക്കെ വിളിച്ചു. അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കഴിഞ്ഞില്ല. രണ്ടുപേരും രണ്ട് വശങ്ങളിലായി കുടുങ്ങി. മന്ത്രവാദിനി ഇസബെല്ലയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "നിനക്ക് ഒരു അവസരം തരാം." "ഈ രാക്ഷസനെ മറന്ന് നിന്റെ പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോവുക." "അങ്ങനെ ചെയ്താൽ നിനക്കൊന്നും സംഭവിക്കില്ല." ഇസബെല്ല ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. മന്ത്രവാദിനി വീണ്ടും പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ അവനെ തിരഞ്ഞെടുത്താൽ..." "നിനക്ക് നിന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ നഷ്ടമാകും." അവൾ തേച്ചസിനെ നോക്കി. "നിനക്കും ഒരു അവസരമുണ്ട്." "ഇസബെല്ലയെ മറന്നാൽ... ഞാൻ നിന്റെ ശാപം ഇപ്പോൾ തന്നെ മാറ്റിത്തരാം." കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കാറ്റ് ശക്തമായി വീശി. തേച്ചസ് പതുക്കെ തല ഉയർത്തി. "ഞാൻ..." "എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തേക്കാൾ അവളുടെ സന്തോഷമാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്." അവൻ ഇസബെല്ലയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. "ഇസബെല്ല..." "നീ പോകൂ." "എന്നെ മറന്നോളൂ." ഇസബെല്ലയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. "ഇല്ല!" "ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുപോകില്ല." "നീ രാക്ഷസനായാലും... രാജകുമാരനായാലും..." "എനിക്ക് സ്നേഹമുള്ളത് നിന്റെ ഹൃദയത്തോടാണ്." ആ വാക്കുകൾ മുഴങ്ങിയ നിമിഷം... മൂന്നാമത്തെ പൂട്ടിൽ നിന്ന് സ്വർണപ്രകാശം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. താക്കോൽ ഇല്ലാതിരുന്ന പൂട്ടിൽ... ഒരു വെളുത്ത തൂവൽ പതിയെ പറന്നുവന്ന് സ്വയം കയറി. ക്ലിക്ക്...! അവസാന പൂട്ടും തുറന്നു. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ വാതിൽ പതിയെ തുറക്കാൻ തുടങ്ങി. മന്ത്രവാദിനിയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി ആദ്യമായി മാഞ്ഞു. "അസാധ്യം..." "മൂന്നാമത്തെ താക്കോൽ..." "അത്... സത്യസ്നേഹമായിരുന്നോ?" അവൾ പിന്നിലേക്ക് ഒരടി നീങ്ങി. ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് അതിശക്തമായ ഒരു സ്വർണപ്രകാശം പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി. ആ പ്രകാശം നേരെ തേച്ചസിന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് പതിച്ചു. അവന്റെ രാക്ഷസരൂപം പതിയെ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #story #📙 നോവൽ #￰കല.... #💞 നിനക്കായ് തുടരും... 🪶✨ Lachu✍️

തൂവലിന്റെ രഹസ്യം പാർട്ട്‌- 13 ആദ്യ പരീക്ഷണം വിജയിച്ച ശേഷം ഇസബെല്ലയും തേച്ചസും മുന്നോട്ട് നടന്നു. വനത്തിന്റെ ഓരോ വഴിയും കൂടുതൽ നിഗൂഢമായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വീശിയെത്തുന്ന കാറ്റുപോലും എന്തോ രഹസ്യം പറയുന്നതുപോലെ തോന്നി. തേച്ചസിന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്വർണത്താക്കോൽ മൃദുവായി തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. "ഇതെന്താണ്?" ഇസബെല്ല ചോദിച്ചു. "അടുത്ത പരീക്ഷണത്തിലേക്കുള്ള വഴിയാണ് ഇത് കാണിക്കുന്നത്." തേച്ചസ് മറുപടി പറഞ്ഞു. കുറച്ച് ദൂരം നടന്നപ്പോൾ അവർ ഒരു മനോഹരമായ തടാകത്തിന്റെ മുന്നിലെത്തി. തടാകത്തിലെ വെള്ളം കണ്ണാടി പോലെ തെളിഞ്ഞിരുന്നു. ചുറ്റും ഒരൊറ്റ ശബ്ദം പോലും ഇല്ല. അപ്പോഴാണ് വെള്ളത്തിന്റെ നടുവിൽ ഒരു പ്രകാശരൂപം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. അതേ വൃദ്ധൻ. "ഇതാണ് കണ്ണാടിക്കായൽ." "ഇവിടെയാണ് നിങ്ങളുടെ രണ്ടാമത്തെ പരീക്ഷണം." ഇസബെല്ല ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു. "എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?" വൃദ്ധൻ ശാന്തമായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "ഈ തടാകം കള്ളം സ്വീകരിക്കില്ല." "നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലുള്ള ഏറ്റവും വലിയ സത്യം പറയണം." "ആരുടെയെങ്കിലും വാക്കുകൾ കള്ളമാണെങ്കിൽ..." "ഈ തടാകം അവരെ എന്നെന്നേക്കുമായി അതിന്റെ ആഴത്തിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കും." അത്രയും പറഞ്ഞ് വൃദ്ധൻ അപ്രത്യക്ഷനായി. ഇസബെല്ലയും തേച്ചസും പരസ്പരം നോക്കി. ആദ്യം തേച്ചസ് മുന്നോട്ട് വന്നു. അവൻ തടാകത്തിന്റെ കരയിൽ മുട്ടുകുത്തി. "എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യം..." അവൻ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ അടച്ചു. "ഞാൻ എന്റെ ശാപത്തെക്കാൾ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുന്നത്..." അവൻ ഇസബെല്ലയെ നോക്കി. "...ഇസബെല്ല എന്നെ വിട്ടുപോകുമോ എന്ന ഭയത്തെയാണ്." ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും തടാകത്തിലെ വെള്ളം സ്വർണനിറത്തിൽ തിളങ്ങി. അവൻ സത്യം പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഇസബെല്ലയുടെ ഊഴമായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ തടാകത്തിലേക്ക് നോക്കി. അതിൽ സ്വന്തം മുഖമല്ല... തേച്ചസിന്റെ മനുഷ്യരൂപമാണ് പ്രതിഫലിച്ചത്. അവൾ പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു. "ആദ്യമായി നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ ഭയന്നു." "പക്ഷേ ഇന്ന്..." അവൾ ആഴത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്തു. "...നിന്റെ രൂപത്തെയല്ല ഞാൻ കാണുന്നത്." "നിന്റെ മനസ്സാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്." "നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന പേടി എനിക്കും തുടങ്ങി." ആ വാക്കുകൾ പുറത്ത് വന്ന നിമിഷം... തടാകം മുഴുവൻ ശക്തമായി തിളങ്ങി. ആകാശത്തുനിന്ന് വെള്ളിനിറമുള്ള ഒരു പ്രകാശം അവരുടെ മേൽ പതിച്ചു. ഒരു മധുരമായ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. "രണ്ടാമത്തെ പരീക്ഷണവും വിജയിച്ചു." തടാകത്തിന്റെ നടുവിൽ നിന്ന് ഒരു മനോഹരമായ വെള്ളി താക്കോൽ പതിയെ ഉയർന്നുവന്നു. തേച്ചസ് അത് കൈകളിൽ എടുത്തു. രണ്ട് താക്കോലുകളും ഒന്നിച്ച നിമിഷം അവയിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രകാശരേഖ ദൂരെയുള്ള മലമുകളിലേക്ക് നീണ്ടു. തേച്ചസ് അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു. "അതാണ്..." "അവസാന പരീക്ഷണത്തിന്റെ വഴി." പക്ഷേ... അവർ അറിയാതെ തടാകത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്ന് രണ്ട് ചുവന്ന കണ്ണുകൾ അവരെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ ക്രൂരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു. "അവസാന പരീക്ഷണത്തിൽ നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരെയും ഞാൻ വേർപെടുത്തും..." മന്ത്രവാദിനിയുടെ ശബ്ദം വെള്ളത്തിനടിയിൽ നിന്ന് പതിയെ ഉയർന്നു. #💞 നിനക്കായ് #￰കല.... #📙 നോവൽ #story #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 തുടരും... 🪶✨ Lachu ✍️

തൂവലിന്റെ രഹസ്യം പാർട്ട്‌- 9 മന്ത്രവാദിനി അപ്രത്യക്ഷയായിട്ടും കാട്ടിലെ നിശ്ശബ്ദത അവസാനിച്ചില്ല. ഇസബെല്ലയുടെ കൈകളിൽ കിടന്നിരുന്ന സ്ഫടികക്കല്ല് പതിയെ നീലനിറത്തിൽ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. "ഇത്... എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?" അവൾ അതിശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. തേച്ചസിന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വിളറി. "ഇസബെല്ല... അത് തുറക്കരുത്." "എന്തുകൊണ്ട്?" "അതിൽ എന്റെ ഭൂതകാലമുണ്ട്." "ആ സത്യം കണ്ടാൽ... നീ എന്നെ ഒരിക്കലും പഴയതുപോലെ കാണില്ല." ഇസബെല്ല കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി. "സത്യം എത്ര വേദനിപ്പിച്ചാലും... എനിക്കത് അറിയണം." അവൾ സ്ഫടികം മുറുകെ പിടിച്ചു. പെട്ടെന്ന്... സ്ഫടികത്തിൽ നിന്ന് ശക്തമായ ഒരു പ്രകാശം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. ആ പ്രകാശം ഇസബെല്ലയെയും തേച്ചസിനെയും വളയം ചെയ്തു. ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അവരുടെ ചുറ്റുമുള്ള കാട് അപ്രത്യക്ഷമായി. ഇസബെല്ല പതിയെ കണ്ണുതുറന്നു. അവൾ ഒരു വലിയ രാജകൊട്ടാരത്തിന്റെ നടുവിലായിരുന്നു. സ്വർണത്തൂണുകളും മനോഹരമായ പൂന്തോട്ടങ്ങളും നിറഞ്ഞ കൊട്ടാരം. ദൂരെയായി വാളുപയോഗിച്ച് പരിശീലനം നടത്തുന്ന ഒരു യുവാവിനെ അവൾ കണ്ടു. വെളുത്ത രാജകീയ വസ്ത്രം ധരിച്ച അവൻ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ മുഖം കണ്ട നിമിഷം ഇസബെല്ലയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. "തേച്ചസ്..." പക്ഷേ... ഇത് അവൾ അറിയുന്ന രാക്ഷസനായ തേച്ചസല്ല. സന്തോഷം മാത്രം നിറഞ്ഞിരുന്ന ഒരു രാജകുമാരൻ. അപ്പോഴാണ് ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടി ഓടിവന്ന് തേച്ചസിന്റെ കൈ പിടിച്ചത്. "ഏട്ടാ... എന്നെയും വാൾപയറ്റം പഠിപ്പിക്കുമോ?" തേച്ചസ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ എടുത്തുയർത്തി. "ആദ്യം നീ വലുതാകണം, രാജകുമാരീ." അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹം മാത്രമായിരുന്നു. ഇസബെല്ല അത് കണ്ടപ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം ഉയർന്നു. "ഇത്ര നല്ല മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ രാക്ഷസനായി?" അപ്പോഴേക്കും... കൊട്ടാരത്തിന്റെ കവാടത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു സ്ത്രീ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. കറുത്ത വസ്ത്രം... തണുത്ത പുഞ്ചിരി... അതേ മന്ത്രവാദിനി. അവൾ തേച്ചസിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. "രാജകുമാരാ..." "എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കൂ." തേച്ചസ് വിനയത്തോടെ തലകുനിച്ചു. "ക്ഷമിക്കണം." "സ്നേഹം നിർബന്ധിച്ച് നേടാൻ കഴിയില്ല." മന്ത്രവാദിനിയുടെ പുഞ്ചിരി പതിയെ മാഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കോപം നിറഞ്ഞു. "അപ്പോൾ..." "നീ എന്നെ നിരസിച്ച ഈ നിമിഷം ഒരിക്കലും മറക്കില്ല." അവൾ കൈകൾ ഉയർത്തി. ആകാശം കറുത്തു. കൊട്ടാരം വിറച്ചു. "ഇനി മുതൽ..." "പകൽ നീ ലോകം ഭയക്കുന്ന രാക്ഷസനായിരിക്കും." "രാത്രിയിൽ മാത്രം നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം ലഭിക്കും." "നിന്നെ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾ മാത്രമേ ഈ ശാപം അവസാനിപ്പിക്കൂ." മിന്നൽ ആകാശം കീറി വീണു. ഒരു വലിയ നിലവിളിയോടെ തേച്ചസിന്റെ ശരീരം മാറാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ കൈകൾ ഭീമമായി. മുഖം വികൃതമായി. കൊമ്പുകൾ വളർന്നു. ചിറകുകൾ വിരിഞ്ഞു. ഇസബെല്ല പേടിച്ചുകൊണ്ട് ആ കാഴ്ച നോക്കി നിന്നു. "തേച്ചസ്...!" അവൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും... എല്ലാം വീണ്ടും ഇരുട്ടിലായി. പ്രകാശം മാഞ്ഞപ്പോൾ അവർ വീണ്ടും അതേ കാട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു. തേച്ചസ് തലകുനിച്ച് നിന്നു. "ഇനി..." "നിനക്ക് എല്ലാം അറിയാം." അവൻ തിരിഞ്ഞ് നടക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ... ഇസബെല്ല അവന്റെ കൈയിൽ മൃദുവായി സ്പർശിച്ചു. തേച്ചസ് നിശ്ചലനായി. ആ സ്പർശത്തിൽ... വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ആദ്യമായി അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രതീക്ഷ വീണ്ടും ജനിച്ചു. #￰കല.... #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് #story #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 തുടരും... 🪶✨ Lachu✍️