നോവൽ #ഫാന്റസി

🌸 ജീവസ്പർശം 🌸 Part 2 C ഹാളിലാകെ അസാധാരണമായ നിശ്ശബ്ദത. ടെലിവിഷൻ ഓഫ് ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ... അൽപസമയം മുമ്പ് അതിൽ കേട്ട വാർത്തയുടെ പ്രതിധ്വനി ഇപ്പോഴും ആ വീടിന്റെ ചുമരുകളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ദേവാംശി അകത്തേക്ക് കയറി. വാതിൽ പതിയെ അടഞ്ഞു. ആ ശബ്ദം പോലും അവളെ ഞെട്ടിച്ചു. ─── സോഫയിൽ അവളുടെ അച്ഛൻ അനങ്ങാതെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. മുന്നിലെ മേശപ്പുറത്ത് റിമോട്ട്. അതിനരികിൽ കണ്ണട. അച്ഛൻ ഒരു നിമിഷം പോലും മകളെ നോക്കിയില്ല. മുഖം മുഴുവൻ ക്ഷീണമായിരുന്നു. അമ്മ അടുക്കളയുടെ വാതിലിനരികിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. കരഞ്ഞതിന്റെ പാടുകൾ കണ്ണുകളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. ദേവാംശി വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു. "അമ്മേ..." അമ്മ തല ഉയർത്തി. ഒരു നിമിഷം... ഓടിവന്ന് മകളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കണമെന്ന് ആ അമ്മയുടെ മനസ്സ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകാം. പക്ഷേ... സമൂഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ ആ മാതൃഹൃദയത്തെക്കാൾ ശക്തമായിരുന്നു. അവൾ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. ─── ദേവാംശി പതിയെ അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "അച്ഛാ..." മറുപടിയില്ല. "അച്ഛാ..." വീണ്ടും വിളിച്ചു. ഇത്തവണ അച്ഛൻ പതിയെ തല ഉയർത്തി. ആ കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ നിറഞ്ഞിരുന്നത്... അപമാനവും തകർച്ചയുമായിരുന്നു. "വന്നോ..." ഒരു വാക്ക് മാത്രം. ദേവാംശിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "അച്ഛാ... ഞാൻ..." അവൾ പറഞ്ഞുതുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പേ... അച്ഛൻ കൈ ഉയർത്തി. "ഒന്നും പറയണ്ട." ആ ശബ്ദത്തിൽ പതിവ് വാത്സല്യമില്ലായിരുന്നു. "ഇന്ന്... ഒരു വാക്ക് പോലും കേൾക്കാനുള്ള അവസ്ഥയിലല്ല ഞാൻ." ദേവാംശി മിണ്ടാതെയായി. ─── അമ്മ പതിയെ അടുത്തുവന്നു. "വല്ലതും കഴിച്ചോ...?" ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ... ദേവാംശിയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. എല്ലാവരും കുറ്റക്കാരിയെന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ പോലും... ഒരു അമ്മയുടെ മനസ്സ് ആദ്യം ചോദിച്ചത് മകൾ ഭക്ഷണം കഴിച്ചോയെന്നായിരുന്നു. അവൾ പതിയെ തലകുലുക്കി. "ഇല്ല..." അമ്മ അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ... അച്ഛന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു. "വേണ്ട." അമ്മ നിശ്ചലമായി. "ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് വിശപ്പുണ്ടാകില്ല. നമുക്കും ഇല്ല." ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും... അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു. ─── ഹാളിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത. ദേവാംശിക്ക് അവിടെ നിൽക്കാൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ടായി. അവൾ പതിയെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ... എല്ലാം പഴയതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു. പുസ്തകങ്ങൾ. മേശ. ജനാല. ചുമരിലെ അവളുടെ ബിരുദദാന ചടങ്ങിന്റെ ഫോട്ടോ. ആ ഫോട്ടോയിൽ... സ്വപ്നങ്ങൾ മാത്രം നിറഞ്ഞ ഒരു പെൺകുട്ടി ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ദേവാംശി പതിയെ ആ ഫോട്ടോ കൈയിലെടുത്തു. "ഇവൾ ഞാനാണോ...? ഇത്രയും മാറിപ്പോയോ ഞാൻ...?" അറിയാതെ അവളുടെ കണ്ണുനീർ ഫോട്ടോയിൽ വീണു. ─── കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കോടതി ഫയൽ അവൾ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. അത് തുറന്നു. ആദ്യ പേജിൽ... വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നു. "Decree of Divorce." അവൾ ആ വാക്കുകളിൽ വിരലോടിച്ചു. ഒരു പേപ്പറിൽ കുറച്ച് വരികൾ മാത്രം. പക്ഷേ... അതിന് വിലയായി നഷ്ടമായത്... അവളുടെ വിശ്വാസവും... അഭിമാനവും... ജീവിതവുമായിരുന്നു. അവൾ പതിയെ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. മുറിയുടെ വാതിൽ അടഞ്ഞു. പുറത്ത്... ഹാളിൽ അച്ഛനും അമ്മയും നിശ്ശബ്ദമായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരേ വീട്ടിൽ ആയിരുന്നെങ്കിലും... ആ ദിവസം മുതൽ... മൂന്ന് പേരും മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലായിരുന്നു. _____________ വൈകുന്നേരം പതിയെ രാത്രിയിലേക്ക് വഴിമാറി. വീട്ടിലാകെ നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു. ആ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട്... ഹാളിലെ ലാൻഡ്‌ലൈൻ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. ട്രിങ്... ട്രിങ്... അച്ഛൻ കുറച്ചുനേരം ഫോൺ നോക്കി നിന്നു. എടുക്കാതിരിക്കാൻ തോന്നി. പക്ഷേ... റിംഗ് നിലച്ചില്ല. അവസാനം അദ്ദേഹം റിസീവർ എടുത്തു. "ഹലോ..." അപ്പുറത്ത് ബന്ധുവിന്റെ ശബ്ദം. "ചേട്ടാ, വാർത്ത കണ്ടു. ഇതെല്ലാം സത്യമാണോ?" അച്ഛൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അയാൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. "കോടതി വരെ എത്തിയെന്ന് കേട്ടു. പെണ്ണ് ശരിക്കും അവന്റെ കമ്പനിയെ ചതിച്ചോ?" അച്ഛന്റെ വിരലുകൾ റിസീവറിൽ മുറുകിപ്പിടിച്ചു. "എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഒന്നും പറയാനില്ല." എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞ് ഫോൺ വച്ചു. ─── അഞ്ച് മിനിറ്റ് പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. വീണ്ടും ഫോൺ. ഈ പ്രാവശ്യം... അമ്മയുടെ ചേച്ചി. അമ്മ പതിയെ ഫോൺ എടുത്തു. "ചേച്ചി..." അപ്പുറത്ത് നിന്ന് ആശ്വാസവാക്കുകൾ പ്രതീക്ഷിച്ച അവർ... കേട്ടത് ചോദ്യങ്ങളായിരുന്നു. "ഇനി എന്ത് ചെയ്യും? അവളെ വീട്ടിൽ തന്നെ നിർത്താനാണോ? ഈ വാർത്ത കഴിഞ്ഞിട്ട് നല്ല ആലോചനയൊന്നും വരില്ല. നാട്ടുകാർ എന്ത് പറയും എന്ന് ആലോചിച്ചോ?" അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "ചേച്ചി... ഇപ്പോൾ ഇതൊന്നും പറയണ്ട. ഞങ്ങൾക്ക് കുറച്ച് സമയം വേണം." അവൾ വിറയുന്ന കൈകളോടെ ഫോൺ വച്ചു. ─── ദേവാംശി തന്റെ മുറിക്കുള്ളിൽ ഇതെല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ വാക്കും... ചുവരുകൾ തുളച്ച് അവളുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് എത്തി. അവൾ ചെവികൾ പൊത്തി. പക്ഷേ... ശബ്ദങ്ങൾ നിർത്തിയില്ല. ─── കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ... അച്ഛന്റെ മൊബൈൽ വീണ്ടും ശബ്ദിച്ചു. സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ടതും... അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം കടുത്തു. അത്... അദ്ദേഹം ജോലി ചെയ്യുന്ന ബാങ്കിലെ മാനേജറായിരുന്നു. "ഹലോ സാർ..." "അതെ... വാർത്ത കണ്ടു. നാളെ ഓഫീസിൽ വരുമ്പോൾ... കുറച്ച് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ട്." അത്രയും പറഞ്ഞ് ഫോൺ അവസാനിച്ചു. അച്ഛൻ കുറച്ചുനേരം അനങ്ങാതെ നിന്നു. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായാണ്... സ്വന്തം മകളുടെ കാരണത്താൽ... ജോലിസ്ഥലത്ത് പോലും തലകുനിക്കേണ്ടി വരുമെന്ന ചിന്ത അദ്ദേഹത്തെ തളർത്തിയത്. ─── അമ്മ പതിയെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "എന്താ പറഞ്ഞത്?" അച്ഛൻ ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു. "ഒന്നുമില്ല. പക്ഷേ... നാളെ ഓഫീസിൽ എല്ലാവരും ഇതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കും. എനിക്ക് ആരുടെയും മുഖത്ത് നോക്കാൻ കഴിയില്ല." അമ്മ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. കാരണം... അവൾക്കും നാളെ ക്ഷേത്രത്തിലോ കടയിലോ പോയാൽ... ഇതേ ചോദ്യങ്ങൾ കേൾക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് അറിയാമായിരുന്നു. ─── മുറിക്കുള്ളിൽ ഇരുന്ന ദേവാംശിക്ക്... ഇനി ശ്വാസം മുട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ പതിയെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നു. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുന്നിൽ നിന്നു. "അച്ഛാ... എന്നെക്കൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് ഇത്രയും ബുദ്ധിമുട്ട് വന്നെങ്കിൽ... ഞാൻ..." വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അച്ഛൻ അവളെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ കോപത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ക്ഷീണമായിരുന്നു. "ഇപ്പോൾ ഒന്നും പറയണ്ട, ദേവാംശി. ഞങ്ങൾക്കൊന്ന് ഒറ്റക്ക് ഇരിക്കണം." ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ... ദേവാംശി പതിയെ തലകുനിച്ചു. സ്വന്തം വീട്ടിൽ... സ്വന്തം അച്ഛനും അമ്മയും ഒറ്റക്ക് ഇരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരാളായി... താൻ മാറിയെന്ന സത്യം... അവളുടെ ഹൃദയത്തെ വീണ്ടും തകർത്തു. അവൾ ശബ്ദമില്ലാതെ മുറിയിലേക്ക് തിരികെ നടന്നു. വാതിൽ പതിയെ അടഞ്ഞു. ആ ശബ്ദം കേട്ട്... അച്ഛൻ കണ്ണുകൾ മുറുകെ അടച്ചു. പുറത്ത് സമൂഹത്തിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ... അകത്ത് മകളുടെ നിശ്ശബ്ദ കരച്ചിൽ... ആ രാത്രി... ആ വീടിന് ഉറങ്ങാനായില്ല. ______________ രാത്രി പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വീട്ടിലെ ലൈറ്റുകൾ അണഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും... ആ വീട്ടിൽ ആർക്കും ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അമ്മ മിണ്ടാതെയിരുന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുകയായിരുന്നു. ദേവാംശി തന്റെ മുറിയിൽ തലയണയിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി കരയുകയായിരുന്നു. അച്ഛൻ മാത്രം... ഹാളിൽ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. വീട്ടിന് മുന്നിലൂടെ പോകുന്ന ഓരോ ആളെയും കാണുമ്പോൾ... അവരുടെ ചുണ്ടുകൾ ചലിക്കുന്നതുപോലെ അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നി. "അവരാണ്... ടിവിയിൽ കണ്ട പെൺകുട്ടിയുടെ അച്ഛൻ..." ആ ശബ്ദം യാഥാർത്ഥ്യമാണോ... അതോ തന്റെ മനസ്സിന്റെ ഭ്രമമാണോ... അദ്ദേഹത്തിന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ─── അപ്പോഴാണ്... വീട്ടിന് മുന്നിലൂടെ രണ്ട് പേർ നടന്നുപോയത്. അവർ വീടിന് നേരെ നോക്കി എന്തോ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് ചിരിച്ചു. അച്ഛന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. അദ്ദേഹം പെട്ടെന്ന് ജനാലയുടെ കർട്ടൻ വലിച്ചിട്ടു. വാതിലിലേക്ക് നടന്നു. പതിയെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. തെരുവിൽ ആരുമില്ല. എന്നിട്ടും... ആരും തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന തോന്നൽ അദ്ദേഹത്തെ വിട്ടുമാറിയില്ല. അദ്ദേഹം വേഗത്തിൽ വാതിൽ അടച്ചു. കതകിന്റെ കൊളുത്ത് ഇട്ടു. പിന്നെ... മുകളിലത്തെ ലോക്കും പൂട്ടി. ആ ശബ്ദം കേട്ട് അമ്മ ഹാളിലേക്ക് വന്നു. "എന്താ...?" അദ്ദേഹം മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. വാതിലിൽ കൈവെച്ച് കുറച്ചുനേരം അനങ്ങാതെ നിന്നു. ─── "നാളെ മുതൽ..." അദ്ദേഹം പതിയെ പറഞ്ഞു. "ഈ വാതിൽ തുറക്കാൻ പോലും പേടിയാകുന്നു." അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "ഇങ്ങനെ പറയല്ലേ..." അച്ഛൻ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ... അത് ചിരിയായിരുന്നില്ല. തകർന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിസ്സഹായത മാത്രമായിരുന്നു. "ജീവിതം മുഴുവൻ... ആരുടെയും മുന്നിൽ തലകുനിക്കാതെ ജീവിച്ചു. ഇന്ന്... സ്വന്തം വീട്ടിൽ കയറി വാതിൽ അടച്ചിരിക്കാൻ ഞാൻ നിർബന്ധിതനായി." ആ വാക്കുകൾ കേട്ട അമ്മ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ─── അതേസമയം... മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഇതെല്ലാം കേൾക്കുകയായിരുന്നു ദേവാംശി. അവളുടെ കാലുകൾ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയില്ല. അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ പോകാൻ പോലും അവൾക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായില്ല. "ഞാൻ കാരണമാണ്... എല്ലാം ഞാൻ കാരണമാണ്..." കുറ്റബോധം അവളുടെ മനസ്സിനെ ശ്വാസംമുട്ടിച്ചു. ─── അച്ഛൻ പതിയെ വാതിലിൽ ചാരി നിന്നു. രണ്ട് കൈകളും മുഖത്തേക്ക് ചേർത്തു. ഇത്രയും വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ.... ഒരിക്കലും മകളുടെ മുന്നിൽ കരയാത്ത ആ മനുഷ്യൻ... അന്ന്... ആരും കാണുന്നില്ലെന്ന് കരുതി... നിശ്ശബ്ദമായി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. "എന്റെ മോളെ..." അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു. "നീ ശരിക്കും തെറ്റ് ചെയ്തതാണോ... അതോ... നിന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലയോ..." ആ ചോദ്യം... ആർക്കും കേൾക്കാനായില്ല. കാരണം... അത് ഒരു അച്ഛൻ സ്വന്തം മനസ്സിനോട് ചോദിച്ച ചോദ്യമായിരുന്നു. ─── മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നിരുന്ന ദേവാംശിക്ക് ഇനി പിടിച്ചുനിൽക്കാനായില്ല. അവൾ വായ പൊത്തി കരഞ്ഞു. പുറത്തേക്ക് ശബ്ദം കേൾക്കാതിരിക്കാൻ. കാരണം... ആ രാത്രിയിൽ... ആ വീട്ടിൽ എല്ലാവരും കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ... ഒരാളുടെ കണ്ണുനീർ പോലും മറ്റൊരാൾ കണ്ടില്ല. ആ വീടിന്റെ ചുമരുകൾ മാത്രം... ആ മൂന്ന് ഹൃദയങ്ങളുടെയും തകർച്ചക്ക് നിശ്ശബ്ദ സാക്ഷികളായി നിന്നു. തുടരും... #💌 പ്രണയം #നോവൽ #ഫാന്റസി #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ