స్వాతంత్ర్యం

#😇My Status #స్వాతంత్ర సంగ్రామం చరిత్ర చదివించారా... లేక మన రక్తాన్ని దాచేసి ఒక స్క్రిప్ట్ కంఠస్థం చేయించారా? చిన్నప్పుడు చరిత్ర పుస్తకం తెరిచాం. రాజులు వచ్చారు. సామ్రాజ్యాలు వచ్చాయి. దండయాత్రలు వచ్చాయి. బ్రిటిష్ పాలన వచ్చింది. స్వాతంత్ర్యం వచ్చింది. కానీ ఒక ప్రశ్న మాత్రం పేజీల మధ్యే పాతిపెట్టేశారు. ఈ దేశం కోసం రక్తం చిందించిన మిగతా వాళ్లు ఎక్కడ? --- ఉత్తరప్రదేశ్‌లోని ఫతేపూర్ జిల్లా. ఒక చింతచెట్టు. బావన్ ఇమ్లీ. ఆ పేరు వెనుక ఉన్న కథ చదివితే గుండె మండిపోవాలి! 1857 స్వాతంత్ర్య సంగ్రామంలో బ్రిటిష్ పాలనకు ఎదురొడ్డి పోరాడిన ఠాకూర్ జోధా సింగ్ అతైయా. ఆయనతో పాటు పోరాడిన 51 మంది సహచరులు. మొత్తం 52 మంది. బ్రిటిష్ సైన్యం వారిని కుట్రతో బంధించింది. 1858 ఏప్రిల్ 28. ఆ 52 మందిని ఒకే చింతచెట్టు కొమ్మలకు వరుసగా ఉరితీశారు. కానీ బ్రిటిష్ రాక్షసత్వం అక్కడితో ఆగలేదు. శవాలను ఎవరైనా కిందకు దించితే వాళ్లకూ అదే గతి అని హెచ్చరించి, 300 మంది సైనికులను అక్కడ కాపలాగా పెట్టారు. ఒక్కసారి ఆ దృశ్యాన్ని ఊహించండి. ఒక చెట్టు. దాని కొమ్మలకు వేలాడుతున్న 52 శవాలు. కింద తుపాకులతో కాపలా కాస్తున్న సైనికులు. పక్షులు ఆ మృతదేహాలను పీక్కుతింటున్నాయి... ఎండకు ఎండుతూ... వానకు తడుస్తూ... ఒక రోజు కాదు. ఒక వారం కాదు. 37 రోజులు! 37 రోజుల పాటు ఆ 52 మృతదేహాలు అక్కడే వేలాడాయి. చంపడం వాళ్లకు సరిపోలేదు. చనిపోయిన వాళ్ల శవాలనే బతికున్నవాళ్లకు హెచ్చరికగా మార్చారు. “ఎదిరిస్తే ఇదే గతి” అని ఒక చెట్టు మీదే భయాన్ని వేలాడదీశారు! --- చివరకు జూన్ 3 అర్థరాత్రి... మహారాజ్ భవానీ సింగ్ ప్రాణాలకు తెగించి, సైనికుల కళ్లుగప్పి ఆ శవాలను కిందకు దించి గంగానది తీరాన అంత్యక్రియలు నిర్వహించాడు. ఆ ఘోరాన్ని చూసిన ఆ చింతచెట్టు... ఆ రోజు తర్వాత మళ్లీ ఎదగలేదు. ఎదగడం ఆపేసింది! ఒక చెట్టు 52 మందిని గుర్తుపెట్టుకుంది... మన జ్ఞాపకం మాత్రం వాళ్లను ఎందుకు మర్చిపోయింది? ఇదే అసలు కోపం! --- బ్రిటిష్ వాళ్లు 52 మందిని చెట్టుకు వేలాడదీశారు. మన చరిత్ర వాళ్ల జ్ఞాపకాన్ని పేజీలకు కూడా వేలాడదీయలేకపోయిందా? మన పిల్లలకు ఎన్ని సార్లు బావన్ ఇమ్లీ గురించి చెప్పారు? ఎన్ని పాఠ్యపుస్తకాల్లో ఆ 52 మంది కనిపించారు? ఎన్ని తరగతి గదుల్లో వాళ్ల త్యాగం గురించి చెప్పారు? ఇదే ప్రశ్న! స్వాతంత్ర్యం అనేది ఒక్క కుటుంబం ఇచ్చిన బహుమతి కాదు. ఒక్క పార్టీ ఇచ్చిన బిచ్చం కాదు. ఒక్క నాయకుడి జీవిత చరిత్ర కాదు. స్వాతంత్ర్యం అంటే 1947 ఆగస్టు 15న ఎగిరిన జెండా మాత్రమే కాదు... ఆ జెండా ఎగరడానికి ముందు చెల్లించిన రక్తపు బిల్లు కూడా! ఆ బిల్లుపై ఒక్క కుటుంబం పేరు లేదు. రైతు ఉన్నాడు. గిరిజనుడు ఉన్నాడు. సైనికుడు ఉన్నాడు. సాధారణ కార్మికుడు ఉన్నాడు. రాజు ఉన్నాడు. విద్యార్థి ఉన్నాడు. పేరు కూడా చరిత్రలో మిగలని వేలాది భారతీయులు ఉన్నారు. ఎవరో జైళ్లలో కుళ్లిపోయారు... ఎవరో ఉరికంబం ఎక్కారు... ఎవరో తుపాకీ ముందు నిలబడ్డారు... ఎవరో తమ కుటుంబాలను వదిలారు... ఎవరో తిరిగి ఇంటికే రాలేదు... వాళ్లందరి రక్తాన్ని కలిపితేనే స్వాతంత్ర్యం! --- కానీ మన చరిత్ర బోధనలో మాత్రం కొన్ని పేర్ల చుట్టూనే కథ తిరుగుతూ వచ్చింది. గాంధీ. నెహ్రూ. కాంగ్రెస్. మళ్లీ గాంధీ. మళ్లీ నెహ్రూ. మిగతా భారతదేశం ఎక్కడ? భగత్‌సింగ్ ఎక్కడ? సుభాష్ చంద్రబోస్ ఎక్కడ? చంద్రశేఖర్ ఆజాద్ ఎక్కడ? అల్లూరి సీతారామరాజు ఎక్కడ? బిర్సా ముండా ఎక్కడ? రాణి గైడిన్‌ల్యూ ఎక్కడ? 1857లో ఉరికంబం ఎక్కిన వేలాది మంది ఎక్కడ? బావన్ ఇమ్లీకి వేలాడిన ఆ 52 మంది ఎక్కడ? ఇది చరిత్ర అయితే... ఎందుకు ఒకే కథను తరతరాలకు కంఠస్థం చేయించారు? --- గాంధీని చదవకూడదని ఎవరు చెప్పారు? నెహ్రూను చదవకూడదని ఎవరు చెప్పారు? చదవాలి! వాళ్ల పోరాటం చదవాలి. వాళ్ల నిర్ణయాలు చదవాలి. వాళ్ల విజయాలు చదవాలి. వాళ్లను విమర్శించిన వాళ్లనూ చదవాలి! అప్పుడే అది చరిత్ర! లేకపోతే... అది చరిత్ర పుస్తకం కాదు. ఎంపిక చేసిన జ్ఞాపకాల పుస్తకం! కమ్యూనిస్టు ప్రభావం ఉన్న చరిత్ర రచనలను ప్రశ్నించకూడదా? కాంగ్రెస్ ఆధిపత్య కాలంలో ఏర్పడిన చరిత్ర దృక్పథాన్ని ప్రశ్నించకూడదా? ఎందుకు? చరిత్ర రాసినవాళ్లు దేవుళ్లా? వాళ్లు ఏం రాశారో మాత్రమే కాదు... ఏం వదిలేశారో కూడా అడగాలి! ఎవరిని ముందుకు తెచ్చారో అడగాలి... ఎవరిని పక్కకు నెట్టారో అడగాలి! ఎవరిని హీరోగా మార్చారో అడగాలి... ఎవరి రక్తాన్ని ఫుట్‌నోట్‌గా మార్చారో అడగాలి! ఏ చరిత్ర అయినా ప్రశ్నించాలి! ఎందుకంటే చరిత్రను ఒక పార్టీకి, ఒక కుటుంబానికి, ఒక సిద్ధాంతానికి అప్పగించిన రోజే... నిజం చనిపోతుంది! --- మన పిల్లలకు మొఘలుల చరిత్ర చెప్పండి. బ్రిటిష్ చరిత్ర చెప్పండి. కాంగ్రెస్ చరిత్ర చెప్పండి. కమ్యూనిస్టు ఉద్యమ చరిత్ర చెప్పండి. గాంధీని చదివించండి. నెహ్రూను చదివించండి. కానీ అదే పుస్తకంలో వాళ్లను ఎదిరించిన భారతీయుల రక్తచరిత్రను కూడా పెట్టండి! బావన్ ఇమ్లీని పెట్టండి. 1857లో ఉరితీయబడిన యోధులను పెట్టండి. దేశం కోసం పేరు లేకుండా చనిపోయిన వేలాది మందిని పెట్టండి. అప్పుడు మాత్రమే ఒక పిల్లవాడు చరిత్రను అర్థం చేసుకుంటాడు! లేకపోతే అతను చరిత్రను చదవడు... ఒక స్క్రిప్ట్‌ను కంఠస్థం చేస్తాడు! --- ఒకరోజు ఆ పిల్లవాడు పుస్తకం మూసి అడుగుతాడు: “నాకు ఇంతకాలం చెప్పని వాళ్లు ఎవరు?” అప్పుడు పేజీల మధ్య దాచిన పేర్లు బయటకు వస్తాయి. బావన్ ఇమ్లీ మాట్లాడుతుంది. ఆ 52 మంది వేలాడిన కొమ్మలు మాట్లాడతాయి. పేరు లేకుండా చనిపోయిన ప్రతి స్వాతంత్ర్య సమరయోధుడి రక్తం మాట్లాడుతుంది. అప్పుడు ఒక నిజం బయటపడుతుంది. స్వాతంత్ర్యం ఎవరో ఇచ్చిన బహుమతి కాదు... మన పూర్వీకులు రక్తంతో కొన్న హక్కు! చరిత్ర రాసినవాళ్లది కాదు. చరిత్ర అలంకరించినవాళ్లది కాదు. చరిత్ర ఒక సిద్ధాంతం సొంతం చేసుకున్న వాళ్లది కాదు... చరిత్రను అనుభవించి, దాని కోసం రక్తం చిందించిన ప్రజలది! ఒక చింతచెట్టు 52 మంది మరణాన్ని గుర్తుపెట్టుకుంది. మట్టి ఆ రక్తాన్ని మర్చిపోలేదు. ప్రజల జ్ఞాపకం మర్చిపోలేదు. మరి మన చరిత్ర ఎందుకు మర్చిపోయింది? ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం దొరికే వరకు... బావన్ ఇమ్లీ కథ ముగియదు!

స్వాతంత్ర్యం

#{{n}}